facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 3-5 การคุ้มครองของพระเจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-5 การคุ้มครองของพระเจ้า

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 592

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-5 การคุ้มครองของพระเจ้า
แบบอักษร

คยองซูเล่าว่าตัวเองมีประสบการณ์กับการเป็นผู้จัดการมานานพอสมควร เริ่มจากไอดอลกรุ๊ปชาย ศิลปินหญิงเดี่ยว รวมถึงยังซึงคยู เป็นต้น ดังนั้นความสามารถในการขับรถจึงรวดเร็วและละเอียดรอบคอบเช่นกัน จนกลายเป็นว่าใช้เวลาเดินทางกลับบ้านเร็วกว่าที่คิด 

โนอึลเช็กโทรศัพท์ในมือด้วยความกระวนกระวายตลอดเวลาเมื่อมองเห็นถนนคุ้นเคยนอกหน้าต่างรถยนต์ ไม่สบายใจเพราะหัวหน้าทีมควอนเคยบอกว่าห้ามให้ใครรู้ว่าอาศัยอยู่ที่บ้านซัมซอง เขาครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะส่งข้อความไปหาจินฮึน เนื่องจากหัวหน้าทีมควอนแนะนำว่าเรื่องสำคัญให้ลองถามโดยตรงได้ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบกลับมาเลย 

“โนอึล ตรงนั้นใช่ไหม” 

“ฮะ? อ๋อ ครับ” 

“ใกล้กับบริษัทเลยนะเนี่ย ดีๆ” 

‘ทำยังไงดีล่ะ’ 

โนอึลเคาะหน้าจอโทรศัพท์อย่างกระวนกระวายพลางเขย่าขาเท้าไปด้วย เขาคิดอย่างว้าวุ่นว่าจะลงตรงร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ หรือลงหน้าบ้านเลยดี ตอนเด็กๆ เขาไม่เคยถูกดุแรงๆ เลยสักครั้ง แล้วมาถูกดุตอนโตได้ยังไงกันนะ โนอึลใช้มือปิดหน้าที่มีความกระวนกระวายฉายชัดเพราะกลัวว่าตัวเองจะถูกจินฮึนดุเหมือนกับทุกที  

รถยนต์ของคยองซูขับมุ่งหน้าไปทางวิลล่าก่อนจะหยุดตรงสี่แยก ถ้าไฟจราจรเปลี่ยนสีเมื่อไหร่ พวกเขาก็จะผ่านร้านสะดวกซื้อหน้าวิลล่าไป ทว่าขณะที่ใบหน้าของโนอึลเริ่มเปลี่ยนเป็นขาวซีดเพราะความไม่สบายใจและกระวนกระวาย โทรศัพท์ในมือก็สั่นบาๆ โนอึลรีบเช็กข้อความสั้นๆ นั้นอย่างร้อนรน  

[ฉันไม่ยักรู้ว่านายมีงานอดิเรกเป็นการโดนดุ] 

ถึงแม้มันจะเป็นแค่ข้อความ แต่กลับเหมือนได้ยินเสียงจินฮึนทั้งในหัวและในหู รวมถึงท่าทางเย้ยหยันขณะส่งเสียงหัวเราะเฉพาะตัวออกมาด้วย ใบหน้าโนอึลซีดเผือดลงทันที 

“พะ พี่! ผมขอลงตรงหน้าร้านสะดวกซื้อครับ!” 

“หื้อ? งั้นเหรอ” 

เมื่อไฟจราจรตรงสี่แยกเปลี่ยนสี รถยนต์ก็หยุดลงตรงหน้าร้านสะดวกซื้อ โนอึลจึงโค้งลา จากนั้นก็หยิบถุงกระดาษที่อึนจองให้มาถือและก้าวลงจากรถไป คยองซูจ้องมองคนที่วิ่งไปทางร้านสะดวกซื้ออย่างรวดเร็วเงียบๆ 

“ไม่ออกรถเหรอ” 

สายตาของคยองซูเลื่อนจากโนอึลที่กำลังเลือกของอยู่ในร้านสะดวกซื้อไปมองวิลล่าระดับสูงข้างๆ ก่อนจะพยักห้นากับคำถามของอึนจอง 

“รู้สึกแปลกๆ แฮะ” 

 

