facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 3-10 การคุ้มครองของพระเจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-10 การคุ้มครองของพระเจ้า

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 562

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-10 การคุ้มครองของพระเจ้า
แบบอักษร

“เวลาเข้าไปอ่านบท ไม่ต้องสนใจลำดับก่อนหลังก็จริง แต่ถ้าไปเร็วกว่านักแสดงนำ หรือผู้อาวุโสได้ก็ดี โดยเฉพาะเด็กใหม่อย่างนาย”

“อย่างนี้นี่เอง”

“เริ่มบ่นอีกแล้ว”

“ความประทับใจแรกสำคัญมากๆ ถึงจะเป็นด้านวัตถุ แต่มันก็ทำให้เราดูดี ไปซื้อกาแฟกับฉันก่อนแล้วเข้าไปอ่านบทเถอะ แล้วนี่แปรงฟันหรือยัง ”

“ครับ ผมแปรงก่อนจะมาที่ลานจอดรถแล้วครับ”

“โอเค ดี”

สองชั่วโมงก่อนการอ่านบท ระหว่างที่โนอึลกำลังจดจ่ออยู่กับบทเงียบๆ บนรถตู้ที่มุ่งหน้าไปยังสถานีโทรทัศน์ เขาก็ได้รู้เหตุผลที่คยองซูขับรถอย่างเร่งรีบ มันเริ่มตั้งแต่มารยาทพื้นฐานที่ต้องรักษาและฟังเรื่องง่ายๆ เกี่ยวกับนักแสดงนำที่ต้องเจอวันนี้ เช่น ยังซึงคยู ชินกีฮุน แล้วก็คิมฮเยยอนที่ไม่ได้ถ่ายทำซีรีส์มานาน โนอึลไม่เป็นอะไรมาตลอด ทว่าตอนนี้เขาก็เริ่มประหม่าอย่างไม่รู้ตัวจากคำพูดว่าท่าทางคงจะต้องพยายามอย่างหนักเลยนะ เพราะซีรีส์เรื่อง <คังโฮ> มีตารางการถ่ายทำแบบการถ่ายภาพยนตร์

“มีข่าวลือว่าผู้กำกับกับตากล้อง สุดโหดเลยนะ”

“แล้วผม... จะทำได้ดีเหรอครับ”

“อย่ากังวลไป! เทรนเนอร์บอกว่านายมีพรสวรรค์ด้านการแสดงนี่นา!”

“ใช่ โนอึล อย่าทำพลาดก็พอ ซึงคยูก็บอกว่าจะช่วยดูแลให้ แต่ห้ามสั่นนะ”

เขาบอกว่าซีรีส์เรื่องนี้รวมเหล่าคนที่ปกติอยู่ฝ่ายภาพยนตร์ เป็นการรวมตัวของผู้เชี่ยวชาญในผู้เชี่ยวชาญอีกที โดยเฉพาะนักแสดงนำ ล้วนเคยทำงานกับพวกเขามาแล้วทั้งนั้น บรรยากาศก็เลยต่างออกไป โนอึลหายใจเข้าเฮือกใหญ่หลังอึนจองตบบ่าเขา อยู่ๆ ก็เหมือนถูกดึงเข้าไปในบทบาทที่ตัวเองได้รับเลือก เขาจะต้องทำให้ดีกว่าคนพวกนั้น ต้องพิศูจน์ให้จินฮึนเห็นว่าเขาแสดงได้ดี เป็นจินฮึนที่มีอิทธิพลมากกว่าพวกผู้กำกับ

รถตู้ที่คยองซูขับเข้ามาจอดในลานจอดรถของสถานีโทรทัศน์ และก่อนที่พวกเขาจะมุ่งหน้าไปห้องใช้อ่านบท ก็แวะเข้าไปสั่งไอซ์อเมริกาโน่ที่ร้านกาแฟในตึกและรออยู่สักพักหนึ่ง

