ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 19

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.4k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2562 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 19
แบบอักษร

 

I’m done with your bittersweet 

ฉันเหนื่อยมามากพอแล้ว ที่ต้องเผชิญกับความหอมหวานอันแสนขมขื่น 

 bittersweet tragedy 

โศกนาฏกรรมที่แสนหอมหวานและขมขื่นของคุณ 

It’s no fun 

มันไม่สนุกเลยสักนิด 

 

 

 

 

 

 

อยากตาย จะมีชีวิตอยู่ไปทำไมนะ มีเหตุผลอะไรที่ต้องมีชีวิตอยู่หรอ ไม่มี ตายไปยังจะดีกว่า ไม่อยากมีชีวิตอยู่อิกแล้ว  

 

แต่ก็ยังกล้าไม่พอที่จะฆ่าตัวตายเพราะเคยสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ทำอิก ใครก็ได้ช่วยมาฆ่าผมที ผมอยากตาย  

 

 

ใครก็ได้ …. 

 

 

“ คอสได้เวลากินข้าวแล้วนะ “ 

“ เดี๋ยวครูสป้อนนะครับ “  

 

 

 

เกลียด ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง ไม่อยากอยู่ใกล้ เกลียดมัน เกลียดที่สุด  

 

 

“ ไม่กินไม่เป็นไร เดี๋ยวครูสวางไว้ตรงนี้นะ “ 

 

 

 

ต้องทำยังไงความทรมาณนี้ถึงจะหายไป มันเจ็บปวดเหลือเกิน คิดถึงที่สุดคิดถึงมิเกลที่สุด พระเจ้าไม่เคยมีจริง ถ้าท่านมีจริงทำไมถึงพรากแก้วตาด้วยใจของผมไป 

ผมทำอะไรผิดงั้นหรอทำไมผมถึงไม่มีโอกาสที่จะมีความสุขบ้าง ผมผิดอะไร ผมเลี้ยงของผมมาผมไม่เคยพลัดพรากใคร ผมเป็นคนไม่ดีตรงไหน  

 

ช่วยบอกผมได้ไหม ว่าผมไม่ดีตรงไหน ผมผิดตรงไหน มีอะไรที่ผมผิดงั้นหรอ ผมไปทำอะไรให้ใคร ผมยอมได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้ ผมรักลูกของผมมาก แต่เขาก็หายไปจากผม  

 

 

ผมต้องทำยังไง .. 

 

 

 

“ ฮึกก ฮือออ “ 

 

 

 

น้ำตาไม่เคยทำให้ใจผมดีขึนมาเลย มันไม่เคยรักษาความเจ็บปวดได้ ไม่ว่าจะร้องไห้มากี่ครั้งมันก็ยังทรมาณเหมือนเดิม  

 

 

 

“ ขอนอนด้วยได้ไหม “ 

 

 

 

จะมาทำอะไรตอนนี้ ต่อให้ตอนนี้ครูสมากราบขอโทษผมก็ไม่เคยคิดที่จะให้อภัยฆาตกรที่ฆ่าลูกของตัวเอง  

 

แค่เห็นหน้าทุกวันก็ทนไม่ไหวแล้ว เกลียด เกลียดมาก อยากจะทำให้ครูสเจ็บที่สุด ให้เจ็บยิ่งกว่าผมที่เป็นตอนนี้ อยากจะให้มันทรมาณเหมือนที่ผมเป็น  

 

มันเคยรู้สึกอะไรบ้าง มันรู้สึกเสียใจบ้างไหมเรื่องลูก มันเคยรักลูกรึป่าวผมยังไม่รู้เลยหรือมันแค่เสียใจตามหน้าที่เท่านั้น  

ลูกตายไปไม่เท่าไหร่จะให้ทำตัวเหมือนเดิมก็คงไม่ได้ แต่อิกไม่นานมันก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไร  

 

 

ผมไม่เคยเชื่อว่ามันเสียใจกับการจากไปของมิเกลจริงๆ  

 

 

 

 

พรึบ!  

 

 

 

อ้อมกอดที่ไม่ต้องได้โอบเข้ามาที่เอวของผม ผมไม่อยากได้อ้อมกอดนี้อิกแล้ว ผมไม่ต้องการมันอิกแล้ว ผมเกลียดมัน ผมขยะแขยงแขนหนาๆนี่ ผมเกลียดมัน!  

 

 

 

“ ครูสขอโทษนะ “ 

 

 

 

ขอโทษแล้วมันกลับมาได้ไหม เอาแต่ขอโทษทำไมถึงไม่เลือกที่จะทำมันก่อนที่จะเกิดเหตุการ์ณแบบนี้ล ครูสสามารถเลือกที่ทำอะไรได้หลายอย่างก่อนที่จะมาสิ้นสุดที่ทางนี้  

 

ครูสสามารถที่จะหย่ากับผมได้ 

ครูสสามารถที่จะปล่อยผมกับลูกให้ออกไปใช้ชีวิตใหม่ได้ 

ครูสสามารถเลือกที่จะไม่ขับรถตามผมได้  

ครูสสามารถเป็นพ่อที่ดีได้ 

ครูสสามารถเป็นสามีที่ดีได้  

 

แต่ทำไมครูสถึงไม่ทำ ครูสกลับเลือกทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเลือกที่จะทรมาณคนในครอบครัวตัวเองไปเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วมันยังไง ขอโทษ?  

