facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 2-8 หัวใจกำลังมอดไหม้

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-8 หัวใจกำลังมอดไหม้

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 902

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-8 หัวใจกำลังมอดไหม้
แบบอักษร

“มันเป็นยาอีที่ปรับให้เหมาะกับฉัน ก็เลยต่างจากที่นายเคยกินก่อนหน้านี้นิดหน่อย” 

เพราะมันจะออกฤทธิ์ไวกว่าเดิม โนอึลเหม่อมองจินฮึนที่กำลังพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหัวเราะออกมาช้าๆ  

“ยานี้ ฮ่า ฮ่า” 

จากหน้าที่แดงเพราะความเขินอายอยู่แล้ว ก็ยิ่งแดงมากขึ้นไปอีก โนอึลหัวเราะไม่หยุดแล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองหัวเราะอะไร  

“รู้สึกดีจัง...” 

เขาพึมพำคนเดียวเบาๆ จากนั้นก็ใช้สองมือจับหน้าหล่อเหลาของจินฮึนเอาไว้ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม ไม่นานก็ระเบิดหัวเราะเนือยๆ พร้อมกับเสียงครางคล้ายเสียงอุทานออกมาเพราะความร้อนที่สัมผัสบริเวณบั้นเอว  

“จะไปเพราะโดนแตะแค่เนี้ยน่ะเหรอ” 

“ครับ อ๊ะ ผมไม่รู้เหมือนกันครับ...” 

โนอึลส่ายหัวช้าๆ กับคำถามที่เข้ามาในหู ขณะเดียวกันก็อ้าปากส่งเสียงหัวเราะอ่อนแรงเพราะสายตาเร่าร้อนจากจินฮึน  

“ผู้อำนวยการ ไม่สิ คุณชายเล็ก” 

“ทำตัวน่ารักจังนะ” 

ราวกับกำลังนั่งดื่มโซจูอยู่คนเดียว มันทั้งสะลึมสะลือ อ่อนเปลี้ย รู้สึกดีและมีความสุข ...โนอึลลูบเอวของตัวเอง คล้ายจะให้อาการเมาพรรณนาความจริงใจออกมา เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยยินยอมให้จินฮึนดึงกางเกงลงแต่โดยดี คนยายังไม่ออกฤทธิ์มองโนอึลเรียกตัวเองด้วยคำน่าอายที่ไม่ได้ยินมานานอย่างคุณชายเล็กพร้อมกับยิ้มให้บางๆ  

“จูบไม่ได้เหรอครับ ผมจะไม่คิดอะไรไร้สาระเลย” 

จินฮึนมองท่าทางออดอ้อนเพราะฤทธิ์ยาที่ใกล้เคียงกับยาอีบริสุทธิ์ 

“ฮ้า แปลกจัง อื้ออ! ความรู้สึกนี้มันคืออะไรนะ...” 

โนอึลหัวเราะพลางส่ายหัว ดูเหมือนยาจะออกฤทธิ์เร็วกว่าที่คิด และระหว่างที่คิดแบบนั้น เขาก็นึกออกว่าวันนี้ทั้งวันตัวเองเพิ่งกินไปแค่แอปเปิ้ลหนึ่งลูกเท่านั้น มันเป็นการกินยาขณะท้องว่าง แถมยังอยู่ในสภาวะเครียดอีก 

“แบบนี้นี่เอง...” 

โนอึลมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าดีใจพร้อมรอยยิ้มที่หาคำตอบด้วยตัวเองได้  

“ผม ชอบจูบ อยากจูบจังเลยครับ...” 

“งั้นก็ลองดูดดูก่อน แล้วฉันจะให้สัมผัสรสจูบ” 

โนอึลถูกทำให้เชื่องด้วยยาเสพติดฤทธิ์รุนแรงก็ทรุดตัวลงทันทีเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้า ระหว่างมองโนอึลดึงกางเกงและชั้นในออกให้อย่างรวดเร็ว จินฮึนก็หยิบกัญชาจากลิ้นชักมาคาบไว้ ทำตัวสบายๆ ขณะคิดว่าเมื่อไหร่ยาจะออกฤทธิ์พร้อมดูดกัญชาไปอึกใหญ่ หลังสูบควันเข้าไปจนเต็มปอดและพ่นออกมา โนอึลก็คาบแท่งเนื้อร้อนไว้ในปากพอดี  