“พี่ ผมจะทำได้ใช่ไหมครับ”

โนอึลลูบการ์ดที่จินฮึนให้ขณะเอ่ยถามคยองซูที่กำลังจ่ายเงินอย่างระมัดระวัง คยองซูถือใบเสร็จแผ่นยาวแล้วหัวเราะหึๆ ออกมาเมื่อเห็นอาการประหม่าของโนอึล จากนั้นก็ตบหลังที่งุ้มลงจนเกิดเสียงจนโนอึลตกใจเผลอปล่อยการ์ดลง ก็เลยต้องก้มตัวลงหยิบการ์ดที่สลักชื่อคังจินฮึนขึ้นมา มันก็แค่บัตรเครดิตเท่านั้น แต่เขากลับรู้สึกว่ามันหนักมาก

“ถึงจะทำไม่ได้ ก็ต้องทำให้ดี บทนายมันดีมากจริงๆ นะ”

ใบเสร็จยาวๆ เหมือนกับกระดาษทิชชู่ถูกพับให้เหมือนกับแอกคอร์เดียน[1]ด้วยมือคนเป็นผู้จัดการ โนอึลกำการ์ดแน่นและสบตากับคยองซู

“พูดตามตรง ประเทศเราผู้หญิงดูซีรีส์เยอะกว่าผู้ชาย แล้วบทของนายอะ เป็นบทที่พวกผู้หญิงต้องชอบแน่ๆ”

“ฮานึลน่ะเหรอครับ”

“เออ บทคังจู เหมือนทุกคนจะชอบเพราะคาเรกเตอร์เลือดร้อน ส่วนซอกโฮ จะเรียกว่าอะไรดีน้า มีเสน่ห์แบบน่าเชื่อถือนิดๆ หรือเปล่า พวกผู้ชายน่าจะชอบ ส่วนบทฮานึลของนาย เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สาม อิมเมจซึนเดเระหน่อยๆ แล้วก็เป็นคาเรกเตอร์ที่ยอมช่วยแค่คังจูเท่านั้น ก็เลยมีความโบรแมนซ์[2]นิดๆ ด้วย ดังชัวร์”

“พี่ ขอโทษนะครับ แต่ว่าไอ้ซึนเดเระนี่มันคืออะไรเหรอครับ”

“นายไม่รู้อะไรยิ่งกว่าฉันได้ไงเนี่ย”

ไอซ์อเมริกาโน่ถูกบรรจุเข้ากันด้วยฝีมือของพนักงานร้านกาแฟ ในขณะใส่หลอดก็ไม่ลืมใส่ไซรัปเข้าไปด้วย เพราะมีคนที่ชอบรสหวานอยู่เหมือนกัน โนอึลถือกาแฟและเดินไปยังสถานที่อ่านบทพร้อมกับคยองซู

“เข้าไปแล้วก็ยิ้มให้ทุกคน โค้งทักทายด้วยนะ อย่าเอาแต่นั่งเฉยล่ะ ลุกขึ้นทักทายทุกคนที่เข้ามาด้วย อย่าใจเสียก่อนล่ะ”

“ครับ”

“มีแต่นักแสดงแบบนาย แล้วก็เป็นคนเหมือนกันทั้งนั้น ทำไมต้องประหม่าเล่า ยืดไหล่หน่อย”

ได้ยินมาว่าการอ่านบทจะถูกรวมเข้าไปในการถ่ายทำเบื้องหลังด้วย ก็เลยมีการเซ็ตกล้องตั้งแต่ทางเข้า โนอึลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อค่อยๆ เข้าใกล้สถานที่อ่านบทเรื่อยๆ จากนั้นก็วางแก้วกาแฟที่ถืออยู่เต็มสองมือลงบนพื้น อึนจองเป็นคนแต่งหน้าให้เขาเองด้วยมือทั้งสองข้างของเธอ อย่าประหม่า อย่าประหม่า โนอึลท่องเบาๆ เหมือนสะกดจิตตัวเอง ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นไปถืออีกครั้ง เขายิ้มระดับที่ไม่หนักใจอะไรขณะโค้งทักทายคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า

