Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่17 END.

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17 END.
แบบอักษร

~อุ่น~ 

 

 

 

 

ก๊อกๆ

"ครับ"

"คุณอุ่นคะ คุณหญิงให้ตามลงไปข้างล่างค่ะ"

"ขอบคุณครับป้า บอกม๊าผมขอ10นาที" ผมหันไปดูเวลา เพิ่งจะ8.00น.วันนี้เป็นวันหยุด ปกติม๊าไม่เคยเรียกเพราะท่านรู้ว่าช่วงนี้ผมทำงานหนัก อยากให้พักผ่อนเยอะๆ เมื่อวานตัวผมเองก็เอางานกลับมาทำที่บ้านจนดึก ม๊าอาจจะมีธุระด่วนก็ได้ ไม่ได้ถามด้วยว่าท่านรออยู่ห้องไหน

"อุ่นมานี่ลูก" ผมหันไปตามเสียงเรียกผมหยุดนิ่งก้าวขาไม่ออกเลย ผู้ใหญ่นั่งกันอยู่เต็มห้อง ป๊าม๊า คุณลุงคุณป้า พี่ราม และมีคนคนมาใหม่อีกคนที่ผมไม่เคยเห็นหน้า น่าจะเป็นญาติฝั่งพี่ราม สภาพของผมตอนนี้ไม่ควรมาอยู่ในห้องนี้เลยจริงๆ ผมชี้โด่เด่ไม่เป็นทรงเพราะเพิ่งตื่นนอน ชุดนอนลายการ์ตูน โคตรน่าอายเลย แต่ถ้าจะหันหลังกลับคงจะเสียมารยาทมากแน่ๆ

ผมค่อยๆคลานเข่าไปนั่งพื้นข้างๆม๊าที่นั่งอยู่บนโซฟาชุดรับแขก ผมยกมือไหว้แขกที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวรวมถึงพี่รามด้วย

"อุ่นมาหาป้าหน่อยลูก"ผมขยับเข้าไปหาท่านแต่ผมก็ยังนั่งอยู่ที่พื้น

"นี่นะเหรอแฟนเจ้าราม ผู้ชายหรอกหร๊อ "ผมได้แต่นิ่งเงียบวางหน้าไม่ถูก ตกใจกับคำกล่าวทักของผู้อวุโส ไม่กล้าสบตากับท่านเลย 

"คุณตาอย่าแกล้งคนดีสิ" ผมหันไปมองพี่รามที่ต่อว่าผู้อวุโสกว่า เมื่อกี้พี่รามเรียกว่าคุณตาเหรอ

"เงยหน้ามาดูหน่อย" ผมเงยหน้าสบตากับท่าน ส่งยิ้มอ่อนๆแบบกลัวๆไปให้กลับท่าน

"น่ารักอย่างที่แกโม้ไว้เลยเจ้าราม มันไปล่อลวงอะไรหนูหรือเปล่า ถึงได้ไปชอบไปรักคนอย่างมัน"

"เปล่าครับ "ผมฉีกยิ้มกว้าง จากอาการที่กล้าๆกลัวๆตอนนี้หายไปแล้ว เพราะสายตาเอ็นดูที่ท่านส่งมาให้

"คุณตาอยากมาเจอหนูนะลูก ท่านอยู่ต่างประเทศนั่งเครื่องนานๆไม่ค่อยได้แล้ว งานแต่งหนูเอื้อกับเจ้าธามก็ไม่ได้มา ต้องให้สองคนนั้นบินไปกราบถึงที่โน่นเลย" แม่พี่รามพูดให้ผมเข้าใจมากขึ้น

"เอื้อมาแล้วค่ะคุณตาขา~"เอื้อพี่ธามก็มา

"เข้ามากราบคุณตากันก่อนลูก" ทั้งเอื้อและพี่ธามคลานเข่าเข้าไปกราบคุณตาก่อนที่เอื้อจะถอยมานั่งข้างๆผม ส่วนพี่ธามไปนั่งข้างคุณป้า

"เป็นจังหวะพอดี มาเยี่ยมหนูเอื้อกับเจ้าธามก็เลยอยากถือโอกาสนี้ มาเจรจาสู่ขอหนูอุ่นให้เจ้ารามมันด้วย" ผมรีบหันไปมองต้นตอของเรื่อง ที่ตอนนี้นั่งยิ้มกริ่มหน้าบานข้างๆคุณตา

"มันใจร้อนอยากให้มาสู่ขอไว้ก่อน คุณพิชัยกับคุณหญิงมีความเห็นว่ายังไง บอกทางเรามาได้เลย" ผมนั่งงงๆ ทั้งตกใจ ทั้งดีใจ แต่ทำไมพี่รามไม่บอกผมก่อน ดูสภาพผมสิ หือๆผมอยากร้องไห้

"ทางผมไม่มีปัญหาหรอกครับคุณตา คุณพงษ์ คุณอร เพราะจะเร็วหรือช้า มันก็ไม่น่าจะมีผลอะไร เพราะดูแล้วทั้งสองคนคงไม่มีใครเปลี่ยนใจ"

"แล้วเรื่องสินสอดทองหมั้นละครับ คุณพิชัยคุณหญิงบอกทางเรามาได้เลย ทางเรายินดี"

"เรื่องนั้น แล้วแต่ทางคุณตาจะเห็นสมควรก็แล้วกันครับ" ป๊าตอบกลับไป

"ขอบคุณครับคุณพิชัย คุณหญิง ที่ให้ความเอ็นดูหลานชายของผมทั้งสองคน คนแก่อย่างผมคงหมดห่วงแล้ว"

ทั้งสองครอบครัว คุยกัน อย่างเป็นกันเอง เสียงหัวเราะ เสียงแซวพี่ธามเรื่องไม่มีน้ำยา แต่งมาตั้งสามเดือนแล้ว เอื้อยังไมมีทีท่าจะท้องเลย ผมชอบบรรยากาศแบบนี้จัง ความอบอุ่นลอยอยู่เต็มห้อง ถ้ายายของผมนั่งอยู่ด้วยตรงนี้ก็คงจะดี

"เจ้าราม หนูอุ่น เคยคุยกันไว้บ้างหรือยังลูก ว่าอยากจัดงานแบบไหน" ผมหันไปมองหน้าพี่ราม เราสองคนไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลย

"ผมตามใจน้องครับ อยากให้น้องเป็นคนเลือก"

"อุ่นอยากได้แบบไหนลูก เอาแบบเอื้อไหม" คุณป้าหันมาถามผม 

"อุ่นไม่อยากจัดงานใหญ่โตครับ"

"ทำไมละลูก" คุณป้าทำท่าทางตกใจ

"เรื่องนี้ให้เด็กๆไปตกลงกันเองก่อนดีไหม เลือกแบบไหน ค่อยมาบอกทางผู้ใหญ่อีกที"คุณลุงช่วยสรุปเรื่องนี้ให้

"ครับ/ครับ" ทั้งผมทั้งพี่รามตอบรับพร้อมกัน

"ถ้าเย็นนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงฉลองให้กับเราสองครอบครัวนะครับ คุณหญิงคุณพิชัยสะดวกไหมครับ"

"ยินดีค่ะ/ยินดีครับ"

ผู้ใหญ่สองฝ่ายพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อย ก่อนจะลากลับไป นัดเจอกันอีกทีตอนเย็น ส่วนพี่รามไม่กลับ ขออยู่ที่นี่และจะไปพร้อมกันกับผมช่วงเย็นเลยทีเดียว 

 

"ทำไมจะมาไม่บอกอุ่นก่อนเลย" ผมพูดกับคนที่ตอนนี้นอนอยู่ในห้องผม บนเตียงผมอีกด้วย

"ก็คุณตาเพิ่งจะตอบตงลงว่าจะมาสู่ขอให้เมื่อเช้านี่เอง พี่ตื่นเต้นจนตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็ไม่เห็นเป็นไร แบบไหนคนดีก็น่ารัก เพิ่งตื่นยังน่ารักเลย"

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องครับ"

"อะไร?"

