ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 153

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 17:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร

เสวี่ยเหมยใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าอารมณ์ และความรู้สึกของนางจะดีขึ้น


      ‘คุณหนู คุณชายกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้อยู่ที่ห้องของนายหญิง’


      เสี่ยวอ้ายเดินเขามาบอกหญิงในห้อง และช่วยจัดแจงเสื้อผ้าของคุณหนูให้เรียบร้อย ก่อนจะพากันไปที่ห้องของไป๋ฮูหยิน


       เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับบุรุษรูปงาม ร่างกายบึกบึนสมชายชาตรี นั่งคุกเข่าอยู่ที่ข้างเตียงของท่านพ่อ และท่านแม่นาง


      ไป๋ฉีเฉิงหันมามองน้องสาวของเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเสียใจและเจ็บปวด ก่อนจะลุกเดินเข้ามากอดเธอพร้อมเอ่ยขอโทษ เขารู้ดีว่าตลอดเวลาเกิดอันใดขึ้นบ้าง ตอนที่น้องสาวของเขาตกสระบัวจนป่วยไม่ได้สติ เขาก็คิดที่จะลาออกจากทหารกลับมาอยู่ที่นี่เพื่อดูแลทุกคน. แต่ก็ไม่สามารถออกมาจากกองทัพได้ตามที่ตนเองต้องการ 


       “เหมยเอ๋อร์พี่ขอโทษ ที่ดูแลครอบครัวของเรามิได้ ทั้งๆที่ข้าเป็นพี่ใหญ่สมควรเป็นที่พึ่งให้กับพวกเรา”



      “ไม่ใช่เจ้ามิผิดดอกฉีเฉิง เป็นพ่อเองที่ไม่ดีพอ ทำให้เราต้องกลายมาเป็นเยี่ยงนี้”ไป๋เจี้ยนเอ่ยว่า. ก่อนสองมือซูบผอมจะทุบไปที่ขาของตนเองด้วยความโกรธ


       “ท่านพ่อ”. 


       “ท่านพี่..”


       ไป๋ฮูหยินได้แต่ร้องไห้ สองมือเรียวกอบกุมมือสามีไว้แน่น ไม่ให้ทำร้ายตนเองอีก


       เสวี่ยเหมยผละออกจากอ้อมกอดพี่ชายก่อนจูงมือกันไปหาไป๋เจี้ยนที่อยู่บนเตียง เอื้อมมือไปกุมมืออีกฝ่ายไว้อย่างหวงแหน


      “ท่านพ่อนี่ไม่ใช่ความผิดของท่าน ท่านมิได้อยากให้มันเกิดขึ้นพวกเราทุกคนย่อมรู้ดีแก่ใจ ท่านเป็นแม่ทัพที่กล้าหาญ ทั้งข้า ท่านพี่ และท่านแม่มิเคยโทษท่านเลย ออกจะภาคภูมิใจในตัวท่านด้วยซ้ำ ฉะนั้นอย่าได้ทำร้ายตนเองอีกเลย “


     เสวี่ยเหมยเอ่ยบอกพร้อมน้ำตานองหน้าที่เห็นบิดาตนเองทำเช่นนั้น หากแต่ก็พอจะเข้าใจในความทุกข์ทรมานของอีกฝ่าย


     บุรุษที่เคยองอาจ นั่งสง่าบนอาชาเพื่อออกรบ แต่บัดนี้กลับซูบผอม เดินไม่ได้ ทุกวันได้แต่เฝ้านั่งมองครอบครัวตัวเองโดนทำร้าย หากเป็นนางก็คงทนมิได้เช่นกัน ก่อนจะกุมมือเอาไว้แน่น


    “อีกไม่นานท่านจะต้องหาย ข้าสัญญา”


    “เหมยเอ๋อร์ พ่อรู้ดีว่าโรคที่เป็นอยู่มิอาจหายได้ แต่อย่างน้อยก็รู้สึกดีใจที่ทุกคนไม่ได้โกรธเคืองพ่อ”


     ไป๋เจี้ยนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ยกมือลูบศีรษะอีกฝ่ายด้วยความรักใคร่. พร้อมกวาดสายตามองบุตรสาว บุตรชาย และภรรยาที่ตนรัก


