facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 3-2 การคุ้มครองของพระเจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-2 การคุ้มครองของพระเจ้า

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 724

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2562 11:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-2 การคุ้มครองของพระเจ้า
แบบอักษร

ยังซึงคยู เป็นชายหนุ่มที่เดบิวต์ในฐานะนายแบบ หลังจากนั้นก็เริ่มเข้าสู่การแสดงผ่านละครเวทีและละครโทรทัศน์ด้วยการแสดงออกทางใบหน้าที่ยอดเยี่ยม ก่อนจะเปลี่ยนจากนายแบบมาเป็นนักแสดงโดยไม่รู้ตัวจนกลายเป็นตัวรับประกันความดัง ถึงขนาดมีคำพูดว่าหากยังซึงคยูเล่นละครหรือภาพยนตร์เรื่องไหน ดังทุกเรื่อง ชายหนุ่มเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ได้รับความนิยมในหมู่คนทั่วไป แถมยังมีข่าวว่าเล่นภาพยนต์เรื่องนึงก็ได้รับการพิจารณาค่าตัวอย่างต่ำที่สุดเจ็ดร้อยล้านวอนเลยทีเดียว

นักแสดงระดับสูง ไม่ก็มักจะอยู่ในระดับท็อปของการจัดอันดับทุกอย่าง เช่น อันดับการพูดถึงหรืออันดับการยอมรับในประเทศอย่างยังซึงคยูคบกับอึนจินอยู่เหรอ โนอึลรู้สึกสับสนเพราะมันแตกต่างกับภาพลักษณ์ของยังซึงคยูที่ตัวเขารู้จักนิดหน่อย

“ช่วงนี้เป็นไงบ้างครับ ไม่ค่อยเห็นในทีวีเลยนี่”

“ได้พักนิดหน่อยหลังถ่ายทำภาพยนตร์จบครับ แต่ก็มีแผนรับเล่นซีรีส์ด้วย”

“ซีรีส์เหรอ”

“ครับ ซีรีส์ชื่อ <คังโฮ> ซีรีส์ใหม่ของบริษัทเอ็ม...”

“อ๋อ ถ่ายเรื่องนั้นเหรอครับ บังเอิญจังเลยนะเนี่ย”

ก่อนยังซึงคยูจะพูดจบ จินฮึนก็ตัดบทเสียแล้ว ปลายเสียงเรียบเฉยยกสูงขึ้นมานิดหน่อยคล้ายตกใจจริงๆ โนอึลมัวแต่เหม่อลอยมองนักแสดงหนุ่ม แต่แล้วก็ได้สติกลับมาเพราะจินฮึนใช้มือตบไหล่จนเขาต้องหันหน้าไปมอง

“เพราะเพื่อนคนนี้ ก็จะไปถ่ายเรื่องนั้นเหมือนกัน”

สายตาเต็มไปด้วยคำถามของโนอึลประสานกับจินฮึน เขายังไม่มีต้นสังกัด แถมยังไม่ได้รับบทเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้แม้กระทั่งเนื้อเรื่องคร่าวๆ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าจินฮึนกลับตบบ่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันหน้าไปหายังซึงคยูที่ตอนนี้หันสายตามาทางโนอึล จากนั้นก็พูดเหมือนกังวลอยู่นิดหน่อย

“เขารู้จักกับผมมาตั้งแต่เด็กน่ะ แต่เพิ่งแสดงเป็นครั้งแรกก็เลยเป็นห่วง เพราะไม่รู้จักใครเลย”

จินฮึนละสายตาจากยังซึงคยู มามองโนอึลและยิ้มราวกับเป็นห่วงจริงๆ

แต่ไม่รู้ทำไมโนอึลถึงมองว่ารอยยิ้มด้วยยกมุมปากขึ้นดูชั่วร้าย

“ฝากโนอึลของเราหน่อยนะครับ”

ก็เลยขนลุก

“ขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ”

โนอึลลุกออกจากที่เพื่อหนีคนคว้าไหล่ตัวเองเอาไว้ เขาลุกขึ้นหลังจากรูดซิปและติดกระดุมกางเกงเรียบร้อย จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว จินฮึนแค่นยิ้มกับท่าทางของคนเล็ก

เมื่อประตูปิดลง อึนจินก็มองที่นั่งว่างเปล่าของโนอึล ก่อนจะมองจินฮึนรับเหล้าจากยังซึงคยู เธอหรี่ตาลงเพราะเห็นมุมปากของพี่ชายยกขึ้นมา ทว่าขณะที่ตะเกียบในมืออึนจินถูกวางลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง โทรศัพท์ของยังซึงคยูบนโต๊ะก็สั่นเล็กน้อยอย่างประจวบเหมาะ นักแสดงหนุ่มสบตาจินฮึนพร้อมกับเอ่ยว่าจะออกไปรับโทรศัพท์สักหน่อย ก่อนจะถือโทรศัพท์ออกไปจากห้อง

“พูดมาเลย”

“อะไร”

สัญชาตญาณแม่นยำกว่าในเวลาปกติ ถึงแม้จะไม่พูดอะไร อึนจินก็อ่านออกว่าพี่ชายคิดอะไรอยู่ ทว่าจินฮึนกลับย้อนถามคล้ายจะบ่นว่าพูดไร้สาระอะไร เหอะ... อึนจินส่งเสียงลมออกมาเหมือนตะลึงจนพูดไม่ออก

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย ที่พี่มาฝากดูแลเด็กคนนั้นน่ะ จะสร้างเรื่องอะไรอีกล่ะ”

“สร้างเรื่องเลยเหรอ เศร้านะเนี่ย”

“เศร้างั้นเหรอ ฉันต่างหากที่ต้องเศร้า!”

อึนจินระเบิดเสียงหัวเราะดังๆ เหมือนเป็นเรื่องไร้สาระ

“มีคนไม่รู้ด้วยเหรอว่าพี่ไม่ชอบให้ใครมาอยู่ข้างๆ แล้วอยู่ๆ พี่ก็พาเด็กที่ค่อนข้างสนิทตั้งแต่เด็กๆ มาเปิดตัวน่ะ ถ้าไม่ใช่ว่ามีแผน แล้วมันคืออะไรล่ะ ไม่ใช่ว่าควรบอกฉันหน่อยเหรอ พี่ไม่ยอมบอกฉัน แต่กลับมาใช้คนของฉันเนี่ยนะ”

จินฮึนหัวเราะหึๆ เมื่ออึนจินพูดรัวไม่หยุดพักราวกับกระสุนปืน เขายกแก้วเหล้าที่ยังซึงคยูรินให้กระดกมันเข้าปากรวดเดียวก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นึกว่าอีกฝ่ายอดทนเงียบไปได้ตลอดแท้ๆ ที่ไหนได้เพียงแค่อดทนเพราะยังซึงคยูอยู่เท่านั้น อินจึนพ่นลมหายใจอึดอัดออกมาเมื่อเห็นพี่ชายยักไหล่ให้

“ก็ไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่จะใช้คนที่เคยสนิทกันตอนเด็กๆ ตามที่เธอพูดเฉยๆ”

“อะไรนะ จะบอกว่าเด็กคนนั้นใช้ได้งั้นเหรอ”

“แล้วใช้ได้หรือเปล่าล่ะ”

จินฮึนยกมือลูบผมตัวเองโดยที่บนใบหน้ามีความพึงพอใจ ความเหนื่อยล้าและเล่ห์เหลี่ยมปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน สุดท้ายอึนจินก็สบถเล็กน้อยกับคำพูดยากเข้าใจความหมายและมองพลางหันมองประตูที่ปิดอยู่

“แล้วไปอยู่ไหนมากันแน่เนี่ย”

เธอหรี่ตาลงขณะนึกถึงใบหน้าที่ยังหลงเหลือเค้าตอนเด็กๆ อยู่พอสมควร

ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายขึ้นแล้วมองจินฮึนเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก

“พี่จะเขาใช้หลอกพี่ใหญ่เหรอ ไม่สิ หรือว่าพ่อ”

“ทำไมจู่ๆ ถึงมีชื่อคังจินฮยอนกับท่านประธานคังโผล่ออกมาได้ล่ะ”

คราวนี้จินฮึนเป็นฝ่ายหรี่ตาบ้างเมื่อชื่อของคังจินฮยอนและท่านประธานคังจากปากอึนจิน

“ก็พ่อบอกว่าเด็กคนนั้นน่าเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กแล้ว แถมยังให้เงินกับขนมอีก พี่จำไม่ได้หรือไง”