"ก็ทำไมพี่รามรีบจังเลย เอื้อเพิ่งแต่งไปเองไหนพี่รามบอกว่ารอได้ไง"

ก็รอได้ไงครับ แต่ถ้าเร็วมันก็ยิ่งดี" อีกคนลากแขนผมมานั่งข้างๆ"คนดีไม่สงสารพี่เหรอ พี่เป็นผู้ชายนะ"

"พอก่อนครับ" ผมรู้ว่าพี่รามจะพูดอะไรต่อ ถ้าขืนให้พูดเรื่องน่าอายแบบนั้นมีหวังผมตัวระเบิดแน่

"ไม่พอหรอก 4ปีกว่าแล้วนะ พี่อดทนมากเลย ไม่มองใครไม่เคยยุ่งกับใคร"

"ต้องอดทนเลยเหรอครับ"

"ไม่ใช่อย่างนั้น คือมันเป็นความต้องการแบบธรรมชาติ ที่ผู้ชายทุ...."

"พอครับพอ" เห้อ~~ยิ่งพูดผมยิ่งอาย อีกคนเหมือนจะรู้ทัน ยิ่งพูดแหย่ไม่หยุด"เอาเป็นว่าอุ่นเข้าใจพี่รามนะครับ แต่ก็อย่าให้มันเร็วไปนะครับ สักปลายปีดีไหม เราวางแผนกันไว้ยาวๆ พอถึงวันเราจะได้พี่เวลาเยอะๆ ไปพักกันยาวๆจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง"

"จริงด้วยสินะ เราควรมีเวลาหลังแต่งเยอะๆ" อีกคนเหมือนจะคิดอะไรออก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้

"เรื่องจัดงาน อุ่นอยากให้จัดงานเล็กๆได้ไหมครับ" ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง

"พี่ขอเหตุผลครับ"

"อุ่นว่ามันไม่จำเป็น จัดงานเล็กๆมีแค่ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือ เพื่อนที่สนิท พี่ๆน้องๆก็น่าจะพอแล้ว"

"คนดีกังวลเรื่องเราเป็นผู้ชายทั้งคู่หรือเปล่า"

"ไม่ครับ อุ่นไม่เคยกังวลเรื่องนั้น จริงอยู่เราอาจเป็นคู่ที่สังคมยังไม่ได้เปิดรับ100% แต่อุ่นว่ามันอยู่ที่การวางตัวมากกว่า สิ่งไหนควรไม่ควรตัวเราเองย่อมรู้ดีที่สุด"

"พี่รักคนดีที่สุดเลย"

"อะไรของพี่?"

"พี่ดีใจ ที่พี่มีคนรักแบบอุ่น "

"อุ่นไม่คุยกับพี่รามละ" ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อย"พี่รามจะนอนพักก่อนก็ได้นะครับ เมื่อคืนก็ทำงานดึกไม่ใช่เหรอครับ แถมยังต้องตื่นเช้าอีก"

"อืม ขอพี่พักสายตาหน่อยก็ดี"

"ตามสบายเลยครับ อุ่นขอไปอาบน้ำก่อน"

"พี่อาบให้ไหม" อีกคนทำท่าตื่นเมื่อได้ยินว่าอาบน้ำ

"เดี๋ยวจะโดน นอนไปเลยครับ"

"คิดว่าจะหลงกล"

ผมส่ายหัวให้กับท่าทางหื่นๆของพี่ราม

 

...................

 

 

"เป็นยังไงบ้างเอื้อ"

อ๊วกกๆ

อ๊วกๆๆ

"พี่ธามหนักเลยหรอครับ" ผมเห็นพี่ธามนั่งลูบหลังให้เอื้อ สีหน้าคนเป็นว่าที่คุณพ่อดูวิตกกังวลมากกว่าเอื้อเสียอีก

"หนักเลยอุ่นตั้งแต่เช้าเลย อาเจียนตลอด"

"กินอะไรได้บ้างไหมครับ" ดูซูบลงเลย แค่อาทิตย์เดียวเอง

"กินแต่ผลไม้ ทานข้าวได้น้อยมาก"

"เอื้ออยากกินอะไรพิเศษไหมอุ่นจะทำให้"

"ไม่เลยอุ่น อยากนอน"

"นอนไปก่อน อุ่นไปทำซุปร้อนๆให้ น่าจะทานง่ายไม่เลี่ยน"

"ขอบใจนะอุ่น เห็นไอ้รามมันว่าจะมานะ "

"ครับ คงใกล้จะถึงแล้ว อุ่นให้แวะไปซื้อผลไม่ให้เอื้อด้วย อุ่นยืมครัวหน่อยนะครับ"

"ตามสบายเลยอุ่น"

 

.......

