ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 หนี (special choices)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 หนี (special choices)

คำค้น : ซอมบี้ ข่มขืน เรท NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 14:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 หนี (special choices)
แบบอักษร

 

"อ๊าาา พี่เก่ง ยะ.. อ๊ายย อย่าแกล้ง อ๊ะ เบียร์สิคะ อ๊าาาาาา เสร็จแล้ววว อิย๊าาา" ฉันพูดแล้วกระตุกเสร็จคามือพี่เก่ง พี่เก่งยิ้มอย่างภูมิใจแล้วเอามือฉันชักให้ตัวเองไม่หยุด หันมาจูบจนสติฉันเริ่มออกอีกครั้ง 

 

บ้าเอ๊ย! แบบนี้มันเสียวสุดๆ ไปเลย 

 

“อื้มมม พี่เสร็จแล้ว” พี่เก่งร้องครางแล้วพ่นน้ำสีขาวอุ่นๆ ออกมาจำนวนมาก ก่อนจะคว้าตัวฉันแล้วให้ฉันนั่งคร่อมพี่เก่งเอาไว้ 

 

“อื้ออ อ๊า พี่เก่งคะ” ฉันครางแล้วเรียกชื่อพี่เขาเมื่อพี่คนนี้ไม่ปล่อยให้ฉันพักบ้างเลย เขาฟัดหัวนมสีมพูฉันอย่างหื่นกระหาย นวดคลึงจนเจ็บไปหมด 

 

ม๊วฟฟฟ อื้มมม อ่าาาาา 

 

ฉันเอาสะโพกตัวเองมาบดกับแท่งอุ่นๆ ของพี่เก่งโดยไม่รู้ตัว อย่างกับว่าร่างกายไม่รักดีนี่มันขยับไปเอง มันทั้งรู้สึกดีแล้วก็เสียวไปหมด 

 

“ซี๊ดส์ เบียร์ พี่ขอนะ” เขาบอกแล้วพยายามเอาแท่งตัวเองสอดเข้ามาในตัวฉัน “อ๊ายยย” 

 

แต่ก่อนที่ตัวเองจะเคลิ้มไปกับรสสวาทที่พี่เก่งมอบให้ ก่อนที่ดุ้นของพี่เก่งจะเข้ามาในตัวฉัน ฉันเหลือบไปเห็นห้องที่อยู่ในสุดของบ้านที่ประตูแง้มอยู่ 

 

ไม่รู้ว่าตาฝาดหรืออะไร ฉันถึงเห็นซอมบี้ตัวเมียถึงล่ามโซ่ไว้เเล้วตัดฟันทิ้ง  

 

ฉันกลั้นใจใช้แรงและความผิดชอบชั่วดีเฮือกสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะต้องโดนข่มขืนสะบัดพี่เก่งออกแล้ววิ่งหนีออกมา ถ้าขืนยอมครั้งนี้....ฉันคงไม่สามารถกลับเป็นเหมือนเดิมได้แน่.. 

 

ฉันรู้สึกอย่างนั้น  

 

ก็....ผู้ชายมันเป็นกันแบบนี้ไปหมด 

 

“บ้าเอ๊ย!” พี่เก่งสบถแล้วพยายามคว้ามือฉันไว้ แต่ฉันที่ตัวเล็กและรวดเร็วกว่าหนีออกมาได้ “เบียร์ พี่ขอโทษ พี่ไม่ทำแล้ว”  

 

พี่เก่งตะโกนขอโทษไล่หลังจนฉันเกือบจะใจอ่อน แต่ซักพักนึงหลังจากที่ฉันไม่สนใจเขาก็เริ่มสบถคำหยาบ “แม่งเอ๊ย อย่าให้กูจับได้แล้วกัน กูจะเอาให้หนีไปไหนไม่ได้เลย!” 

 

“หนีไปให้ได้ตอนที่ยังหนีได้เถอะ!” 

 

ยอมรับตามตรงฉันกลัวจับใจ ทำไมฉันต้องมาเจอแต่อะไรแบบนี้ด้วย! ฉันเริ่มโทษโชคชะตาตัวเองที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องอะไรอย่างนี้ทั้งหมด 

 

ไม่ว่าจะเป็นทั้งคนที่มาบุกที่บ้าน! ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันกำลังมีชีวิตที่มีความสุขอยู่ดีๆ 

 

แล้วไหนจะหนีออกไปได้ แต่ยังโดนซอมบี้บ้าที่ข่มขืนฉันซ้ำๆ! 

 

หรือแม้แต่คนพวกนี้! 

