email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 10:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

ตอนที่ 11  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"เออ เหรอๆๆ หิวเหล้าว่ะ คืนนี้ต้องจัดแล้วม้างง"  

ฟิ้วววว  

ตุ้บบ!! 

!!  

"ไอ้แป๊ะอิน!!"  

"......"  

ตะวันฉายปาหมอนใบเล็กที่พยาบาลวางหนุนซ้อนหลังไปที่สายชล คนตัวเล็กคุยโทรศัพท์กับเพื่อนมาร่วมชั่วโมงอย่างไม่เกรงใจคนเจ็บ คุยโทรศัพท์ไปหัวเราะไป คุยโทรศัพท์ไปแคะขี้มูกดีดกระจายไปทั่วห้อง  

เสียงถอนใจถูกพ่นขึ้นดังๆแต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกคนสนใจ หนึ่งวันที่ต้องทน สองวัน สามวัน นี่ก็วันที่แปดเข้าไปแล้ว เจ็บตัวไม่พอ ยังต้องเจอกับศัตรูตัวร้ายทุกวัน ตะวันฉายไม่มีความสุขเอาเสียเลย  

"จะคุยโทรศัพท์ก็ออกไปคุยที่อื่น กูต้องการพักผ่อน"  

"หราาาาา~" แลบลิ้นปลิ้นตายียวนกลับ  

"อยากตายใช่ไหมไอ้เตี้ย"  

"มะๆๆ อย่ามาเบ่งแถวนี้เลยลุง เดินให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาฆ่ากู แบร่ๆๆ"  

"มึงง!!!"  

"เห๊อะ ไอ้ง่อยคิดว่าอยากดูตายแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะป๊าบังคับกูไม่มาหร๊อก" 

"เหรอ ถ้าอย่างนั้นมึงก็กลับไป แล้วไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก"  

แอ๊ดดดด~  

"หมอคงไม่อนุญาตให้สายชลทำแบบนั้นได้หรอกนะ"  

"หมอไนท์" 

"ป๊าาาา!!!"  

"ขอโทษแทนลูกชายด้วยนะครับ ผมจะหาเวลาสอนมารยาทเวลาคุยกับผู้ใหญ่ให้ดีกว่านี้ สายชล!! ขอโทษพี่อินเดี๋ยวนี้"  

"หึหึ"  

"ป๊าา สายทำอะไรผิด"  

"ที่เราพูดทั้งหมดป๊าได้ยินกับหู ก้าวร้าวเกินไปแล้วนะสายชล กับผู้ใหญ่ยังหยาบคายป๊าไม่ชอบ"  

"ไม่ใช่เพราะมันเป็นพี่ชายเอยเหรอป๊าถึงได้ถือหาง ชอบน้องเขาจนไม่เข้าข้างลูกตัวเอง ป๊าแม่งง!!"  

"สายชล!!!"  

"เรียกทำไม รู้แล้วว่าชื่อสายชล แม่ชื่อสายทิพย์ มีแม่คนเดียวคือแม่ทิพย์!! ทิพย์ที่เป็นเมียป๊าด้วย!!"  

"อะ เอ่อออ .. ผมคิดว่า .."  

"อะไร!!/อะไร!!"  

ตะวันฉายพยายามห้ามสองพ่อลูกที่กำลังเปิดศึกในห้องพักของเขา แต่กลับถูกถามกลับมาในคำถามเดียวกันจากทั้งวองคน.. มันเป็นแบบนี้ทุกวันนับตั้งแต่ที่ลืมตารู้สึกตัว สายชลมักจะค่อนแคะธนาธรเรื่องอิงเดือน และคอยหาเรื่องตะวันฉายที่เป็นสาเหตุให้ตัวเองถูกลงโทษด้วยการต้องมาเฝ้าชายหนุ่มแทนอิงเดือนจนกว่าตะวันฉายจะแข็งแรงและกลับบ้านได้  

คนตัวเล็กไม่พอใจแต่เพราะรู้ว่าความผิดของตัวเองใหญ่หลวงแค่ไหน ทั้งการที่ธนาธรยอมเอ่ยปากทวงบุญคุณแบบอ้อมๆเพื่อให้ตะวันฉายให้ปากคำตามสคริปที่เตรียมไว้ หรือการที่ธนาธรต้องวิ่งเต้นประสานงานกับพรรคพวกตำรวจจนเรื่องทุกอย่างเงียบหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แม้ใจยังพยศแต่ก็ต้องจำยอมด้วยความจำนน  

"อิน เอยโทรมาหาบ้างไหม"  

"ก็โทรมาทุกวันนะครับ"  

