ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ดันเจี้ยน

ชื่อตอน : บทที่ 1 ดันเจี้ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 96

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2562 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ดันเจี้ยน
แบบอักษร

ตึก!!!

หลังจากที่ผมได้ปะทะฝีปากกับเทพธิดาเสร็จ ผมก็ถูกเคลื่อนย้ายตกลงจากอากาศลงพื้นเเข็งอย่างเจ็บปวด โดยที่มีคิริกาชิมาเป็นเพื่อนด้วย

 

"ใจร้ายจัง ส่งเเบบนิ่มนวลก็ไม่ได้"

"นายยังกล้าขออีกเนอะ เอ้าลุกได้เเล้ว"

"ขอบใจ"

ถึงผมจะเล่นมุขไป คิริกาชิก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วย เขาลุกขึ้นอย่างเเข็งเเรงเเล้วยืนมือมาให้ผม ถึงเเม้ผมจะขี้เกียจเเต่ก็ปฎิเสธน้ำใจลูกผู้ชายไม่ได้

 

"เรื่องเมื่อกี้...ขอบใจนะ ที่นายยังเห็นคุณค่าในตัวผม"

"นายไม่ต้องคิดมากหรอก คุณค่าของคนเรามันไม่ได้มีไว้ให้คนอื่นกำหนดหรอก เเต่มนขึ้นอยู่กับตัวเราเอง"

"ฮ่าๆ นายนี่เหมือนกับนักปรัชญาเลยนะ"

"อือ ก็เป็นสาขาที่น่าสนใจ"

"ฮ่าๆๆๆ จริงจังป่ะเนี้ย!"

(เออ จริงจังอ่ะ)

ผมตั้งใจจริงนะว่าถ้าผมเบื่อเรียนวิชาหลัก ผมว่าจะไปเป็นที่ปรึกษาด้านการใช้ชีวิตเลย เเต่ดูเหมือนคิริกาชิจะมองว่ามันเป็นเรื่องตลกซะงั้น

 

"ว่าเเต่เราอยู่ที่ไหนกันเเน่นะ เห็นเเต่หินไปหมดเลย"

(เปลี่ยนเรื่องไวเฉย)

"ก็ไม่รู้เหมือนกัน เเต่ถ้านายเป็นเกมเมอร์ก็น่าจะรู้นะ"

"หืม นายนี่เดาเก่งชะมัด รู้ได้ไงว่าผมชอบเล่นเกม?"

"เกมมิ่งเซ้นท์น่ะ"

"สัญชาตญาณเล่นเกมงั้นเหรอ?"

สำหรับผม ผมสามารถมองออกได้เลยว่าใครเล่นเกม ซึ่งถ้าสังเกคจากภายนอก เเละบุคคลิกตลอดทางที่คุยกัน ผมก็มองออกอย่างชัดเจน

 

"คนปรกติ เวลาอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยหินเเบบนี้ก็จะกระวนกระวายก็ไม่ใช่เรื่องเเปลก เเต่ถ้าเป็นพวกที่เคยเจอเนื้อเรื่องเเบบนี้ผ่านเกมก็พอใจเย็นลงได้บ้าง ก็เหมือนกับนายที่ไม่ได้ทำท่าเเตกตื่นอะไร อีกทั้งยังสนใจสิ่งรอบตัวมากกว่าที่จะคิดหาวิธีกลีบบ้านอีก เซ้นท์ของเกมเอมร์อย่างฉันจึงบอกได้เลยว่านายเป็นพวกเดียวกันน่ะ"

"นายนี่ฉลาดจังนะ ผมยังไม่รู้เลยว่านายเล่นเกมด้วย"

"ฮะฮ่า อยู่เเล้ว สมองของฉันน่ะ สติปัญญาของพระเจ้ายังจะต้องก้มกราบใต้พระบาท"

"ดูเหมือนนายจะหลงตัวเองพอตัวนะ"

ก็ในเมื่อเขาชมผมผสมตำหนิผม ผมจะยินยอมรับฟังเเค่คำชมเเล้วกัน เพราะว่าผมนั้นเป็นผู้ชายที่ก้าวข้ามสามัญสำนึกของทุกสรพพสิ่งไปเเล้ว หมายถึงปัญญาอ่ะนะ

 

"งั้นในเมื่อนายเป็นเกมเมอร์เเล้ว ฉันคงไม่ต้องสารยายอะไรให้มากความ สเตตัส ออกมา"

ปึ้ง

"นั้นมัน!"