คิดว่ามันไม่ง่ายไปหน่อยรึไง กว่าที่ผมจะเลี้ยงเด็กคนนึงให้โตมาได้ ผมต้องอดทนแค่ไหน ผมต้องเสียใจกี่ครั้ง ผมกับลูกต้องทนอะไรบ้าง  ผมต้องใช้ชีวิตยังไงต่อจากนี้  

 

 

แค่ขอโทษมันไม่พอหรอกนะ  

 

 

น้ำตาอุ่นๆของผมได้ไหลลงมาอิกครั้ง ผมพยามกลั้นเสียงให้เงียบที่สุด ผมไม่ต้องการให้เขารู้ว่าผมร้องไห้ ผมไม่ต้องการ  

ผมรู้ตัวอิกทีก็รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นอยู่ตรงข้างหลังผม ครูสกำลังร้องไห้ ผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเทาของครูส  

 

ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ผมอาจจะอยากขอบคุณเขาสักหน่อยที่ยอมเสียน้ำตาให้เรา  

 

 

“ ช่วยพูดอะไรหน่อยได้ไหม แค่นิดเดียวก็ยังดี “ 

 

 

จะให้พูดอะไร ช่วยไปตายหน่อยได้ไหม หรือช่วยฆ่าผมที จะต้องให้ผมพูดอะไรในเมื่อตัวมันเองก็รู้ว่าสิ่งที่ควรทำที่สุดคือการปล่อยผมไป  

 

ผมต้องการอิสรภาพ ผมไม่อยากอยู่ที่นี้แล้ว ผมเกลียดมัน เกลียดสุดอย่างของที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นคนใช้ คนสวน รถ บ้าน หลังคา กำแพง ต้นไม้  

 

 

 

ผมเกลียดมันที่นี่มันคือนรก  

 

 

 

“ ปล่อยไป “ 

 

 

พูดแค่นี้มันก็เต็มทน มันเป็นความรู้สึกกลัวเล็กๆในใจเวลาที่จะพูดอะไรออกไป เพราะที่ผ่านมาคำพูดผมไม่เคยมีความหมายเลย  

 

 

ไม่ว่าผมจะพูดอะไรออกไปมันก็จะแย่ลง มันทำให้ผมกลัวนิดๆที่จะพูด  

 

 

 

“ เมื่อกี้คอสพูดว่าอะไรนะ “ 

 

 

 

กลัวก็ยังไม่เท่ารังเกียจ  

 

 

 

“ เดี๋ยวครูสมานะ ครูสจะเอาของว่างกับหนังสือขึนมาให้ “ 

“ ไม่ต้อง “ 

 

 

 

ไม่ต้องมาเป็นคนดีตอนนี้เพราะผมไม่ต้องการมันอิกแล้ว  

 

 

 

“ครูสดีใจที่คอสพูดครูส … “  

“ ไม่ต้องมาอธิบายว่าตัวเองดีใจแค่ไหนหรอก “  

“ รู้แค่ว่า ฉันรังเกียจนายมาก รังเกียจสัมผัสจากนาย จนทนไม่ไหวเลยต้องพูดออกมาว่าฉันรังเกียจนายมากแค่ไหน “  

 

 

 

ผมได้พูดมันออกไปแล้ว ได้พูดออกไปสักที ยิ่งเห็นครูสทำหน้าเจ็บปวดแบบนั้นผมยิ่งอยากที่จะพูด อยากที่จะทำให้มันเจ็บอิก อยากให้มันทรมาณกว่านี้  

 

 

“ นายมันน่ารังเกียจ น่าขยะแขยงที่สุด ช่วยออกไปให้พ้นๆหน้าได้ไหม ก่อนที่ฉันจะอ้วกออกมา “  

“ คอส “ 

 

 

เจ็บให้มากกว่านี้สิ ทรมาณให้มันมากกว่านี้ ร้องไห้ออกมาสิ!!!  

 

 

 

“ อภัยให้ครูสได้ไหม ครูสพร้อมจะแก้ไขทุกอย่าง ได้โปรด “ 

“ ปล่อยฉันไปสิ ปล่อยฉันไปสักที บางทีฉันอาจจะลองคิดเรื่องให้อภัยนายดูสักครั้ง “ 

 

 

 

อาจจะชาติหน้าหรืออาจจะไม่มีวัน  

 

 

 

“ ไม่ได้ “  

“ ก็คิดไว้อยู่แล้ว เอาสิ ฉันไม่ไปก็ได้ ฉันจะอยู่ที่นี้ อยู่ตรงนี้ จะอยู่กับนาย แล้วเราจะอยู่อย่างเจ็บปวดไปด้วยกัน เราสองคนจะต้องตกนรกด้วยกันทั่งคู่ จะตายทั่งเป็นตราบชั่วนิรันดร์ 

 

 

 

 

 

 

 

เพร้ง!!!  

