facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่18►►มาอยู่ด้วยกันนะ

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่18►►มาอยู่ด้วยกันนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2558 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่18►►มาอยู่ด้วยกันนะ
แบบอักษร

◣♥◥ อาณาเขตรักที่18►►มาอยู่ด้วยกันนะ

 

 

 

ปึก!

 

“โธ่เว้ย!!...”เด็กหนุ่มนามปิณชาน์ยกมือชกเข้าที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆก่อนจะสถบออกมาอย่างหมดความอดทนในใจผมตอนนี้มันรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมดไม่รู้เลยว่าควรจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี

 

ผมโกรธพี่คุณ!

 

ผมโมโหพี่คุณ!

 

ผมงอนพี่คุณ!

 

ผมหวงพี่คุณ!

 

ผมหึงพี่คุณ!

 

นี่ผมควรจะทำยังไงกับความหงุดหงิดนี้ดีนะ!!

 

จะต้องระบายมันออกมายังไง?

 

แค่รู้ว่าพี่คุณที่ผมคิดเสมอว่าผมเรียกได้คนเดียวกลับมีคนอื่นเรียกชื่อนั้นได้อยู่อีกแถมยังเป็นชื่อเล่นเต็มที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยด้วย...ทำไมพี่คุณถึงไม่บอกผม?

 

ผมไม่ควรที่จะรู้?

 

พี่ไม่อยากให้ผมเรียก?!

 

หรือพี่อยากเก็บไว้ให้ไอ้หมอนั่นเรียกได้คนเดียว?!

 

ยิ่งคิดก็หงุดหงิด!!

 

“...พี่เจ้าคุณ...ไม่สิ!...พี่เขาคงไม่อยากให้เราเรียกแบบนั้น”ผมพึมพำเบาด้วยความรู้สึกเศร้าๆที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ

 

จริงๆก็ไม่ได้อยากจะเรียกว่าพี่เจ้าหรอกแค่พี่คุณเฉยๆก็ดีแล้วคุ้นปากกว่าด้วย

 

ผมไม่เข้าใจว่าทำไมพี่คุณถึงโกหกผม...พี่เขาไม่บอกว่าไปนอนค้างที่คอนโดหมอนั่น...เท่าที่ผมฟังๆดูพี่คุณกับหมอนั่นต้องนอนห้องเดียวกันแน่ๆ...พอคิดว่าจะมีคนอื่นที่ได้เห็นผิวขาวๆของพี่คุณนอกจากตัวเองมันก็ยิ่งทำให้ผมอารมณ์ขึ้นแต่เหตุผลที่ผมหงุดหงิดมากขนาดนี้

 

ไม่ใช่เพราะหมอนั่นที่พูดจากวนประสาทผม!

 

ไม่ใช่เพราะพี่คุณที่โกหกผม!

 

แต่เป็นตัวเอง!!

 

ตัวเองที่ไม่เคยรู้ถึงนิสัยของพี่คุณ!!

 

สิ่งที่หมอนั่นพูดเหมือนกับว่ารู้จักนิสัยของพี่คุณดี...ไม่เหมือนกับผมที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง...ผมไม่เคยสังเกตถึงนิสัยเล็กๆน้อยอย่างพี่คุณมักจะวางกระเป๋าเงินไว้ที่อ่างล้างหน้าก่อนอาบน้ำ...เป็นครั้งแรกที่ผมฟังเรื่องของพี่คุณจากปากคนอื่นแล้วนั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบเลย

ไม่ชอบเลยจริงๆ

 

พี่คุณเป็นของผม

 

เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น...เพราะงั้นคนที่รู้จักพี่คุณดีที่สุดต้องเป็นผมสิ...

 

ทั้งๆที่ผมเคยคิดแบบนั้นแทนแต่พอได้รู้ความจริงว่าสิ่งที่ผมได้รู้มันช่างเล็กน้อยเหลือเกินมันยิ่งทำให้ผมโกรธตัวเองและพาลไปโกรธพี่คุณจนวิ่งหนีออกมาอย่างหน้าอับอายแบบนี้

 

พอผมเริ่มตั้งสติได้ผมก็อยากจะชกหน้าตัวเองจริงๆ

 

ผมรู้ตัวเลยว่าทำเรื่องงี่เง่าลงไปมากแค่ไหน?