"เห็นไหม ไม่ทันขาดคำถามหาอีกแล้ว" สายชลอดไม่ได้ที่จะสอดปากแซะ  

"ผมจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่เหรอหมอ นี่ก็ดีขึ้นมากแล้ว อยากกลับไปอยู่บ้าน เอยกับอันซีนจะได้ออกมาจากบ้านไอ้กันต์สักที"  

"ถึงกลับบ้านได้แต่ก็ต้องพักฟื้นนะอิน นายยังทำงานอะไรไม่ได้หรอกนะ"  

"แต่ผมเป็นห่วงเอย ไม่รู้ไอ้กันต์มันจะรังแกน้องผมไหม"  

ตะวันฉายคิดไม่ตกนับตั้งแต่วันที่ได้รู้ข่าวจากอัมนิภา คนอย่างอิงเดือนไม่มีทางที่จะตกปากรับคำผู้ชายที่ทำร้ายตัวเองให้มีบาดแผลใหญ่ นั่นแปลความหมายได้ว่า รณพีร์อาจจะใช้กำลังบังคับ หรือเสนอเงื่อนไขบางอย่างที่อิงเดือนไม่สามารถปฏิเสธได้  

"เขาก็ดู .. มีความสุขดีนะ"  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

 

ซ่าาา  

ซ่าาา 

เอ้ก อี เอ้ก เอ้กกกกก~  

"อะ อืมมม~"  

เสียงไก่ขันที่ปลุกเรียกแต่เช้าตรู่ลอยเข้าหูมาเบาๆ ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท วงแขนกว้างแสนอบอุ่นกระชับอ้อมอกแน่นขึ้นเมื่ออีกฝ่ายหันหน้าเข้าซบอก ปลายผมสยายอยู่บนหมอน กลิ่นหอมอ่อนๆจากแชมพูเด็กทำให้คนตัวใหญ่ยกยิ้มเพียงลำพังในความมืด  

ห้องน้ำและห้องนอนของรณพีร์ไม่ได้มีบรรยากาศเปลี่ยนไปมากนัก เครื่องประทินโฉมมีเพียงโลชั่นของอันซีนที่เพิ่มขึ้นมา อิงเดือนไม่แม้แต่จะใช้ครีมใดๆ ยาสระผมและครีมอาบน้ำก็ใช้ร่วมกับลูกชายให้มันจบๆ  

หากสายชลพยศกับตะวันฉายให้ต้องปวดหัว อิงเดือนในคืนแรกที่ต้องนอนร่วมกับผู้ใหญ่บ้านรณพีร์ก็น่าปวดหัวไม่แพ้กัน  

งานวันแรกผ่านไปได้ด้วยดี ช่วงเย็นรณพีร์ประชุมเรื่องแผงกั้นน้ำกับชาวบ้านล่วงเลยจนดึกดื่น รู้ตัวอีกทีเสียงโทรทัศน์ก็เงียบหายไป โต๊ะกินข้าวมีอาหารหลากหลายถูกครอบด้วยฝาชีวางไว้ โน๊ตแผ่นเล็กบอกให้เขาอุ่นกับข้าวก่อนถ้ามันเย็นเกินไป  

รณพีร์ยิ้มให้กับความใส่ใจของอิงเดือน เขาเก็บกระดาษโน๊ตใส่กระเป๋าก่อนจะเดินไปยังห้องนอน ภาพแรกที่เห็นคือสองแม่ลูกชิงหลับก่อนเขาไปเสียแล้ว ผ้านวมผืนโตถูกนำไปพับเพื่อรองนอนข้างๆเตียง บนผ้าน่ะมีอิงเดือนนอนอยู่ ส่วนเจ้าลูกชาย … นอนดิ้นจนจอดนิ่งอยู่ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง รณพีร์อุ้มอันซีนขึ้นมาบนเตียงก่อน ตามด้วยอิงเดือน .. แล้วก็เป็นไปตามคาด คนตัวเล็กผวาเฮือกด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานขาวซีดเม็ดเหงื่อมากมายผุดซึมที่ไรผม สอบถามจนได้รู้ความจริงว่า .. เหตุการณ์ในอดีตเมื่อสองปีทึ่แล้วยังคงหลอกหลอนอิงเดือนอยู่เสมอ จิตใต้สำนึกยังคงหวาดหวั่นเมื่อรับรู้ถึงการมีอยู่ของรณพีร์ คำขอโทษอย่างจริงใจถูกเอ่ยออกมาอีกครั้ง รณพีร์สำนึกผิดที่ทำร้ายอิงเดือน แต่ถึงจะเช่นนั้นเขาก็ยังไม่บอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวเภตรา 

"ฉันเป็นคนทำร้ายจนเธอมีบาดแผลลึก ฉันก็ควรจะเป็นคนรักษาบาดแผลนั้นให้เธอเอง ฉันสัญญานะเอย จะไม่บังคับกันเลยหากเอยไม่เต็มใจ แค่นอนด้วยกัน ฉันอยากนอนกอดเอยกับลูก"  