 

"คนดีทำอะไร"

"มาแล้วเหรอครับ ได้อะไรมาบ้าง"

"เยอะเลย สตอเบอรี่ เชอรี่ ส้ม มะม่วง" 

"ดีครับ อุ่นจะล้างไปใหเอื้อเลย พี่รามมาชิมซุปให้อุ่นหน่อย"

"ป้อนพี่หน่อยสิ" ผมตักน้ำซุปค่อยๆเป่าให้เย็นลงเล็กน้อยก่อน "อืม~~กลมกล่อมกำลังดี"

"ถ้าอย่างนั้นอุ่นจะตักไปให้เอื้อเลย กินตอนร้อนๆเอื้อจะได้รู้สึกโล่งขึ้น"

พี่รามยกจานผลไม้เดินตามผมออกมาเห็นว่าที่คุณแม่นั่งคุยจ้ออยู่กับพี่ธาม

"ดีขึ้นแล้วใช่ไหม"

"อืม ขอบใจนะอุ่น"

"ทานข้าวได้ไหม" 

"ยังดีกว่า เรากลัวอาเจียนอีก เหนื่อย"

"งั้นลองซุปไก่ของอุ่นนะ"

"มาพี่ป้อนเอง" ผมส่งชามซุปไปให้พี่ธาม ดูแลไม่ห่างเลยจริงๆ

"อร่อยดี"

"ดีแล้วกินให้หมดชามเลยนะ แล้วนี่พี่ธามพาไปฝากท้องหรือยังครับ"

"ยังเลยพี่ว่าจะพาไปพรุ่งนี้"

"ดีครับ เพราะปัจจุบันเค้ามียาแก้แพ้ท้องให้ มีคุณหมอคอยแนะนำ จะได้รู้วิธีปฏิบัติตัวด้วย ห้ามอะไร ไม่ห้ามอะไร จะได้ช่วยกันระวัง เอื้อกับพี่ธามอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ"

"เพศไหนก็ได้เอื้อรักหมด"

"พี่ก็เหมือนกัน แต่พี่ว่าเด็กน่าจะหน้าตาเหมือนอุ่นนะ" พี่ธามพูดแบบติดตลก

"ทำไมคิดแบบนั้นละครับ" ผมถามพี่ธาม อะไรทำให้พี่เค้าคิดแบบนั้น

"ก็เอื้อพูดถึงแต่เราอุ่นน่ารักอย่างโน้น อุ่นเก่งอย่างนี้"

ฮ่าๆๆๆ/ฮ่าๆๆ เอื้อกับพี่รามขำ ว่าที่คุณพ่อตัดพ้อภรรยาแบบอ้อนๆ ผมก็ได้แต่เขินไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี

"ลูกก็ต้องเหมือนพี่ธามสิคะ เพราะเอื้อรักพี่ธามมากที่สุด" เอื้อพูดมาแค่นั้น พี่ธามก็ยิ้มหน้าบานกว่าจานทรูซะอีก นี่แหละครับ ผู้ชายที่รักเมียหลงเมียที่สุดในโลก

 

เอื้อนอนหลับไปแล้วด้วยความเพลียที่อาเจียนมาตั้งแต่เช้า โดยมีพี่ธามนั่งดูแลไม่ห่าง ผมกับพี่รามก็เลยพากันออกมาเดินเล่นที่สวนกล้วยไม้ของป๊า

"เรื่องท้องพี่รามคิดยังไงครับ"

?