 

“บ้าเอ้ย!!...นี่เราทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย?!”ผมด่าตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงเก้าอี้สาธารณะ...ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าวิ่งมาถึงนี่ได้ยังไง...จำได้แค่ว่าผมไม่พร้อมที่จะคุยกับพี่คุณในตอนนั้นจริงๆ

 

ใบหน้าและน้ำเสียงของพี่คุณที่ตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งตามผมมายังติดอยู่ในความทรงจำ...ผมทำให้พี่คุณต้องมาคิดมากไปด้วยแท้ๆ...

 

ผมปล่อยให้อารมณ์มันเข้ามาเป็นใหญ่และเลือกที่จะหนีปัญหา

 

ถ้าผมยอมหยุดและหันกลับไปฟังที่พี่คุณอธิบายมันอาจจะไม่ต้องมาลงเอยที่ผมนั่งเครียดอยู่แบบนี้ก็ได้...ผมอยากกลับไปคุยกับพี่คุณเดี๋ยวนี้เลย

 

สวนสาธารณะที่ผมอยู่ตอนนี้อยู่ไม่ไกลมากจากบริษัทเดินไปไม่ถึง10นาทีก็ถึงแล้วแต่ผมยังไม่มีหน้าไปพบพี่คุณในตอนนี้น่ะสิ...ถ้าผมเข้าไปหาพี่เขาในห้องแล้วจะให้ผมบอกว่าอะไร?

 

ผมพร้อมจะฟังสิ่งที่พี่จะบอกแล้วครับ

 

งั้นเหรอ?

 

ผมไม่หน้าด้านขนาดนั้นหรอก

 

อย่างน้อยผมต้องเข้าไปขอโทษพี่เขาก่อน

 

บอกพี่คุณว่าผมขอโทษที่ทำตัวงี่เง่าแบบนั้นใส่พี่ไป

 

ตอนนี้พี่คุณอาจจะมองผมว่าเป็นแค่เด็กที่เอาแต่ใจคนนึง...ถ้าพี่คุณมองผมเป็นแบบนั้นแล้ว

เกิดไม่ชอบขึ้นมาล่ะ?

 

พี่เขาจะขอเลิกกับผมไหม?

 

“ผมไม่ยอมหรอกนะ...”ผมไม่ยอมเลิกกับพี่แน่ๆ

 

ไม่มีวันเด็ดขาด...ต่อให้พี่คุณจะไม่ชอบนิสัยเด็กๆแบบนี้ผมก็คงทำได้แค่ปรับปรุงตัวให้เป็นไปตามที่พี่เขาต้องการเท่านั้น...ตอนนี้ผมไม่เหลือใครให้รักแล้วนอกจากพี่คุณ

 

ทุกคนที่ผมรักได้จากผมไปหมดแล้วถ้าพี่คุณจากผมไปอีกคนแล้วผมจะเหลืออะไรล่ะ?

 

“พี่คุณ...พี่คุณ...พี่คุณ”ผมซุกหน้าลงที่ฝ่ามือตัวเองก่อนจะเรียกชื่อของพี่คุณซ้ำไปซ้ำมา

อยากเจอจังเลย

 

พี่คุณ

 

“บัตเตอร์!!

 

“...”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงทันที...คนที่จะเรียกชื่อผมแบบนี้มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

 

“พี่คุณ..”ผมพึมพำชื่อของคนตรงหน้าที่ยืนหอบแฮ่กอยู่ตรงหน้าผม...ใบหน้าของพี่คุณแดงก่ำและมีเหงื่อออกเยอะมากเสียงหอบหนักๆที่ผมได้ยินทำให้ผมรู้เลยว่าพี่คุณต้องวิ่งตามหาผมแน่ๆ

 

ทั้งๆที่ผมวิ่งหนีพี่เขาแท้ๆแต่แทนที่พี่คุณจะไม่สนใจแล้วขึ้นไปทำงานต่อก็ได้แต่พี่เขาเลือกที่จะวิ่งออกมาตามผม...

 

ตามผมมาถึงที่นี่

 

หมับ!

 

“พี่คุณ...ผมขอโทษ...ขอโทษนะครับ”ผมวิ่งเข้าไปกอดพี่คุณไว้แน่นทันที....กลิ่นเหงื่ออ่อนๆกับเสียงหอบเบาๆทำให้หัวใจผมมันพองโตและเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

 

พี่คุณเป็นห่วงผม

 

พี่คุณยังสนใจผมอยู่

 

“บัตเตอร์...แฮ่ก!....บัตเตอร์...พี่ก็ขอโทษเหมือนกันนะ”พี่คุณบอกผมดวยเสียงหอบๆก่อนจะกอดตอบผมแน่นแล้วซุกหน้าลงที่ต้นคอผมแล้วถูเบาๆ...เหมือนกับพี่คุณกำลังอ้อนผมอยู่เลย

นี่พี่เขากำลังง้อผมอยู่ใช่ไหม?