ปากโนอึลเล็กกว่าที่คิด เล็กถึงขนาดที่ว่าหากเอานิ้วเข้าไปเพียงสองนิ้วแล้วขยับเล็กน้อยก็เต็มแล้ว จินฮึนคีบกัญชาไว้ในมือ เหยียดยิ้มมุมปากมองโนอึลดูดดุนแก่นกายให้ ส่วนล่างชายหนุ่มค่อนข้างใหญ่พอๆ กับความสูงและรูปร่างที่ใหญ่กว่าผู้ชายทั่วๆ ไป ซึ่งขนาดของส่วนนั้นก็จะยิ่งขยายขึ้นไปอีกเมื่อเจอกับสถานการณ์น่าตื่นเต้น จากนั้นก็สูบกัญชาเข้าปอดอีกครั้งพลางมองคนตัวเล็กปรนเปรอ 

จินฮึนได้รับข้อมูลเกี่ยวกับพวกสปอนเซอร์คนที่ผ่านๆ มาจนล่าสุดของโนอึลผ่านประธานซล เอนเตอร์เทนเมนต์อย่างง่ายดาย ทางนั้นจับโนอึลที่เพิ่งรู้จักกับการแสดงไปนู้นไปนี้ ส่วนมากล้วนเป็นพวกคนไม่ประสบความสำเร็จ เช่น เจ้าของบริษัทแก่ๆ ที่อยู่ในระดับร้านค้าเล็กๆ ไม่เคยได้ยินชื่อ เศรษฐี แม่หม้าย หรือพวกเด็กที่ไม่ค่อยมีความสามารถเอาแต่ขอเงินพ่อแม่ใช้ ดังนั้นโนอึลก็เลยไม่ได้รับการสนับสนุนขนาดนั้น แต่ก็เหมือนจะมีเจ้าของบริษัทใหญ่ระดับผู้ร่วมลงทุนที่ตัวเขาเคยเห็นผ่านตาอยู่ด้วย ได้ยินว่าอายุสามสิบหก แม้ในบรรดาพวกนั้นมีจะคนระดับนี้อยู่น้อยก็ตาม บางทีโนอึลในตอนนี้อาจจะได้เรียนรู้มาจากคนๆ นั้นก็ได้  

เขาสั่งให้ประธานซล เอนเตอร์เทนเมนต์จัดการเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ในชีวิตของโนอึลให้เรียบร้อยภายในช่วงสุดสัปดาห์นี้ สั่งพร้อมรอยยิ้มว่าให้ทำลายจนไม่เหลือร่องรอยหรือหลักฐานอะไรที่จะถูกนำมาโยงถึงโนอึลได้อีก จินฮึนเคาะขี้บุหรี่ร้อนๆ ลงบนหน้าของประธานซลกับคำถามว่า ‘จะสามารถทำได้รวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ’ 

“ฮ่า...” 

โนอึลมีความชำนาญพอสมควรจนไม่เหมาะกับหน้าตาสุภาพ จินฮึนมองโนอึลที่จับลูกอัณฑะของเขาพลางลูบมันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโลมเลียแท่งเนื้อเปื้อนน้ำลายและน้ำกามตั้งแต่โคนจรดปลาย จินฮึนคีบกัญชาจากปากตัวเองไปให้โนอึลคาบไว้อย่างอ่อนโยน ใบหน้าที่หยุดอยู่ระหว่างช่วงวัยรุ่นและวัยหนุ่มมันช่างถูกใจเขาจริงๆ คาบเกี่ยวผสมระหว่างความไร้เดียงสาและความเย้ายวน อาจจะเป็นเพราะไม่ได้ความรักอับอบอุ่นจากครอบครัวตั้งแต่เด็กๆ หรือไม่ก็มีนิสัยหลงกลอะไรง่ายๆ ติดตัว ก็เลยทำให้ติดยาและถูกหลอกอย่างง่ายดาย 

“สวยนะเนี่ย” 