"อุ่นแค่อยากรู้ครับ เพราะว่าทุกครอบครัวส่วนใหญ่ คิดว่าเด็กจะทำให้ครอบครัวสมบูรณ์ขึ้น"

"คนดีฟังนะ" พี่รามจับมือผมให้นั่งลงที่ศาลาในสวน

"จริงอยู่ ส่วนใหญ่อาจจะคิดว่าเด็กเป็นส่วนที่จะมาเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น แต่มันไม่ได้เหมือนกันทุกครอบครัวหรอกนะ สำหรับพี่มันไม่ใช่

หลายครอบครัวมีลูกแต่ก็หาความสุขไม่ได้ บางครอบครัวอ้างลูกเป็นภาระผูกพันที่ต้องอยู่รับผิดชอบร่วมกัน ทั้งที่ไม่มีความสุข ทำให้เด็กมีปัญญา สร้างทุกข์ให้กับลูก สำหรับพี่ไม่จำเป็นต้องมีบุคคลที่2.3.4 เลย ความสุขมันอยู่ที่ตัวเรา ที่พี่พูดได้แบบนี้เพราะพี่เคยเห็นตัวอย่างมาแล้ว"

?

"คนดีกับยายไง คนดีกับยายทำให้พี่รู้ว่า ความสุขของเรามันไม่ได้มาจากสิ่งรอบตัว แต่มันอยู่ที่ใจเราตัวเราเองต่างหาก ทุกวันนี้แค่คนดีมีความสุข คุณพ่อคุณแม่มีความสุข พี่ก็พอใจแล้ว"

"ขอบคุณนะครับพี่ราม"

 

.............

 

 

ตั้งแต่เอื้อท้องผมก็แทบไม่ได้พักเลย แต่ก็ไม่ได้เหนื่อยมากนะครับ ทางบริษัทเรา มีมาตราฐานมีการวางระบบงานที่ดีเยี่ยมอยู่แล้ว ตอนนี้พี่ธามพาเอื้อไปพักผ่อน ท้องคุณแม่โตมาก ขี้หงุดหงิดโมโหง่าย แต่พี่ธามก็สามารถรับมือได้เป็นอย่างดี ช่วงนี้เอาใจคุณแม่มือใหม่ วางทริปเที่ยวไว้หลายจังหวัด ผมเลยไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่จังหวัดไหนแน่

ป๊ากับม๊าก็ไปเยี่ยมพี่อุ้มกับหลานๆ ปกติผมจะไม่ค่อยเหงานะเพราะคุณป้าให้ไปสอนทำขนมอยู่บ่อยๆ ส่วนพี่รามก็มีปัญหาที่ภูเก็ตไม่จบไม่สิ้น เรื่องที่ดินที่อยู่ติดโรงแรมของพี่ราม ตอนแรกบอกจะขายให้แต่ถูกผู้มีอิทธิพลอ้างขอค่าคุ้มครองขอเพิ่มค่าที่ดิน ซึ่งแน่นอนพี่รามไม่มีวันยอมเรื่องแบบนี้แน่ ยังสรุปไม่ได้ พี่รามก็เลยต้องวิ่งลงกรุงเทพฯ-ภูเก็ตเป็นว่าเล่น ผมเป็นห่วงนะ คุณลุงคุณป้าก็เป็นห่วง การที่เรามีปัญหากับผู้มีอิทธิพล มันก็เป็นความเสี่ยง ทุกครั้งที่พี่รามเดินทางไปผมรู้สึกกังวลทุกครั้ง

 

Rrrrrrr 

Rrrrrr

"ครับ"

[อุ่นเหรอลูก]

"ครับป้ามีอะไรครับ ทำไมทำเสียงแบบนั้น"เสียงสั่นๆของคุณป้าเล่นเอาผมนั่งไม่ติด

[ตารามลูก]

"พี่รามทำไมครับ!!"