“สวัสดีครับ”

“ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักนะครับ วันนี้อากาศร้อน ดื่มกาแฟสักแก้วสิครับ”

โนอึลโค้งทักทายทีมตากล้องที่กำลังเซ็ตกล้องอยู่ ทีมโปรดักชั่นที่กำลังเช็คสถานที่ รวมถึงทีมผู้ผลิตที่ยืนอยู่หลังสุดทีละคน เมื่อเอ่ยทักทายเสร็จ คยองซูก็ทักทายต่อพร้อมกับยื่นกาแฟ หลอด และไซรัปในมือให้พวกเขา พอทักทายแล้วทักทายอีกไปเรื่อยๆ จนปวดหลัง ก็เห็นว่ามันเหลืออีกแค่สามสิบนาทีจะเริ่มอ่านบทโดยไม่รู้ตัว

“สวัสดีครับ ผมยูโนอึล รับบทฮานึลครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

“อ๋อ คุณยูโนอึล ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

โนอึลลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เมื่อมีผู้ชายผู้หญิงเดินเข้ามาในห้องอ่านบท เขาพูดชื่อกับบทบาทตัวเอง แล้วก็ยื่นกาแฟให้ผู้กำกับซีรีส์ <คังโฮ> ลีมินกยู และคนเขียนบทยอนซูยอน ทั้งคู่รับกาแฟไปพร้อมกับมองหน้าโนอึลที่ส่งยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ลีมินกยูนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเอง ส่วนยอนซูยอนมาตีแขนโนอึลสองครั้งแล้วยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“เหมาะกับบทฮานึลมากเลยนะเนี่ย”

แล้วเธอก็ยิ้มอีกครั้งก่อนจะนั่งลงข้างๆ ลีมินกยู โนอึลจึงพูดว่าฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับอีกครั้งและนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเอง ทว่าก่อนหัวใจเต้นตึกตักจะสงบลง เขาก็ต้องถือกาแฟแล้วก็ยืนอีกครั้ง เพราะผู้ชายคุ้นหน้าคุ้นตาเดินเหมือนก้าวขายาวๆ เข้ามา อีกฝ่ายส่งยิ้มให้กับคนรอบข้าง ซึ่งโนอึลก็เดินเข้าไปและโค้งทักทาย จากนั้นก็ยื่นกาแฟให้กับคนที่เพิ่งนั่งลงใกล้ๆ ผู้กำกับ ชายหนุ่มในสภาพหน้าเต็มเพราะเพิ่งมีถ่ายทำก่อนมาที่นี่รับกาแฟจากโนอึลด้วยแววตาตกใจ

“เอ่อ ขอโทษนะ แต่ช่วยบอกชื่ออีกครั้งได้ไหมครับ พอดีผมไม่ทันได้ฟัง”

“ยูโนอึลรับบทฮานึลครับ”

“อ๋ออ! ฮานึล ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชินกีฮุน”

ชินกีฮุน นักแสดงหนุ่มที่ทักทายกับทีมโปรดักชั่นก่อนจะนั่งลงในที่ของตัวเอง ส่งยิ้มอย่างสดใสกับการทักทายด้วยใบหน้าแดงๆ ของโนอึล

“...บทที่รวมหัวกับคังจูคอยแกล้งผมใช่ไหมครับ”

“ครับ? ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นแหละครับ”