หลังจากโนอึลสูบกัญชาที่เหลืออยู่ไม่มากนักเข้าไปอึกหนึ่งและพ่นมันออกมา จินฮึนก็ลูบหัวคล้ายชม แม้ในเวลาปกติจะทำตัวนิ่งเฉยแต่ก็เปลี่ยนไปทุกครั้งที่เสพยา รวมถึงสายตาและบรรยากาศที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ ตัวก็ต่างไปด้วยเช่นกัน  

เมื่อก้าวข้ามทุกอย่าง แววตาไร้จิตวิญญาณก็จะมีความสุขที่ตัวเองก็ไม่รู้จักขึ้นมาทันที แน่นอนว่าทุกครั้งที่มีเซ็กซ์ ตัวเขาก็จะถูกปกคลุมด้วยความเร่าร้อนและเล่ห์เหลี่ยม แม้มันจะไม่เข้ากันเลยก็ตาม  

จินฮึนมองตามมือโนอึลที่ละจากแก่นกายเขามาคีบกัญชาแล้วก็ยิ้มออกมา มันเป็นใบหน้าที่งดงามมากจริงๆ เขารู้สึกมาตั้งแต่เด็กแล้ว ใบหน้าขาวนวลดูใสสะอาดมากๆ จนอยากจะทำให้มันสกปรกขึ้นอีกหน่อย  

“อมอีกสิ” 

กัญชาที่โนอึลเพิ่งสูบไปได้ครั้งสองครั้งถูกโยนทิ้งลงที่เขี่ยบุหรี่ด้วยฝีมือจินฮึน ตอนนี้ไม่ใช่แค่ยาอีเท่านั้น ทว่ายังมีฤทธิ์กัญชาเพิ่มเข้าไปด้วย จินฮึนคาบกัญชามวนใหม่หลังยาเริ่มออกฤทธิ์กับเขาบ้างแล้ว จากนั้นเสียงครางที่กลั้นไว้ก็เล็ดลอดออกมา แม้จะไม่ใช่ความหลงใหล แต่ก็ถือเป็นการเล่นลิ้นที่ใช้ได้ คนตัวเล็กกลืนแท่งเนื้อให้ลึกเข้าไปในปากและกระตุ้นมันด้วยคอหอย ดูดดุนด้วยลิ้นไปพร้อมๆ กันราวกับรู้ว่าจะต้องทำยังไงอีกฝ่ายถึงจะมีความสุข การเคลื่อนไหวมือก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ถูกใจเขานัก 

“ใช่ อย่างนั้น” 

โนอึลกลืนกินส่วนแข็งขืนตื่นตัวเต็มที่และนวดมันด้วยกระพุ้งแก้ม คนตาลอยเพราะฤทธิ์ยากลืนกินแก่นกายของจินฮึนราวกับเป็นอาหารรสเลิศ ขณะระมัดระวังไม่ให้ฟันขูดก็ดูดจนแก้มตอบ หลังจากแก่นกายขยายคับแน่นปากเล็กจากการออรัลเซ็กซ์ ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้น  

“พอแล้ว” 

จินฮึนจับคนตอบสนองเชื่องช้าลงไปนั่งกับพื้น ทว่าโนอึลก็ยังจับแท่งเนื้อและโลมเลียมันอย่างเร็วด้วยตัวเองต่อ จนน้ำรักสีขาวขุ่นปลดปล่อยออกมา ท่ามกลางควันขาวขุ่นของกัญชา ของเหลวทะลักพอดีกับปากและใบหน้าของโนอึลที่จินฮึนอยากทำให้มันสกปรกสมใจ 

โนอึลปิดปากลงขณะเงยมองอีกฝ่ายที่ดูอารมณ์ไม่ดีแม้จะปลดปล่อยออกมาแล้ว ก่อนจะกลืนน้ำรักที่มีกลิ่นคาวและเกือบไร้รสชาติลงไปด้วยความกังวลใจนิดหน่อย เพราะเขารู้สึกดีมาก แต่เหมือนจินฮึนจะรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ถ้ามันถึงขนาดที่คนอย่างเขายังรับรู้ได้ จินฮึนก็คงจะรู้สึกไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ ดังนั้นโนอึลก็เลยซึมไปนิดหน่อย เพราะถ้าเป็นแบบนี้ก็คงไม่ได้รับจูบ  