[ตารามหายไป ]

"หายไปได้ยังไงครับ"

[ไม่รู้เลยลูก เห็นทางผจก.โรงแรมบอกว่าช่วงเย็นออกไปเจรจาเรื่องที่ดิน แล้วก็หายไปเลย]

"อุ่นจะไปภูเก็ตครับ"ผมตัดสินใจโดยไม่ต้องคิดก่อนเลย เพราะถ้าให้ผมอยู่ที่นี่ผมก็คงไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร

[อุ่นไปได้ใช่ไหมลูก]

"ไปได้ครับ"

[เดี๋ยวแม่จะบินตามไป ตอนนี้แม่รอคุณพ่ออยู่ ได้เรื่องยังไงหนูโทรหาแม่ด้วยนะ]

"ได้ครับแค่นี้ก่อนนะครับ" 

[ฝากด้วยนะลูกนะ] ผมวางสายจากคุณป้า แล้วโทรหาคุณแป้ง

"พี่แป้งครับจองตั๋วเครื่องบินไปภูเก็ตให้ผมด้วยครับ ด่วนที่สุดเลยนะครับ"

"ได้ค่ะ"

ผมพยายามโทรหาพี่ธาม ติดต่อไม่ได้เลย น่าจะอยู่ในสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่มีสัญญาน ผมรีบเคลียร์งานที่ค้าง แล้วรีบกลับไปบ้าน เอาเสื้อผ้าติดตัวไป2-3ชุด ฝากแม่บ้านให้ช่วยดูแลบ้านให้ดี ผมพยายามตั้งสติ ภาวนาให้คุณพระคุ้มครองพี่ราม

ยายจ๋าคุ้มครองพี่รามให้อุ่นด้วยนะ   

 

.........

[17.00น]

 

 

 

ผมเดินออกจากอาคารของสนามบินจังหวัดภูเก็ต

"สวัสดีครับ"ผมมองหน้าคนมาทักอย่างระวังตัว ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น"ผมเป็นผจก.โรงแรมครับ คุณอรสั่งให้ผมมารอรับคุณอุ่นครับ"ผมไม่ขยับตาม อีกฝ่ายยื่นบัตรพนักงานให้ผมดู

"ถ้ายังไม่เชื่อโทรหาคุณอรก่อนก็ได้นะครับ"

"ไม่เป็นไรครับไปกันเลย" ผมไม่อยากเสียเวลาเพราะทุกนาทีมันมีชีวิตของพี่รามเป็นเดิมพัน ผมก้าวเท้าตามอีกคนไปขึ้นรถ

"ติดต่อคุณรามได้หรือยังครับ"

"ยังครับ"

"แจ้งความหรือยังครับ"

"คุณพงษ์พ่อของคุณรามจัดการแล้วครับ"

"มีเบาะแสอะไรบ้างไหมครับ"

"ยังเลยครับ" ผมได้ยินคำตอบแบบนี้ ผมแทบไม่มีแรงเลย หายใจแทบไม่ออก

 

ผมกลัว ~~~ 

 

......

 

"คุณป้าครับผมมาถึงแล้ว"

"เหรอลูกเป็นยังไงบ้าง" น้ำเสียงท่านเปลี่ยนไปหรือว่าผมรู้สึกไปเอง?

"อุ่นอยากเจอตำรวจเจ้าของคดี คุณป้าช่วยติดต่อให้หน่อยได้ไหมครับ อุ่นถามผู้จัดการเค้าบอกว่าคุณลุงเป็นคนจัดการ"

"ตอนนี้ทุกคนรอน้องอุ่นอยู่ ให้ผจก. พาหนูมาเลยค่ะ"

"ค..ครับ" สายตัดไป ผมหันไปมองหน้าคนข้าง

"เชิญครับ"

คุณผจก.เดินนำผมไปทางด้านหลังของโรงแรมซึ่งติดกลับทะเล

 

ฮืออๆๆ ฮืออๆๆ

ฮึกๆ ฮือๆๆๆ

 

 

 

 

ผมปล่อยโฮอย่างไม่อายทันทีที่พี่รามเดินมาถึงตัว ผมทุบไปที่อกของอีกคนหลายครั้ง ความอัดอั้น ความกลัว ที่ผ่านมาตลอด4-5ชม.ที่ได้รับข่าวร้าย ถูกระบายออกมาเป็นน้ำตา 

