email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 29

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2562 18:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 29
แบบอักษร

ตอนที่ 29 

 

 

ผมตื่นนอนในสภาพงัวเงียตอนนี้เรายังคงอยู่ที่เดิม ในม่านรูด ผมเงยหน้ามองนาฬิกา เวลาเจ็ดโมงเช้า ซึ่งผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงตื่นเช้าขนาดนี้ แต่ก็ดีเวลานี้อากาศไม่ร้อนมาก เย็นสบายกำลังพอดี  

ผมค่อยๆจับแขนคนข้างๆที่กอดเอวผมออก เเล้วลุกออกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัว ทำความสะอาดร่างกาย และ บีบนมออกจากหน้าอก 

 

ร่องรอยต่างๆครั้งนี้ไม่มีเลย เพราะพี่โมเมื่อคืนอ่อนโยนจนผมคิดว่าคนละคน 

 

 

ก็อก ก็อก ก็อก 

 

"ตื่นรึยางงงง"  

 

เสียงพี่เจียงดังมาจากข้างนอก...ชักมั่นใจเเล้วว่านี่คือตัวรบกวนที่แท้จริงของทริปนี้ ผมรีบออกจากห้องน้ำสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันไว้ที่เอว ไปเปิดประตูให้คนข้างนอก 

 

 

"โทษทีนะ คือน่าจะทำของตกไว้ที่นี่น่ะ ว่าจะกลับมาตั้งเเค่เมื่อคืนเเล้วเเต่กลัวรบกวน" 

 

"ของ?" 

 

"กล่องกำมะหยี่เล็กๆสีม่วงน่ะ เห็นบ้างรึเปล่า เอาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง เเล้วน่าจะหล่นตอนแบกพี่โมมาเมื่อคืน เดินหาตามทางเเล้วไม่มี" 

 

"เข้ามาครับ" 

 

ผมเปิดประตูให้เขา สีหน้าดูกังวลใจจริงๆ ไม่ได้แสดงละครเลยสักน้อย "อาจจะตกใต้โต๊ะทีวี ไม่ก็อาจจะกลิ้งไปใต้เตียง ก็ได้" 

 

"อื้ม ขอให้เป็นอย่างงั้นนะ" 

 

พูดจบเขาก็รีบก้มลงมองหาส่วนผมก็กลับเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำแล้วข่วยพี่เจียงหาด้วย ส่วนพี่โมตอนนี้คงจะกำลังฝันหวานเลย ดูจากสีหน้าตอนนอนเเล้ว หลับสบายสุดๆ 

 

 

"กล่องใส่อะไรครับ?" ผมถาม 

 

"แหวน แหวนแต่งงานน่ะ.." 

 

พี่เจียงแทบจะมุดเข้าไปใต้เตียงตอบเสียงอู้อี้ ..นี่เมื่อคืนเขาคงไม่ได้จะไปขอใครแต่งงานหรอกใช่มั้ย 

 

"อุส่าห์ทำงานเก็บเงินเลยนะ ถ้าหายจริงๆแย่แน่ๆ" 

 

"ไม่หายหรอกพี่ เดี๋ยวก็เจอ อยู่แถวไนี้แหละ" 

 

ผมให้กำลังใจก่อนจะไปค้นๆดูแถวๆถังขยะหน้าประตู และแล้วก็โป๊ะเช๊ะ!! 

 

"พี่ใช่อันนี้รึเปล่า?" ผมชูกล่องกำมะหรี่สีม่วงเข้มขึ้น 

 

"ชะ .. ใช่!! อันนี้แหละ!! ขอบคุณมากนะ!!" เขายิ้มดีใจพร้อมกับรีบเข้ามากอดผมส่ายไปมาเหมือนกอดเด็ก 

 

"อะฮึ่ม!! เจียงงง" 

 

"อุ่ย.. ขอโทษพี่ ผมเข้ามาหาของ เจอเเล้ว นี่.. นี่ไง" เขารับกบ่องแหวนจากผมไปชูให้พี่โมที่กำลังขยี้ตาดู 

 

"แหวนแต่งงาน? นี่กูเข้าใจผิดว่ามึงเป็นฝ่ายรับมาตลอดเลยหรอ?" 

 

"เปล่า ผมแค่อยากขอเขาแต่ง ผู้ชายเหมือนกัน ใครจะขอก่อนก็ได้ อินเดียผู้หญิงยังขอผู้ชายก่อนเลย" 

 

"อ๋ออ เก็ทละ" พี่โมพยักหน้า ปัดมือไล่อีกคนให้รีบออกจากห้องไป 

 

"ไล่กันเหมียนหมาเลยนะ นี่น้อง น้องเองง น้องไง น้องชายแถวบ้านของพี่" 

 

"พอเลย รบกวนเวลาคู่รัก มึงรีบไปหาผัวมึงได้ละ" 

 

"ครับๆพี่แตงโม" พี่เจียงว่าก่อนจะเดินออกจากห้องไป "พี่ไปก่อนนะน้องติณณ์....เห็นอะไรแว๊บๆที่หัวนม นึกว่าจะรอดซะอีก ฮะๆๆ" ประโยคท้ายๆกว่าผมจะทันได้ตอบโต้เขาก็เดินไปไกลเเล้ว 

 

'พี่โมชื่อแตงโมหรอ?' 