 

ถึงอารมณ์จะค้างเติ่งจนแทบอยากกลับไปให้พี่เก่งปรนเปรอให้จนเสร็จ  

 

แต่ถ้าขืนกลับไป พี่เก่งได้ทำแบบที่เขาบอกแน่ๆ ฉันจึงเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเลือกไม่ผิดที่ตัดสินใจหนีออกมา ไม่รู้ว่าที่เขาพยายามวางยาฉันมันเป็นแผนของทุกคนรึป่าว ขืนอยู่ต่อฉันอาจจะกลายเป็นของเล่นเซ็กส์สำหรับคนพวกนั้นไปเลยก็ได้! 

 

ฉันทั้งร้องไห้ไปด้วยระหว่างคิดไปด้วย ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องที่แย่ที่สุดไปเลยว่าฉันจะเป็นยังไงต่อ... แต่ร่างกายไม่รักดีที่ฉันยังควบคุมไม่ได้ก็ดันอยากรู้ อยากรอดูเหลือเกินว่าถ้ากลับไปจะเป็นยังไง 

 

ฉันเกลียดที่สุดเลย ที่ตัวเองยังมีอารมณ์กับพี่เก่ง ยังอยากโดนจับได้ อยากรู้ว่าที่ว่าจะเอาให้หนีไปไหนไม่ได้เป็นยังไง 

 

ฉันร้องไห้ 

 

ได้แต่ร้องไห้ 

 

เมื่อเจอประตูทางออกฉันจึงผลักประตูออกมาจากบ้านเสียงดังพอทีจะทำให้ทุกคนรู้ว่าฉันหนีออกมาแล้ว 

 

ฉันวิ่งไปเรื่อยๆ พร้อมกับร้องไห้ โดยไม่ได้ทันกลับมามองด้านหลัง  

 

ฉันไม่อยากไว้ใจผู้ชายอีกแล้ว! 

 

ทั้งๆ ที่คิดว่าเจอคนดีๆ แล้วแท้ๆ 

 

ฉันที่หายใจไม่คล่องเพราะไม่ได้ออกกำลังกายนาน และเพราะร้องไห้ทำให้การวิ่งหนีออกมามันทรมานมากแต่ขาฉันก็ไม่ได้หยุดวิ่ง ยอมรับตามตรงว่าฉันคิดว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว 

 

ตึก! 

 

ตึก! 

 

“เบียร์!” พี่เก่งตะโกนตามหลังมาไกลๆ แสดงให้เห็นว่าพี่เขาไม่ได้วิ่งตามฉันต่อ งั้นเสียงวิ่งตามข้างหลังนี่ล่ะ! ไม่ทันที่ฉันจะหันไปหาคำตอบ เจ้าสิ่งที่ตามมาก็แสดงตัวเองออกมา 

 

“โฮ่ง!” ฉันแทบอยากจะวิ่งกลับไปกอดลัคกี้ คิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว! แต่แน่นอนล่ะว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ ฉันต้องรีบหลบก่อนที่พี่เก่งจะตามมา ฉันจึงตัดสินใจแอบในบ้านหลังเล็กๆ เหมือนโกดังเก็บของของที่นี่ อย่างที่ฉันบอก บ้านหลังนี้มันใหญ่มากและมีบริเวณเยอะมากๆ ด้วย  

 

พวกคนรวยชอบอะไร ชอบสวนสวยๆ ไง เพราะงั้นสวนหลังบ้านพวกเขาจึงใหญ่มากและมีบ้านเล็กๆ อยู่ด้วย ฉันจึงถือวิสาสะแอบซะเลย 

 

ผลั่ก!  

 

ฉันผลักประตูเข้าไปแล้วรีบเรียกลัคกี้เข้ามาด้วย ก่อนจะล็อคจากด้านในไว้อย่างแน่นหนา 

 

“นึกว่าจะไม่ได้เจอแกอีกแล้ว” ฉันกระซิบบอกมันแล้วลูบหัวลัคกี้ที่หอบแฮ่กๆ อย่างกับหมาแก่วิ่งไม่ไหว ทำเอาฉันหัวเราะออกมาเบาๆ 

 

โฮ่ง! 

 

“เฮ้ เบาๆ สิ” ฉันบอกมันแล้วทำท่าจุ๊ๆ ไว้ให้มันเงียบ ซึ่งเหมือนมันจะเข้าใจดีเลยเงียบไม่ปริปากออกมาเลย ลัคกี้มันเลียแก้มฉันเหมือนจะปลอบ ถ้าเป็นผู้ชายก็เป็นผู้ชายที่เช็ดน้ำตาให้ฉันล่ะนะ! 

 

“อื้อ! ขอบคุณนะลัคกี้” 

 

“อย่างน้อยวันแย่ๆ ก็ยังมีแกเป็นเรื่องดีๆ อยู่ล่ะนะ” 

 

โฮ่ง!  

