ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 18

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.2k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2562 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 18
แบบอักษร

 

 

Please don't leave me here 

ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไว้ตรงนี้  

 

 

 

 

“ ใครให้มันมาอยู่ที่นี่ “ 

“ ครูสคิดว่ามันดีกว่าถ้าให้ลูกมาอยู่ที่นี่ “ 

“ ไม่ ฉันไม่ยอม “  

 

 

ผมคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้แต่ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงๆเพราะอย่างน้อยๆใจใจผมลึกๆก็คิดว่าคอสจะให้ผมเลี้ยงเด็กคนนี้  

แน่นอนว่าไม่ใช่ตัวแทนของใครทั่งนั้นเพราะเด็กคนนี้ก็เป็นลูกผมเหมือนกัน ผมนึกไม่ออกว่าคอสจะใจร้ายเพราะคอสอ่อนโยนมาโดนตลอด 

 

 

 

“ ถ้าอยากเลี้ยงมันนัก ก็นู้นนอกบ้าน เอามันออกไป!!! “ 

 

 

คอสใจร้าย แต่มันไม่เท่ากับผมหรอก ผมเข้าใจ ผมพยามจะเข้าใจในหลายๆเรื่องที่คอสทำ ผมรู้สึกได้คอสอ่านง่ายจะตายไป ทำไมผมจะไม่รู้แววตาที่คอสมองเด็กคนนี้ มันหมายความว่าอะไร  

คอสมีสันชาติตยานของความเป็นแม่ ต่างกับผมที่ไม่เคยมีอะไรเลยจนเสียมันไป ทุกคนต่างเป็นทุกข์ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับคนที่เป็นแม่คน  

ผมรู้และเข้าใจ ผมไม่ได้อยากเอาเด็กคนนี้มาเพื่อที่จะเป็นคนดีอะไร ผมอยากจะบอกว่าผมเปลี่ยนไปแล้วถึงแม้ว่าในสายตาคอส ผมไม่เคยเปลี่ยนไปเลย 

สิ่งที่ผมทำมันเกินให้อภัยจริงๆ อย่างน้อยๆผมก็อยากล้างบาปของผมโดยการรับผิดชอบเด็กคนนี้ ผมไม่อยากให้มันเกิดเหตุการ์ณซ้ำอิก  

ถ้ามันมีอิกครั้งผมไม่คิดว่าตัวเองจะมีสิทธิในการใช้ชีวิตในสถานะมนุษย์คนนนึง ผมไม่อยากเป็นฆาตกรอิกแล้ว  

 

 

 

“ จะมาเป็นพ่อที่ดีในตอนนี้ ไม่คิดว่ามันสายไปรึไง “ 

“ คอส.. “ 

“ ฉันกับลูก อยู่ที่นี่ไม่เคยมีความสุข เพราะว่านายไม่เคยทำหน้าที่พ่อ ทำหน้าที่สามี ที่ดีเลยสักครั้ง “ 

“ ขอโทษ “ 

 

แววตาของคอสมันอ่อนไหวซะจนผมอยากดึงคอสเข้ามากอด อยากจะกอดแล้วพูดขอโทษจนกว่าจะตายกันไปข้าง  

 

คำพูดของคอสมันบาดเจ็บเข้าไปในหัวใจเหมือนมีดที่ค่อยๆกดเข้ามาในตัวผม  

 

 

 

“ ไม่คิดว่ามันเห็นแก่ตัวไปรึไง นายฆ่าลูกของฉัน แต่กลับเอาลูกของนายมาเลี้ยงอย่างดีที่นี่ ที่ที่ฉันกับลูกอยู่ นายทำแบบนี้ได้ยังไง “ 

 

 

 

 

ผมพูดอะไรไม่ออก ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกไปตาที่ร้อนผ่าวของผม ผมอยากให้คอสมองเข้ามาในดวงตาของผม  

 

อยากให้มองเข้ามาเห็นความทุกข์ทรมาณของผมบ้าง  

 

 

 

 

“ คอสช่วยมองครูสได้ไหม ช่วยลองมองครูสอิกสักครั้ง “ 

“ แค่นี้ก็ยากมากแล้ว ถ้าจะให้มองมากกว่านี้ก็เกรงว่าจะอ้วก “ 

 

 

 

 