"ตกใจอะไรเล่า เอาของนายออกมาดูได้เเล้ว!"

"อะอืม! สเตตัส ออกมา!"

เเวบเเรกที่ผมเรียกใช้คำสั่งสุดเกลอของพล็อตต่างโลก เขาดันตกใจซะงั้น ดูฌหมือนเจาจะไม่ชำชองในวงการนี้เอาซะเลย ไม่นานนักหลังจากที่คำสั่งได้ใช้งาน หน้าต่างสเตตัสก็ผุดโผล่ขึ้นมาตรงหน้าในอากาศ

 

สเตตัส 

ชื่อ: วชัรพล ก้องทอง

ชื่อเล่น: โนวมอล

เเรงค์ : F

อาชีพ : ผู้นอกรีตขั้นสุด!

ฉายา: เทพซ่า เกรียนเเตก

สกิลอาชีพ: 

กูไม่สนโลก

จิตใจที่กู่ไม่กลับ

สกิลใช้งาน: 

ดาบ

 

(เดี๋ยวนะทำไมชื่ออาชีพ ฉายา เเละสกิล มันพิลิึกจังวะ!)

ผมรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับสเตตัสตัวเองอย่างเเรง จึงกดย้ำไปที่เเต่ละชื่อ เเละสกิลที่ตัวเองอยากรู้เพิ่มเติิม

 

อาชีพ : ผู้นอกรีตขั้นสุด!

- อาชีพที่เกิดมาเพื่อผู้ที่ไม่สนอะไรนอกจากความคิดของตัวเอง สามัญสำนึกของเขาจะยากเกินที่จะควบคุม ง่ายๆ มัน = คนบ้า

+ ความนึกคิดที่เกิดคาดเดา 

+ ต้านทานสถานะที่ตัวเองไม่พึงประสงค์ทุกชนิด

(ไม่สามารถเปลี่ยนเเปลงได้)

 

ฉายา: เทพซ่า เกรียนเเตก

- ฉายาสุดอินดี้ไม่ไท่ได้มาครอบครองกันง่ายๆ เหมาะสมสำหรับผู้ที่มีความทะเยินทะยานในรูปผิดมนุษย์ เเม้เเต่พระเจ้าเเห่งความโกลาหลยังต้องชิดซ้ายไปด้านขวาไม่ได้เพราะคุณจองหมด

+ ตราบใดที่ยังไม่หยุดทำความเป็นตัวเอง ก็จะสามารถสร้างปฎิหาริย์ได้

(ไม่สามารถเปลี่ยนเเปลงได้)

 

สกิลอาชีพ: กูไม่สนโลก

- ความหมายตรงตามชื่อสกิลอาชีพ เจ้าของสกิลนี้ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่สนอะไร

+ สามารถเดินตามวิธีของตัวเองได้ โดยไม่สนว่าโลกนั้นจะกำหนดอะไรมาให้

 

 

สกิลอาชีพ: จิตใจที่กู่ไม่กลับ

- ไม่มีใครสามารถหยุดคุณได้ ตราบใดที่คุณยังเป็นตัวคุณอยู่

+ ความอดทนที่ไม่บิดเบียน

 

สกิลใช้งาน: ดาบ

- ไม่มีคำอธิบาย

 

"เชี้ยไรวะเนี้ย!"

"เป็นอะไรไป!"

"สกิลฉันโคตรจะใช้งานยากเลย! เเถมคำอธิบายยังยอดเเย่อีก"

ผมไม่เคยรู้สึกปวดหัวอะไรเช่นนี้มาก่อน ทุกสกิลที่ได้มาจะบอกว่าดีก็คงยืนยันไม่ได้ เพราะมันอธิบายได้สุดโต่งมาก ซึ่งเเทบที่จะเรียกว่าอธิบายมันเชิงด่าอ้อมๆ มากกว่าอีก

 

"นายล่ะดีไหม"

"อืม ว่าไงดีสมกับเป็นเเรงค์ E ล่ะนะ"

"ไหนขอดูหน่อย!"