 

“เฮ้!” ฉันร้องขึ้นมาทันทีที่มันเห่า ซึ้งแน่นอนว่ามันก็น่าจะรู้ตัวเลยได้แต่ครางอย่างในลำคอ 

 

หงี๋ๆ 

 

แล้วฉันก็ขำเบาๆ กับอาการของลัคกี้ที่ครางอยู่ในคอ อย่างน้อยก็ยังมีลัคกี้อยู่ด้วยล่ะนะ “เอาล่ะ ก่อนอื่นเราคงต้องรอให้พวกเขานอนซะก่อน ถึงจะออกไปจากที่นี่ได้” ฉันบอกแผนกับลัคกี้ หวังว่าหมาฉลาดอย่างลัคกี้จะฟังออกนะ “ไม่รู้ว่าพวกเขาจะตามหาฉันไหม เพราะงั้นพอมืดแล้วพวกเราคงต้องรีบออกจากที่นี่กันทันทีนะลัคกี้” ฉันพูดต่อ แล้วตัดสินใจจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะมืดและมั่นใจว่าจะปลอดภัย 

 

และหลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้มีบทสนทนากับลัคกี้ต่อมากเท่าไหร่ เราสองคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอให้พระอาทิตย์ตก จนฉันมีเวลามากพอให้คิดทบทวนกับตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าน 

  

จนเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง และความกลัวที่ผ่านมา 

 

หรือว่าจริงๆ แล้วมันไม่มีอะไร? 

 

ถ้าพี่เก่งแค่อยากได้ฉันเฉยๆ แต่คนอื่นก็พร้อมจะดูแลฉันล่ะ 

 

แบบนี้แค่ฉันปฏิเสธเขาไปไม่ได้หรอ... 

 

อีกอย่างลุงดำกับลุงนิคก็ดูเป็นคนดี ไม่เห็นมีใครมายุ่งกับฉันเลย 

 

ไม่สิๆ!! 

 

เบียร์คิดเรื่องร้ายๆ ไว้สิ ฉันพยายามคิดเรื่องที่แย่ที่สุดเอาไว้ ไม่แน่พวกนั้นอาจจะกินเนื้อคนก็ได้! จะได้ต้องมาเสียใจที่ตัวเองตัดสินใจแบบนี้ 

 

แผล่บ! 

 

“อื้อ” แล้วลัคกี้ก็มาเลียฉันเหมือนจะถามว่าเป็นอะไร หลังจากเห็นฉันนั่งเหม่ออยู่นานสองนาน “แกนี่น่ารักจังเลย” ฉันชมแล้วกอดมันไปด้วย คิดไม่ออกเลยว่าถ้าตัวเองอยู่คนเดียวจะเป็นยังไง ไม่แน่ฉันอาจจะสติแตกออกไปให้พี่เก่งกระทำชำเราต่อก็ได้ 

 

“แต่ปัญหาคือ เซฟทาวน์...” ฉันยังไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน... จะให้เดินไร้จุดหมายก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปถูกทางรึป่าวด้วยซ้ำ แต่ก็เพราะทำอะไรไม่ได้เลยจึงได้แต่รอเวลาให้ตัวเองหนีออกไปได้เท่านั้น 

 

จนไม่นานก็ดึกพอที่ฉันมั่นใจว่าตัวเองจะหนีได้! 

 

ฉันจึงใช้โอกาสนี้กับลัคกี้ลัดเลาะออกมาจากบ้านอย่างง่ายดาย และทิ้งความเสียดายที่เจอกลุ่มคนไว้ข้างหลัง 

 

ไม่แน่ถ้าโชคดีฉันอาจจะเจอพวกเขาอีกครั้งแล้วพวกเขาอาจจะขอโทษฉันก็ได้ 

 

ฉันตัดสินใจไปทางป่าข้างหลังเมืองแทนที่จะเป็นถนน เพราะมันเสี่ยงต่อการโดนเห็น และเสี่ยงต่อซอมบี้มากกว่า ถ้าให้ฉันคิด คงไม่ค่อยมีซอมบี้ในป่าหรอก เพราะคนอยู่ในเมือง พวกซอมบี้ก็วิ่งเข้าไปกินคนเมืองไปกันหมดน่ะสิ! 

 

ฉันกับลัคกี้ค่อยๆ ย่องอย่างระวังทั้งหลังและหน้า ถึงจะไม่เจออะไรแต่ก็ไว้ใจไม่ได้! 

 

พรึ่บๆ 

 

ฉันตัวแข็งทื่อ 

 

ไม่เอาน่าเบียร์ ไม่มีใครซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้หรอก  

 

ฉันปลอบใจตัวเอง มองที่ลัคกี้ที่กำลังจะเห่าแล้วรีบปิดปากมันเอาไว้  

 

“ชู่ว!” ขืนมันเห่ามีหวังได้เรียกทั้งคนทั้งซอมบี้มาแน่ 

 

หงี๋! 