 

“...พี่คุณ”ผมรักคนที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้มากเหลือเกิน...มากจนไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปไหนอยากจะอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา

 

“บัตเตอร์...ฟังพี่ก่อนนะ...พี่ไม่ได้ทำอย่างที่บัตเตอร์คิดนะ....พี่ขอโทษที่โกหกไปแบบนั้นพี่ไม่มีข้อแก้ตัวจริงๆแต่พี่ไม่ได้นอนกับบอสจริงๆนะ...ถึงจะนอนค้างที่คอนโดบอสแต่พี่นอนแยกห้องกันไม่ได้นอนด้วยกันเลย...”พี่คุณอธิบายให้ผมฟังด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนจนผมรู้สึกได้

 

“...”ผมพึ่งเคยเห็นพี่คุณดูร้อนรนแบบนี้เป็นครั้งแรก

 

“แล้วก็เรื่องชื่อ...พี่ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเลยนะแต่พี่ก็ไม่รู้ว่าควรจะบอกไปดีไหม?...อยู่จะให้มาบอกมันก็ดูแปลกๆพี่ก็เลยปิดเงียบมาแบบนี้...ขอโทษที่ทำให้บัตเตอร์เข้าใจผิด...ขอโทษที่ทำให้รู้สึกแย่แบบนี้นะ...พี่มีแฟนแค่คนเดียวคือบัตเตอร์นะ”พี่คุณอธิบายต่อพร้อมๆกับกระชับกอดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ

 

ทุกสิ่งที่พี่คุณพูดมันทำให้หัวใจผมเต้นถี่รัวด้วยความสุขที่เกือบจะล้นทะลัก...ผมรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงของพี่คุณที่แสดงออกมาว่าพี่เขานึกถึงผมมากแค่ไหนเพียงแค่นี้มันก็เพียงพอแล้วล่ะ

 

ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว

 

“พี่คุณ...ผมเรียกชื่อเล่นจริงๆของพี่ได้ไหม?”ผมถามออกไปเบาๆแล้วจูบเบาๆที่ต้นคอของพี่คุณ...ถึงจะอยู่ในที่สาธารณะแต่ผมก็อดใจไว้ไม่ไหวหรอกนะก็ตัวพี่ทั้งนุ่มทั้งหอมแบบนี้นี่นา

 

“ได้สิ”พี่คุณตอบผมกลับมาในทันทีด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความลังเลด้วยกันสักนิด

 

มันทำให้ผมมีความสุขมาก...พี่คุณยอมให้ผมเรียกชื่อของพี่เขาแล้ว

 

“พี่เจ้าคุณ”ผมเรียกชื่อของพี่เขาออกมาเป็นครั้งแรก

 

“อืม...แต่อยู่ที่บริษัทเรียกแค่พี่คุณเหมือนเดิมได้ไหม?”พี่คุณถามผม

 

“ทำไมละครับ?”ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย

 

“ก็พี่ไม่อยากให้คนในบริษัทรู้น่ะแค่บอสเรียกคนเดียวก็อายพนักงานจะตายอยู่แล้ว”พี่คุณตอบผมเสียงเบา

 

“แปลว่าหมอนั่นเรียกได้แต่ผมไม่ได้เหรอครับ?”ผมพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ...ความจริงผมไม่ได้งอนพี่เขาจริงๆหรอกนะแค่อยากลองแหย่เล่นๆเท่านั้นเอง

 

“ไม่ใช่นะ...พี่ก็แค่...ก็ได้...เรียกตามใจเลย”พี่คุณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปลงๆทำให้ผมแอบยิ้มกว้างออกมาแล้วกอดพี่คุณแน่น

 

พี่คุณตอนนี้เหมือนจะยอมผมทุกอย่างเลยแฮะ

 

หื้อ?...ยอมทุกอย่าง?