“คนเอ็นดูเยอะจริง”

ไม่ใช่แค่คังจินฮยอนเท่านั้น ยังรวมไปถึงท่านประธานคังอีกด้วย จินฮึนลูบใบหน้าตัวเองพร้อมกับนึกถึงโนอึลในวัยเด็กอยู่สักพัก

โนอึลเก็บเนื้อเก็บตัวอย่างไม่สมกับเป็นเด็ก ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของชินอูหรือจากใครก็เชื่อฟังหมด อย่างมากสุดก็แค่เดินย่องเท้าเงียบๆ แล้วก็ใช้ชีวิตเงียบเหมือนไร้ตัวตน ซึ่งต่างกับลูกคนรับใช้คนอื่นมาก แต่แน่นอนว่าโนอึลมีภาพลักษณ์ต่างจากเด็กคนอื่นก็เลยทำให้ด฿สะดุดตาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงใช้ชีวิตเงียบๆ ก็ตาม ทั้งท่านประธานคัง ทั้งคังจินฮยอนต่างก็ชอบโนอึลทั้งนั้น ไม่สิ ต้องบอกว่าคนของท่านประธานคังในคฤหาสน์ชองดัมดงน่ะ ชอบโนอึลกันทุกคน

มือที่ใช้ลูบผมตัวเองเลื่อนลงมาสัมผัสแก้ม บางทีอาจจะตั้งแต่ตอนคังจินฮยอนไปเรียนต่อ หรือไม่ก็อาจจะตอนที่ได้รู้จุดอ่อนของโนอึลโดยบังเอิญ จินฮึนถึงคิดว่าเด็กนี่ก็สวยใช้ได้ เป็นจุดอ่อนที่ไม่มีความหมายอะไรและเรียบง่ายเอามากๆ

“แล้วพี่ทำแบบนี้เพื่ออะไรล่ะ เราอยู่ข้างเดียวกันนะ บอกมาเลย”

“ข้างเดียวกันเหรอ เธอเนี่ยนะ”

จินฮึนหลุดออกภวังค์หลังจมกับความคิดของตัวเองอยู่สักพัก เพราะคำว่าข้างเดียวกันจากปากอึนจิน เขาหัวเราะหึๆ เหมือนมันไร้สาระ

“ให้ตาย ตลกน่า พี่ลืมหรือไงว่าพวกเรามีความสัมพันธ์กันแบบไหน”

“ถ้าใครมาเห็น คงคิดว่ามันเป็นความสัมพันธ์พิเศษ”

“พิเศษอยู่แล้วสิ ก็เรามีกันแค่สองคนนี่นา”

โนอึลที่บอกว่าจะไปห้องน้ำก็ยังไม่กลับมาจนถึงตอนนี้ จินฮึนลุกจากเก้าอี้อย่างไร้เยื่อใยเมื่อคำพูดไร้สาระของอึนจินเหมือนจะยาวไปเรื่อยๆ เขาทิ้งน้องสาวที่ถามว่าจะไปไหน แล้วเดินออกจากห้องไปทั้งที่ไม่มีของต้องเอาไปเก็บหรือไปหยิบเป็นพิเศษ

จินฮึนเจอยังซึงคยูกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ระหว่างทางไปห้องน้ำ อีกฝ่ายสูงพอสมควรจากการเข้าวงการด้วยการเป็นนายแบบ ถึงขนาดเห็นความต่างของส่วนสูงอย่างชัดเจนเมื่อยืนเทียบกับโนอึล เขาหยุดอยู่กับที่พลางสำรวจอีกฝ่าย

ยังซึงคยู ถือเป็นอีกหนึ่งคนที่ไม่แย่เท่าไหร่กับการวางไว้ข้างตัว ในฐานะที่ประสบความสำเร็จในการค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาจากพื้นและเจอสปอนเซอร์ที่มีเส้นสายใหญ่อยู่บ่อยๆ นักแสดงหนุ่มเข้าใจรูปร่างของตัวเองดี แล้วก็รู้จังหวะเป็นอย่างดีด้วย รวมถึงอ่านสีหน้าคนอื่นเป็น ดังนั้นยังซึงคยูจึงสามารถทำให้คนอื่นเชื่อในภาพลักษณ์เรียบง่าย ไม่ทำตัวครึ่งๆ กลางๆ