"ด-เดี๋ยวสิ!"

ผมไม่สนความสมัครใจของเขา เเล้วเข้าไปข้างๆ เบียดตัวดู ข้อมูลที่ปรากฎออกมาผ่านสเตตัสของเขา ซึ่งมันทำให้ผมค่อนข้างช็อคเลยทีเดียว

 

สเตตัส 

ชื่อ: อาซามะ คิริกาชิ

เเรงค์ : F

อาชีพ : นักเล่นเเร่เเปรธาตุ

ฉายา: ไม่มี

สกิลอาชีพ: 

เนตรวินิจจัยเเร่

ดวงตาประเมิน

สกิลใช้งาน: 

ถลุงเเร่

สร้าง

 

"ไอ้โกง"

"นักเล่นเเร่เเปรธาตุมันไม่ได้กระจอกเหรอ?"

"เห้อ ไม่อยากด่าเลย เเต่ฟังนะ อาชีพนายน่ะ คนโง่คือไร้ประโยชน์ คนใช้เป็นคือสุดยอดของความขี้โกง"

"งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าผู้กล้าดีกว่าเหรอ?"

"หึ นายคิด---!!"

ตึง!!!!

ก่อนที่ผมจะได้พูดอธิบายเสียงพื้นสั่นสะเทือนก็ดังขึ้น มันสะเทือนไปตามจังหวะอย่างน่าสงสัย ซึ่งมีที่มาว่าน่าจะมาจากด้านหลังของผม

 

"มอ...."

"เห้ย นั้นมัน..."

เสียงของคิริกาชิลอยขึ้นมาอย่างไม่มั่นใจ เมื่อผมหันไปดูด้านหลังของตัวเอง ก็พบกับวัวสีดำตาเเดงรูปร่างมนุษย์ใส่กางเกงทาซานพร้อมกับกำลังถือไม้เท้ากำลังจ้องมองพวกเราด้วยความสูงกว่า 3 เมตร

 

"มิโนทอร์!"

"หนีเร็วพวก!"

"มอออออออออออ!!!"

ตุบ!!!

ผมผลักคิริกาชิ เเละกระโดดหลบออกมาก่อนที่ไม้เท้าของมิโนทอร์จะฟาดลงมากระเเทกที่พื้น ผมรีบตั้งตัวทันทีเเล้วออกวิ่งหนีไปข้างหน้พร้อมกับคิริกาชิ

 

"มออออออออออ!!!"

"เอาไงดี ดูเหมือนมันจะตามพวกเรามา!"

"เออสิ มันอยากกินพวกเราไ---"

"มออออออออออ!!!"

ตุบ!!!

"อ๊าก!"

ด้วยกล้ามเนื้ออันท่วมท้นของมิโนทอร์ เมื่อต้องเผชิญหน้าต่อกำลังของเด็กมัธยมปลายทั่วไป มันจึงตามมาทุบพวกเราทันไม่ยากนัก พวกเราโดนไม้เท้าฟาดอย่างจังกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

 

"มอ!"

(ไม่รอดเเน่ ถ้ายังอยู่เเบบนี้!)

ถึงเเม้ว่าผมจะบาดเจ็บจนเเทบยืนไม่ได้ เเต่ผมก็ยังไม่อยากสิ้นชีพอยู่ตรงนี้ ผมใช้สติที่ยังหลงเหลือผลัดดันตนเองให้ใช้ขาอันบอบบางลุกขึ้นมาเอาชีวิตรอด

 

"มอ?"

"คิดรึ ว่าเเกชนะ คนที่ผ่านความตายมานับไม่ถ้วนอย่างฉันได้ง่ายดาย ฉันไม่ยอมเเพ้ง่ายๆ หรอกน่า!"

 

จิตใจที่กู่ไม่กลับ ทำงาน คุณต้องการไปต่อด้วยเเรงใจกล้า ส่งผลทำให้คุณมีความมั่นใจขึ้น 

 

(ไม่บอก ฉันก็มั้นใจในตัวเองอยู่เเล้ว! เเต่ก็ไม่ได้ผิดเสมอ)

 

เป็นข้อความที่ไม่ได้ช่วยผมหรืออย่างไร เเต่ก็ดีไปอีกเเบบ เพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางจะเเพ้มิโนทอร์เลย

 

(ก่อนอื่น เราต้องหาวิธีโจมตี ซึ่งสกิลที่เรามีก็คือ ดาบ...)