คอสทำเหมือนผมเป็นเชื้อโรค เป็นตัวน่ารังเกียจ  ทั่งๆที่ผมก็พยามมาตลอด ผมก็เสียใจเหมือนกันมันไม่มีใครอยากให้เกิดขึน ผมก็เหมือนกัน  

 

ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้แต่ทำไมทุกความผิดมันถึงมากองอยู่ที่ผม ผมรู้ว่าผมผิด แต่ทุกคนบังคับให้ผมเป็นแบบนี้ ผมเครียดจนจะตายอยู่แล้ว  

 

 

 

 

 

“ โอเค ครูสจะบอกป้าสาเอง “ 

 

 

 

 

 

ผมเดินออกจากห้องมาพร้อมกับหัวใจที่บอบช้ำ ผมพยามหาทางที่ดีที่สุดให้กับทุกคนแต่มันก็ยังไม่ดีพอ มันไม่เคยดีพอสำหรับใครเลย  

 

 

ต่อให้ผมพยามมากกว่านี้ พยามเยอะกว่านี้ ก็ไม่เคยพอ มีเพียงอย่างเดียวที่คนแบบผมสามารถทำได้ ก็คืออดทน ผมจะอดทนให้มากกว่านี้ อดทนให้นานกว่านี้ อดทนที่จะพยามรักษาชีวิตคู่ของเราให้มันดีขึนอิกครั้ง  

 

 

 

 

ทุกอย่างมันจะผ่านไปได้ด้วยดี ทุกอย่างต้องโอเค  

 

 

 

 

มันจะมีแต่เรื่องดีๆ ชีวิตดีๆ เราจะผ่านไปได้ด้วยดี  

 

 

 

 

 

นั่นคือสิ่งที่ นักบำบัด บอกผม  

 

 

 

 

 

 

 เดินหน้าต่อไป ทำทุกวันให้ดีที่สุด ผมเริ้มกับตัวเองทุกๆวัน ทุกอย่างต้องมีทางแก้ ถ้าเรามองปัญหาเป็นแค่ เกมเกมนึงเราก็จะสนุกไปกับมัน  

 

 

 

 

“ แก้ว เดี๋ยวช่วยไปเลี้ยง ลูเซีย ที่บ้านหลังเล็กที่ผมสร้างไว้ให้คอสนะ  “ 

“ ได้ค่ะ คุณผู้ชาย “  

 

 

 

แบบนี้น่าจะโอเคแล้ว ต่อไปผมต้องออกไปหาเพื่อนนานๆทีจะนัดรวมกลุ่มสักครั้ง จริงๆพวกมันก็เจอกันทุกวันแหล่ะ ยกเว้นผมที่อยู่แต่บ้านไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่เหตุการ์ณวันนั้น  

 

 

 

 

“ คุณผู้ชายครับผมเตรียมรถไว้ให้แล้ว” 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ อืม “  

 

 

 

ผมเดินขึนรถลีมูซีนโดยมีคนขับรถรอเปิดประตูให้ผม พอขึนมาบนรถผมก็บอกขุดหมายปลายทางที่ต้องการจะไปให้กับคนขับรถทันที  

 

 

จริงๆแล้วผมก็ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่หรอก แต่มันก็นานๆทีถ้าจะให้ผมหมกตัวอยู่แต่ที่บ้านมันก็จะแปลกเกินไป  

 

 

 

เมื่อก่อนผมออกจากบ้านทุกวัน บางครั้งก็ไม่กลับเป็นเดือน ปล่อยให้ตัวเองไปสนุกกับความสุขจอมปลอม ไม่เคยทำหน้าที่สามีให้ดี  

 

 

ผมเอาความโกรธแค้นไร้สาระมาทำให้ชีวิตคู่ของตัวเองพัง  

 

 

 

หลังจากที่ผมกับคอสแต่งงานกันไปได้สักพักทุกอย่างมันดี ผมมีความสุขมากที่ได้แต่งงานกับคอส มันควรจะเป็นแบบนี้ตลอดไป  

 

 

ถ้าไม่ติดที่คืนคืนนึงแม่ได้โทรมาร้องไห้กับผมเรื่องพ่อ ผมไม่รู้ว่าคืนนั้นมีเรื่องอะไรกันแต่ผมก็รีบขับรถไปหาแม่ทันที  

 

 