 

 

 

“ เก็บให้หมดนะ ให้หมดก่อนที่เราจะกลับมา “ 

“ แล้วจะไปไหน “ 

“ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนายนิ ต้องบอกด้วยหรอ “ 

 

 

 

ผมพยามทำทุกอย่างให้เหมือนกับที่เขาทำกับผม ผมต้องการให้ครูสทรมาณ ต้องการให้เจ็บปวดมากกว่านี้  

ผมอยากทำในสิ่งที่ผมไม่เคยทำมาก่อน ออกไปเที่ยวไปปาร์ตี้ทุกคืน ใช่เงินในสิ่งที่ตัวเองอยากได้ จ่ายในเรื่องที่ตัวเองต้องการ  

 

ผมเหมือนได้ปลดปล่อยในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยได้ทำหลังจากที่แต่งงานไปแล้ว เป็นภรรยาที่ดีเกือบสิบปี ไม่เคยได้รับสิ่งตอบแทน  

ไม่เคยได้รับอะไรเลย แม้แต่ความรักจากผู้เป็นสามีภรรยาแบบผมก็ไม่เคยได้ ผมน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าเป็นไปเพื่ออะไร  

 

 

 

“ พอได้แล้วมึง “ 

 

 

 

วีห้ามผมไม่ให้ยกแก้วขึ้นมาดื่มอิกครั้ง ผมไม่รู้ว่าผมยกขึนมากี่ครั้งแล้วแต่มันเยอะมาก อย่างน้อยๆถ้าผมเมามันช่วยให้ผมนอนหลับสบายขึนเยอะกว่าเดิม ไม่ต้องฝันร้ายซ้ำๆ หลับๆตื่นๆผมเหนื่อย 

 

 

 

“ พี่ว่าน ไปส่งมันที่บ้านเหอะ “ 

“ ลุก! “  

 

 

 

วีมันดึงแขนให้ผมลุกขึนก่อนที่จะหันไปบอกพี่ชายของมันว่าให้ไปส่งผมที่บ้านด้วย  

 

 

 

“ เสือกกก “ 

“ เอ้ามาด่ากูเฉย ไปๆลุก “  

 

 

 

 

เออ กลับก็ได้  

 

 

 

 

ผมลุกขึนเซเล็กน้อยพี่ว่านเข้ามาประคองผมเบาๆไม่ให้ผมล้ม แต่จริงๆผมก็ไม่ได้เมาอะไรขนาดนั้น ผมยังรู้สึกตัวทุกอย่างเพียงแค่โลกมันหมุนนิดหน่อย  

 

 

 

“ ไอวีมันไปไหนต่อหรอ” 

“ น่าจะไปกับเพื่อนต่อนะ “  

 

 

 

ผมขึนมานั่งรถที่ว่านโดยมีพี่ว่านเป็นคนขับ ตลอดทางพี่ว่านชวนผมคุยตลอดไม่มีช่วงให้ผมหยุดพูดเลย แต่แบบนี้มันก็ดีผมไม่ค่อยชอบความเงียบเท่าไหร่  

 

 

ผมกับพี่ว่านเรารู้ตักและสนิทกันมากขึน ทั่งวีทั่งพี่ว่านต่างรู้ว่าผมเจออะไรมาบ้างเพียงแต่ผมห้ามไม่ให้พวกเขาพูดถึงเรื่องนี้  

 

 

ไม่ได้ต้องการกำลังใจ ไม่รู้สิ  ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องการอะไร อาจจะอยากต้องบางสิ่งบางอย่างที่ใครก็ไม่สามารถให้ผมได้ เช่น ขอให้มิเกลกลับมา ผมอยากกอดมิเกลอิกครั้ง อยากได้ยินเสียงเรียกผมตอนกลับจากโรงเรียน อยากได้ยินเสียงดีใจตอนผมพาไปกินขนมเค้กร้านโปรด  

 

 

ยังอยากทำอะไรด้วยกันอิกเยอะแยะ ยังมีเรื่องมากมายที่ผมยังไม่ได้ทำกับมิเกล  

 

 

คิดถึง คิดถึงใจจะขาดแล้ว  

 

 

คิดถึงเหลือเกิน..  

 

 

 

 

 

“ คอส “ 

“ ครับ “  

 

 

 

 

เสียงเรียกของพี่ว่านทำให้ผมตื่นจากภวังค์ พอจมกับตัวเองทีไรผมก็เคยไม่หลุดพ้นจากความเศร้านี้เลย  

 

 

“ คอสเป็นคนที่เก่งมากนะ “  

 

 

พี่ว่านหันมายิ้มให้ผม รอบยิ้มของพี่ว่านมันเหมือนแสงสว่างของพระอาทิตย์มันทั่งสว่างและอบอุ่น พี่ว่านเป็นคนที่หน้าตาดีคนนึงแต่ด้วยบุคลิกที่อบอุ่นของพี่ว่านทำให้เขาดูหล่อกว่าผู้ชายทุกคนในตอนนี้  

 

 

ผมปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าพี่ว่านมีเสน์หมาก  

 

 

 

“ พี่ชอบตาของคอสมากเลยนะ ตอนนี้มันสวยมากเหมือนดาวดวงน้อยๆอยู่บนท้องฟ้าเลย “ 

“แต่พี่ชอบตอนมันสดใสมากกว่า ตาขอคอสตอนที่มันเป็นประกายเพราะความสดใสมันสวยมากเลยรู้ไหม” 

 

 

 

พี่ว่านพูดจบก็ยกมือขึนมาตรงหน้าผม ผมตกใจเลยผงะออกเล็กน้อยพี่ว่านก็ดูเหมือนรู้ว่าผมกำลังตกใจเขาถึงยิ้มหัวเราะผมแบบนั้น  

 

 

 

“ พี่ต้องทำยังไงดีนะ พี่ไม่อยากให้คอสร้องไห้เลย พี่อยากให้ตาของคอสกลับมาเป็นประกายอิกครั้ง เหมือนครั้งที่เราเจอกัน “  

 

 

 

 

ความอบอุ่นจากนิ้วของพี่ว่านยังติดอยู่ที่แก้ม ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผมปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาตอนไหน  

 

 

 

“ ผมก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน มันทรมาณ “ 

“ พี่อยากดูแลคอสนะ ถ้ามันเป็นไปได้น่ะนะ “  

 

ผมรู้ว่าที่พี่ว่านพูดหมายถึงอะไร ไม่ได้อยากดูแลแบบพี่น้องหรือดูแลแบบนั้น ดูแลในที่นี้หมายถึงผม บางทีมันน่าจะถ้าผมได้เจอกับพี่ว่านก่อน  

 

 

มันอาจจะเป็นโชคชะตาที่ในตอนนั้นเราทั่งสองคนไม่ได้ต้องการกันและกันขนาดนั้น พอมาตอนนี้ทุกอย่างมันดูสายไปหมด  

 

 

 

 

“ ไม่มีอะไรที่สายไปหรอกนะ “  

 

 

 

 

พี่ว่านพูดออกมาราวกับอ่านใจของผมออก บางทีมันอาจจะจริงอย่างที่พี่ว่านพูด มันไม่อะไรสายเกินไป  

 

 

“ ผมยังไม่ได้หย่า “ 

“ พี่รู้ พี่รู้ทุกอย่าง พี่ไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก “  

 

เราทุกคนต่างรู้ว่าจะต้องพบเจอกับความเจ็บปวดอย่างแน่นอนไม่ทางใดก็ทางนึง แต่เราก็มักจะทำในสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอกับอะไร  

 

 

เพราะพวกเขารู้ว่าถ้ายังกลัวอยู่ พวกเขาจะไม่มีทางไปเจอทางที่ดีกว่านี้อิกแล้ว 

 

 

 

“ ผมจะ….ลองไปคิดดู “  

 

 

ผมพูดจบก็ก้าวลงจากรถ ผมอาจจะต้องใช้เวลาเพราะมันมีความจริงบางอย่างที่แสนน่ากลัวซ้อนอยู่ภายในใจผมอยู่ลึกๆ  

 

 

“ ขอบคุณนะที่มาส่งเรา “  

 

 

 

ผมเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นครูสยืนอยู่ก่อนแล้ว ยื่นทำหน้าอย่างกับจะฆ่าใครสักคนถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงกลัว แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรให้ผมต้องกลัวอิกแล้ว แม้แต่ความตายผมก็ไม่กลัว  

ผมไม่เข้าใจทำไมครูสต้องมาทำท่าทางแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่ๆ เป็นหมาบ้าที่หวงก้างรึไง แต่ก็ดี ผมชอบ ผมชอบที่จะเห็นความทรมาณบนใบหน้าของมัน  

 

 

ผมชอบที่ครูสทำตัวเหมือนกับคนบ้า ผมชอบที่ครูสรู้ว่ามันไม่มีสิทธิอะไรในตัวผมอิกต่อไปแล้ว 

 

 

 

 

“ เรื่องที่ขอจะทำให้ก็ได้นะ แต่นายต้องตายไปจากชีวิตฉันซะก่อน 

“ ถ้าทำไม่ได้ก็ปล่อย!!! “

“ ขอโทษนะที่ครูสทำให้คอสไม่ได้ “ 

 

 

 

 

ผมสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของมือหนา มันไม่ได้เจ็บอะไรแต่ผมแค่ไม่อยากให้ครูสมาแตะต้องตัวผมอิก 

 

 

 

 

 

 

 

“ เพราะครูสรักชีวิตของครูสมาก เพราะคอสคือชีวิตของครูส “ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำพูดของครูสมันทำให้ผมตกใจไม่น้อย ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความหมายกับใครโดนเฉพาะกับสามีของตัวเอง  

ครูสหลอกผมไม่ได้หรอกผมจะไม่มีทางเชื่อคำพูดแบบนี้อิกแล้ว กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ผมต้องเจอแบบนี้มันก็เหมือนกับดักดีๆนี่เองที่หลอกให้คนโง่แบบผมเข้าไปติดซ้ำแล้วซ้ำอิก  

 

 

 

 

ผมเกลียดมัน 

 

 

 

“ ใครให้มันมาอยู่ที่นี่ “  

 

 

 

ผมตื่นขึนมาเจอกับข่าวร้ายที่ร้ายที่สุดครูสคิดอะไรอยู่ เอาลูกของชู้มาอยู่ที่บ้านเนี้ยนะคิดจะเล่นกับความรู้สึกของผมรึไง  

 

 

“ ครูสคิดว่ามันดีกว่าถ้าให้ลูกมาอยู่ที่นี่ “ 

“ ไม่ ฉันไม่ยอม “  

 

 

 

ใครจะไปยอม ที่ที่ผมกับลูกอยู่ ใครจะยอมให้มันมาเสวยสุขมาอยู่ที่นี้ ที่ที่ผมกับลูกต้องอยู่ด้วยความหวาดระแวง  

 

 

 

“ ไม่คิดว่ามันเห็นแก่ตัวไปรึไง นายฆ่าลูกของฉัน แต่กลับเอาลูกของนายมาเลี้ยงอย่างดีที่นี่ ที่ที่ฉันกับลูกอยู่ นายทำแบบนี้ได้ยังไง “ 