ผมต้องการที่จะผ่านสถานการณ์นี้ไปก็จริง เเต่มันก็ไม่ง่ายเลยในเมื่อ ตัวผมไม่มีความสามารถใดเลยที่จะสร้างความเสียหายกับมันได้

 

"เเค่กๆ น-โนวมอลนายไม่เป็นอะไรใช่ไหม!?"

"อ่า ยังไว้ เเต่ไม่นาน นายพอมีอะไรที่จะทำให้ไอ้นี่ตายได้ไหม เเบบว่าเวทมนตร์ก็ได้น่ะ"

"จะบ้าเหรอ! ฉันเป็นนักเล่นเเร่เเปรธ่ตุนะ เวทมนตร์ยังไม่มีใช้เลย! ส่วนอาวุธก็มีเเค่ปากกาป้องกันตัวเท่านั้น!"

"ปากกา หึ โคตรสุดยอดอาวุธเลย จินตนาการสุดบรรเจิด เหอะๆ..."

ความมั่นใจของผมอยู่ดีๆ มาตรวัดที่เต็มร้อยก็ลดลงเหลือ 30 ตอนนี้ผมชักไม่เห็นวิถีทางรอดเเล้วสิ

 

(เดี๋ยวก่อนนะ จินตนาการ? ใช่สิ มีความเป็นไปได้นี่นา!)

เเต่ดูเหมือนโชคชะตายังคงให้ผมอยู่ต่อ เพราะว่าตอนนี้ผมเกิดความคิดพิศดารชนิดหนึ่งที่ถ้าไม่ได้ทดลองก็คงไม่รู้

 

"หึ เอาล่ะ มาลองสักตั้ง!"

ผมชูมือขึ้นฟ้าเเล้วเเตะลงพื้นดินอย่างสวยงาม ผมใช้จินตนาการที่ผมมี ประดิษฐิ์ความเป็นไปได้ใหม่ขึ้นมาโดยใช้ความคิดของผมเป็นที่ยึดติด

 

"ดาบ!"

(สำเร็จ!)

พลังเวทย์ไหลออกจากมือของผมผ่านเข้าสู่พื้นดิน รูปของดาบเรืองเเสงปรากฎบนผิวดิน จากนั้นพื้นดินก็เเตกกระจายโผล่ให้เห็นดาบสีหินเล่มหนึ่งที่อยู่ในกำมือของผม

 

กูไม่สนโลก ทำงาน

 

"เอาล่ะ ตอนนี้ได้เวลากินสเต็กวัวเเล้วสิ"

"มอ?"

ผมตั้งท่าจับดาบอันคุ้นเคย วอร์มอัพร่างกายสักเล็กน้อยก่อนที่จะพุ่งผ่านมัน เเล้วฟันผิวหนังของมันจนเกิดบาดเเผลที่มีเลือดไหลออกมา

 

"มอออ!!!"

"ไม่โดนจ้า~"

"มออออ!!!!!!!"

ผมกระโดดถอยหลังหลบไป 1 เมตร หลบไม้เท้าอันทรงพลังอย่างสบาย มิโนทอร์ที่ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถูกมดอย่าผงทำร้าย จึงร้องตะโกนออกมาด้วยโทสะ มันทุบหน้าอกเพื่อเบ่งพลัง

 

"อ้าว ช่องโหว่"

"ม-"

ตึง...

ผมเห็นมันตีหน้าอกตัวเองได้สักพัก จึงใช้โอกาสสบัดข้อมือขว้างดาบใส่หัวมันเต็มเเรง มิโนทอร์ไม่ทันคิดจึงโดนดาบของผมเสียบกลางหน้าผากเเล้วล้มลงไปอย่างง่ายดาย

 

(บทจะตายก็ตายได้เนอะ)

 

คุณได้รับ 100 exp เลื่อนจาก เเรงค์ E เป็น F ! 

 

---- 

ไปเร็วจังพี่วัว

ความคิดเห็น