email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

11:ตัวเล็กของฟาโรห์

ชื่อตอน : 11:ตัวเล็กของฟาโรห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 57k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11:ตัวเล็กของฟาโรห์
แบบอักษร

ห้องทำงานฟาโรห์

ก็อก ก็อก

"นายครับ เยงเย้อยู่ที่โรงแรงของเราครับ"

"เตรียมรถฉันจะไปหาเมีย"

"ครับ/ครับนาย" มาติน/มาโคร

 

ผมยืนมองผู้หญิงที่ผมเคยนอนกอดทั้งคืน กำลังเป็นนางแบบจำเป็นอยู่ เธอน่ารักมาก เธอยิ้มให้กับกล้องที่จ่อไปที่เธอ ทุกอย่างที่เธอทำมันดูออกมาธรรมชาติมาก

"ที่จริงนางแบบไม่ใช่เมียฉันนิ" ฟาโรห์หันไปถามคนสนิทที่ยืนด้านข้างอย่าสงสัย แต่คนรอบข้างที่ไม่ใช่เขากับคนสนิทกับตกใจยิ่งกว่า ที่เขาพูดออกว่าเมีย

"คือเพื่อนของเยงเย้ เป็นนางแบบครับทำให้เยงเย้ต้องมารับงานแทน "

"แต่ให้คนอื่นถ่ายก็ได้นิ " คนห่วงเมียเริ่มออกอาการ

"ด้วยทางทีมงานต้องการนางแบบเป็นคนเอเชียจึงเสนองานให้คุณมู่หลาน แต่คุณมู่หลานต้องเดินทางไปที่จีนด่วน จึงเสนอเยงเย้แทนครับ บวกกับเยงเย้ที่ต้องการงานอยู่เธอเลยรับข้อเสนอครับ"

"มาโคร นายไปจัดการเอารูปทุกรูปที่เป็นรูปของเมียฉันมาให้หมด แล้วก็ให้เขาหานางแบบใหม่มาซะ ส่วนค่าเสียหายเท่าไรก็จ่ายไป"

"แต่ว่านายครับ "

"ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้จักเธอทุกอย่างมันเสี่ยงเกินไปสำหรับตอนนี้"

"ครับนาย"

ผมรู้ดีว่าการที่ดึงเธอเข้ามาในชีวิตผมมันแย่แค่ไหน เธอต้องเจออะไรบ้าง แต่ผมก็ยอมปล่อยเธอไปไม่ได้เช่นกัน "ตัวเล็ก ป๋าขอโทษ" ผมทำได้เพียงเอ๋ยขอโทษในใจ

....................................................................

"เอาล่ะ ทุกคนเลิกกองได้ ขอบคุณทุกคนมากนะครับสำหรับวันนี้ เยี่ยมมากครับ" วินตากล้อง ประจำกองถ่ายเอ่ยบอกทุกคน หลังจากนั้นจึงหันมาหาลดา

"เออ น้องลดาครับวันนี้ว่างไหมครับ คืนนี้เราจะมีการเลี้ยงฉลองอยากเชิญน้องลดา กับน้องวีนัสไปร่วมด้วย"

"เอาไงแก ดาอยากไปไหม?"

"ก็ดีนะอยากปลดปล่อย"

ในขณะที่ลดาคุยกับวีนัสและวินอยู่แต่แล้วก็มีมือหนาเข้ามาโอบกอดเอวเธอ แล้วยังเหมือนกับมีใครเอาหน้าซบที่ไหล่เธอ

"รู้ไหมว่าเป็นห่วง"

ฟอด

เมื่อเธอหันไปดูกับถูกหอมแก้มแทน ไม่ใช่แค่เธอแต่เป็นทุกคนในฮอลล์ที่ตกใจกับการกระทำของเขา ฟาโรห์ มาแชลเลีย อภิมหาเศรษฐี ของโลกผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนโยนให้ใคร ที่ขึ้นชื่อว่าเสือยิ้มยาก แต่เขากำลังออดอ้อน สาวน้อยในอ้อมกอด

"หืม ทำไมไม่บอกป๋าว่าจะออกมารู้ไหมว่าป๋าหาหนูจนทั่ว"

"ก็เจ้าของบ้านไม่อยู่หนูจะกล้าอยู่ได้ไงค่ะ"

"ใครว่าไม่อยู่?"

"ก็หนูไม่เห็นคุณ หนูไม่รู้จะอยู่ทำไหมค่ะ"

ฟาโรห์ถึงกับไม่พอใจที่ตัวเล็กของเขาเรียกเขาว่า 'คุญ'

"พูดใหม่"

"เออคือ หนูตื่นมาไม่เห็นคุณอยู่ในห้องกับหนู หนูเลยไม่รู้จะอยู่ทำไมนิค่ะ" ลดาถึงกับน้อยใจที่ฟาโรห์พูดเย็นชาใส่เธอ

ทุกคนรอบข้างต่างตกใจอีกรอบกับสิ่งที่ลดาพึ่งกล่าวมา เมื่อคืนเขาสองคนอยู่ด้วยกันหรอ?

ทุกคนอาจตกใจแต่เมื่อฟาโรห์ได้ฟังแบบนั้นถึงกับดีใจขึ้นมาหน่อย เพราะพวกผู้ชายที่คอยมองเธอจะได้รู้ว่าเมื่อคืนนี้เธออยู่กับเขา แต่เขาก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

"ทำไหมใช้คำว่าคุณ เมื่อคืนบอกว่าไง" ฟาโรห์ปล่อยอ้อมกอดก่อนจะยืนกอดอกมองตัวเล็กอย่างเรียบเฉยเพื่อบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจ

"อ๋อ " ลดาเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเมื่อเธอรู้ว่าเขาไม่พอใจที่เรียกเขาว่าคุณ

"แล้ว?"

"คือว่าหนูตื่นมาไม่เจอป๋าหนูไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยคิดว่าป๋าคงหมดธุระกับหนูแล้วหนูก็เลยกลับค่ะ อีกทั้งหนูต้องมาทำงานค่ะ" ลดาพูดใหม่อีกครั้งแต่เปลี่ยนสรรพนามแทนเขาใหม่

"หมดธุระ? "ฟาโรห์ถึงกับคิ้วขมวด

"ป๋ายังไม่หมดธุระกับหนูนะตัวเล็ก ป๋าแค่ออกไปสั่งงานลูกน้องแปปเดี่ยวเอง "ฟาโรห์เข้ามาโอบกอดลดาอีกครั้ง

"OMG" ทุกคนถึงกับอุทานแม้แต่คนสนิทก็ตามที่ได้ฟังประโยคที่เสือยิ้มยากพูดออกมาอย่างอ่อนโยน

"ธุระอะไรหรอค่ะ" ลดาเอียงคอถาม

"ยังไม่กินอะไรใช่ไหม " ฟาโรห์ เริ่มสังเกตคนตรงหน้า ตาที่ออกจะบวมนิดหน่อย

' บ้าชิบ นี้ตัวเล็กร้องไห้เพราะเขาหรอ ' ฟาโรห์ได้แค่สบถในใจ

"ค่ะ" ลดาตอบเสร็จก่อนจะก้มหน้ามองพื้น เธอกลัวว่ายิ่งเห็นคนตรงหน้ายิ่งจะร้องไห้

เธอรู้ดีเรื่องเมื่อคืนเธอเป็นคนเริ่มเอง แต่เธอก็หวังหวังว่าจะได้รับความรักสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว