ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 206

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4
แบบอักษร

ดวงตาของเสวี่ยเหมยเริ่มกระพริบ จากนั้นเมื่อลืมตาขึ้นมากลับพบสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง มองสำรวจไปรอบๆห้อง


     ห้องนี้ประกอบไปด้วยเครื่องเรือนไม่กี่อย่างที่ค่อนไปทางเก่าวางอยู่ ก่อนสายตาจะสะดุดที่เด็กสาวคนหนึ่งที่นอนหมอบอยู่ข้างๆเตียงของเธอ 


      หลังจากตัดสินใจอยู่นาน เธอจึงเอื้อมไปสะกิดเด็กสาวคนนั้นให้ตื่น เพื่อที่จะได้สอบถามเรื่องราวต่างๆ 


      เด็กสาวตรงหน้าขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองที่เธอ ทันทีที่สบตากับเธอ เด็กสาวก็ร้องไห้โฮ พร้อมคุกเข่าโขกศรีษะไม่ยอมหยุด


      ‘ฮือ คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้ว’


      สายตาของเหมยหลินมองไปยังเด็กสาวด้านหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาร้องไห้ ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตู พร้อมกับมีคนเดินเข้ามา


      ‘เสี่ยวลี่ มีอะไรรึ เจ้าร้องไห้ทำไม’


      เด็กสาวอีกคนเอ่ยถาม ก่อนจะเดินเข้ามาเห็นเธอที่นั่งอยู่ตรงเตียงแล้วทรุดลงไปร้องไห้อีกคน. 


      ‘ฮือ คุณหนูท่านฟื้นแล้ว ‘


      ‘ฮือ เช่นนั้นบ่าวจะไปตามนายหญิงมานะเจ้าค่ะ ‘


       เด็กสาวอีกคนเอ่ยขึ้นก่อนจะรับวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เสวี่ยเหมยได้แต่พยักหน้าให้เด็กสาวอย่างงงงวย ก่อนจะเดินเข้าไปปลอบเด็กสาวอีกคนที่ยังนั่งร้องไห้ไม่ยอมหยุด


        “พอแล้ว เลิกร้องได้แล้วน่า”


        เธอเอ่ยขึ้น ก่อนจะกอดปลอบอีกฝ่ายอย่างน่าสงสาร กว่าที่เธอจะปลอบเด็กสาวคนนั้นให้หยุดร้องไห้ และเริ่มเอ่ยถามสิ่งที่เธอสงสัย ประตูห้องเธอก็เปิดออกอีกครั้ง 


         ปรากฎหญิงสาวงดงามผู้หนึ่ง คาดว่าน่าจะเป็นแม่ของเด็กสาววิ่งโผเข้ามากอดเธอไว้แน่น

เสียงสะอึกสะอื้นรำ่ไห้ดังออกมา ตามด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นสาย


         “เหมยเอ๋อร์ เหมยเอ๋อร์ลูกแม่ เจ้าฟื้นแล้ว ในที่สวรรค์ก็เห็นใจครอบครัวเรา ให้เจ้าฟื้นขึ้นมาสักที”


          จากนั้นจึงยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของนางด้วยความคิดถึง


           ภาพตรงหน้าทำให้เหมยหลินอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าของตนเองคล้ายกับแม่แท้ๆของเขาที่อยู่อีกที่หนึ่งราวกับคนเดียวกัน ทั้งตื้นตันและสับสนปนเปกันไปหมด


          “เจ้าค่ะ ท่านแม่ ลูกฟื้นแล้ว”


         เมื่อได้ยินดังนั้นน้ำตาก็หลั่งไหลออกมาไม่ยอมหยุดอีกครั้งด้วยความตื้นตันใจ ก่อนที่ทั้งสองจะตะกองกอดกันไปมาอย่างมีความ โดยมีสองสาวใช้ยืนร้องไห้ตามอยู่ด้านหลัง


         “เอาล่ะลูกแม่ เจ้าเพิ่งขึ้นมา นอนพักผ่อนต่ออีกสักพักเถิด เดี๋ยวแม่จะไปบอกข่าวดีกับท่านพ่อของเจ้า แล้วไปพบท่านพ่อเจ้าพรุ่งนี้”


         ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น พร้อมหันไปบอกสาวใช้ทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังว่าให้ดูแลนางให้ดี และสั่งให้เตรียมอาหารไว้ให้นาง ก่อนจะเดินออกไป


         หลังจากที่ทานข้าวกับยาเสร็จ นางจึงเรียกทั้งเข้ามาใกล้ๆเพื่อสอบถาม


          “เจ้าทั้งสองคนช่วยเล่าเกี่ยวกับตัวข้าให้ฟังหน่อย พอดีข้าหลับไปนาน เลยจำอะไรไม่ค่อยได้”


          สองสาวใช้หันมามองหน้ากันพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากเล่าเรื่องของนางให้ฟัง


          คนพี่ชื่อ เสี่ยวอ้าย คนน้องคนน้องชื่อ เสี่ยวลี่. ทั้งสองเป็นลูกของชาวบ้านในเมืองนี้ พ่อแม่โดนโจรป่าฆ่าตายระหว่างไปเก็บของป่ามาขาย

พอดีท่านแม่ของข้าบังเอิญไปเจอจึงสั่งให้คนของท่านเข้าไปช่วย ด้วยสำนึกในบุญคุณจึงขายตนเป็นบ่าวและติดตามเรื่อยมา


            ท่านพ่อของนางเป็นอดีตแม่ทัพแดนใต้ของแคว้นหลง ชื่อ ไป๋เจี้ยนฉาง มีฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวคือท่านแม่ของข้า. นางเป็นลูกสาวของพ่อค้าเร่มาจากต่างเมืองชื่อ ไป๋เฟิ๋งฮวา มีบุตรชายคนโตชื่อว่า ไป๋ฉีเฉิง และมีข้า ไป๋เสวี่ยเหมย

เป็นบุตรตรี


            เดิมทีครอบครัวของเราเป็นที่นับหน้าถือตาเป็นอย่างมากในเมืองนี้. เพราะท่านพ่อเป็นถคงแม่ทัพแดนใต้ ที่คอยปกปักรักษาชาวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข. 


             แต่หลังจากที่ท่านพ่อเข้าร่วมสงครามที่ชายแดน จนได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง ทำให้ขาทั้งสองข้างใช้งานไม่ได้ กลายเป็นคนพิการ แม้จะสรรหาหมอที่โด่งดังมาทั่วสารทิศ แต่ก็ไม่มีหมอคนใดรักษาให้หายได้ 


             ต่อมาท่านปู่ของนางได้ตัดท่านออกจากตระกูล เพราะรับไม่ได้ที่ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง. เพราะท่านพ่อนางเป็นคนพิการ พร้อมกับขับไล่พวกเราออกจากจวนเดิม ให้มาอยู่ท้ายจวนเก่าหลังนี้แทน ก่อนจะให้ท่านน้าของนาง. พร้อมครอบครัวเข้ามาอยู่ 


             ทุกวันท่านแม่กับนางจะโดนภรรยา และลูกสาวของท่านน้ากลั่นแกล้งทุกวัน หนักสุดคือการที่ฉันโดนผลักตกสระบัว จนล้มป่วย แล้วต้องมานอนหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่นานหลายปีนี่ไง เฮอะ! ชีวิตของนางช่างบัดซบนัก. จากนั้นเป็นต้นมาพวกเราจึงมีสภาพเช่นนี้


               ส่วนพี่ชายของนาง ไปสมัครเป็นทหารตั้งแต่ท่านพ่อของข้าบาดเจ็บ. เพื่อเข้าฝึกการเป็นทหารตามรอยท่านพ่อ. นานๆครั้งถึงจะกลับมาเยี่ยมบ้าน ตอนนี้ได้ข่าวสามารถเลื่อนขั้นเป็นนายกองได้แล้ว และจะกลับมาหาพวกเราในอีกไม่กี่วัน


               และยังรู้อีกว่าโลกที่เธออาศัยอยู่เต็มไปด้วยลมปราณและผู้ฝึกยุทธ์ พลังปราณ สัตว์อสูรและสิ่งแปลกใหม่มากมายที่เธอไม่รู้จัก ก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย







ความคิดเห็น