ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 521

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 08:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

"โจวโจว สอบเสร็จแล้วนายจะไปไหน" เสียงทุ้มของวิญญาณจิ่งอวี๋พูดขึ้นหลังจากที่ร่าบางเดินออกมาจากห้องสอบ

 

"ฉันจะไปหานายที่โรงพยาบาลดีมั้ย ช่วงปิดเทมอฉันจะไปเฝ้านายที่โรงพยาบาล" เสียงหวานหันไปพูดกับวิญญาณจิ่งอวี๋ที่เดินอยู่ข้างๆ

 

"พูดจริงหรอโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ขมวดคิ้วถามคนร่างบางตรงหน้า โจวโจวยกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ จิ่งอวี๋ดีใจยกยิ้มส่งไปเช่นกัน

 

"ขอบคุณนะโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมจับมือบางมากุมเอาไว้ โจวโจวก้มหน้ามองลงไปที่มือเย็นที่กุมมือเขาอยู่ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว วิญญาณจิ่งอวี๋เหลือบตามองใบหน้าแดงข้างๆด้วยความเอ็นดู

 

 

"ช่วงนี้ร่างกายคุณจิ่งอวี๋ตอบสนองได้ดีมากเลยนะครับ คุณนายหม่าหวิ๋น ทางเราจึงทำการย้ายคุณจิ่งอวี๋ออกจากห้องไอซียูไปอยู่ห้องพักฟื้นผู้ป่วยแทน" เสียงนายแพทย์ผู้รักษาจิ่งอวี๋พูดขึ้น คุณนายหม่าหวิ๋นยิ้มดีใจทันทีที่ได้รู้ถึงอาการของลูกชายดีขึ้น จิ่งอวี๋ถูกย้ายมาอยู่ห้องพักคนไข้ธรรมดา ถึงสภาพร่างกายจะหายดีแล้วแต่จิ่งอวี๋ก็ยังไม่ฟื้น ร่างกายจิ่งอวี๋ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น คุณนายหม่าหวิ๋นยืนมองร่างลูกชายอย่างมีความหวังว่าสักวันจิ่งอวี๋จะฟื้นคืนมา

 

โจวโจวเดินทางมาถึงโรงพยาบาลโดยมีวิญญาณจิ่งอวี๋ตามมาด้วย ร่างบางยืนอยู่หน้าห้องไอซียู สายตาสาดส่องมองลอดบานกระจกหน้าต่าง แต่ก่อนมองเข้าไปจะเห็นร่างจิ่งอวี๋นอนอยู่ แต่ตอนนี้ร่างสูงใหญ่นั่นไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

 

"โจวโจว ร่างของฉัน หายไปแล้ว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดด้วยใบหน้าที่ตื่นตะหนก โจวโจวพยายามสาดส่องสายตาเข้าไปมองรอบๆแต่ก็ไม่เจอ หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นร่างสูงที่นอนอยู่

 

"มาเยี่ยมใครหรอครับ" นายแพทย์ประจำห้องไอซียูเอ่ยถาม

 

"ผมมาเยี่ยมคุณจิ่งอวี๋น่ะครับ เขาเคยอยู่ห้องนี้ แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว" โจวโจวพูดกับนายแพทย์หนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

"อ๋อ...คุณจิ่งอวี๋ถูกย้ายลงไปที่อยู่อีกห้องหนึ่งแล้วล่ะครับ ถึงร่างกายจะเริ่มฟื้นตัวแต่เขาก็ยังไม่ฟื้น" หมอหนุ่มพูด โจวโจวพยักหน้ารับเป็นคำตอบ หลังจากที่รู้คำตอบแล้วร่างบางก็เดินไปหาร่างจิ่งอวี๋ทันที ประตูห้องพักคนป่วยถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้าไปหาร่างสูงที่นอนอยู่ช้าๆ ใบหน้าหล่อยังคงหลับตาพริ้มพร้อมกับสายออกซิเจนที่เสียบไว้ตรงจมูก มือหนาถูกเข็มน้ำเกลือเจาะอยู่ เสียงประตูห้องพักเปิดออกอีกครั้งพร้อมนางพยาบาลสาวเดินเข้ามา

 

"ขออนุญาตเช็ดตัวให้คนไข้ค่ะ" พยาบาลสาวคนนั้นพูด

 

"โจวโจว อย่าให้เขาเช็ดตัวให้ฉันนะ" เสียงทุ้มของวิญญาณจิ่งอวี๋พูด มือบางของนางพยาบาลสาวค่อยปลดกระดุมชุดคนไข้ช้าๆ