 

 

 

ถ้าไม่คิดถึงหน้าผมกับลูกก็ช่วยคิดถึงหน้าตัวเองหน่อยได้ไหม ยางอายเคยมีบ้างรึป่าวก่อนตาย เวลานึกถึงเรื่องราวอดีตที่ตัวเองเคยทำเอาไว้จะได้ไม่อาย  

 

 

ผมไม่ทนหรอกนะมันหมดเวลาที่ผมต้องมาเป็นฝ่ายทนกับอะไรแย่ๆแบบนี้  ผมทนมาเต็มทีแล้ว 

 

 

 

“ คอสช่วยมองครูสได้ไหม ช่วยลองมองครูสอิกสักครั้ง “ 

“ แค่นี้ก็ยากมากแล้ว ถ้าจะให้มองมากกว่านี้ก็เกรงว่าจะอ้วก “ 

 

 

 

อย่าบังคับให้ผมต้องมองหน้าฆาตกรอิกเลย  

 

 

 

 

 

ผมเดินขึนมาบนห้องก่อนที่จะกระโดดทิ้งตัวลงบนเตียง ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ ทุกอย่างมันน่าเบื่อไปหมด  

 

 

ตอนนี้ผมเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้วใช่ไหม ถ้าให้ตอบว่ารู้สึกดีรึป่าวแน่นอนว่ามันต้องรู้สึกดี แต่เหมือนมันมีบางอย่างที่ขาดหายไป  

 

มันเบาโหวงอยู่ในอก มันอึดอัดจนอยากร้องไห้ออกมา ตลอดเวลาที่ผมเป็นแบบนี้ผมทำร้ายครูส สารพัดมันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ครูสทำกับผมด้วยซ้ำ แค่นี้มันยังไม่พอหรอก  

 

ผมรู้สึกดีแต่ทำไมข้างในมันถึงเจ็บปวด มันเป็นความรู้สึกเล็กๆที่ซ้อนอยู่ข้างใน ทุกอย่างตอนนี้ในหัวผมตีกันไปหมด  

 

 

 

ตื๊ดด ตืดด  

 

 

 

ผมหยิบโทรศัพจากหัวเตียงขึนมาดูก็เห็นสายของพี่ว่านกำลังโทรเข้ามา  

“ ฮัลโหลครับ “  

[ คุณป้าพึ่งกลับมาจากฝรั่งเศษเขาซื้อของมาฝากคอสด้วย พี่ไปหาได้ไหม พี่จะเอาของไปให้ ]  

“ โอเคครับ “  

[ งั้นพี่ขอขับรถก่อนนะ ]  

“ ขับรถดีๆนะครับ “  

 

 

 

 

คำที่พี่ว่านพูดว่าพี่ก็ไม่ใช่คนดี สงสัยท่าจะจริง ผมตกใจอยู่นะที่พี่ว่านกล้ารุกผมถึงขนาดนี้ทั่งๆที่ผมก็บอกไว้แล้วว่าขอเวลาสักหน่อย  

 

แต่มันอาจจะดีก็ได้นะเผื่อผมจะรู้อะไรมากขึน และมันก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกเพราะครูสก็ไม่อยู่บ้านไม่รู้ว่าออกไปไหน ก็คงกลับไปทำตัวแบบเดิมๆ 

 

เห็นไหมผมบอกแล้วสุดท้ายก็ต้องเป็นแบบนี้คนแบบครูสน่ะหรอจะสำนึกกับการกระทำของตัวเองถ้ามันมีทุกอย่างคงไม่ต้องลงเอยแบบนี้  

 

 

 

ก๊อก ก๊อกๆ  

 

 

 

“ คุณผู้หญิงคะมีคนมาขอพบค่ะ “ 

“ ให้เขาขึนมาเลย “  

 

 

 

ส่วนใหญ้ผมจะใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้มากกว่า ไม่ต้องแปลกใจนะครับที่ผมจะมี โต๊ะกินข้าว ตู้เย็น ผมคิดว่าที่นี่แหล่ะคือโลกของผม  

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก !!  

 

“ เข้ามาได้เลยครับ “  

 

 

ผมพูดจบพี่ว่านก็เปิดประตูเข้ามาในห้องผมในมือถือถุงอะไรบางอย่างมาสองถุง ถุงเล็กกับถุงใหญ้  

 

 

 

“ พี่ขอนั่งหน่อยนะ “ 

 

 

พี่ว่านนั่งบนเตียงของผม ผมจึงต้องลุกขึนมานั่งข้างๆกับพี่ว่าน  

 

 

“ คอสเปิดดูสิ “  

 

 

พี่ว่านยื่นถุงกระดาษใบใหญ่มาให้ผม ผมหยิบมาก็เปิดดูข้างในข้างในมีกล่องใบนึงสีน้ำใบไม่ใหญ่มาก ผมหยิบกล่องขึนมาแล้วเกาะออกข้างในมีผ้าพันคอสีน้ำเงินกำมะหยี่  

 

มันสวยมากผมชอบเก็บสะสมผ้าพันคอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงชอบแม้กว่าอาการศประเทศผมจะไม่มีโอกาศได้ใช้ก็เถอะ 

 

 