 

จริงสิ

 

ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นา

 

“พี่คุณ....ผมขออะไรอีกสักอย่างได้ไหม?”ผมกระซิบเบาๆแล้วจูบที่ขมับของพี่คุณก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออกแล้วจ้องหน้าพี่คุณอย่างอ้อนวอน

 

“...อะไรล่ะ?”พี่คุณนิ่งไปแป๊บนึงก่อนจะถามผม

 

“พี่ย้ายมาอยู่กับผมได้ไหมครับ?”ผมถามออกไปด้วยใจที่ลุ้นระทึก

 

ผมอยากให้พี่คุณย้ายมาอยู่กับผมที่บ้าน...ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงจะมีเวลาร่วมกับพี่คุณมากขึ้นและถ้าเป็นแบบนั้นผมว่าตัวเองคงจะลดอาการหึงหวงลงแน่ๆเพราะถึงพี่คุณจะออกไปดื่มกับเพื่อนคนไหนสุดท้ายพี่คุณก็จะกลับมานอนกับผมอยู่ดี

 

แค่คิดแบบนั้นผมก็อารมณ์ดีสุดๆเลยล่ะ

 

เหลือแค่คำตอบของพี่คุณเท่านั้นเอง

 

“...ย้ายเหรอ?...อ่อ...ไม่ย้ายได้ไหม?คือพี่...”

 

“ผมทนไม่ได้แน่ๆถ้าต้องปล่อยให้พี่ไปนอนค้างกับคนอื่นแบบนั้นผมไม่ชอบเลยจริงๆ...ผมหวงพี่คุณ....ผมหึงพี่คุณ...และผมอยากอยู่กับพี่คุณให้นานๆนี่...ไม่ได้เหรอครับ?”ผมรีบพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆทันทีที่รู้ว่าพี่คุณจะปฏิเสธ

 

“อ่อ...พี่...”พี่คุณทำหน้าเหมือนกำลังคิดหนัก

 

“...”ผมเองก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรเพียงแค่ทำหน้าหง๋อยๆเท่านั้น

 

“...ก็ได้...แต่..”

 

หมับ!

 

“ขอบคุณครับๆ...มาอยู่ด้วยกันนะครับพี่คุณ”ผมคว้าตัวพี่คุณมากอดแน่นอีกครั้งทันทีที่พี่เขาตอบตกลง...ตอนนี้ผมมีความสุขที่สุดเลย

 

มีความสุขมากๆจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

 

หลังจากนี้ผมจะได้อยู่กับพี่คุณในทุกๆวัน

 

ได้นั่งเล่นดูโทรทัศน์กับพี่คุณ

 

ได้กินอาหารด้วยกันทั้ง3มื้อ

 

และได้นอนกับพี่คุณในทุกๆวัน

 

“...ดะ..เดี๋ยวบัตเตอร์...พี่บอกว่ามีแต่ไงเล่า?!!”พี่คุณพยายามดิ้นก่อนจะพูดขึ้นเสียงดัง

 

“แต่อะไรครับ?”ผมถามพี่คุณออกไปโดยยังไม่ยอมคลอยอ้อมกอดออก

 

“แต่..ต้องนอนแยกห้องกันนะ”พี่คุณบอกผมเสียงนิ่ง

 

“พี่คุณณณ~...ไม่เอานะผมอยากนอน...อุ๊บ!...”ผมยังพูดไม่จบก็โดนพี่คุณเอามือมาปิดปากซะงั้น

 

“จะพูดบ้าอะไรในที่สาธารณะห๊ะ!...ถ้าอยากให้พี่ไปอยู่ด้วยต้องนอนแยกห้องไม่งั้นพี่จะกลับไปนอนคอนโดตัวเอง!!”พี่คุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแล้วเดินนำผมออกไป

 

“โหย~...พี่คุณณณ~...อย่าทำแบบนี้กับผมสิครับ”ผมตะโกนพร้อมกับวิ่งตามพี่คุณไปด้วยรอยยิ้ม

 

ถ้าพี่คุณคิดว่าจะหนีผมพ้นก็ลองดูสิ

 

เมื่อพี่เข้ามาอยู่ในบ้านผมแล้วอย่าหวังเลยว่าผมจะยอมให้พี่กลับไปนอนที่คอนโดนั้นอีกน่ะ

 

 

........................................................................................................

สวัสดีคะ

มาอัพต่อแล้วนะคะ

เหลืออีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว

เรื่องนี้เขียนไว้จนจบนานแล้วทุกครั้งที่กลับมาอ่านก็จะรู้สึกขำที่ตัวเองแต่งออกมาแบบนี้

ทั้งพี่คุณขี้โวยวายแต่ใจดีทั้งบัตเตอร์ที่ขี้อ้อนและเจ้าเล่ห์

รู้สึกว่าตัวละครนี้เป็นเอกลักษณ์มากจริงๆ

ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจและคอมเม้นท์ให้นะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ^^

nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น