ฮืออๆๆ ฮึกๆ

"พี่ขอโทษครับ พี่ขอโทษ" คนโตดึงผมไปกอด พยายามปลอบให้ผมหยุดร้องไห้"คนดีเงียบนะ"

"พี่อย่าทำแบบนี้..อีกฮึกๆๆๆอุ่นกลัว ฮึกๆ"

"ครับๆพี่จะไม่ทำแบบนี้อีกเลยพี่สัญญา แค่พี่เห็นเราร้องไห้พี่ก็ใจจะขาดแล้วครับ ขอโทษที่พี่คิดน้อยไป "

"ฮืออๆ"ผมพยักหน้าทั้งน้ำตา

"มากับพี่นะครับทุกคนรอเราอยู่" ผมหันไปมองตามที่พี่รามบอก ครบทุกคนเลยครับ ทุกคนปิดผมเงียบแม้แต่เอื้อ

คุณป๊าคุณม๊า

คุณลุงคุณป้า

พี่อุ้มกับสามีแล้วก็หลานๆ

พี่ธามกับเอื้อ

เพื่อนๆพี่ราม

มันเป็นงานแต่งเล็กๆที่ผมฝันถึงมาตลอด

พี่รามเนรมิตริมทะเลเป็นลานดอกไม้สีขาวมีเก้าอี้เฉพาะแขกคนสำคัญอยู่ระหว่าง2ข้างทาง ด้านหน้าเป็นซุ้มดอกไม้ ผมดีใจคนที่ผมรักอยู่ตรงนี้ครบ ที่พิเศษไปกว่านั้นเก้าอี้ว่างข้างๆม๊ามีรูปยายตั้งอยู่ ชุดของทุกคนอยู่ในธีมฮาวายทั้งนั้นรวมทั้งพี่รามด้วย มีแต่ผมที่ยังอยู่ในชุดทำงานคนเดียวเลย

"รามพี่ขอตัวอุ่นสักครู่นะเดี๋ยวมา" พี่อุ้มบอกคนตัวโตข้างๆผม ก่อนจะดึงมือผมออกจากงาน

พี่อุ้มแปลงร่างให้ผมในเวลาไม่ถึง10นาที ตอนนี้ผมอยู่ในชุด เสื้อฮาวายลายดอกสีฟ้าขาวเหมือนพี่ราม แต่ไซร์เล็กกว่า เปิดกระดุมหมดทุกเม็ดด้านในเป็นเสื้อกล้ามสีขาว กาวเกวขาสั้นสีขาว เอาง่ายๆผมแต่งเหมือนพี่ราม ต่างกันตรงผมมีมงกฏดอกไม้บนหัวแต่พี่รามไม่มี

เราทำพิธีง่ายๆผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายร่วมเป็นสักขีพยาน

ผมนายราม เอกโชติภูมินท์ จะดูแล จะไม่ทอดทิ้ง จะเป็นที่พึ่ง จะรัก จะซื่อสัตย์ กับนายโอบอุ่น แต่เพียงผู้เดียว ตราบสิ้นลมหายใจสุดท้ายของผม 

ผมนายโอบอุ่น จะดูแล จะไม่ทอดทิ้ง จะเป็นคอยกำลัง จะรัก จะซื่อสัตย์ กับพี่ราม แต่เพียงผู้เดียวตราบสิ้นลมหายใจสุดท้ายของผมครับ 

เราสองคนผลัดกันสวมแหวนให้กันและกัน พี่รามอ้าแขนกว้างรับผมเข้าไปในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น 

"ขอบคุณนะครับพี่ราม"

"พี่ก็ต้องขอบคุณคนดีเหมือนกันครับที่รักพี่"

*เสียงหัวเราะ ของคนในครอบครัว

*เสียงโหแซวของพวกเพื่อนๆ 

*รอยยิ้มของคนที่เรารัก

 

ผมมีความสุขมากที่สุดเลยครับยาย 

 

(ในห้องสุดหรู ที่ตบแต่งพิเศษสำหรับคืนพิเศษคืนนี้)

 

"ตกใจมากเหรอครับ"

"ครับ อุ่นกลัวมาก"รามกะชับอ้อมกอด ให้คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าได้คลายความกลัวลง

