facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 3-9 การคุ้มครองของพระเจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-9 การคุ้มครองของพระเจ้า

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 605

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2562 12:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-9 การคุ้มครองของพระเจ้า
แบบอักษร

“แล้วกรรมการผู้จัดการคิดว่าควรจะทำยังไงล่ะครับ” 

“อืม... ก่อนอื่นก็คงต้องลองเช็กกับฝ่ายโฆษณาก่อน เพราะเงื่อนไขโฆษณากับสปอนเซอร์ หรือพวกข้อความ มันสำคัญมาก ถ้าวันปล่อยสินค้าตรงกัน” 

จินฮึนยกมือขึ้นมาปิดปาก เพราะถึงแม้จินฮยอนจะจมอยู่กับความคิด แต่สุดท้ายก็แสดงความคิดเห็นที่เป็นมาตรฐานที่สุดออกมา ชายหนุ่มรีบเก็บใบหน้าหงิกงออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเช็กแท็บเล็ตตรงหน้าตัวเอง  

“ตัวดราฟโฆษณาเครื่องใช้ไฟฟ้าออกมาแล้วนะครับ เราถ่ายทำกันตอนเข้าไปเป็นสปอนเซอร์ซีรีส์ แล้วก็มีแผนว่าจะปล่อยออกมาทันทีเลยด้วยครับ” 

“ถ่ายแล้วเหรอ ดำเนินการเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย แล้วในซีรีส์จะมีแค่โน้ตบุ๊กหรือเปล่า” 

“เปล่าครับ มีพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กในบ้านแทรกเข้าไปทั้งหมดเลยครับ เช่น โน้ตบุ๊กกับโทรศัพท์มือถือที่ตัวเอกกับตัวประกอบใช้” 

“ผลลัพธ์จะต้องดีแน่ๆ แล้วทำไมรถยนต์ของเราถึงมีปัญหาล่ะ เห็นบอกแค่ว่าปรับให้ตรงกับเงื่อนไขที่ต้องการเฉยๆ อืม... แล้วซีรีส์เรื่องนั้นน่ะ จะดังแน่ๆ ใช่ไหม” 

จินฮึนช้อนสายตาจากแท็บเล็ตขึ้นไปมองหน้าพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ พนักงานคนนั้นกำลังฟังบทสนทนาของคนทั้งอยู่เงียบๆ จึงรีบเปิดปากอธิบาย 

“เป็นการรวมตัวกันอีกครั้งในรอบสามปีของคนเขียนบทกับผู้กำกับที่ได้รับเรทติ้งสี่สิบเปอร์เซ็นจากซีรีส์เรื่องที่แล้วครับ แม้จะเป็นแค่ทีมงานฝ่ายผลิต แต่ก็มียังซึงคยู นักแสดงที่ประสบความสำเร็จในทุกๆ ผลงานที่แสดง ชินกีฮุน แล้วก็คิมฮเยยอนที่คัมแบคอีกครั้งในรอบห้าปีเป็นนักแสดงนำด้วยครับ ถึงเนื้อหาจะเน้นการต่อสู้ที่หาดูยากในช่องทีวีสาธารณะ แต่ก็ไม่เคยลงจากอันดับหนึ่งของผลงานที่ทุกคนรอคอยของปีนี้เลยครับ ผมคิดว่าถึงแม้จะไม่เป็นไปตามคาด แต่ก็น่าจะดังนะครับ” 

“ถึงไม่เป็นไปตามคาด แต่ก็ดังงั้นเหรอ เรื่องใหญ่เลยนะเนี่ย แล้วมันจะไม่เวิร์กได้ยังไงล่ะ” 

