email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 31

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 03:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 31
แบบอักษร

ตอนที่ 31

 

 

 

เสียงรายกานตลกในโทรทัศน์ดังมาเป็นระยะๆระหว่าที่ผมกำลังนอนกลิ้งไปมาบนเตียงรอพี่โมที่ออกไปร้านค้า ผมหยิบมือถือขึ้นมากดเช็คดูนั่นนี่เรื่อยเปื่อย ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนเลย เเละเพื่อนๆก็คงไม่ค่อยว่างกันด้วย คงจะดีถ้าไมทักไปกวน

 

 

แกร๊ก!

 

"กลับมาเเล้วว"

 

พี่โมวางถุงข้าวของลงบนโต๊ะตัวเล็กเเล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เอาหัวมาหนุนตรงก้นของผม เขาแตะๆตรงก้นผมเบาๆ .. มันไม่อยู่เเล้ว

 

"แอบถอดออกหรอเนี่ย~ ดื้อจังเลยนะ"

 

"ก็มันอึดอัด"

 

"ฮ่าๆ ช่างเถอะ พี่ไม่บังคับ" เขาลูบก้มผมเบาๆพลางตบปุๆ รู้สึกว่าแม่เคยทำแบบนี้ตอนผมนอนไม่หลับนะ "นี่ติณณ์..น้องอยากได้แหวนแบบไหน"

 

"แหวนเรียบๆครับ ไม่ต้องมีอะไรประดับเหมือนของผู้หญิงจะดีมาก.."

 

"อืมมแหวนเงิน สลักชื่อ มั้ย?"

 

"ครับ..แล้วก้ชุด"

 

"ชุดแต่งงานอันนั้นไง"

 

อ่าจริงสิ..ไอ้ชุดนั่น ชุดลูกไม้นั่น ที่ใส่อยู่ตั้งนานไม่ได้ถอด กว่าจะได้ถอดเกือบเอาชีวิตไม่รอด...

 

"ขอปฏิเสธ"

 

"ทำไมอะ เข้ากับน้องออก"

 

"ไม่เอา ยังไงก็ไม่ใส่ ไม่มีทาง"

 

"งั้นใส่แค่ตอนอยู่บนเตียงก็ได้ ติณณ์ใส่แล้วน่ารักตะตาย ถ้ามีถุงน่องอีกนะ เด็ดเลยล่ะ โอ๊ย!"

 

ผมดันหัวเขาออกห่างจากก้น

 

"ไม่อยากใส่"

 

"สักนิดหน่าา นิดนึงก็ได้ 5นาทีก็ได้"

 

ไม่รู้ทำไม่เขาถึงชอบหาชุดแปลกๆมาให้ผมใส่ตลอด ผมชักสีหน้า เบ้ปากใส่เขา เเล้วลุกขึ้นไปค้นๆในถุงดูว่ามีอะไรกินบ้าง

 

"นี่ติณณ์..เรื่องย้ายบ้านน่ะ อยากอยู่แบบไหน? จริงๆอพาร์ตเม้นต์พี่ก็ใกล้ม. นั้นนะ แต่มันคงจะดีถ้าเราอยู่บ้าน เรื่องลูก เรื่องเจ้าเหมียวอีก เเล้วก็ถ้าเป็นบ้านเราจะได้สะดวกเวลาเล่นกัน"

 

เขาไล่นิ้วตรงไหล่ผม หึ..คิดว่าเป็นเด็กรึไงถึงมาเล่นปูไต่ ผมเคี้ยวมะม่วงดองหยับๆพลางยิ้มในใจ ..ใช่ มีบ้านมันต้องดีอยู่แล้วล่ะสะดวกหลายๆอย่างเลย

 

"ถ้าห้องนอนเก็บเสียงจะดีมากครับ ผมโอเคหมดแหละ ถ้าให้มอก็ตะดีมากกกๆเลย"

 

"งั้นเป็นหมู่บ้าน ●●●● มั้ย? ไว้เราไปดูกัน ใกล้มอน้องอยู่นะ อยู่ติดๆหลังมอเลย เดินไปก็ยังได้"

 

"น่าสน งั้นไว้ไปดูกันครับ"

 

.

.

.

 

ตกเย็นเราทั้งคู่ออกมาเดินเล่นแถวๆชายหาด ตอนนี้คนเริ่มซาลงแล้ว ลมแรง อากาศแม้จะอบอ้าวแต่ก็ยังดีกว่าตอนกลางวัน พี่โมจับมือผม ระหว่างเดินก็พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย

 

"ขี่หลังหน่อย" ผมว่า

 

"มาขึ้นมาสิ" ร่างสูงย่อตัวลง ผมเกาะไหล่เขาไว้แน่น พี่โมเดินไปเรื่อยๆตามทาง ผมมองรอบๆ นี่สินะมุมมองของพวกยีราฟ..

 

"พี่อุ้มผมโยนสูงๆได้ปะ"

 

"แขนพี่หักแน่..อ้วนขนาดนี้ ถ้าตัวเล็กเหมือนเมื่อก่อนคงทำได้อยู่หรอก"

 

"วุ้ยย แค่นี้ก็ทำไมได้ โถ่เอ้ยย"

 

ผมมุ่ยหน้า กอดคอเขาเเน่น ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่ดันไปเห็นช็อตเด็ดอะไรบางอย่างเข้าจนได้ พี่โมหยุดเดิน ส่วนผมก็ลงจากหลังเขา ภาพตรงหน้าคือผู้ชายสองคน คนนึงถือแหวนอย่ในมือ ส่วนอีกคนยื่นนิ่ง ไม่ได้ตอบรับอะไร...

 

คนที่ถือแหวนนั่นคือพี่เจียง

 

ที่กำลังเริ่มน้ำตาไหล

 

'มองอยู่ได้ ตอบสิว่าตกลงหรือไม่ตกลง' เสียงนั้นดังมาก ดังจนคนรอบๆหันไปมองพี่เจียงที่กำลังร้องไห้

 

 

"พี่ว่าจะสมหวังปะ"

 

"อ่า...ขอไม่ตอบคำถามนี้เเล้วกันนะ เรากลับโรงแรมกันดีกว่า" เขาโอบไหล่ผม เราทั้งคู่หันหลังกลับทันที

 

 

'เกียว! นี่ฟังอยู่รึเปล่า? เห็นมั้ยเนี่ย!?'

 

อ่าฮ่า...เจ้านั่นชื่อเกียวนี่เอง พี่เจียงนี่ตะโกนดังเหมือนกลัวคนไม่ได้ได้ยินเลยนะเนี่ย

 

หลังจากกลับถึงโรงแรมพี่โมก็เล่าเรื่องของพี่เจียงให้ผมฟัง ตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงตอนที่ไม่ได้ติดต่อกัน

 

"มันทำงานขายตัวมั้ง ปัจจุบันก็ยังทำอยู่ พี่ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าคนที่มันจอแต่งงานนั่นเป็นใคร แล้วก็ไม่แน่ใจว่าไอ้นั่นจะตกลงรึเปล่า เพราะคนแบบไอ้เจียงมีน้อยคนนะที่จะยอมรับ"

 

"ถ้าเขารักกันจริงๆคงจะยอมรับได้นะพี่"

 

"คงจะนะ"

 

 

 

____________________________

 

 

ช่วงหลังๆนี่เน้นสตอรี่เลยนะเนี่ย

ความคิดเห็น