โนอึลเลือกซื้อขนม น้ำอัดลม แล้วก็รามยอน ปิดท้ายด้วยการวางเยลลี่ลงในตะกร้าเป็นอย่างสุดท้าย พลางปรายตามองรถของคยองซูที่เพิ่งขับออกไป  

ถึงอีกฝ่ายจะดูไม่สนใจว่าเขาจะอาศัยอยู่ที่ไหน แต่เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เลยแกล้งเดินเตร็ดเตร่อยู่ในร้านสะดวกซื้อพักหนึ่งเพราะคยองซูยังไม่ยอมออกรถไปไหน ถึงคยองซูจะกลายเป็นผู้จัดการส่วนตัว คอยดูแลอยู่ข้างๆ ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่โนอึลก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะถูกจินฮึนเขม่น ถึงแม้เขาจะไม่สนว่าตัวเองจะโดนดุ แต่กับคยองซูและอึนจองแล้ว มันไม่เหมือนกัน 

“สามหมื่นแปดร้อยวอนค่ะ” 

ระหว่างกำลังครุ่นคิดว่าจะต้องตอบกลับข้อความจินฮึนหรือเปล่า โนอึลก็หยิบเงินสดจากกระเป๋าสตางค์มาจ่ายเงินแล้วเอาถุงมาถือ จากนั้นก็กล่าวลาพนักงานพาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อที่จ้องกันอย่างเปิดเผยและเดินออกจากร้านสะดวกซื้อไป 

ทันทีที่เข้ามาในบ้านโนอึลก็วางถุงกระดาษของอึนจองลงบนโซฟาแล้วมุ่งหน้าไปทางห้องครัวเป็นอย่างแรก เขาหยิบของที่ตัดสินใจซื้อจากร้านสะดวกซื้อขึ้นมาจัดเรียงทีละอย่าง วางขนมไว้บนโต๊ะกินข้าว วางรามยอนไว้บนเตาแก๊ส รวมถึงเอาเครื่องดื่มแช่ตู้เย็น โนอึลหยิบแอบเปิ้ลขึ้นมาหนึ่งผลจากบรรดาแอปเปิ้ลสีเขียวที่อัดแน่นเต็มตู้เย็น เขากัดมันเข้าไปคำโตจนปวดฟันไปหมด จากนั้นก็เดินมานั่งบนโซฟา หยิบบทกับพวกสกินแคร์ที่อึนจองให้ออกมาจากถุงกระดาษ แน่นอนว่าถึงแม้ว่าเธอจะเขียนบอกลำดับการใช้ไว้ให้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอยู่ดี โนอึลวางเครื่องสำอางทิ้งไว้อย่างนั้นและหยิบบทที่เขียนว่า <คังโฮ> ตอนที่หนึ่งขึ้นมา 

 

ซีรีส์เรื่อง <คังโฮ> เริ่มต้นจากการเล่าเรื่องราววัยเด็กของคังจู เด็กยากจนแต่มีความสุข ซอกโฮ เด็กที่อาศัยอยู่กับคุณยายอย่างมีความสุข และฮเยจู เด็กที่ได้รับความลำบากจากความรุนแรงในครอบครัวโดยไม่มีใครรู้ ภายในหมู่บ้านคนจนแห่งหนึ่งที่ไม่มีชื่อในพูซาน ทั้งสามคนสนิทกันราวกับเป็นพี่น้องแท้ๆ เหมือนพวกเขาเป็นทั้งหมดของกันและกัน ช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาด ส่วนที่ต้องการแก่กัน ทว่าระหว่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันตั้งแต่วันที่คุณยายของซอกโฮเสียชีวิต  

มันเริ่มมีข่าวลือเกิดขึ้นในหมู่บ้านคนจนเล็กๆ ว่าการตายของยายของซอกโฮ ไม่ได้เป็นเพราะพ่อของคังจูเมาเหล้าหรอกเหรอ คุณยายของซอกโฮใช้ชีวิตด้วยการเก็บกระดาษขาย ท่านสิ้นใจเพราะลื่นตกลงมาจากบันไดสูงในช่วงเย็นของวันที่ฝนตก แต่กลับมีคนพูดว่าความจริงแล้วท่านถูกใครบางคนผลักลงมา และคนๆ นั้นก็คือพ่อของคังจู ถึงแม้จะไม่มีกล้องวงจรปิดและไม่สามารถรู้สาเหตุการตายที่ชัดเจนได้ แต่ชีวิตของผู้ชายสองคนอย่างซอกโฮกับคังจูก็เริ่มเปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ที่มีค่ามากกว่าครอบครัวของกันและกันบิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิงจากการตายของหญิงชรา  

“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เชื่อฉันสิ! พ่อฉันไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!” 