ใบหน้าผ่อนคลายช่างแตกต่างกับปากที่พูดว่าเรื่องใหญ่ออกมาเหลือเกิน จินฮึนกดปิดหน้าจอแท็บเล็ตและเก็บปากกาลงไป เพราะท่าทางสบายๆ ของจินฮยอนต่างจากหน้าเครียดๆ ของพนักงานของฝ่ายประชาสัมพันธ์ นี่มันไม่ได้อะไรมากไปกว่าก่อนเข้าประชุมเลย เขาจึงสวมแว่นอีกครั้งแล้วยักไหล่  

“สามวันหลังจากนี้ก็จะเริ่มถ่ายทำแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ มีประชุมเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่อีก” 

จินฮึนลุกขึ้นจากเก้าอี้และรับคำกล่าวลาขณะเดินออกจากห้องประชุมน่าอึดอัดไป  

เขายื่นแท็บเล็ตไปให้หัวหน้าฝ่ายลีที่ยื่นมือออกมารออยู่แล้ว ก่อนจะใช้มือนวดต้นคอแข็งตึงพร้อมเดินเข้าลิฟต์ เมือ่ประตูลิฟต์ปิดลง จินฮึนก็มองนาฬิกาข้อมือ  

“เหมือนจะเข้าประชุมสายไปหน่อยนะครับ” 

เขาตั้งใจว่าจะเข้าประชุมตอนสี่โมงเย็น แต่นี่มันสี่โมง สิบห้านาทีเข้าไปแล้ว หลังจากมองนาฬิกาข้อมือ ชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเอ่ยถาม 

“ผมรู้สึกว่าการประชุมน่าจะยืดออกไป ก็เลยแจ้งไว้ก่อนแล้วน่ะครับ พวกพนักงานก็แจ้งเกี่ยวกับเนื้อหาที่ผู้อำนวยการสั่งให้ผู้กำกับแล้วด้วย เดี๋ยวจะรายงานผลให้ทราบครับ” 

“ได้ยินมาว่าการประชุมกลยุทธ์ปัญญาอ่อนมากๆ ก็เลยลองเข้าไปสังเกตการณ์จนลืมเวลาไปเลย แต่ก็โล่งอกไปทีนะครับ” 

มีสายไม่ได้รับสี่สาย ข้อความไม่ได้เปิดอ่านอีกเจ็ดข้อความ จินฮึนขมวดคิ้วกับการแจ้งเตือนที่มากกว่าปกติ หัวหน้าฝ่ายลีสังเกตเห็นเจ้านายทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจึงอ้าปากถามอย่างระมัดระวัง  

“ดูเหมือนกรรมการผู้จัดการจะไม่มีคำสั่งอะไรพิเศษเกี่ยวกับการปล่อยรถยนต์ที่ดีกว่า แล้วก็ถูกกว่าในวันเดียวกันจากเซซองเลยนะครับ” 

“ผมบอกแล้ว อายุก็ตั้งเท่าไหร่ แต่ยังหลุดไม่พ้นพวกลูกเล่นสีๆ อีก” 

ติ๊ง ลิฟต์หยุดลงเมื่อถึงจุดหมาย จินฮึนก้าวออกจากลิฟต์ไปก่อน เขาอ่านข้อความเกี่ยวกับปาร์ตี้มั่วสุมในโทรศัพท์ ระหว่างเดินไปยังห้องประชุมขนาดเล็กเพื่อทำการประชุมเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่ 

“ถ้าไม่เปลี่ยนวันปล่อยตัว จะไม่เกิดปัญหาเรื่องราคารถกับเสียงวิจารณ์เหรอครับ” 

เขาละสายตาจากข้อความของเพื่อนร่วมรุ่นมามองหัวหน้าฝ่ายลีเพราะคำถามเมื่อครู่ และเมื่อคิดถึงปาร์ตี้รวบรวมเหล่าคนมีชื่อเสียงก็ยิ้มออกมาให้เห็น 

“ทั้งที่เกิดปัญหาขึ้นแล้ว ก็ยังตั้งสติไม่ได้ใช่ไหมล่ะครับ หรือสิ่งที่ผิดปกติคือความคิดผมเองนะ?” 