ภาพที่ผมเห็นผมรู้ได้เลยทันทีว่าชีวิตครอบครัวของผมกับคอสต้องไม่เหมือนเดิม ภาพที่แม่ผมนั่งร้องไห้ ต่อหน้าคนทั่งสามคนที่มีสีหน้าเครียดจัดอย่างเห็นได้ชัด  

 

 

ไม่สิไม่ได้มีแค่น้ำตาของแม่ผมเท่านั้น ยังมีน้ำตาจากผู้ชายคนนึงที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อตาของผม  

 

 

ใช่พวกคุณคิดไม่ผิดหรอก แม่ของคอสกับพ่อของผม พวกเขาเล่นชู้กัน  

 

 

หน้าไม่อาย กล้าทำแบบนี้ได้ยังไง กล้าพูดได้ยังไงว่าตัวเองก็เป็นคนดีคนนึง สำหรับผม ผมไม่เคยพูดว่าตัวเองเป็นคนดีเพราะผมยังทำให้คนอืนเสียใจอยู่บ่อยครั้ง  

 

 

แต่คนแบบนั้นกล้าเรียกตัวเองว่าคนดีได้ยังไง ทำไมถึงยังกล้าด่าคนอืนทั่งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีอะไร ทำไมถึงกล้ายืนชี้หน้าด่าแม่ผมทั่งๆที่ตัวเองเป็นคนผิด  

 

 

 

คืนนั้นเหมือนกับมีพายุลูกใหญ้อยู่ตรงกลางระหว่างเราทั่ง 5 คน ต่างคนต่างเถียง ด่าท่อกันไปมา ต่างพูดให้ตัวเองดูผิดน้อยที่สุด  

 

 

 

“ ทำไมเธอไม่ถามผัวเธอบ้าง!!! “ 

“  ถามผม ? ก็เพราะคุณมาอ่อยผมไม่ใช่รึไง จะมาโทษผมคนเดียวก็ไม่ได้นะคุณ! “ 

“ อย่ามาว่าภรรยาผมแบบนั้น!! “ 

“ ทำไมคุณถึงไม่ดูแลภรรยาของคุณให้ดีละคะ “ 

 

 

 

 

บ้า ทุกอย่างมันดูบ้าไปหมดผมได้แต่ยืนนิ่งไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ จนกระทั่งแม่ของคอสได้พูดคำคำนึงที่ทำให้ผมโกรธแค้นจนอยากจะเดินเข้าไปต่อยเธอสักที  

 

 

 

 

“ ก็ได้!! ฉันอยากได้สามีของคุณ ฉันให้ลูกของฉันแต่งงานเพราะที่จะได้เข้าใกล้สามีของคุณ พอใจรึยัง ชัดพอไหม!!!! “ 

“ ฮึก ฮือออ “ 

“ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าสามีคุณมันห่วยแตก “ 

 

 

 

 

 

หน้าของผมชา มือชา เท้าชา ไปหมด ผมเหมือนคนโง่ที่ถูกผู้หญิงแบบนั้นหลอกใช้ คอสเองก็คงจะหลอกใช้ผมเหมือนกัน ผมเจ็บอยู่ในอก  

 

 

สุดท้ายเรื่องก็จบลงตรงที่ว่า มันเป็นแค่คืนผิดพลาดคืนนึง ต่างคนต่างกลับไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวของตัวเอง  

 

ทุกคนพยามลืมเรื่องราวในคืนนั้นทั่งหมด ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึน ยังทำงานด้วยกัน ยังเป็นหุ่นส่วนกัน เจอหน้ากันก็ยิ้มทักทายตามปกติ  

 

มีนัดกินข้าวด้วยกัน ทุกคนทำเหมือนกับว่าวันนั้นมันเป็นแค่ความฝัน นี่สินะที่เขาเรียกว่า น้ําพึ่งเรือเสือพึ่งป่า แต่ละคนต้องอาศัยพึ่งพากันไปทำให้ธุรกิจรุ่งเรื่อง  

 

 

แต่เหมือนจะมีแค่แม่ของผมที่เริ้มจะทนไม่ไหว จนท่านตรอมใจโทรมลงทุกๆวัน ไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน แต่ท่านก็ไม่เคยบกพร่องหน้าที่ ภรรยา กับ แม่ เลย  

 

 