 

"โจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋เรียกชื่อร่างบางที่ยืนเฉยถูกพยาบาลสาวค่อยๆถอดเสื้อออก กล้ามเนื้อและรูปร่างที่เฟอร์เฟคของจิ่งอวี๋ลอยเด่นอยู่บนหน้าเขา

 

"ขอโทษครับ ผมขอเช็ดตัวให้คนไข้เองได้มั้ยครับ" เสียงหวานของโจวโจวพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าวิญญาณจิ่งอวี๋งอง้ำ ถ้าวิญญาณสูงไม่ช่วยดูแลเขาตอนป่วย รับรองเขาไม่ทางทำให้แน่ๆ

 

"ได้ค่ะ" พยาบาลสาวพูดแล้วเดินออกจากห้องพักไป

 

"ทำไมไม่ให้พยาบาลเช็ดตัวให้ล่ะ" โจวโจวพูดพร้อมกับบิดผ้าเช็ดตัวให้จิ่งอวี๋ มือบางลูบผ้าลงไปที่ใบหน้าหล่อเบาๆ

 

"ฉันไม่ชอบให้คนอื่นเห็นร่างกายฉัน" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด โจวโจวหันหน้าไปมองด้วยความสงสัย

 

"แล้วฉันล่ะ ไม่ใช่คนอื่นหรอ" โจวโจวเอ่ยถาม วิญญาณจิ่งอวี๋เดินเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยืนถือผ้าอยู่ในมือ

 

"นายไม่ใช่คนอื่นโจวโจว นายเป็นคนที่ฉัน...ฉันระ" เสียงประตูเปิดทำให้วิญญาณจิ่งอวี๋หยุดชะงัก คำพูดที่จะพูดถูกกลืนเข้าไปในลำคออย่างห้ามไม่ได้

 

"หนูเป็นเพื่อนกับจิ่งอวี๋หรอจ๊ะ" คุณนายหม่าหวิ๋นถามผู้ชายร่างบางตรงหน้า นึกเอ็นดูคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

 

"ครับ ผมรู้จักเขา" เสียงหวานตอบ คุณนายหม่าหวิ๋นยกยิ้ม

 

"ขอบใจนะที่หนูมาดูแลจิ่งอวี๋ ช่วงนี้งานที่บริษัทก็ยุ่ง แม่ก็ไม่ค่อยว่างมาดูแลจิ่งอวี๋เท่าไหร่ มีหนูมาอยู่เป็นเพื่อนเขา จิ่งอวี๋อาจจะฟื้นขึ้นมาก็ได้" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดกับโจวโจวด้วยรอยยิ้ม

 

"ครับ ช่วงนี้ผมปิดเทมอแล้ว ผมจะดูแลเขาให้เองครับ" ร่างบางพูดกับผู้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความเต็มใจ คุณนายหม่าหวิ๋นยกยิ้มพร้อมกับน้ำตาสีใสคลอที่หน่วยตา รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

"หนูชื่ออะไรหรือจ๊ะ แม่จะได้เรียกชื่อถูก" คุณนายหม่าหวิ๋นถามขึ้นพร้อมส่งยิ้มหวานให้ร่างบาง

 

"ผมชื่อสวี่เว่ยโจวครับ เรียกสั้นๆว่าโจวโจวก็ได้ครับ" เสียงหวานพูด คุณหม่าหวิ๋นพยักหน้าพร้อมยกยิ้ม โจวโจวจัดการเช็ดตัวจิ่งอวี๋โดยมีคุณนายหม่าหวิ๋นช่วยอยู่ข้างๆ มือบางสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องสัมผัสส่วนอ่อนไหวเบื้องล่าง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนไม่อาจมองส่วนกลางกายของจิ่งอวี๋ ใบหน้าหวานพยายามเสหน้าไปทางอื่นด้วยอาการเก้ๆกังๆ ดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อได้เห็นส่วนลับของจิ่งอวี๋เป็นครั้งแรก ร่างสูงยืนมองร่างบางที่มีอาการเขินอายอยู่ข้างๆจนแก้มใสขึ้นสี วิญญาณร่างสูงยกยิ้มใส่ร่างบางจนโจวโจวถลึงตาใส่แบบดุ คุณนายหม่าหวิ๋นขอตัวกลับไปก่อนเพราะมีงานด่วนเข้ามา โจวโจวกับวิญญาณจิ่งอวี๋เลยอยู่ด้วยกันตามลำพัง

 