ถ้าได้เห็น มันจะต้องคุ้มค่ามากแน่ๆ จินฮึนมองโทรศัพท์พลางหัวเราะหึๆ หัวหน้าฝ่ายลีเองก็หัวเราะเบาๆ กับท่าทางเจ้านาย จินฮึนเลื่อนผ่านข้อความที่ถามว่าไม่ไปปาร์ตี้รวมพวกเสพยากับการพนันเหรออย่างไม่ใส่ใจนัก ส่วนข้อความที่เหลือเป็นข้อความสุดท้ายก็สุภาพมากๆ ต่างจากข้อความก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง 

[คือ... ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับผู้อำนวยการ เหมือนผมจะพูดอะไรไปสักอย่าง แต่ผมจำไม่ได้...] 

จินฮึนมองชื่อคนส่งเพราะข้อความแปลกๆ นี้ก่อนจะถอนหายใจ  

“ว่าแต่ช่วงนี้เขาทำอะไรอยู่เหรอครับ” 

หัวหน้าฝ่ายลีทำตาโตกับคำถามอย่างกะทันหันของจินฮึน แต่ก็ตอบตามที่ได้รับการรายงานเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน 

“ทราบมาว่าตอนนี้กำลังรับการดูแลเพื่อเข้าเทรนการแสดงกับการอ่านบทในวันพรุ่งนี้น่ะครับ ล่าสุดที่เช็คคืออยู่ร้านทำผม จะให้ผมเช็กเพิ่มเติมไหมครับ” 

“งั้นเหรอ ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องใส่ใจอะไรมากมายนักหรอก” 

เท้าจินฮึนหยุดลงหน้าห้องประชุมที่กำลังพูดคุยเกี่ยวกับตัวโฆษณากันอยู่ ชายหนุ่มมองหน้าจอโทรศัพท์ตลอดเวลา จากนั้นหัวหน้าฝ่ายลีก็ยื่นแท็บเล็ตมาให้ เพราะเขาบอกไว้แล้วว่าจะมาประชุมสาย มันจึงเป็นเนื้อหาที่ตัวเขาไม่จำเป็นต้องฟังก็ได้  

“ถ้ามีตารางงานหลังการประชุม ก็ยกเลิกไปเลยนะครับ ผมจะไปผ่อนคลายสักหน่อย ไม่ได้ไปนานแล้ว” 

“รับทราบครับ” 

“แล้วก็.....” 

จินฮึนส่งข้อความตอบกลับว่าจะไปร่วมปาร์ตี้ที่เลื่อนผ่านอย่างไม่ใส่ใจ เสร็จแล้วก็ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ยกมือขึ้นมาจับลูกบิดประตูห้องประชุม 

“ช่วยบอกเด็กที่บ้านซัมซองด้วยครับว่าให้ตั้งใจแสดง เพราะผมยุ่งมาก ไม่มีเวลาใส่ใจเท่าไหร่” 

“ผมจะแจ้งหัวหน้าทีมควอนให้ครับ” 

“โอเค ถ้าประชุมเสร็จแล้วผมคงจะเลิกงานเลย หัวหน้าฝ่ายลีก็เลิกงานได้เลยนะครับ ผมว่าจะไปนอนที่โรงแรม ไม่จำเป็นต้องตามไปส่งหรอก” 

“เข้าใจแล้วครับ” 

ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอโนอึล จินฮึนสูบกัญชาหลังเซ็กซ์ที่รุนแรง คนตัวเล็กในสภาพเมากัญาเอ่ยคำน่าขำอย่าง รู้ไหมครับว่าผู้อำนวยการเช็กซี่มากๆ แล้วก็สลบไสล เมื่อผู้กำกับโฆษณาและพนักงานเห็นเขาเข้ามาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และยิ้มให้ ทว่าจินฮึนกลับหยุดยิ้มไม่ได้เลยเพราะนึกถึงโนอึลที่เติบโตมาอย่างน่าเอ็นดู 

 

* * * 

 

“ผมขอไปสูบบุหรี่หน่อย...” 