ดั่งคำสัญญากลายๆที่รณพีร์ได้กล่าวออกมา อิงเดือนพยักหน้ารับรู้ทั้งน้ำตา .. แต่น้ำตานี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความทรงจำในอดีตอีกแล้ว แต่เป็นเพราะก่อนจะลืมตาตื่น อิงเดือนฝันเห็นท่านผู้ว่าฯผู้เป็นเจ้าของจวน ภาพความฝันน่ากลัวเสียจนหากต้องอยู่ในห้องเพียงลำพังกับลูกชายเขาต้องประสาทเสียเป็นแน่ ที่หลับลงไปได้ก่อนในคืนนี้ก็เพราะเหนื่อยกับการทำงานวันแรกเท่านั้น 

เพราะฉะนั้น .. ยอมอยู่กับผู้ใหญ่บ้านจอมลามก ก็ดีกว่าถูกผีผู้ว่าฯตามหลอกหลอนเหมือนในความฝัน  

กิจวัตรของอิงเดือนเป็นไปตามเงื่อนไขที่ได้คุยกับรณพีร์ หน้าที่แม่บ้านไม่ได้หนักหนา อาหารเช้าจะเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่รณพีร์และอันซีนตื่น หน้าที่อาบน้ำแต่งตัวลูกชายจึงตกเป็นของคุณพ่อไปโดยปริยาย ระหว่างที่รณพีร์ออกไปทำงานอิงเดือนจะกลับไปที่บ้านของตัวเองเพื่อทำความสะอาด บูรณะแปลงดอกไม้เตรียมพร้อมสำหรับการวางต้นกล้า จนกระทั่งบ่ายแก่ๆสองแม่ลูกก็พากันกลับ หากวันไหนที่รณพีร์ใจดีเขาจะพาทั้งคู่ไปเยี่ยมตะวันฉาย  

ตั้งแต่วันนั้นทุกอย่างกลายเป็นกิจวัตร เป็นความคุ้นชิน เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ไม่ต้องเอ่ยเอื้อนอธิบาย ดั่งเช่นในเช้าวันนี้ …  

"ตื่นแล้วก็ปล่อยสิครับ"  

"หึหึ"  

คนเจ้าเล่ห์หัวเราะในลำคอแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้อิงเดือนเป็นอิสระ ทั้งยังกระชับกอดแนบแน่นยิ่งขึ้น  

"คุณกันต์ปล่อย อะ .. เอยได้แล้ว"  

"หืมม"  

"วันนี้มีประชุมหมู่บ้าน ปลัดอำเภอจะมาด้วยไม่ใช่เหรอ"  

"อืมมม"  

รณพีร์วางคางบนศีรษะเล็ก เมื่อเขาพยักหน้าอิงเดือนจึงรับรู้ได้ 

"รู้แล้วก็ปล่อย เอยต้องไปทำกับข้าวให้ลูก"  

"พรุ่งนี้ฉันต้องไปประจวบฯ"  

น้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่เย้ายวน อิงเดือนหลับตาปี๋ซุกหน้าอิงแอบกับแผ่นอกเจ้าของเสียงแหบเสน่ห์  

"ไปสามวัน"  

"คะ ครับ"  

"คงจะเหนื่อยน่าดู เช้านี้ฉันเลยอยากอยู่แบบนี้ไปอีกสักพัก ได้ไหมเอย"  

"........"  

สวบบ~ 

การกระทำอธิบายได้ดีกว่าคำพูดเสมอ อิงเดือนกอดเอวสอบเอาไว้หลวมๆและการที่อิงเดือนไม่ขัดขืนก็ว่าถือเป็นการอนุญาตกลายๆ จวบจนแสงแรกของวันทอประกายอยู่บนท้องฟ้า คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาอีกครั้งและพบว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม รณพีร์หลับสนิทไปอีกครั้งพร้อมกับอันซีนที่นอนทวนเข็มนาฬิกาจนมาอยู่ในระหว่างขาคุณพ่อ  

เพล้งงงง~~!!  

"อันซีน!!"  

ไม้กวาดถูกทิ้งลงพื้นทันทีที่ได้ยินเสียง อิงเดือนวิ่งเข้าไปในห้องนอน บนเตียงนอนกว้างว่างเปล่า แปลว่าต้นเสียงก็น่าเป็นห้องน้ำที่ตอนนี้ประตูปิดสนิท  

ก็อกๆๆ  

"คุณกันต์ ลูกอยู่กับคุณไหม"  

กริ๊กก 

"อยู่นี่ไงตัวแสบ"  

!!!!  