"โจวโจว ทำไมหน้าแดงจัง อายหรอ" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามร่างบางที่นั่งลงบนโซฟาในห้อง ใบหน้าแดงหันไปมองใบหน้าหล่อที่นั่งอยู่ข้างๆทันทีด้วยสายตาค้อนๆ

 

"ใครหน้าแดง ฉันร้อนต่างหาก นายกับฉันก็มีอะไรเหมือนๆกัน ทำไมฉันต้องอายด้วย" เสียงหวานพูด หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองดวงตาหวานเพื่อหาคำตอบ โจวโจวหลบสายตาลงเมื่อต้านทานสายตาคมไม่ไหว

 

"โจวโจว รู้สึกอะไรกับฉันรึเปล่า" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามคนตรงหน้า โจวโจวทำสายตาเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินอีกคนพูด วิญญาณจิ่งอวี๋นั่งรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ แต่ร่างบางข้างๆก็ยังเงียบอยู่โดยไม่เอ่ยพูดอะไรออกมา วิญญาณจิ่งอวี๋รอฟังอยู่นานแต่ก็ไม่ได้คำตอบจากริมฝีปากอิ่ม

 

"ต้าซู่ไปไหนนายเห็นรึเปล่า" เสียงหวานพูดเพื่อเบี่ยงประเด็นในคำถาม วิญญาณจิ่งอวี๋ขมวดคิ้วนิ่งเงียบไม่ยอมตอบคำถามของร่างบาง

 

"จิ่งอวี๋ ฉันถามนายไม่ได้ยินหรอ" เสียงหวานถามเมื่อเห็นวิญญาณจิ่งอวี๋นิ่งเงียบ จนทำให้ร่างบางหงุดหงิดขึ้นมา

 

"ที่ฉันถามนาย นายยังเงียบเลยโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ยอกย้อนใส่ร่างบาง ใบหน้าหวานหน้ามุ้ยลงทันทีเมื่อโดนจิ่งอวี๋ตอบกลับ โจวโจวขบริมฝีปากอิ่มแน่นอย่างกับข่มอารมณ์ไม่พอใจไว้

 

"นายเข้าร่างให้ได้ก่อนเถอะจิ่งอวี๋แล้วค่อยมาถาม" เสียงหวานพูดกับวิญญาณจิ่งอวี๋ที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆ

 

"ทำไมล่ะ ถ้าฉันเข้าร่างไม่ได้ นายจะยอมเป็นแฟนกับผีรึเปล่า" วิญญาณจิ่งอวี๋ตอบกลับร่างบางด้วยน้ำเสียงจริงจัง โจวโจวจ้องหน้ามองร่างสูงทันที คิ้วหนาขมวดมุนเข้ากันจนหัวคิ้วชนกัน

 

"นะ...นายจะบ้าหรอ แฟนบ้าอะไร" เสียงหวานพูดตะกุกตะกัก ดวงตาหวานจ้องมองดวงตาคมอยู่แบบนั้น วิญญาณจิ่งอวี๋ส่งสายตาจริงจังไปให้ไม่มีแววล้อเล่นในคำพูดเลยสักนิด

 

"ได้มั้ยโจวโจว ฉันชอบนาย แล้วนายล่ะชอบฉันมั้ย" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามโจวโจวตามตรง ร่างบางนิ่งอึ้งไปเมื่อโดนบอกว่าชอบแบบไม่ทันตั้งตัว วิญญาณจิ่งอวี๋ดึงร่างบางของโจวโจวเข้ามากอด ความเย็นจากวิญญาณทำให้โจวโจวรู้สึกตัวขึ้น

 

"ฉันชอบนาย ฉันหึงนาย ฉันอยากเป็นแฟนกับนาย ได้รึเปล่าโจวโจว" เสียงทุ้มพูดข้างหู มือบางยกขึ้นโอบกอดวิญญาณร่างสูงตรงหน้าเพื่อปลอบโยน ดวงใจน้อยๆสั่นไหวเมื่อได้ยินคำพูดของวิญญาณจิ่งอวี๋

 

"นายแน่ใจหรอจิ่งอวี๋ นายมาอยู่กับฉันแค่ไม่กี่เดือนเองนะ" เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ วิญญาณจิ่งอวี๋นิ่งเงียบไปสักพักเหมือนใช้ความคิดอะไรบางอย่าง

 

"แน่ใจสิโจวโจว ฉันเฝ้าถามหัวใจตัวเองทุกวัน คำตอบในนั้นก็มีแค่นายคนเดียว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงหวาน โจวโจวเงยหน้ามองวิญญาณร่างสูงตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว

 

"ฉันจะยอมเป็นแฟนกับนายจิ่งอวี๋" โจวโจวนิ่งคิดแล้วตอบคำถามวิญญาณจิ่งอวี๋ ใบหน้าหวานแนบซบบนหัวไหล่เย็นของจิ่งอวี๋ วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มเมื่อได้คำตอบที่ถูกใจ ติ๊ดๆๆๆ เสียงวัดคลื่นหัวใจเต้นแรงขึ้นจนคนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดตกใจ ดวงตาหวานมองไปยังร่างสูงที่นอนแน่นิ่งอยู่ทันที ใบหน้าหล่อบนเตียงแดงขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

 

"จิ่งอวี๋ นายเป็นอะไรรึเปล่า" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มพร้อมส่ายหน้าไปมา

 

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรแค่หัวใจของฉันมันเต้นแรงเท่านั้น" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดแล้วดึงร่างบางของโจวโจวโอบกอดอีกครั้ง เสียงวัดคลื่นหัวใจดังรัวอยู่สักพักแล้วดังเป็นปกติตามเดิม

 

"ฉันจะรีบฟื้น เพื่อจะมาอยู่ข้างๆนายนะโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ผละตัวออกแล้วพูดกับคนร่างบาง ใบหน้าหวานยกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อย จิ่งอวี๋จ้องมองรอยยิ้มหวานเหมือนต้องมนต์สะกด วิญญาณร่างสูงค่อยๆโน้มหน้าลงมาร่างบางช้าๆ จุดหมายคือริมฝีปากอิ่มสีแดงตรงหน้า โจวโจวหลับตาลงแล้วรองรับริมฝีปากบางของอีกคน แต่ทั้งสองก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงอีกคนแทรกเข้ามา

 

"ฉันพลาดอะไรไปรึเปล่า" เสียงเล็กของวิญญาณต้าซู่ทำให้ดวงตาหวานเปิดขึ้น ใบหน้าหล่อของวิญญาณจิ่งอวี๋ห่างออกไปเพียงคืบเท่านั้น โจวโจวเสหน้าหันมองหลบไปทางอื่นด้วยใบหน้าร้อนผ่าว แก้มเนียนใสแดงก่ำจนจิ่งอวี๋มองอย่างไม่ละสายตา

 

"พ่อจิ่ง เมื่อกี้หนูเห็นพ่อกำลังจุ๊บแม่โจวใช่มั้ย" วิญญาณน้อยพูดแซว โจวโจวเม้มริมฝีปากอิ่มไว้แน่นเมื่อได้ยินเพื่อนรักพูด รู้สึกอายมาขึ้นเมื่อวิญญาณต้าซู่เรียกเขาว่าแม่

 

"คนเป็นแฟนกัน จะจุ๊บกันไม่เห็นเป็นอะไรเลย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดหน้าตาเฉย ใบหน้าหล่อยกยิ้มพร้อมดึงร่างบางเข้ามากอด

 

"โอ้ย...หวานกันขนาดนี้ หนูไปเล่นกับเพื่อนดีกว่า" วิญญาณต้าซู่พูดแล้วหายตัวออกไปจากห้องทันที

 

"ต่อมั้ยครับที่รัก" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดชิดใบหูแดง ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองวิญญาณหล่อตรงหน้าด้วยสายตาดุๆ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วดึงเอาร่างบางเข้ากอด

 

"บ้า" ริมฝีปากอิ่มพูดแล้วซุกหน้าลงอกแกร่งของวิญญาณจิ่งอวี๋ วิญญาณร่างสูงก้มหน้าลงไปจูบที่ข้างขมับเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

"นี่เสื้อผ้าที่คุณนายหม่าหวิ๋นเตรียมมาให้ครับ" เสียงรายงานของชายชุดดำ พร้อมมือแกร่งยื่นกระเป๋าเสื้อผ้าให้กับผู้ชายร่างบางตรงหน้า

 

"ขอบคุณครับ" โจวโจวรับกระเป๋าเสื้อผ้ามาถือไว้พร้อมยกยิ้ม ชายร่างสูงพยักหน้าพร้อมยกยิ้มตามรอยยิ้มหวาน

 

"ออกไปได้แล้ว" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูทำให้ชายหนุ่มชุดดำสะดุ้ง สายตาคมหันมองไปรอบๆเพื่อสำรวจว่ามีใครอยู่บ้าง

 