ระหว่างเอ่ยถาม ชินกีฮุนก็เปิดฝาแก้วกาแฟออกและบีบไซรัปที่โนอึลให้ลงไปจนหมด โนอึลประหม่าอย่างมากที่สุดเท่าที่ตัวเองจะประหม่าได้เมื่อสบตากับอีกฝ่ายที่ปกติเคยเห็นแต่ในหนัง ก่อนจะตอบรับคำถามอย่างอ่อนแรง ชินกีฮุนใช้หลอดคนกาแฟพร้อมกับมองโนอึลที่ทำหน้าแดงคล้ายพวกแฟนเกิร์ล ก่อนจะยิ้มออกมา

“อา คุณคนเขียนบท ทำไมถึงไม่เขียนให้ผมเล่นคู่กับคนน่ารักแบบนี้ล่ะครับ ผมอยากเป็นคังจูขึ้นมาเลย”

“ถ้าคุณกีฮุนพูดขนาดนี้ ฉันก็เสียใจแย่เลยสิ ซอกโฮมีฮเยจูอยู่นี่ คังจูน่ะ ต้องตัวติดกับผู้ชายเลยนะ”

“กับคุณคิมฮเยยอน ผมก็เคยเล่นหนังด้วยมาก่อนหน้านี้นี่ครับ”

“คำนั้นไว้รอพูดตอนคุณฮเยยอนมาถึงเถอะ ฉันคาดหวังแล้วนะเนี่ย”

“ในหนัง ฮเยยอนแสดงได้อย่างมีพลังมากเลยนะ”

โนอึลถูกทิ้งไว้กลางทางเลยได้แต่มองชินกีฮุนพูดคุยอย่างสนิทสนมกับคนเขียนบท เขาขยับมือทั้งสองข้างไปมา แม้แต่ในสายตาของผู้ชายด้วยกัน ชินกีฮุนก็มีภาพลักษณ์สมชายชาตรีมากๆ ตั้งแต่ใบหน้าคมเข้ม ตรงไปตรงมา ไปจนถึงน้ำเสียงทุ้มต่ำดูน่าเชื่อถือ บวกกับรูปร่างสูงใหญ่และดูแข็งแรงมาก โนอึลคิดว่าผู้ชายคนนี้เท่มากจริงๆ เวลาดูหนังที่อีกฝ่ายแสดง แต่พอมาเห็นจริงๆ ต่อหน้าแล้ว ชินกีฮุนกลับยอดเยี่ยมเข้าไปอีก รู้สึกถึงเสน่ห์คูลๆ ต่างกับยังซึงคยูที่มีภาพลักษณ์นุ่มนวล จากนั้นโนอึลตึงเครียดขึ้นมาอัตโนมัติ

“ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าจะซื้อกาแฟมาด้วยดีไหม แต่สุดท้ายก็มาตัวเปล่า เพราะคุณโนอึลเลยนะเนี่ย เลยได้ดื่มกาแฟกันหมดเลย ขอบคุณนะครับ”

“มะ ไม่เป็นเป็นไรครับ”

“ต่อไปคงได้เจอกันบ่อยๆ ฝากตัวด้วยนะครับ”

ชินกีฮุนหยุดคนกาแฟอยู่แล้วยื่นมือออกมาหาโนอึล โนอึลพยายามกดความดีใจที่ตีรวนขึ้นมาแล้วตอบกลับว่า “ครับ!” พร้อมใช้มือทั้งสองข้างจับมืออีกฝ่ายเอาไว้ คนที่อยู่ใกล้ๆ ทั้งตัวชินกีฮุนเอง ผู้กำกับ รวมถึงคนเขียนบทต่างหัวเราะเสียงดังกับท่าทางนั้น

เก้าอี้ของทีมผู้ผลิตกับเก้าอี้ของบรรดานักแสดงรุ่นพี่เต็มหมดแล้ว เก้าอี้ว่างก็มีแค่เก้าอี้ของยังซึงคยูกับคิมฮเยยอนเท่านั้น อยู่ๆ โนอึลก็คิดว่าตัวเองจะหัวใจวายตายหรือเปล่าถ้าหากยังซึงคยูมาถึง เพราะเขานั่งอยู่ระหว่างยังซึงคยูและชินกีฮุน