อนาคตโนอึลจะเป็นแบบนั้นหรือเปล่านะ

ถ้าดึงขึ้นมาจากพื้นอย่างแรง ก็ไม่น่าใช้เวลาเปลี่ยนระดับนานขนาดนั้น ไม่สิ เขาสามารถให้อะไรได้มากกว่าอึนจิน เพราะฉะนั้นมันก็คงเร็วกว่านั้นอีก

จินฮึนหยิบบุหรี่จากกล่องในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาคาบ ระหว่างเดินไปทางห้องน้ำเพื่อหาคนที่ยังไม่กลับมา ขณะที่โนอึลจับอ่างล้างหน้าและยืนก้มหน้าเงียบๆ พร้อมกับหยดน้ำจากการล้างหน้า คล้ายกำลังช็อกและไร้สติ จินฮึนพิงขอบประตูมองท่าทางของคนตัวเล็ก โนอึลไม่แม้แต่จะส่งเสียงหายใจและยืนเงียบๆ อยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ ไม่ว่าใครจะเข้ามาก็ตาม

“เฮ้อ”

“ช็อกอะไรขนาดนั้น”

“มะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

เสียงตะกุกตะกักพ่นออกมาจากปากที่เงียบสนิทมาสักพัก โนอึลสะดุ้งด้วยความตกใจกับเสียงของจินฮึนเพราะคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวในที่นี้ เขาหันตัวไปทางอีกฝ่ายที่ยืนพิงประตูห้องน้ำสูบบุหรี่ ไม่นานโนอึลก็ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำบนใบหน้า ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินไปหาจินฮึน

“คิดว่าจะออกมาแป๊บเดียว แต่ดันนานไปหน่อย ขอโทษนะครับ”

“นั่นมันไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการนะ”

จินฮึนขยี้บุหรี่ในมือลงบนนาฬิกาข้อมือของตัวเอง จากนั้นก็โยนซากลงถังขยะ โนอึลแอบสังเกตุการกระทำนั้นพร้อมกับคิดว่าคนตรงหน้าคงจะโกรธ

“ครับ? เอ่อ... ผมเป็นแฟนคลับของยังซึงคยูน่ะครับ เลยตกใจที่อยู่ดีๆ ก็ได้เจอ”

“น่าจะตกใจอย่างอื่นมากกว่ามั้ง”

จินฮึนคว้าคางคนที่ยังคงก้มหน้าอยู่ โนอึลหลบตาอย่างรวดเร็วอัตโนมัติเพราะสายตาคมกริบ ทว่ากลับโดนเชยคางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง

“เหมือนเคยพูดแล้วว่าถ้าคิดจะซ่อน ก็ให้ซ่อนให้มิด ตอนนั้นนายได้ยินคำพูดฉันไม่ชัดหรือไง”

“เปล่าครับ ขอโทษครับ”

“เพราะฉะนั้น...”

เมื่อมือใหญ่ละออกจากคาง โนอึลก็ถอนหายใจเบาๆ อีกฝ่ายยืนกอดอกคล้ายรอคำตอบจากเขา

“คุณยังซึงคยู กับอึนจิน คือ... ผมตกใจกับความสัมพันธ์แบบสปอนเซอร์น่ะครับ ผมนึกว่าเขา...พยายามอย่างหนักด้วยตัวเองมาตลอด”

เขาได้ยินคำว่าแฟนก็จริง แต่ความสัมพันธ์ของอึนจินกับยังซึงคยู มันดูซับซ้อนเกินบรรยาย บรรยากาศที่แผ่ซ่านออกมาก็ดูน่าอึดอัดเกินกว่าจะเป็นบรรยากาศของคนที่คบกันมานาน ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ด้วยกันเพราะความจำเป็นมากกว่าจะรู้สึกว่าพวกเขารักกัน โนอึลสัมผัสมันได้จากยังซึงคยู

นักแสดงหนุ่มคอยเหลือบตามองอึนจินกับจินฮึนอยู่ตลอด ต่างกับอึนจินที่ไม่แคร์ว่าอีกฝ่ายจะอยู่หรือไม่ มันมากเกินกว่าปกติถึงขนาดกระทั่งคนที่ไม่ค่อยสนใจว่าชาวบ้านจะใช้ชีวิตยังไงอย่างเขายังรู้สึกได้

