ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 180

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2562 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5
แบบอักษร

หลังจากตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็พบกับสองสาวที่ยืนรอรับใช้เธออยู่แล้วที่ข้างเตียง ก่อนจะรีบจัดการตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยก่อนเดินทางไปพบท่านพ่อของนางที่อยู่อีกด้านของบ้าน


    ถึงแม้ที่โลกนี้จะต้องมีสาวใช้คอยปนนิบัตร แม้เธอจะเป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่ชอบทำอะไรด้วยตัวเอง แต่เธอยังจำเป็นต้องให้สองสาวเข้ามาช่วยในการใส่เสื้อผ้าให้อยู่ดี เพราะยังไม่ชินกับการใส่เสื้อผ้าแบบนี้


    หลังจากแต่งตัวเสร็จ สองสาวใช้ก็พาเจ้านายของตนเดินไปตามระเบียงที่ทอดยาวไปจนถึงอีกฝั่งของบ้าน 


    เสวี่ยเหมยเดินตามสาวใช้ของตน ไปเรื่อยๆ พลางสำรวจบริเวณรอบบ้านไปด้วย สภาพที่เห็นตอนนี้ ค่อยข้างจะทรุดโทรมเป็นอย่างมาก มีเรือนอยู่สามหลังที่ตั้งอยู่คนละฝั่งของบ้าน ซึ่งด้านหลังที่เธอจากมาเป็นของเธอและท่านพี่ ส่วนที่อยู่ด้านหน้าของนางคือเรือนของท่านแม่กับท่านพ่อของนาง 


    เสี่ยวลี่และเสี่ยวอ้ายนั้น จะอยู่เรือนอีกหลังหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเรือนของนาง ส่วนคนงานต่างๆจะอยู่อีกฝั่งหนึ่งที่จวนใหญ่ 


   ระหว่างทางเสวี่ยเหมยได้แต่ลุ้นว่าพ่อของนางจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรหน้อ จะเหมือนพ่อของเธอที่จากไปหรือไม่ หญิงสาวได้แต่คิดเล่นๆอยู่ในใจ


  ‘เรียนนายท่าน และฮูหยิน คุณหนูมาถึงแล้วเจ้าค่ะ’


  ‘ให้เข้ามาได้’


   ทันทีที่เสียงข้างในกล่าวจบ เสี่ยวลี่และเสี่ยวอ้ายรีบเปิดประตูให้คุณหนูของนางเข้าไปอย่างรวดเร็ว


   สายตาของคนที่นอนป่วยอยู่พุ่งตรงไปยังประตูทางเข้า ทันทีที่ร่างงดงามก้าวเดินเข้ามาใบหน้าของคนป่วยแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง ก่อนน้ำตาจะเอ่อล้นออกมาตามใบหน้าคม 


    ‘เหมยเอ๋อร์ ลูกพ่อ ‘


     บุรษรูปงามวัยสี่สิบกว่า ที่แม้ว่าจะร่างกายซูบผอม     แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึง. ความน่าเกรงขามซ่อนอยู่

ร่างสูงนอนอยู่บนเตียง ถึงกับสะอึกสะอื้นร่ำไห้ออกมา แม้จะรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวของเขาฟื้นแล้ว แต่ก็อดจะเสียน้ำตาอีกครั้งไม่ได้ตอนที่เห็นหน้านางเช่นนี้


       ‘ทะ..ท่าน ..’


       ‘ท่านพ่อ ‘


        ‘ฮือ’ 


        หลังจากที่ดวงตาคมเงยหน้าขึ้นมาสบตาผู้เป็นพ่อ ได้แต่ตกตะลึง ก่อนจะร้องไห้โผเข้าก่อนออกฝ่ายแน่นด้วยความคิดถึง 


        เธอไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าจะมีโอกาสได้พบกับพ่อของเธออีกครั้ง ใช่ พ่อที่เธอกอดอยู่มีใบหน้าคล้ายกับพ่อจริงๆของเธอราวกับฝัน แม้พ่อของเธอจะเสียไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่ก็ไม่เคยลืมหน้าตาของท่านเลยสักวัน


        ‘ขอบคุณ ขอบคุณสวรรค์’ ที่ให้เธอได้มาพบเจอกับคุณพ่อและคุณแม่ของเธออีกครั้ง เธอสัญญาว่าจะดูแล รักษาให้ท่านอยู่กับเธอให้นานเท่านาน จะไม่ยอมให้สิ่งใดมาพรากเราจากกันอีกแล้ว เธอขอสาบานด้วยชีวิต’ 


        ไป๋เจี้ยนกอดปลอบลูกสาวอยู่เนิ่นนานก่อนจะคลายออก มือหนายกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวอย่างแผ่วเบา ทะนุถนอม ด้วยความรัก


        ‘พ่อขอโทษ ที่ทำให้เจ้าและแม่ต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้’


        ไป๋เจี้ยนเอ่ยออกมาอย่างเจ็บปวด เป็นเพราะเขาที่พิกลพิการ ทำให้สตรีที่รักทั้งสองคนต้องมาลำบาก ต้องมาพบเจอกับเรื่องต่างๆมากมายโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้ คอยแต่นั่งโทษตัวเอง เฝ้ามองเวลาผ่านไปแต่ละวันอย่างเชื่องช้า


        เขาเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายอยู่หลายครั้ง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะสงสารลูกที่กำลังเติบโต จึงได้พยายามรักษาตัวเองให้หาย ด้วยความหวังว่าตนเองจะหายดี และกลับไปเหมือนดั้งเดิม แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เหมือนเดิม เขาได้แต่ท้อแท้ต่อโชคชะตา 


        วันที่เหมยเอ๋อร์ตกสระบัวจนต้องนอนหลับไหลไม่ได้สติ เขาก็หมดกำลังใจที่จะสู้ต่อ ได้แต่ตรอมใจ ไม่ยอมกินข้าว กินยา ร่างกายซูบผอม

จนล้มป่วย


        หากแต่วันก่อนฮูหยินของเขาวิ่งเข้ามาพร้อมคราบน้ำตานองหน้า ก่อนจะบอกข่าวดีกับข้าว่าเหมยเอ๋อร์ฟื้นแล้ว เขาดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่. อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังเห็นใจ ให้ลูกสาวของเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง แค่นี้เขาก็ดีใจแล้ว 


        ‘ท่านพี่อย่าเอ่ยเช่นนั้นเลย ข้าและลูกยินดีที่จะอยู่เคียงข้างท่าน ไม่ว่าจะต้องพบเจอความลำบากสักเพียงใด ข้าก็ยอม’


        ไป๋ฮูหยินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปกอดทั้งสองอย่างรักใคร่ ท่ามกลางสายตายินดีของข้ารับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง 


        หลังจากพูดคุยกันอยู่นาน เสวี่ยเหมยก็ขอตัวกลับห้องของตนเอง เพื่อให้ท่านพ่อได้พักผ่อน และกลับไปหาทางคิดหาวิธีที่จะทำให้ท่านพ่อของนางหายจากโรคที่เป็นอยู่. 


        เพราะตนเองไม่สามารถจะทนเห็นบุพการีของตน ต้องทนทุกข์ทรมานไปกับโรคนี้ได้อีกแล้ว ยิ่งเห็นท่านพ่อมีร่างกายซูบผอม อ่อนแรง จนหมดภาพลักษณ์ของแม่ทัพที่องอาจ ในใจก็อดสงสารไม่ได้.


ความคิดเห็น