 

แกรก! 

 

ฉันถอยหลังแล้วเผลอเหยียบกิ่งไม้!! 

 

บ้าจริง! ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครจริงๆ นะเนี่ย! ไม่คิดมาก่อนเลยว่าสถานการณ์อย่างนี้มันจะมีบนโลกจริงๆ!! 

 

“เดี๋ยว!” ฉันที่กำลังจะหนีอีกรอบหยุดชะงักเพราะต้นเสียงที่พูดกับฉัน ไม่ใช่เพราะเสียงนั่นบอกให้หยุด แต่เพราะว่า... 

 

เป็นเสียงผู้หญิง! 

 

“ฉันเป็นคนดีนะ” เธอออกตัวก่อน แล้วเดินเข้ามาใกล้ฉันที่หยุดชะงัก “ว่าแล้วว่าได้ยินเสียงพวกผู้ชายนั่นตะโกนหาใคร คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รอเธอ” ฉันมองหน้าผู้หญิงที่ตัวสูงกว่าฉัน หุ่นดีอย่างกับนางแบบนิตยาสาร แถมยังสวยมากด้วย ถ้าฉันยังเด็กอยู่สมองฉันคงประมวลและบอกว่าเธอเป็นนางฟ้าซะแล้ว! 

 

“เธอยังเด็กอยู่นี่ ไม่มาอยู่กับพวกเราล่ะ ไม่รู้ว่าเธอเจอมาหนักแค่ไหน แต่ว่ากลุ่มของพวกเราน่ะ ‘มีแต่หญิงล้วน’ เพราะงั้นมั่นใจได้เลย” ฉันแทบจะทรุดลงไปตรงนั้น “อ่ะ อ้าว เป็นอะไรน่ะ!?” 

 

เหมือนว่าคำที่ฉันบ่นจะไปถึงพระเจ้าได้ยังไงอย่างงั้น ท่านถึงได้ส่งคนมาช่วยฉัน! 

 

“พะ...พี่...” 

 

“เธอมีหมาด้วยหรอเนี่ย! ไม่ได้เห็นนานมากแล้วนะ!! น่ารักจัง” พี่เขาพูดแล้วก้มลงไปเล่นกับลัคกี้ ลัคกี้ก็ดูดีใจที่ได้เจอคนอื่นอีกเหมือนกับฉัน “เธอชื่ออะไร” พี่เขาหันมาสบตาฉันแล้วถามด้วยรอยยิ้มใจดีของเธอ 

 

ทำเอาคนที่ออกมาจากบ้านมาแล้วเจอแต่คนไม่ดีอย่างฉันอยากพุ่งเข้าไปกอด ซึ่งเอาจริงๆ มันก็ไวกว่าความคิด 

 

ฉันกอดพี่เขาไปแล้วล่ะค่ะ! 

 

ฮึก ฮือ 

 

“อ่ะ...อ้าว ร้องทำไมน่ะ! แง ฉันขอโทษ” พี่เขาพูดเล้วลูบหลังฉัน 

 

“ฮึก ป่าวค่ะ นะ...หนูแค่...” ฉันพูดไม่ออกเพราะตื้นตัน “หนูชื่อเบียร์ค่ะ” ฉันบอกพี่เขาทั้งๆ ที่กำลังกอดพี่เขาอยู่ “โอ๋ๆ เธอคงเจอมาหนักมากสินะ โอ๋ๆ ไม่เป็นไรแล้ว” 

 

“ฮึกกก ฮือออ” 

 

จะให้เป็นยังไงกันต่อคะ ท่านพระเจ้าทั้งหลาย? 

ช้อยส์คราวนี้จะต่างออกไปปกตินะคะ 

โดยปกติจะเป็นการกระทำตัวละครเเล้วรอผลลุ้นผลลัพธ์ แต่คราวนี้จะเป็นผลลัพธ์แทนค่ะ! มารอลุ้นด้วยกันซักตอน ถ้าชอบให้ช้อยส์เป็นเเบบนี้มากกว่าก็คอมเม้นบอกกันด้วยนะคะท่านพระเจ้าทั้งหลาย 

ก. โดนกลุ่ม 3 คนนี้จับได้! 

ข. โดนซอมบี้รุมโทรม! 

ค. โดนสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์รุมโทรม 

ง. ปลอดภัย 

*** ทุกตัวเลือกมีโอกาสเกิดขึ้นนะคะ ไม่ว่าจะเลือกหรือไม่เลือกตอนนี้อนาคตข้างหน้าก็มีโอกาสเจอช้อยส์ที่ทำเจออีก ตัวอย่างเช่น ถ้าเลือกปลอดภัยตอนนี้ อนาคตก็ยังมีโอกาสเจอสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อยู่ดีค่ะ 

ความคิดเห็น