“ ฝากขอบคุณ คุณป้าด้วยนะพี่ว่าน “ 

“ ส่วนอันนี้ของพี่ พี่เอามาฝาก “  

 

 

ผมมองพี่ว่านหยิบกล่องใบเล็กออกมาจากถุงกระดาษอิกใบ ข้างในกล่องเล็กๆนั่นมีสร้างขอเพรชเส้นเล็กๆ แต่มันสวยมาก  

จี้ของผมเป็นดวงดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวแถมยังมีดวงอาทิตย์เล็กๆอยู่คู่กับดวงจันทร์  

 

 

“ ให้ผมหรอ “ 

“ ครับผม “  

 

 

 

พี่ว่านพยักหน้าให้ผมก่อนที่จะโน้มตัวลงมาใส่สร้อยคอแสนสวยนั่น มันสวยมากจริงๆ  

 

 

 

“ พี่ไม่ได้อยากจะเร่งอะไรคอสหรอกนะ แต่พี่ชอบคอสจริงๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ “  

“ … “    

 

 

 

ผมก็รู้สึกแบบเดียวกันแต่มันไม่ใช่ทางชู้สาว ผมแค่รู้สึกถูกชะตากับผู้ชายคนนี้ อย่างที่ผมบอกว่าพี่ว่านมีเสน์ห  

 

 

 

“ พี่ไม่สนหรอกะว่าคอสจะหย่ารึยัง “  

“ ลองจับหัวใจพี่ดูสิ “  

 

 

 

พี่ว่านจับมือของผมขึนมาวางไว้บนอกของตัวเอง ผมรู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจพี่ว่านที่เต้นอยู่ที่มือของผม  

 

ผมคิดว่ามันยังเร็วเกินไป ผมยังมีอะไรอิกหลายๆอย่างที่อยากจะทำต่อจากนี้ ผมอยากใช้ชีวิตเป็นอิสระ  

 

 

 

“ !!!! “   

 

 

ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึนได้ยังไง ไม่รู้ว่าริมฝี่ปากของเราทั่งคู่ประกบกันตอนไหน สัมผัสมันทั่งนิ้มนวลและอบอุ่น  

 

 

“ อืออ “  

 

ริมฝี่หนาเข้ามาบดเบียดริมฝี่ปากของผมอิกครั้งเหมือนว่าพี่ว่านโหยหาสัมผัสจากผมมานาน มันเป็นสัมผัสแห่งการอคอย 

 

 

ริมฝี่ปากของเราทั่งสองคนค่อยๆผลักออกจากกัน 

 

 

 

อาจจะเป็นเพราะบรรยากาศที่ทำให้เราไม่ยอมหยุดแค่ตรงนั้น พี่ว่านผลักผมลงบนเตียงก่อนที่จะซุกไซ้ซอกคอของผม  

 

 

“ พะ พี่ว่าน “  

 

 

ผมรู้สึกเจ็บบริเวรคอจี๊ดๆ หลายๆที่ไม่ใช่แค่ที่เดียว มือหนาๆของพี่ว่านค่อยๆปลดกระดุดเสื้อผม 

 

 

ทีละเม็ด  

 

ทีละเม็ด  

 

 

 

แบบนี้ดีแล้วหรอ มันดีแล้วจริงๆหรอ  

 

 

 

“ พี่รักคอสจริงๆนะ “  

 

 

ครูสก็ทำแบบนี้กับผมหลายครั้ง ไปมีอะไรกับคนอืนไปทั่วถ้าผมจะทำบ้างคงไม่เป็นไรใช่ไหม ใช่มันต้องไม่เป็นไร  

 

 

 

“ พี่ขอนะ “  

 

 

 

ผมเง้ยหน้าขึนไปสบตากับพี่ว่าน สายตาพี่ว่านยังอบอุ่นเหมือนเคยไม่เปลี่ยนแปลงแต่ทำไม ผมถึงเห็นดวงตาอิกคู่ซ้อนขึนมาละ  

 

ทำไมผมถึงเห็นใบหน้าอิกคนซ้อนขึนมา ใบหน้าที่แสนจะคุ้นเคย ครูส..  

 

 

 

ผลัก!!!  

 

 

 

ผมผลักอกพี่ว่านอย่างแรงก่อนที่จะรีบวิ่งลงจากเตียงไปเปิดประตูทันที  

 

ผมทำไม่ได้ ผมทำมันไม่ได้จริงๆ ทำไมละทั่งๆที่มันเป็นร่างกายของผมไม่ใช่หรอ ทำไมผมถึงรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้  

 

สุดท้ายแล้วผมก็ทำมันไม่ได้ ผมไม่เคยตัดใจจากมันได้เลย ไม่ว่าผมจะพยามกี่ครั้ง จะทำร้ายเขากี่ครั้ง จะหลอกตัวเองอิกกี่รอบ ผมก็ไม่เคยทำมันสำเร็จ  

 

 

“ คอส… “ 

 

 

!!!!   

 

 

“ ครูส “  

 

 

ผมเปิดประตูออกมาก็เห็นร่างสูงของครูสยืนอยู่ตรงหน้าห้องของผม เหงื่อผมซึมออกมาตามตัวผมไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง  

 

 

“  ตกใจมากเลยหรอ แต่ฉันชอบมันนะ “  

 

 

 

แต่สิ่งเดียวที่ผมทำได้ตอนนี้คือสรรหาคำพูดที่ทำให้ครูสเจ็บปวดที่สุด 

 

 

เพร้ง!!!! 

 

 

ครูสชกเข้าไปที่ประตูกระจกของตู้หน้าห้องที่ตั้งไว้ใส่ชุดน้ำชาจนแตกบาดมือเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผล ถึงอย่างนั้นครูสก็ไม่มีท่าทีที่จะหยุดชกเลย  

 

 

 

เพร้ง!!!!  

 

 

เพร้ง!!!  

 

 

เพร้ง!!! 

 

 

 

“ เป็นบ้าไปแล้วรึไง!!!! “ 

 

 

 

ผมเข้าไปดึงแขนของครูสไม่ให้ต่อยไปมากกว่านี้แต่ผมสู้แรงของครูสไม่ไหว ครูสจะต่อยมันอยู่ซ้ำๆแบบนั้น  

 

 

 

“ ฮึก พอ หยุดสักที “   

 

 

 

 

เพร้ง!!! เพร้ง!!!  

 

 

 

 

เลือดสีแดงสดของครูสกระเดนมาโดนที่หน้าของผม ภาพมันน่ากลัวมากเลือดเต็มไปหมดไม่ว่าจะเป็นเสื้อของผม หรือบนพื้น  

 

 

 

 

 

“ กรี๊ดดด // คุณผู้ชายคะ ใจเย็นๆค่ะ!! “ 

“ เลือดเต็มไปหมดเลยตายแล้ว  ไปตามคุณวินมาเร็ว!!! “ 

 

 

ผมใช้แรงทั่งหมดที่มีกระชากครูสออกมาจากตู้กระจกนั่นแต่มันไม่เป็นผลเลย มีเพียงแค่ผมที่กระเดนไปชนกับกระถางต้นไม้ใกลๆอย่างแรงจนรู้สึกปวดตุบๆ  

 

 

 

เพร้ง!!! เพร้ง!!!! เพร้ง!!!!  

 

 

ผมมองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้  

 

 

 

 

“ หยุดต่อยประตูกระจกได้แล้วค่ะ!!! คุณผู้ชาย “ 

“ คุณผู้หญิงพูดอะไรบ้างสีคะ “ 

 

 

 

ผมพยามเข้าไปใกล้ครูสอิกครั้งแต่พอผมเห็นแววตาของครูสมันทำให้ผมก้าวถอยหลังออกมา มันเป็นแววตามืดสนิท เป็นแววตาของใครก็ไม่รู้ ใครที่ไม่ใช่ครูส 

 

 

 

“ คะ คะ ครูส “ 

 

 

 

 

 

 

หลังจากวันนั้นครูสก็อยู่ที่โรงพยาบาลมาสามวันแล้ว แผลมันรุนแรงมากจนแทบจะกลายเป็นฝ่าตัดใหญ้ ส่วนพี่ว่านผมก็ไม่ได้ติดต่อเขาไปอิกเลย ผมปิดมือถือไม่ได้เจอใคร ไม่อยากพบใครทั่งนั้น  

 

ผมต้องการให้มันเป็นแบบนี้เอง แต่ทำไมมันถึงเจ็บปวดขนาดนี้  

 

 

“ ฮึก ฮือออ “  

 

 

ทำไม ทำไมผมถึงเจ็บตรงนี้ ในเมื่อผมต้องการมันจริงๆ ผมเจ็บยิ่งเห็นครูสเป็นแบบนั้นผมยิ่งจบ  

 

 

 

ตุบ ตุบ!  

 

 

 

ผมทุบไปที่อกของตัวเองเผื่อว่ามันจะทำให้ผมเจ็บน้อยลงมากว่า มันเจ็บข้างใน มันเจ็บมาก ผมไม่ควรรู้สึกแบบนี้สิ ในเมื่อผมต้องการแบบนี้  

 

 

“ ขออนุญาตครับคุณผู้หญิง “   

“ ออกไป !! “   

“ ผมมีเรื่องสำคัญจะมาคุยครับ “   

 

 

ผมรีบเช็ดน้ำตาออกจากหน้าของตัวเองเมื่อวินเปิดประตูเข้ามา   

 

 

“ คุณผู้ชายอาการดีขึนแล้วครับ “  

“ อืม “   

 

 

ผมโล่งอกที่ครูสไม่เป็นอะไรไปมากกว่านี้แต่ดูแล้วน่าจะไม่ใช้มือไปอิกนาน พอคิดถึงตรงนี้ผมก็เจ็บจี๊ดขึนมาอิกแล้ว  

 

 

“ ผมขอพูดอะไรหน่อยนะครับ ขอพูดในฐานะคนรับใช้คนนึงที่อยู่ดูแลพวกคุณมาสิบปี ดูแลคุณหนูมิเกลตั้งแต่คุณหนูพึ่งเกิด “  

 

วินอยู่กับครอบครัวเรามานาน วินเป็นคนรับใช้ที่ดีที่สุดไม่สามารถหาใครมาแทนได้ ค่อยแก้ปัญหาต่างๆให้พวกเราในหลายๆครั้ง  

มันคงไม่แปลกอะไรถ้าผมจะยอมฟังวินสักครั้ง  

 

 

“ มันอาจจะดูโหดร้ายไปหน่อยแต่ … คุณหนูมิเกลจะต้องไม่มีความสุขแน่ๆครับ “  

“ !!! “   

 

 