O.o 

 

OoO 

 

o..O 

"มะะ อัมมม มะๆๆ" ยังคงยิ้มร่าแม้จะถูกหิ้วปีกลอยขึ้นจากพื้น สองขาแกว่งเล่นกลางอากาศ  

"เป็นอะไรไป"  

"คะ คะ คืออ .. เอ่อ อ"  

"ลูกไม่เป็นอะไรหรอก ฉันให้เขาแปรงฟันเองจับนั่งในอ่างล้างหน้า ละสายตาแป็ปเดียวเอื้อมมือเล่นกล่องใส่แปรงสีฟันจนมันตกมาแตกอย่างที่เห็น"  

 

"คะ ครับ"  

"ทำไม!! โกรธฉันใช่ไหม"  

"มะ มะ ไม่ ไม่เลย"  

"เอ้า!! อุ้มลูกไปสักทีฉันเมื่อยเป็นนะเอย"  

หมับ!!! 

"ปิดประตูสิครับ"  

"ปิดอะไรไม่เห็นเหรอที่พื้นน่ะ หลบไปๆๆ ฉันจะออกไปเอาไม้กวาดเดี๋ยวเธอซุ่มซ่ามเดินเหยียบเศษแก้วขึ้นมามันจะยุ่ง"  

รณพีร์ไม่สนใจอาการของคนตัวเล็ก เขาเดินเปลือยกายอาดๆออกมาจากห้องน้ำ สัญลักษณ์ความเป็นชายในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นห้อยต่องแต่งกระเด้งขึ้นลงตามจังหวะการก้าวขา รณพีร์ไม่อาย แต่อิงเดือนน่ะสิ .. เพียงแค่เห็นกับตายังขนลุกผวาหวาดกับขนาดที่ไม่ธรรมดาเอาซะเลย  

"โอ๊ะ!! ตายแล้ว .. คุณกันต์!! กลับเข้าามาในห้องก่อนครับ"  

.. 

.. 

.. 

.. 

"คิดถึงไอ้แสบจริงๆ ปกติต้องได้แหย่มันทุกวัน แล้วนี่หมอได้คุยกับเอยมันบ้างไหม" 

"ไม่ครับ วันนี้หมอเลยต้องมาหาเพราะอินจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว"  

"อ๊าา ประตูบ้านผุ้ใหญ่เปิดแล้วจ๊ะ แสดงว่าตื่นกันแล้ว คิดถึงๆๆๆ อยากฟัดไอ้หลานชาย"  

อัมนิภากระโดดโลดเต้นดุ๊กดิ๊กเดินเคียงข้างมากับธนาธรที่ยังคงเงียบขรึมมาตลอดทาง เขามีหลายเรื่องที่ต้องการคำอธิบาย มีข้อสงสัยมากมายถึงการเปลี่ยนแปลงไปของอิงเดือน  

.. 

.. 

"กรี๊ดดดดดดด" 

.. 

.. 

"หืมมม อ๊ะ .. แว๊กกกกกก!!!!!"  

"เกิดอะไรขึ้นออย / คุณกันต์เป็นอะไรครับ!!"  

"แอ้ๆๆๆ อู้ๆๆๆ อื้อออ"  

อันซีนที่มีสภาพไม่ต่างกับคุณพ่อดิ้นจะลงไปหาอัมนิภา เด็กน้อยยิ้มร่าเริงเมื่อคุณป้าคนสวยมาหา  

"อะ เฮือกกกก" อัมนิภาทรุดลงกับพื้นสองมือยกขึ้นปิดหน้าสิบนิ้วกางห่างๆตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น ถึงแม้ว่าจะตกใจมากแต่ก็ไม่อยากพลาดโอกาสงามๆ  

รณพีร์หุ่นดีดั่งที่เจ้าตัวคิดไว้ไม่มีผิด มัดกล้ามเรียงตัวสวยงาม ผิวสีน้ำผึ้งที่ถึงจะมีร่มผ้าแต่ก็ไม่ได้ดูน่าขัดใจ รอยสักรูปมงกุฏที่สีข้างทำให้เจ้าตัวเท่ดูขึ้นเป็นกอง อยากจะไปอวดสาวๆทั้งหมู่บ้านเหลือเกิน  

"เอย รับแขกแทนฉันด้วยนะ"  

"เอยจะบอกคุณกันต์แล้วแหละแต่ว่า …"  

"หึ เด็กบ้า เธอทำให้ฉันขายหน้ามากนะวันนี้" รณพีร์กระซิบที่ข้างหู ถึงแม้จะรู้สึกอับอายอัมนิภา แต่เหตุการณ์ในวันนี้ก็คงจะทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังหญิงสาวสะกิดใจอะไรขึ้นมาบ้างไม่มากก็น้อยกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

---------------------- 

ขอบคุณเช่นเคย ขอให้มีความสุขกับนิยายเรื่องนี้นะคะ  

ความคิดเห็น