เซ็กซ์เป็นการสัมผัสร่างกายด้วยอารมณ์ และก่อนจะมีเซ็กซ์ตามปกติก็ต้องจูบก่อน ถึงจะเริ่มได้ โนอึลคิดแบบนี้แล้วก็ทำมาตลอดด้วย  

เขาชอบจูบ แล้วก็ไม่ได้คิดว่าต้องจูบกับคนรักเท่านั้นด้วย การประกบปากกับใคร มันก็ไม่ได้จำเป็นต้องมีความรู้สึกพิเศษอะไร เหตุผลก็ง่ายๆ ยังไงการเป็นนักแสดงก็ต้องจูบคนที่เราไม่ได้รักอยู่ขณะทำการแสดง  

เมื่อก่อน ก่อนพ่อจะเสียชีวิตก็เคยแสดงฉากจูบเหมือนกัน โนอึลช็อกตั้งแต่เด็กๆ ที่เห็นพ่อจูบกับผู้คนอื่นทั้งๆ ที่บอกว่ารักแม่มากที่สุด แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พยักหน้ากับคำอธิบายว่ามันเป็นการแสดง เขาเข้าใจคำที่ว่าถ้าเป็นการแสดงแล้วล่ะก็ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ของพ่อแล้ว 

โนอึลมั่นใจว่าตัวเองจะไม่ ‘คิดไปเอง’ กับจูบของจินฮึนได้ เพราะเขาจะคิดเหมือนพ่อ คิดว่าตอนนี้เรากำลังทำการแสดงที่เรารักอยู่เท่านั้น  

โนอึลเงยหน้ามองจินฮึนอย่างเหม่อลอย มองเห็นภาพชายหนุ่มลูบผมเขาอย่างเลือนรางภายในความมืด แสบคอไปหมดเพราะควันที่ฟุ้งทั่วห้อง เวลามองคนอื่นๆ โนอึลไม่เคยสนใจรูปลักษณ์ภายนอกของใครเลย แต่น่าแปลกที่เขากลับลอบมองจินฮึนอยู่เรื่อยๆ เขาไม่รู้เพราะว่ารูปร่างของอีกฝ่ายแตกต่างจากเมื่อก่อน หรือเป็นเพราะตัวเองจะไม่ได้จูบกันนะ 

“มานี่สิ” 

จินฮึนจับแขนคนตัวเล็กแล้วลากขึ้นไปบนเตียงเหมือนครั้งแรก เจ้าของแรงมหาศาลหัวเราะหึๆ มองโนอึลจมอยู่กับความสะลึมสะลือและอ่อนเพลียด้วยฤทธิ์ยา 

“อย่างกะเด็กถูกแย่งลูกอม” 

“อา” 

“ก็ได้ ฉันจะให้ตามที่นายต้องการ ลองมากินสิ” 

ราวกับริมฝีปากกลายเป็นน้ำตาล โนอึลถูกดึงให้เข้ามาใกล้ใบหน้าที่คิดถึงด้วยมือของเจ้าตัวเอง และเนื่องจากนั่งอยู่บนหน้าท้องอันแข็งแกร่ง เขาก็เลยของเห็นใบหน้าขอคนที่เอนนอนพิงนอนได้อย่างชัดเจน เขาอีกฝ่ายยกมือกระชับมือเล็กให้จับใบหน้าของตนเหมือนเดิม โนอึลทำตาโตด้วยความตกใจ แม้ในความมืดเขาก็ยังมองเห็นจินฮึนยิ้มอย่างมีเลศนัยเหมือนจะบอกให้ลองทำตามใจตัวเองดูสิ หรือไม่ก็เหมือนบอกให้รอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น  

โนอึลยกมือขึ้นวางบนคางเกลี้ยงเกลาของจินฮึนอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วสัมผัสลงบนริมฝีปากเปื้อนกัญชา ลูบมุมปากด้วยปลายนิ้วเรียวของตัวเอง ถึงจะน่าขำ แต่เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองทำได้นอกจากนี้ไม่ได้เลยไม่สามารถคิดหรือขยับตัวได้ตามอำเภอใจ เพราะกลัวว่าหากพึงพอใจจะปลดปล่อยออกมาอยู่คนเดียว  