“อื้อๆ สูบเสร็จแล้วก็ไปที่ลานจอดรถนะ” 

โนอึลเดินไปทางห้องสูบบุหรี่บริเวณสุดทางเดินหลังคยองซูพูดจบและเอาของไปถือแทน เขาหยิบบุหรี่ที่อดทนไม่สูบตั้งแต่เช้า เพราะคำแนะนำจากผู้จัดการส่วนตัวว่าสูบอย่างสบายใจที่บริษัทดีกว่าไปสูบที่สถานีโทรทัศน์ ทว่าวินาทีที่เปิดประตูห้องสูบบุหรี่ โนอึลก็สบตากับผู้ชายคนหนึ่งที่สูบบุหรี่อยู่ก่อนแล้ว จึงโค้งทักทายอีกฝ่ายอย่างรีบร้อน 

“สะ สวัสดีครับ” 

“หื้ม? อยู่เอเจนซีเราด้วยเหรอ” 

ยังซึงคยูเคาะขี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ทำตาโตทั้งสองข้างคล้ายตกใจกับการทักทายของโนอึล โนอึลเลยยิ้มอย่างขัดเขินแล้วเดินไปยืนข้างๆ ที่เขี่ยบุหรี่ 

“เพิ่งเข้ามาได้ไม่นานเองครับ ก็เลยไม่ค่อยมีคนรู้จักเท่าไหร่ เวลาเข้าบริษัทก็อยู่แต่ในห้องซ้อมตลอดน่ะครับ” 

“อย่างนั้นหรอกเหรอ อันที่จริงผมก็ไม่ได้รู้จักทุกคนหรอก เพราะว่านักแสดงสังกัดเรามันก็เยอะ แต่ได้ยินเหมือนกันว่ามีเด็กใหม่เข้ามา คุณโนอึลเองสินะครับ” 

โนอึลมายืนอยู่ข้างๆ ที่เขี่ยบุหรี่แล้วก็จริง แต่พอจะสูบ กลับมีความคิดว่าตัวเขาสามารถสูบบุหรี่กับรุ่นพี่ที่อาวุโสกว่ามากๆ ได้เหรอ ก็เลยคิดต่อว่าจะทำยังไงดีพร้อมกับกลอกตาไปมา จะยืนรอจนกว่าอีกฝ่ายจะบอกว่าไปกันเถอะ แต่การยืนอยู่เฉยๆ มันก็จะดูตลกไปหน่อย สุดท้ายโนอึลก็ใช้สองมือถือบุหรี่มวนหนึ่งไว้ลูบคลำมันไปมา 

ยังซึงคยูคาบบุหรี่ไว้ในปากพลางมองท่าทางของโนอึลที่ยืนถือบุหรี่อยู่เงียบๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า บรรยากาศมันแปลกไปมากต่างกับตอนเจอกันก่อนหน้านี้ อารมณ์จากใบหน้าสุภาพเองก็ดูน่าเชื่อถือมากขึ้นด้วยทรงผมที่ดูดี มันจะไม่ต่างได้ยังไงล่ะ นักแสดงหนุ่มรุ่นพี่เอียงหัวไปด้านข้างและเพ่งมองโนอึล ก่อนจะก็เปิดปากอย่างระมัดระวัง 

“อ๋อ สูบบุหรี่ได้นะครับ มาสูบบุหรี่ก่อนเข้าไปอ่านบทอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ” 

“ขอบคุณครับ” 

เมื่อได้ยินคำพูดอีกฝ่าย โนอึลจึงคาบบุหรี่ไว้ในปาก กลายเป็นว่าเขายืนสูบบุหรี่กับยังซึงคยูโดยบังเอิญ คนตัวเล็กสังเกตคนข้างตัวและสูบบุหรี่เร็วกว่าปกติ  