พ่อของคอสยังยักยอกเงินบริษัท ถึงมันจะไม่ใช่จำนวนมากแต่มันก็บ่อยครั้ง จนผมต้องให้พ่อไปเคลียร์ เขาคืนเงินมาครบทุกบาทก็จริง  

 

 

แต่ความรู้สึกที่มันเสียไปแล้วมันไม่สามารถเอากลับคืนมาได้หรอก  

 

 

 

ในวันที่ผมตัดสินใจที่จะจบความสัมพันธ์ครอบครัวของผมลงเพื่อที่จะตัดปัญหา ผมไม่อยากให้แม่ผมต้องทุกข์ไปมากกว่านี้  

 

 

ผมรักคอสมาก แต่ผมรับไม่ได้กับครอบครัวฝั่งคอส ผมจะหย่าถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกแย่แค่ไหนก็ตาม ถ้าเราคู่กันจริงๆเราต้องวนกลับมาเจอกันแล้วรักกันอิกแน่ๆ  

 

 

แต่ใครจะไปคิดละในวันที่ผมตัดสินใจแบบนั้นไป  

 

 

 

 

“ ครูส คอสท้อง!!! “  

 

 

 

 

ได้มีเด็กคนนึงเกิดขึนมา ผมดีใจมากแต่ในขณะเดียวกันผมก็เศร้าเหลือเกิน ผมไม่สามารถที่จะหย่าได้อิกแล้ว วันนั้นผมสัญญาจะลืมเรื่องทั่งหมดที่เกิดขึน  

 

 

จะเป็นพ่อที่ดี จะดูแลคอสให้ดีที่สุด แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่หยุดที่จะทำตัวแบบนั้นสักที หยุดที่จะแสดงละครหลอกลูกของตัวเอง  

 

 

ผมรู้ว่าคอสไม่ใช่คนผิด มันมีอะไรที่ละเอืยดอ่อนกว่านั้น พวกเขากดดันผม ผมอยากให้ผมเป็นบ้า ผมปล่อยใจไปให้กับความแค้น จนลืมหน้าที่ของตัวเอง กว่าจะรู้สึกตัวผมก็ได้ทำมันพังเกือบหมด  

 

 

คอสไม่เคยผิด พ่อแม่ของคอสต่างหาก พ่อผมด้วย และคนทุกท้ายก็คือผม เรื่องทุกอย่างที่มันกลายมาเป็นแบบนี้ เพราะคนอืน  

 

 

แล้วแบบนี้คอสจะไม่น่าสงสารได้ยังไง ผมน่าจะรู้ว่าผมรักคอสมากขนาดไหน ผมน่าจะทำมันให้ดีกว่านี้  

 

 

 

 

 

“ กลับรถไปที่บ้าน “ 

“ ครับคุณผู้ชาย “ 

 

 

 

 

พอมาถึงเรื่องนี้ มันทำให้ผมไม่อยากทำอะไรอิกแล้ว ผมเหนื่อย เหนื่อยทั่งการกระทำของตัวเอง เหนื่อยทั่งเรื่องของคนอืน  

 

ผมหลับตาลง ความเหนื่อยล้าที่สะสมร่างกายผมทุกๆวัน ผมแค่อยากพักหรือไม่ก็ได้หลับอย่างสบายใจสักครั้ง  

 

ผมของหลับโดยที่ไม่ต้องฝันเรื่องที่ผมทำกับคอส ไม่ต้องฝันถึงเรื่องวันนั้น ผมต้องการแค่นั้นจริงๆในตอนนี้  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I’m a mess, I’m a loser 

ผมมันเป็นตัวน่ารำคาญ ผมมันไม่เอาไหน 

I’m a hater, I’m a user 

ผมมันเป็นพวกคิดลบ ผมมันเห็นแก่ตัว 

 I’m obsessed, I’m embarrassed 

ผมยังคงยึดติด ผมรู้สึกลำบาคใจ  

 

 

 

 

 

“ คุณผู้ชายครับ ถึงแล้วครับ “ 

 

 

 

ผมลืมตาขึนเมื่อเสียงของคนขับรถเรียกผม ผมพยักหน้าให้เบาๆก่อนที่จะก้าวลงจากรถ สายตาของผมก็ไปสะดุดกับรถใครก็ไม่รู้ที่ผมไม่รู้จัก  

 

 

 

“ นั่นรถของใคร “ 

“ เอ่อ คือ รถเพื่อนของคุณคอสค่ะ “ 

 

 

ผมถามแม่บ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูพอดี ดูเหมือนเธอไม่ค่อยอยากตอบคำถามของผมสักเท่าไหร่ มันทำให้ผมกังวลใจมากขึนกว่าเดิม  

 

 

ผมรีบเดินขึนไปบนห้องด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ  

 

 

 

 

 

 

 

แกร่ก!!!! 