ทั้งๆ ที่เป็นอย่างนั้น แต่ริมฝีปากของอีกฝ่ายก็มีเสน่ห์เอามากๆ มากจนจะกลายเป็น ‘การคิดไปเอง’ แล้ว 

ความรู้สึกของอีฟ[1]ตอนเห็นผลแอปเปิลตรงหน้า จะเป็นแบบนี้ไหมนะ 

ความสุขใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นเหมือนได้ขึ้นไปบนก้อนเมฆด้วยฤทธิ์ยา โนอึลไม่สามารถลกน้ำหนักกับสะโพกได้เพราะท้องหน้าแข็งตึงและความร้อนผ่าวที่สัมผัสได้จากส่วนล่าง เมื่อมือที่ไม่ได้ถือกัญชาแตะลงที่รอยแยกแล้ว ขาของเขาก็สั่นเทาทันที นิ้วเรียวแทรกเข้าไปในช่องทางไม่บริสุทธิ์โดยที่นิ้วเท้าของจินฮึนจิกเข้าหากันอัตโนมัติ อึก... ก่อนหน้านี้โนอึลมัวเมากับจินฮึน กับการโลมเลียแท่งเนื้อร้อน กับบรรยากาศที่ไม่สามารถอธิบายได้ แล้วก็กับยา เขาไม่ได้แข็งตัวแบบนี้มานานแล้ว ปลายส่วนอ่อนไหวมีน้ำหล่อลื่นและน้ำกามพอๆ กับน้ำลายเหนียวๆ ที่กลืนลงคอไป 

“นาย” 

“อา ผู้อำนวยการ...” 

นิ้วที่สอดเข้าข้างในค่อนข้างจาบจ้วง โนอึลพ่นลมหายใจหอบถี่พร้อมกับคิดว่าอีกฝ่ายคงจะไม่รู้จักร่างกายเขา ดีไปกว่าตัวเขาหรอกใช่ไหม นิ้วเรียวยาวของจินฮึนกระแทกช่องทางแคบชื้น กระทบครูดเข้ากับผนังด้านในตามอำเภอใจ หลังจากถามว่าตรงนี้หรือเปล่านะ ก็กระแทกเข้าไปอีกรอบราวกับค้นหาเส้นทางและควานนิ้วอยู่ภายใน จนช่องทางแคบอ้าออกกว้างแล้วขมิบเกร็งซ้ำไปซ้ำมา มันกะทันหันมากๆ จนไม่สามารถตั้งสติได้เลย 

“อยากเล่นบทอะไรล่ะ” 

“บะ ฮึก ...! บท ระ อ๊ะ อื้อ... เหรอครับ” 

“ใช่” 

เมื่อจินฮึนเริ่มพูด กัญชาในปากชายหนุ่มก็ถูกย้ายมาที่โนอึล คนตัวเล็กกัดกัญชาที่ถูกส่งมาให้คาบไว้อย่างแรงโดยไม่รู้ตัว ขณะพ่นลมหายใจหอบๆ ออกมาและกลืนควันที่อัดแน่นเข้าไป จากนั้นก็ตอบอย่างยากลำบาก  

“ถ้าเป็นบทที่ไม่เหมาะ มันก็ลำบาก เพราะต้องสร้างชื่อเสียงของนายผ่านการแสดงครั้งนี้” 

อย่างไร้ที่ติ... โนอึลพ่นควันกัญชาออกมายาวๆ เขาสบตากับจินฮึนเพราะเสียงกระซิบทุ้มต่ำ 

“ฉันจะยกระดับนายขึ้น เพื่อให้คังจินฮยอนรู้จัก ให้จำนายได้” 

“ฮึก ระ... เรื่องนั้น อ๊ะ!” 

นิ้วเรียวเพิ่มขึ้นจากหนึ่งเป็นสอง ดวงตาไหววูบเพราะผนังด้านในขยายออกอย่างชัดเจนจนไม่สามารถพูดออกมาให้ครบประโยคได้ มันรุนแรงมาก รวมถึงไม่เข้าใจคำพูดเมื่อครู่ด้วย ก่อนจะหลับตาลงเมื่อมืออีกข้างของจินฮึนสัมผัวเข้าที่เอว  

“ในอนาคตนายก็แสดงอะไรที่นายอยากทำไป” 

“อา... อะ เอว...อื้ออ!” 