บุหรี่ของยังซึงคยูไหม้จนเกือบจะถึงก้นกรองแล้ว โนอึลก็แอบคิดในใจว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายถึงจะออกไปขณะลอบสังเกต พอมาลองๆ คิดดูแล้ว ในบริษัทนี้คนที่รู้ความลับของเขา นอกจากผู้จัดการโน ก็คือยังซึงคยูคนนี้ แต่แน่นอนว่าเขาเองก็รู้ความลับของอีกฝ่ายเหมือนกัน แต่...ความสำคัญของตัวเขากับยังซึงคยูมันผิดกัน ถึงจะเป็นความลับที่เหมือนกันก็ตาม เพราะฉะนั้นเขาจะต้องระวัง แล้วก็ระวังมากๆ 

“ไม่ต้องสังเกตถึงขนาดนั้นหรอกครับ” 

“ครับ?” 

อยู่ๆ ยังซึงคยูทิ้งบุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่พร้อมกับพูดอย่างเหนือกว่า ด้วยการยักไหล่ข้างหนึ่งคล้ายรู้ทุกอย่างหมดแล้ว 

“รอบตัวผม ไม่ได้มีคนแบบคุณโนอึลแค่คนสองคนสักหน่อย ผมเองก็เหมือนกัน ถึงมันจะไม่น่าภูมิใจ แต่ในพื้นที่นี้เราจะต้องเซนส์เร็ว ในเมื่อผมไม่อยากตาย ผมก็จะไม่มีพูดอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณโนอึลกับผู้อำนวยการคังแน่นอนครับ ไม่ต้องมองกันขนาดนั้นหรอก” 

ระหว่างพูดแบบนั้น นักแสดงหนุ่มก็ตบบ่าโนอึลที่กำลังตกใจดังปุๆ 

โนอึลขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัวกับมือที่แฝงด้วยการให้กำลังใจนิดๆ ผสมความห่วงใยหน่อยๆ ก่อนจะขนลุกอย่างน่าประหลาด เพราะทั้งคำพูดและการกระทำของยังซึงคยูน่ะ เหมือนกับรู้ทุกอย่างจริงๆ 

“แถมคุณอึนจินก็บอกว่าฝากคุณโนอึลด้วย ผมมีหน้าที่ต้องทำตาม ก็เลยต้องดูแลคุณโนอึลให้ดีเหมือนกันครับ” 

น้ำเสียงของอีกฝ่ายกดต่ำลงหนึ่งโทนต่างจากเสียงเรียบๆ ก่อนหน้านี้ ยังซึงคยูล้วงมือทั้งสองข้างในกระเป๋ากางเกงและเหม่อมองออกไปนอกห้องสูบบุหรี่ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ โนอึลมองตามสายตาของอีกฝ่าย สุดสายตานั้นเป็นตึกสูงเสียดฟ้าตึกหนึ่ง เขามองตึกที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษพร้อมกับบี้บุหรี่ในมือลงกับที่เขี่ยบุหรี่เพราะรู้สึกร้อน 

“ถึงผมจะไม่รู้ว่ามันจะเป็นประโยชน์ไหม แต่ถ้าต้องการ ก็เรียกผมได้นะครับ เป็นพี่ชายที่สนิท หรือรุ่นพี่ที่สนิทน่ะ มันไม่ได้ยากอะไรเลย อันที่จริงเป็นพี่ชายที่สนิทกันจะดีกว่า” 

แล้วไว้เจอกันนะ... ยังซึงคยูตบบ่าของโนอึลอีกครั้งหนึ่งแล้วเดินออกจากห้องสูบบุหรี่ไป เหลือไว้เพียงกลิ่นเมนทอลเข้มๆ กับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่ออกมาจากอีกฝ่าย โนอึลยกมือขึ้นมาลูบแขนที่มีอาการขนลุกตัวเองช้าๆ  

ความคิดเห็น