โนอึลพยามทำใจให้สงบขณะเปิดบทซีรีส์ เพราะการอ่านบทในครั้งนี้ถูกกำหนดเอาไว้ว่าจะอ่านตอนที่หนึ่งเพื่อเช็กการแสดงของเหล่านักแสดงเด็ก และอ่านตั้งแต่ตอนที่หกถึงตอนที่แปดเพื่อเช็กการแสดงของนักแสดงรุ่นโต บทที่เน้นด้วยปากกาเน้นข้อความและโน้ตสั้นๆ เพื่อท่องจำตอนรับการเทรนและเวลาอยู่บ้านปรากฏอยู่ตรงหน้า ตอนนี้โนอึลได้รับบทจนถึงตอนที่สิบเอ็ดแล้วผ่านทางต้นสังกัด สิ่งที่เขากังวลว่าจะต้องแสดงยังไงดีล้วนถูกเขียนไว้เต็มด้านหนึ่งของบท โนอึลหยิบปากกาขึ้นมาและเช็กส่วนที่ต้องอ่านอีกครั้ง

“โอ๊ย! ขอโทษนะครับ รถมันติดมาเลย”

มองเห็นยังซึงคยูที่เจอก่อนจะมาอ่านบทสวมชุดสบายๆ เดินเข้ามาทั้งๆ ที่ยังถือบทเอาไว้ ความรู้สึกผิดฉายอยู่บนหน้าของนักแสดงหนุ่มและรีบเดินไปที่นั่งตัวเองอย่างรีบร้อน ระหว่างนั้นก็ทักทายผู้กำกับและคนเขียนบท โนอึลเองก็ก้มหัวทักทายอีกฝ่ายแล้วเลื่อนกาแฟที่เริ่มเย็นไปให้

“คุณยังซึงคยู ค่าปรับที่มาสาย หมื่นวอนนะ”

“รู้แล้วครับ รู้แล้ว อ้อ ผมเจอคุณคิมฮเยยอนที่ลานจอดรถน่ะครับ อีกเดี๋ยวเธอคงขึ้นมา”

“ถ้าจะมา ก็ต้องมาด้วยกันสิ ทำไมถึงมาคนเดียวล่ะ เป็นผู้ชายนิสัยไม่ดีเลยนะเนี่ย”

“ก็เพราะฮานึลสำคัญกว่าน่ะสิครับ ก็เลยทิ้งเธอไว้ตรงนั้น”

“ให้ตายเถอะ สกัดดาวรุ่งกันตั้งแต่ตอนนี้เลยสินะ”

ยังซึงคยูที่ยังคงหอบเพราะวิ่งมาเปิดฝาแก้วกาแฟที่โนอึลยื่นให้และดื่มมันเข้าไปอึกใหญ่ โนอึลจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงออกมายื่นให้อีกอย่าง

“โอ้ ขอบคุณครับ”

ยังซึงคยูทักทายอย่างขี้เล่นก่อนจะเช็ดกาแฟที่เปื้อนริมฝีปากปาก ชินกีฮุนก็แซวเพิ่มจากคำพูดของผู้กำกับเพราะการกระทำนั้น พระเอกของเรื่องเปิดบทขึ้นพร้อมกับหัวเราะคล้ายจะบอกว่าเป็นไปไม่ได้หรอกน่า

 

[1] แอกคอร์เดียน (Accordion) หีบเพลงชัก เป็นเครื่องดนตรีชนิดหนึ่ง มีลักษณะอัดลมมีรูใช้นิ้วปิดเปิดให้เป็นเสียงเพลง

[2] โบรแมนซ์ (Bromance) เป็นคำผสมระหว่าง "brother" (พี่ชาย น้องชาย) และ "romance" (ความรักใคร่)

ความคิดเห็น