“เพราะฉันจะใช้นาย ทำลายคังจินฮยอนให้สิ้นซาก” 

ชายหนุ่มแช่นิ้วตัวเองไว้ข้างในจนถึงโคนทดแทนส่วนแข็งขืน จู่ๆ จินฮึนก็เพิ่มแรงลงไปที่มือตรงเอวโนอึล ความรู้สึกราวกับถูกแก่นกายแทงเข้ามาในช่องทางข้างหลังจริงๆ 

อุก 

ในที่สุดกัญชาในมือโนอึลก็ตกลงบนผ้าปูเตียง ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆ ของจินฮึนพร้อมกับเสียงเฉอะแฉะจากการกระแทกนิ้ว โนอึลไม่สามารถนั่งให้เป็นปกติได้เลยพอๆ กับร่างกายที่สั่นเทิ้ม เพราะนิ้วและควันกัญชาที่ตลบอบอวล รวมถึงใบหน้าของจินฮึนที่หัวเราะราวกับพึงพอใจขณะมองหน้ากัน โนอึลเลื่อนมือลงจากใบหน้าหล่อเหลาแล้วจับเข้าที่ไหล่แกร่งแทน ทว่าไม่กล้าจับไหล่สมชายชาตรีของอีกฝ่ายแรง เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ และส่งเสียงครางเหมือนจะปลดปล่อยออกมากับนิ้วอย่างที่จริงฮึนพูดจริงๆ แต่เพียงนิ้วเท่านั้น 

“ฮ่า...ผะ ผู้อำนวยการ ฮึก! มะ มากไป...ฮะ!” 

“เหมือนจะเสร็จแล้วหนิ ใช่ไหม” 

ความคิดว่าอยากจูบหายไปโดยไม่รู้ตัว เพราะภายในหัวที่แตกกระจายเป็นสีขาวล้วนเต็มไปด้วยความคิดว่าอยากปลดปล่อยอย่างเดียว โนอึลพูดว่า ‘ครับ ครับ’ ซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับพยักหน้าอย่างรุนแรงเหมือนเป็นเด็กๆ ส่วนอ่อนไหวแข็งตัวขึ้นและแกว่งอย่างรุนแรงทุกครั้งที่เอวกระตุก น้ำกามตรงส่วนปลายหยดลงบนตัวจินฮึน หนึ่งหยด สองหยด โนอึลถูไถบั้นท้ายลงบนท้องจินฮึนราวกับจะอ้อนวอนโดยไม่รู้ตัว มือเล็กยันหน้าอกอีกฝ่ายเอาไว้ขณะคิดว่าจะทำยังไงดี เพราะเหมือนจะเป็นบ้ากับความเสียวซ่าน ความตื่นเต้น ความเร่าร้อนจนต้องระเบิดเสียงครางออกมา 

อะอ๊า…! โนอึลค่อยๆ โก่งสะโพกขึ้น จินฮึนมองอาการแบบนั้นแล้วยิ้มออกมา เหมือนจะรู้แล้วสินะว่าจะได้รับบทเรียนแบบไหน ถึงจะอยากปลดปล่อยแต่ก็เสร็จก่อนไม่ได้เด็ดขาด ไม่สามารถจับส่วนอ่อนไหวหรือปลดปล่อยด้วยตัวเองได้โดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ทำได้แค่ทน แล้วก็ทนเท่านั้น จินฮึนมองโนอึลส่งเสียงหอบแฮ่กอย่างรุนแรงและครวญคราว ก่อนจะจับให้สะโพกขนาดเหมาะมือมาจ่ออยู่บนแก่นกายแข็งขืนของตน  

“จะให้ฉันทำอะไรดีล่ะ นายอยากให้ทำอะไร ก็พูดออกมาด้วยปากตัวเองเลย มันถึงจะมีรสชาติ”  

 

[1] อีฟ จากตำนานสวนเอเดนในคัมภีร์ไบเบิ้ล 

ความคิดเห็น