คำพูดของวินมันทำให้ผมสะอึก 

 

 

“ คุณหนูจะต้องร้องไห้แน่ๆครับ ที่เห็นครอบครัวตัวเองเป็นแบบนี้ พ่อแม่ที่ทำร้ายกันไปมา ไม่มีใครได้รับความสุขเลยสักคน ไม่ว่าจะเป็นตัวของคุณผู้ชายหรือคุณผู้หญิงเอง “ 

“ ตกนรกกันแบบนี้มันดีแล้วหรอครับ “  

 

 

สิ่งที่วินพูดทุกอย่างมันจริง มันจริงทั่งหมด มันเป็นความจริงที่ผมพยามไม่นึกถึงมัน  

 

 

 

“ แล้วจะให้ฉันทำยังไงในเมื่อ.. “  

“ ผมจะพาคุณผู้หญิงไปเองครับ “  

“ !! “  

 

 

 

 

 

 

พอมาถึงตรงนี้ผมได้แต่ถามตัวเองว่าพร้อมรียัง พร้อมที่ปล่อยความแค้นทิ้งไปแล้วออกไปใช้ชีวิตของตัวเองจริงๆได้สักทีรึยัง  

 

ผมเคยพูดกับมิเกลเอาไว้ว่าจะเริ้มต้นใหม่จะทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่แต่ที่ผ่านมาผมกำลังทำอะไรอยู่ สิ่งที่ผมคิดว่ามันควรเป็นทางออก มันเป็นทางที่ดีที่สุดแต่ผมกลับเจ็บปวดเพราะมัน  

 

 

“ ถ้าคุณผู้หญิงพร้อมแล้ว เซนเอกสารใบนี้แล้วยื่นมือมาให้ผมครับ “  

 

 

วินส่งเอกสารบางอย่างให้ผม ผมแกะมันออกมาจากซองเอกสาร 

 

 

 

ใบสำคัญการหย่า  

 

 

 

 

“ เซนมันสิครับแล้วออกไปจากที่นี่กัน เรื่องฝั่งคุณผู้ชายผมจะจัดการเอง “  

 

 

พอมานั่งเลือกเอาจริงๆมันก็ยากเหมือนกันนะ ผมไม่เคยจินตนาการถึงชีวิตหลังการหย่าจริงๆเลยสักครั้ง ผมแค่อยากจะหนีแต่พอต้องมาเซนแบบนี้มันรู้สึกเศร้าไม่น้อย  

 

 

วันที่เราจดทะเบียนสมรสผมไม่เคยนึกเลยว่าผมจะมีวันนี้ วันที่จะต้องเซนใบหย่า   

 

 

 

“ คุณผู้หญิงลองถามใจตัวเองดูดีๆสิครับ “  

 

 

 

มันอาจจะลำบาคหน่อย ทางข้างหน้ามันอาจจะมืดมนกว่านี้ มันจะต้องเจ็บปวดมากกว่านี้ ทั่งๆที่ผมยังรักครูสมากแท้ๆ ผมรู้ใจตัวเองดี ผมรู้มาโดนตลอด แต่ผมซ้อนมันเอาไว้  

 

ไม่ว่าผมจะรักครูสยังไง แต่ผมก็ไม่สามารถอยู่กับผู้ชายคนนี้ได้อิก ต่อให้ผมรักเขามากกว่านี้ผมก็ไม่สามารถทิ้งอิสระของผมได้ ผมเลือกแล้ว ผมเลือกมันมาตั้งนานแล้ว  

 

 

 

“ ฮึก “  

 

 

ผมหยิบปากกาขึนมาเซนใบหย่าด้วยมือที่สั่นเทาก่อนที่จะส่งมือไปให้วิน วินรับมือของผมเอาไว้ 

 

 

“ ไปกันเถอะครับคุณผู้หญิง “ 

“ ขอบคุณมากนะวิน “  

 

 

 

ผมยิ้มขอบคุณวินทั่งน้ำตา ถึงแม้ว่าผมกำลังยิ้มแต่ผมก็กำลังมีน้ำตาด้วยเช่นกัน แต่ถึงแบบนั้นผมกลับมีความสุขมากเหลือเกิน 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ยาวสุดๆ ยาวแบบไม่เคยยาวแบบนี้มาก่อนนักเขียนขี้เกียจแบบศรีไม่คิดเลยว่าจะมีตอนยาวแบบนี้ 55  

และแน่นอนคำผิดก็เยอะด้วยเช่นกัน ไฟในห้องเสีย+กับขี้เกียจตรวจ(ขนาดสั้นๆยังไม่ตรวจเลยตอนยาวอย่าวังว่าศรีจะตรวจ)  

 

ปล.ศรียังไม่ตรวจคำผิด  

1 คอมเม้นเท่ากับ 1กำลังใจ ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับคนที่คอมเม้นให้ศรีตลอด ศรีอ่านทุกคอมเม้นค่ะ  

ศรีรู้สึกดีมากเลยเวลาที่คนอินกับนิยายของศรี ด่าได้เลยค่ะศรีช๊อบชอบ รวมถึงคำติคม  

นักเขึยนทุกคนต้องการกำลังใจค่ะและการฟีดแบ็คจารคนอ่านทุกๆคนค่ะ พูดคุยกันเล็กๆน้อยพอสดใส 

อิกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วนะคะ จุ้บๆ  

mage 

ความคิดเห็น