"จิ่งอวี๋" เสียงหวานเอ่ยชื่อวิญญาณร่างสูงเบาๆพร้อมส่ายหน้าไปมาเพื่อห้ามอีกคน วิญญาณจิ่งอวี๋ขบกร้ามแน่นจนเห็นได้ชัด ดวงตาคมดุจ้องมองผู้ชายมาใหม่ด้วยดวงตาที่แดงฉาน

 

"เมื่อกี้ คุณได้ยินเสียงคนพูดรึเปล่า" ชายชุดดำพูดเสียงสั่น ดวงตาคมมองไปทั่วห้องคนป่วยด้วยความหวดกลัวเสียงที่มองไม่เห็น

 

"อ๋อ ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนิครับ คุณคงหูแว่วไปเอง" โจวโจวพูด วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองชายชุดดำตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ ชายชุดดำเดินออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว เมื่อสัมผัสถึงพลังงานบางอย่างในห้อง

 

"ต่อไปอย่ายิ้มหวานให้ใครอีกนะ พี่หึง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมยกแขนขึ้นโอบกอดเอวบาง โจวโจวส่ายหัวพร้อมผละตัวออกจากวิญญาณจิ่งอวี๋ วิญญาณจิ่งอวี๋ขมวดคิ้วพร้อมกับเดินตามร่างบางไปติดๆ โจวโจวจัดการหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าหนึ่งชุดแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

 

"อย่าตามมานะ" เสียงหวานพูดพร้อมปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าวิญญาณจิ่งอวี๋ วิญญาณร่างสูงยกยิ้มแล้วเดินกลับมาร่างบางที่โซฟา เสียงน้ำกระทบพื้นห้องน้ำจนวิญญาณจิ่งอวี๋ต้องหันไปมองประตูห้องน้ำ อยากจะแวบเข้าไปแอบดูแต่ก็ไม่กล้า โจวโจวอาบน้ำอยู่สักพักแล้วเดินออกมาด้วยชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั้นสีดำ

 

"คืนนี้นอนที่นี่หรอ" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถาม ใบหน้าหวานพยักหน้าเป็นคำตอบหงึกหงัก

 

"จะอยู่จนฉันฟื้นเลยรึเปล่าโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามขึ้นด้วยความดีใจ โจวโจวยกยิ้มหวานแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว

 

"ก็คงแบบนั้นแหละ" เสียงหวานพูดยิ้มๆ วิญญาณจิ่งอวี๋โผตัวเข้าไปกอดร่างอุ่นทันที

 

"ฉันอยากจะฟื้นเร็วๆจังโจวโจว รู้ตัวรึเปล่าว่านายน่าฟัดขนาดไหน" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดน้ำเสียงกระเส่าจนคนได้ยินขนลุก

 

"ผีบ้าเอ่ย" เสียงหวานพูดด้วยอาการเห่อร้อนขึ้นตรงพวงแก้มอีกครั้ง จมูกโด่งของวิญญาณร่างสูงกดลงไปที่ข้างแก้มเนียนเบาๆจนโจวโจวสะดุ้ง โจวโจวผละตัวออกแล้วยกมือชี้หน้าใบหน้าหล่อตรงหน้า วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วไล่กัดปลายนิ้วเล็กที่ชี้อยู่ตรงหน้าอย่างหยอกล้อ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นจนวิญญาณจิ่งอวี๋ชะงักค้างกับความน่ารักอีกรอบ ใบหน้าหล่อขยับเข้าหาใบหน้าหวานตรงหน้าช้าๆ ริมฝีปากอิ่มลอยเด่นอยู่ใกล้ๆรอคอยให้เขาได้ครอบครอง

 

ก็อกๆๆๆ "ขออนุญาตวัดไข้ค่ะ" เสียงเคาะประตูมาพร้อมกับเสียงหวานของพยาบาลสาวเดินเข้ามาในห้อง โจวโจวหันหน้ามองแล้วเม้มปากเข้าหากัน วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองริมฝีปากอิ่มสีแดงเชอรี่ด้วยความเสียดาย อีกนิดเขาก็จะได้กินปากอิ่มเยลลี่นั้นแล้ว ทำไมทุกครั้งต้องมีอะไรมาขัดจังหวะด้วยนะ วิญญาณจิ่งอวี๋ทำสีหน้าเซ็งๆจนโจวโจวยิ้มขำ

 

 

มาแล้วจ๊ะ มาอัพช้าหน่อยก็ขออภัยด้วยนะคะ เม้นท์มาให้กำลังใจติชมแนะนำอะไรก็ได้นะคะ ไรท์อ่านทุกเม้นท์นะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ 🙏

ความคิดเห็น