ผมปิดประตูห้องกลับไปที่เตียง เปิดทีวีดูข่าว นับเป็นครั้งแรกที่รอบมาเนิ่นนานเลยนะเนี่ยที่ได้ดูทีวีจริงๆจังๆ ตอนนี้พี่โมเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ไม่กี่นาทีก็กลับออกมา 

 

"ไอเจียงมันทำอะไรปะ?" 

 

"ไม่นะพี่ แค่เข้ามาหาของ ดีใจที่เจอเลยกอดผมเหวี่ยงไปมา นึกว่าจะตายละ โชคดีพี่ตื่นมาห้ามก่อน..." 

 

"ดีละ ถึงจะดูไม่ค่อยเต็ม แต่มันอันตรายนะในสายตาพี่อะ สายตาตอนมันมองผู้ชายหล่อๆนี่เหมือนพร้อมจะลากเข้าป่าตลอดเวลา" 

 

"โห ขนาดนั้นเชียวว.." หึทีตัวเองยังลักพาตัวคนอื่นมาอยู่ด้วยเลยครับพี่ครับ 

 

"ขนาดนั้นอะแหละ อย่าไปใกล้มันมากนะ" 

 

หวง พูดแบบนี้ครับพี่ครับ.. ผมต้องรู้สึกดีรึเปล่านะ โชคดีที่ผมกับพี่โมไม่ใช่พวกงี่เง่างอนได้ทุกเรื่อง ผมมั่นใจว่า เราสองคนมีความมั่นคงมากพอที่จะไม่มองใคร 

 

"ไปเดินเล่นกันมั้ย ชายหาดอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ อากาศก็ไม่ร้อนด้วย" 

 

"ครับ มาทะเลทั้งที ยังไงเท้าก็ต้องสัมผัสน้ำทะเลใช่มั้ยล่ะ" 

. 

. 

. 

 

เราทั้งคู่ถอดรองเท้าทิ้งไว้ตรงฟุตบาท หวังว่ามันจะไม่โดนขโมยนะ.. เเล้วเดินเท้าเปล่าลงมาตรงหาดทราย แถวนี้ไม่ค่อยสกปรกมาก แต่ก็ยังมีขยะ เพราะเป็นเมืองไทยนี่นะ พวกแม่ค้าพ่อค้าเริ่มจัดแจงพวกเก้าอี้ เเละ ห่วงยาง แล้ว สักพักคนคงจะเยอะเลยล่ะ ดีจริงๆที่ตื่นเช้า ผมไม่ค่อยชอบช่วงที่คนเยอะสักเท่าไหร่ 

 

"ไอเจียงจะแต่งงานเเล้ว...ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนรับสภาพคนแบบมันได้" 

 

'หึ ที่พูดมาเนี่ย..เข้าตัวเองหมดเลยไม่ใช่รึไง?' ผมคิดในใจ เเละหัวเราะแห้งๆไป 

 

"ติณณ์..อยากแต่งงานปะ?" 

 

"ไม่อะ" 

 

สีหน้าพี่โมราวกับว่าถูกฟ้าผ่าบนหัว เขามองผม ยิ้มค้างไว้ เเล้วหัวเราะแหะๆ 

 

เราทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆตามทางน้ำทะเลซัดเข้ามากระทบเท้า รู้สึกเย็นสดชื่น แต่ถ้ามีแผลที่เท้าคงจะไม่สดชื่น...อาจจะเป็นแสบแทน ลมแรงพัดมาจนผมฟังที่พี่โมพูดไม่ได้ยิน ..ต้องบอกก่อนนะครับว่าพี่โมเป็นคนที่พูดเสียงเบามากกก มากถึงมากที่สุด เวลาที่ผมจะได้ยินก็คือตอนอยู่กันสองคน ในที่ทึบๆเท่านั้น ไม่ควรคุยกันตอนอยู่ในที่โล่งเลยจริงๆ 

 

"ติณณ์..แต่-ง งัน กั-นะ" 

 

พรึ่บๆ พรึ่บๆๆๆๆๆๆๆ (สมมุติว่านี่คือเสียงของเสือฮาวายที่ลมพัดจนมันเสียงดังนะครับ) 

 

"อะไรนะ?" 

 

"แ-ง..านน กัน นะ" 

 

"ไม่ได้ยิน!" ผมเริ่มตะโกน 

 

"แต่งงานกันนะ!!!!!" 

 

เขาตะโกนตอบผม เสียงดังกว่าผมเมื่อกี้อีก จนป้าๆลุงที่กำลังจัดของขายหันกลับมามอง เเล้วส่งเสียงเชียร์ 

 

 

 

 

 

______________________________ 

 

เจียง มี ผัว อยู่ แล้ว 555555 

ไทม์ไลน์ของ เรื่อง pour up จะเริ่มตั้งเเต่เจียงยังไม่ได้คบกับผัวนางนะคะ ฝากติดตามน้องด้วย ค่า 

 

ความคิดเห็น