     “น้องหญิงข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงท่านพ่อ แต่ว่าปล่อยให้มันเป็นหน้าของพี่เถอะ ตอนนี้พี่ลาออกจากกองทัพแล้ว พี่จะออกไปหางานใหม่ทำและเก็บเงินให้มาก มารักษาท่านพ่อ และเจ้าครอบครัวของเราจักได้สุขสบาย”


    ไป๋ฉีเฉิงบอกน้องสาวเขาอย่างหนักแน่น ด้วยกลัวว่าน้องสาวของตนจะลำบาก 


    “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าจะรักษาท่านพ่อเองข้ามีวิธี หากแต่ยังมิใช่วันนี้”


     ไป๋ฉีเฉิงแปลกใจเป็นอย่างมากกับคำที่น้องสาวตนเองกล่าว เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดรักษาท่านพ่อได้ หรือว่ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้นกับนางตอนที่เขาไม่อยู่ จนทำให้นางเอ่ยออกมาเช่นนี้ เขาได้แต่โทษตัวเองในใจอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา


      หลังจากเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบกันไปสักพัก. ทั้งหมดรับประทานอาหารร่วมกันเป็นครั้งแรกในหลายปี บรรยากาศยามนี้ล้วนอบอวลไปด้วยความสุข 


      “ท่านพ่อพรุ่งนี้ข้าจะมารักษาท่านเองโปรดเชื่อใจข้า ไม่ว่าอย่างไรท่านจักต้องหาย ดังนั้นตอนนี้ท่านพักผ่อนก่อนเถิด แล้วข้าจักมาหา”


      เสวี่ยเหมยเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมยกมือห่มผ้าให้ไป๋เจี้ยนอย่างห่วงใย ก่อนจะให้สาวใช้เขามาดูแลต่อ


      ไป๋เจี้ยนเองแม้จะไม่เชื่อว่าตนจะหาย แต่ก็ยอมเชื่อใจลูกสาวของตน เพราะสายตาที่แน่วแน่ของนางยามทำให้เขามิอาจหักหาญน้ำใจ ที่พยามจะรักษาตนโดยไม่ยอมแพ้ จึงได้เเต่ยิ้มอ่อนโยนส่งให้


      เสวี่ยเหมยว่าพลางบอกให้ท่านแม่ และท่านพี่ของนางแยกย้ายกันไปพักผ่อน ก่อนจะเดินจากไปเช่นกัน


      ทางด้านไป๋ฉีเฉิงแม้จะสงสัย ว่าน้องสาวตนจะทำเช่นไร แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอันใดออกไป คงต้องรอดูพรุ่งนี้เช้า ก่อนจะแยกไปพักผ่อนตามที่น้องสาวตนบอก


      เมื่อมาถึงห้องเสวี่ยเหมยก็สั่งให้เสี่ยวลี่ และเสี่ยวอ้ายกลับไปนังเรือนพักของตน ก่อนจะเริ่มหลับตา แล้วนึกถึงท่านเทพหงส์ไฟทันทีเพื่อหาทางช่วยท่านพ่อของตน


       ‘ท่านหงส์ไฟ ข้าจักต้องทำยังไงถึงจะรักษาพ่อข้าได้ ‘


        หญิงสาวรีบเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองสงสัยทันที เพราะถึงแม้เธอจะได้พรมาแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้วิธีใช้งาน จึงต้องการที่จะศึกษาก่อน 


       ‘วิธีการใช้นั้นไม่อยาก แค่เจ้ากำหนดสมาธิให้ดี แล้วนึกถึงสิ่งที่เจ้าต้องการรักษา พร้อมทั้งจับตัวผู้ที่เจ้ารักษาด้วย แค่นี้ก็เป็นอันเสร็จ ส่วนระยะเวลาก็ขึ้นอยู่กับอาการของผู้นั้นว่าหนักหนาเพียงใด และจงระวังให้ดีถึงขีดจำกัดของพร หลังจากที่เจ้าทำการรักษา คงมิลืมใช่หรือไม่ว่าต้องแลกมากับสิ่งใด ขอให้เจ้าโชคดีเช่นเคย’


         หลังจากที่ท่านเทพบอกถึงวิธีการรักษาให้แก่นาง เสวี่ยเหมยก็เดินไปที่เตียงนอนก่อนจะล้มตัวนอนลง เพื่อพักผ่อนเอาแรง. เตรียมพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้
ความคิดเห็น