“เรื่องนั้นจะรู้ได้ยังไงล่ะ ไม่ได้ยินที่คุณป้าบอกเหรอ ข่าวลือมันไม่เกิดขึ้นหรอก ถ้าไม่มีมูล” 

“ซอกโฮ!” 

“ฉันไม่เชื่อ ทั้งพ่อนาย แล้วก็นายด้วย! ทะ ทำไม... ทำไมยายของฉันต้องตายด้วย!” 

สุดท้ายหลังจากคุณยายเสียชีวิต ซอกโฮก็ต้องไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพราะไม่มีคนเลี้ยงดู ทว่าก่อนจะไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ากับพนักงานสังคมสงเคราะห์ ซอกโฮก็บอกว่ามันไม่ยุติธรรมพร้อมกับผลักคังจูอย่างแรง ส่วนคังจูก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนส่งซอกโฮเฉยๆ เพราะไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันความบริสุทธิ์ 

วันต่อมาหลังจากซอกโฮไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ฮเยจูก็ย้ายบ้านเช่นกัน ทั้งสามคนต่างก็แยกย้ายกันไปคนละทาง กระทั่งเวลาผ่านไปโดยที่พวกเขาไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตกันอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่ พวกเขาในวัยแปดขวบก็เติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่อายุสามสิบสอง และได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในช่วงเวลาที่ไม่ได้คาดคิด 

 

“ถ้าคุณยังซึงคยูเล่นบทคังจู ส่วนเราก็คงจะเล่นบทฮานึล คนที่คอยช่วยเหลือคังจูสินะ” 

โนอึลเปิดกล่องบุหรี่บนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปาก ตามด้วยการจุดไฟที่ปลายมวนอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็สูบควันเข้าไปอึกใหญ่ ซีรีส์เรื่อง <คังโฮ> ตั้งแต่ตอนที่หนึ่งจนถึงตอนที่สามเป็นเรื่องเล่าในช่วงวัยเด็ก และตั้งแต่ตอนที่สี่เป็นต้นไป คังจู ซอกโฮ ฮเยจูที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วถึงจะปรากฎตัว โนอึลกางบทไว้บนโต๊ะพลางไล่ดูทีละหน้าอย่างรวดเร็ว ฮานึลจะปรากฎตัวตอนที่หก มีหนึ่ง สอง... 

บทของเขามีทั้งหมดเจ็ดฉาก แต่มันไม่สามารถระบุแน่ชัดได้ว่าจะออกมาเยอะแค่ไหน โนอึลคีบบุหรี่พร้อมกับพ่นควันออกมายาวๆ เขาสำรวจบทต่ออีกสักพักหนึ่ง บทตัวละคร ฮานึล เหมือนจะเป็นนักแสดงสมทบที่มีความสำคัญอย่างมาก ปัญหาก็คือมากกว่าความสำคัญที่คาดไม่ถึง มันคือรายละเอียดเกี่ยวกับบทบาทของนักแสดงที่คนเขียนบทโน้ตทิ้งไว้ 

[คังฮานึล: คุณชายน้อยแห่งบ้านเศรษฐีผู้มีความทะนงตัว นอกจากคังจูที่ช่วยเหลือเขาแล้ว เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก] 

มันเป็นบทบาทที่ยากสำหรับคนเพิ่งเริ่มแสดงอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกอย่างเขา 

โนอึลใช้มือที่คีบบุหรี่อยู่กุมหน้าผากตัวเองไว้เพราะรู้สึกปวดหัวตุบๆ  

“โอ๊ย ไม่รู้แล้ว กินรามยอนดีกว่า” 