โนอึลจบคำพูดอย่างเป็นปกติในสายตาของจินฮึน ทว่าทั้งเวลาและสถานที่มันดูไม่ดีเท่าไหร่กับการเอาคำพูดทุกอย่างออกมาพูด ชายหนุ่มก็เลยตัดบทสั้นๆ

“ไร้เดียงสาจังนะ”

จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่ลืมพาดมือลงบนไหล่โนอึล โนอึลจึงโดนลากออกจากห้องน้ำด้วย แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะมีโทรศัพท์เข้า โนอึลเห็นแผ่นหลังยังซึงคยูกลับเข้าไปในห้องอาหารอีกครั้ง ก่อรจะหดไหล่หนีเนื่องจากมือของจินฮึนบนบ่าเปลี่ยนมานวดคลึงใบหู

“ก็นะ ไอ้ความไร้เดียงสาเนี่ย มันดีแล้ว รักษาเอาไว้ล่ะ”

เขาค่อยๆ ถูกลากออกมาจากร้านอาหารญี่ปุ่น ซึ่งผู้ชายหน้าตาคุ้นเคยสองคนยืนอยู่ในลานจอดรถที่เต็มไปด้วยรถยนต์ราคาแพง นั่นก็คือคนที่ขับรถพาเขาไปโรงพยาบาลเสมอกับชายหนุ่มอีกคนที่ยืนตัวตรงอยู่ จินฮึนเคยบอกว่าชื่อหัวหน้าฝ่ายลีหรือเปล่านะ โนอึลนึกถึงชื่อที่เคยได้ยินอยู่หลายครั้งพลางหันหน้าไปข้างๆ เมื่อสัมผัสถึงสายตาจากคนข้างตัว จินฮึนพลิกตัวโนอึลเข้ามาหาราวกับรออยู่แล้วและกัดเม้มใบหู ก่อนจะกระซิบ

“เพราะฉันคิดว่ามันมีเส่นห์มาก ในอนาคตก็ทำแบบนั้นให้ได้ตลอดล่ะ”

น้ำเสียงทะลุเข้ามาในหูอย่างเย็นเฉียบพร้อมกับฟันคมๆ จากนั้นก็ผละออกไป

“ถึงจะรู้ ก็ทำเป็นไม่รู้เอาไว้ ต้องทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

ความประสงค์ร้ายที่ติดหนึบราวกับเป็นรอยสักของจินฮึนประทับอยู่ในหัวเขาตลอดเวลา

“ถ้าคืนนี้นายต้องอยู่คนเดียว ฉันจะให้หัวหน้าทีมควอนแจ้งไป เพราะฉันจะไปต้นสังกัดที่นายขวนขวายหาขนาดนั้น ถ้ามันไม่ดึกก็ดี”

น้ำเสียงหนักแน่นประทับเป็นตัวหนังสืออยู่ในสมองและแก้วหูอย่างชัดเจนจนน่าหวาดกลัว

โนอึลกุมมือสั่นๆ พร้อมกับร่างกายอย่างไม่เข้ากับอากาศร้อนจัดแม้จะเป็นตอนกลางคืนเลย

“เซ็นสัญญาด้วยล่ะ เดี๋ยวก็จะได้บทที่นายวาดฝันไว้แล้ว”

แล้วจินฮึนก็จากไป

โนอึลยกมือขึ้นมาปิดหูเพราะเหมือนเสียงอีกฝ่ายยังคงหลงเหลืออยู่ ไม่ยอมละลายหายไปกับความร้อน กลายเป็นน้ำเสียงเย็นๆ กับไอร้อนฝังอยู่ในหู มันดังเรื่อยๆ คล้ายหูแว่วไปเอง

สิ่งที่นายหวัง สิ่งที่นายต้องการ ฉันจะให้ทุกอย่าง แค่นายทำตามคำสั่งของฉัน

น้ำเสียงเย็นชาอวดดีจนน่ากลัวนำพาไปสู่ความฝันในความเป็นจริงทั้งๆ ที่มันไม่เข้ากันเลย นำไปสู่ความฝันที่เขาเคยคิดว่ามันไม่มีทางเป็นจริงได้อย่างแน่นอน

 

* * *

ความคิดเห็น