 

 

 

 

 

 

“ !!!! “ 

 

 

 

 

 

จะฆ่ากันให้ตายเลยรึไง  

 

คอสเปิดประตูออกมาจากห้องด้วยสภาพที่หลุดลุ่ย เสื้อที่เปิดให้เห็นหัวไหล่ขาวๆข้างขวาที่คอก็มีแต่รอยจูบเต็มไปหมด  

 

 

 

 

“ คอส… “ 

 

 

เมื่อมองให้ลึกเข้าไปในห้องผมก็เห็นผู้ชายคนนึงนั่งอยู่บนเตียง มันยิ่งย้ำชัดความจริงเข้าไปใหญ้ ความจริงที่โหดร้าย  

 

 

“ ครูส “ 

 

 

 

สมองของผมตอนนี้มันขาวโพลนไปหมด ไม่ว่าจะพยามคิดยังไงผมก็คิดอย่างอืนไม่ออก  

 

 

 

เจ็บ  

 

 

 

ผมพูดได้แค่คำเดียวว่ามันเจ็บ เหมือนตอนนี้คอสกำลังยืนถือปืนจ่อมาที่ผมหลังจากที่ยิงผมไปแล้วนัดนึง 

 

 

 

“  ตกใจมากเลยหรอ แต่ฉันชอบมันนะ “  

 

 

 

 

 

ปัง!!!!  

 

 

 

 

กระสุนอิกนัดก็ถูกยิงมาที่ผมอย่างจัง ทำไม ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้  

 

 

 

 

 

 

เพร้ง!!!!  

 

 

 

 

 

ผมพยามไม่พอรึไง ผมยังทำได้ไม่ดีหรอ  

 

 

 

 

เพร้ง!!!!  

 

 

 

ผมพยามมาตลอด ผมอดทนมากมายเหลือเกิน  

 

 

 

 

เพร้ง!!!  

 

 

 

 

มีใครเห็นใจผมบ้าง มีบ้างไหมแค่ใครสักคน มีใครมองเห็นความพยามของผมบ้าง 

 

 

 

เพร้ง!!! 

 

 

 

 

 

“ เป็นบ้าไปแล้วรึไง!!!! “ 

“ กรี๊ดดด // คุณผู้ชายคะ ใจเย็นๆค่ะ!! “ 

 

 

 

 

 

 

 

พัง มันพังไปหมดแล้ว สิ่งที่ผมพยามอดทนมานาน มันพังไปหมดแล้ว ทำไม่ได้แล้ว ผมทำมันพังอิกแล้ว 

 

เป็นเพราะผมอิกแล้ว  

 

 

 

 

“ เลือดเต็มไปหมดเลยตายแล้ว ไปตามคุณวินมาเร็ว!!! “ 

 

 

 

 

เพร้ง!!! เพร้ง!!!! เพร้ง!!!!  

 

 

 

 

 

อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว ผมกลัว  

 

 

 

 

 

 

“ หยุดต่อยประตูกระจกได้แล้วค่ะคุณผู้ชาย “ 

“ คุณผู้หญิงพูดอะไรบ้างสีคะ “ 

“ คะ คะ ครูส “ 

 

 

 

 

 

 

แค่ความพยาม กับ ความอดทน มันยังไม่พอสินะ  

 

 

 

 

 

 

 

 

มาตามนัดเลยจ้า ครีเกือบปั่นไม่ทัน ตอนนี้ศรีว่ายาวมากเลยนะ หยุดบ่นศรีกันได้แย้ววววว > <

 

ปล.ศรียังไม่ตรวจคำผิดนะ ไว้ศรีจะมาตรวจทีเดียวตอนจบนะคะ

1 คอมเม้นเท่ากับ1กำลังใจนะคะ

ความคิดเห็น