เข็มสั้นของนาฬิกาบนผนังเลยเลขหกไปเกือบจะถึงเลขเจ็ดแล้ว เขาจดจ่ออยู่กับบทมากไปหน่อย โนอึลลุกขึ้นจากโซฟาเนื่องจากมันเลยเวลาอาหารเย็นไปแล้ว ช่วงนี้ไม่ค่อยได้กินอาหารตรงเวลาเลย ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือระหว่างใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านตามคำสั่งของจินฮึน เขากินอาหารไม่ค่อยลงเท่าไหร่ เหมือนถูกความกดดันถาโถมตั้งแต่ช่วงไหล่ลงไปจนถึงลำไส้ ถึงแม่บ้านจะเตรียมของไว้ให้เต็มตู้เย็น แต่สิ่งที่โนอึลกินก็มีแค่น้ำผลไม้ กาแฟ แล้วก็แอปเปิลเท่านั้น เพราะฉะนั้นน้ำหนักจึงลดลงมากกว่าตัวเลขที่จินฮึนต้องการเล็กน้อย 

อาหารที่เรียกได้ว่าเป็นของอร่อยถูกทิ้งไว้ในตู้เย็น โนอึลหยิบหม้อใบเล็กออกมาจากตู้เก็บของด้านล่างพร้อมกับคิดว่าวันนี้จะอ่านบทจนถึงเช้า จากนั้นก็ตัดสินใจและเติมน้ำลงไปมากกว่าปกติ วางหม้อลงบนเตาแก๊สแล้วเปิดไฟแรงสุด เขาเอารามยอนที่เพิ่งซื้อออกมาวางรอไว้ เทใส่เครื่องปรุงลงไปในหม้อและปิดฝา โนอึลครุ่นคิดว่าจะทำอะไรดีระหว่างรอต้มน้ำที่น่าเบื่อ เขาเลยเดินไปทางเครื่องเล่นซีดี สำรวจซีดีที่มีอยู่ไม่มากนัก ก่อนจะใส่ซีดีที่ฟังบ่อยที่สุดลงไป 

 

「ลมฝนอันหนาวเหน็บพัดผ่านไปถึงคุณ 

แม้ว่าใครต่อใครจะทำให้คุณเหนื่อยก็ตาม 

ผมก็จะปกป้องคุณให้ได้ 

ให้เท่ากับที่คุณเชื่อมั่นในตัวผม... 」 

 

น้ำเสียงเรียบเฉยและเศร้าโศกไม่เพียงเติมเต็มพื้นที่กว้างใหญ่เท่านั้น ยังเติมเต็มจนถึงสมองและหัวใจของเขาด้วย ตอนแรกโนอึลคิดว่าจะเปลี่ยนเพลงดีไหม เพราะมันไม่เข้ากันกับรามยอนเลย แต่สุดท้ายเขาก็ปล่อยมันทิ้งไว้อย่างนั้น ฟังเพลงที่ชอบแล้ว บรรยากาศกับสภาพแวดล้อมรอบตัวมันจะไปสำคัญอะไรล่ะ 

ก่อนน้ำจะเดือด โนอึลวางบทซีรีส์ <คังโฮ> ตอนที่หกลงแล้วไปจัดจานรอบนโต๊ะกินข้าว และเมื่อวางแก้วมัคสีขาวลงบนโต๊ะเป็นอย่างสุดท้าย น้ำก็เดือดก็พอดี เขาจึงใส่เส้นแข็งๆ ลงไปพร้อมกับถือตะเกียบไม้ยืนรอเงียบๆ ระหว่างกำลังคิดว่าจะใส่กิมจิลงไปต้มด้วยดีไหม ก็เริ่มคนเส้นที่เริ่มคลายออกจากกันไปด้วย โนอึลยิ้มออกมาเพราะถึงจะใช้หม้อนี้เป็นครั้งแรก แต่ก็เหมือนจะกะระดับน้ำได้อย่างพอดี เขาดีใจเพราะรู้สึกว่าโชคดีที่มันไม่เค็มหรือจืดเกินไปพร้อมกับความสงสัยเล็กๆ ว่าทำไมถ้าเปลี่ยนหม้อ ถึงจะกะระดับน้ำไม่ได้ล่ะ ทว่ากลับได้ยินเสียงประตูดังขึ้นซะก่อน 

ติ๊ด ติ๊ด 

โนอึลที่ยืนเฝ้าหม้ออยู่เงียบๆ รีบหันหน้าไปเพราะตกใจกับเสียงที่คุ้นเคย ก่อนจะเดินไปทางประตูหน้าบ้านทั้งๆ ที่ยังกำตะเกียบไม้ไว้ในมือพร้อมกับพึมพำว่า ไม่ใช่หรอกน่า ประตูหน้าบ้านไม่เคยถูกเปิดออกตามอำเภอใจเลย นอกเสียจากจะเป็นแม่บ้าน และมันกำลังถูกเปิดออก  

“ทำไมยืนแบบนั้นล่ะ ทำหน้าเหมือนเห็นผี” 

“เอ่อ...” 

จินฮึนสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิททับด้วยเสื้อกั๊กและกางเกงสีเดียวกันหัวเราะหึๆ ตรงประตู 

โนอึลมึนงงเพราะอีกฝ่ายมาหาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ดังนั้นเขาจึงเหมือนคนโง่ที่ไม่สามารถตอบคำถามได้พลางเลื่อนสายตาตามอย่างเหม่อลอย จินฮึนวางกระเป๋าเอกสารไว้บนโซฟาเหมือนโนอึล ก่อนจะถอดเนคไทด์โยนตามลงไป  

“ทำไม พอมันเป็นบ้านนายแล้ว ฉันมาหาไม่ได้เหรอ” 

น้ำเสียงแฝงความกระแทกกระทั้นไหลผ่านหูโนอึลช้าๆ จนตั้งสติได้ 

“ฮะ? ไม่ใช่ครับ ผมไม่รู้ว่าคุณจะมาน่ะครับ ก็เลยตกใจนิดหน่อย...” 

โนอึลกำลังจะอธิบายต่อว่าแม้กระทั่งเสียงโทรศัพท์ หรือหัวหน้าทีมควอนจะมาเยี่ยม เขาก็ตกใจทั้งนั้น ทว่าเสียงน้ำเดือดกลับดังขึ้นก่อน ตอนนั้นถึงนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองกำลังต้มรามยอนอยู่ โนอึลกลั้นลมหายใจกับสายตาเย็นชาที่มองไปทางต้นเสียง คนตัวเล็กรีบเดินไปทางห้องครัวอย่างรวดเร็วเพื่อปิดเตาแก๊ส ถึงแม้เขาจะเสียดายเพราะดูเหมือนรามยอนจะยังไม่สุกดีก็ตาม โนอึลวางหม้อที่เลอะเทอะเพราะน้ำเดือดล้นลงบนที่รองหม้อพร้อมกับตะเกียบ จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหม้อขึ้นมา แต่ขณะกำลังจะเลื่อนมือไปบนเตาแก๊สที่เลอะน้ำซุปรามยอนสีส้ม ข้อมือของเขาก็โดนคว้าไว้ 

“จะทำอะไร” 

“ครับ?” 

“ใจลอยไปไหน อยากมือพองเหรอ” 

“เอ่อ” 

โนอึลสบสายตาน่ากลัวของจินฮึนอย่างเหม่อลอย หลังได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ และตั้งสติได้ 

“อ๊ะ ขอโทษครับ ผมเหม่อไปหน่อย แค่คิดว่าต้องเช็ดเพราะมันเลอะน่ะครับ” 

“ตั้งสติหน่อย” 

มือใหญ่ปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระ ปล่อยอย่างแผ่วเบาต่างจากตอนโดนคว้าอย่างแรงจนเลือดไม่เดิน โนอึลมองคนที่ยืนห่างไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะเปิดแก๊สที่เตาด้านซ้ายแทนด้านขวาที่เลอะ ความเงียบ ไม่สิ มีเพียงแค่เสียงหวานเชื่อมปนเศร้าโศกลอยอยู่รอบตัวเท่านั้น  

 

「สิ่งที่แทรกระหว่างคุณกับผม 

ไม่ใช่ทั้งความต้องการ ทั้งความสงสาร 

มันคือความรักแน่นอน」 

 

ระหว่างฟังเพลงที่ดังแทรกผ่านตัวเองกับจินฮึน โนอึลก็เปิดฝาหม้อออกเพื่อเช็กดูภายใน ข้างในดูปกติอย่างน่าประหลาดต่างจากรอบๆ ที่เลอะเทอะ เลยสามารถถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางใช้ตะเกียบคนเส้นรามยอนที่ตอนนี้สุกดีแล้ว 

ความคิดเห็น