"พี่ขอโทษนะครับ ที่เล่นแรงแบบนี้"

"ตอนนี้อุ่นไม่เป็นไรแล้วครับ"คนตัวเล็กหันหน้ามาหาคนที่ตัวโตกว่า"ไหนพี่รามบอกว่าจะแต่งปลายปี"

"ก็เรือนหอสร้างใกล้เสร็จแล้ว พี่อยากอยู่กับคนดีเร็วๆ คนดีละครับ" 

"อุ่นก็อยากอยู่กับพี่"คนตัวเล็กซบหน้าลงกับอกอุ่นๆพร้อมกับกระชับอ้อมแขนที่กอดรอบเอวของคนพี่ สองคนยืนรับลมเย็นๆอยู่ระเบียงห้องของโรงแรมที่สูงกว่า15ชั้น

"คนดี" มือหนาสอดใต้กลุ่มผม รั้งใบหน้าของคนตัวเล็กให้เงยรับใบหน้าของตัวเองที่ก้มลงมาประกบริมฝีปาก มือบางเลื่อนขึ้นโอบรัดรอบคอของคนพี่อย่างไม่รู้ตัว

"อื๊อ~พี่~พอก่อนครับ"

"ทำไมละ?"

"เราอยู่นอกห้องกันนะครับ" มือหนาที่เริ่มซนสอดเข้าไปในเสื้อตัวบางลูบคลำต่ำลงไปเรื่อยๆ จนคนตัวเล็กต้องรีบเตือน ถ้าคนพี่จะทำอะไรตรงนี้มันคงน่าอาย

"ไม่ได้เหรอครับ"คนพี่รู้อยู่แล้วว่าคนน้องอาย แต่ก็ยังอยากจะแกล้งเย้าให้อายกว่าเดิม

"ไม่เอาครับ อุ่นอาย"น้องรีบผละหนีจากจูบที่เริ่มรุกล้ำไปทั่วหน้า ลำคอ ไหล่ที่ถูกอีกคนรั้งเสื้อออกให้เปิดกว้างขึ้น

"ไปในห้องกันนะ"

น้องได้แต่พยักหน้าที่ซบอยู่บนแผ่นอก คนพี่ยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในห้องหอที่เตรียมไว้ รามดีใจที่เห็นคนดีของเขาไม่มีถ้าทีกังวล คงมีแต่เรื่องอายที่เห็นได้ชัดจากตัวแดงหน้าแดง แต่ถึงอย่างนั้นรามก็ชอบและเอ็นดูในความเดียงสาที่น้องเป็น

รามวางร่างบางลงบนเตียงอย่างทนุถนอม มือหนาที่ไล่ถอดกระดุมที่เหลือทั้งของตัวเองและของน้องจนหมด ร่างกายขาวเนียนที่รามใฝ่ฝันอยากเห็นอีกครั้งตอนนี้อยู่ตรงหน้า ทำให้ร่างกายของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์อย่างเขา อยากที่จะอดทนต่อไปไหว 

รามมอบความรักทั้งหมด ผ่านการแสดงออกในทุกอริยาบถของการร่วมรัก นุ่มนวล อ่อนหวาน ออดอ้อนให้อีกคนสนองตอบความต้องการในทุกจังหวะที่รามร้องขอ อุ่นคนที่ไม่ประสาเรื่องแบบนี้อยู่แล้วถูกชักจูงได้โดยง่าย ความรักได้การตอบสนองมันยิ่งทำให้คนที่เฝ้ารอมีความสุขจนล้นทะลัก รอบแล้วรอบเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เค้าทั้งสองคนเติมเต็มให้กันและกัน

 

 

 

 END.

 

 

ความรักของแต่ละคู่ มันอาจจะมีการเริ่มต้นและการเดินทางที่แตกต่างกัน แต่สุดท้ายแล้วจุดหมายก็มีแค่2ทาง คือ ผิดหวังเลิกลากับสมหวังครองคู่ได้จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ทั้งสองทางมีอยู่หลายเหตุผลที่ทำให้ถึงจุดนั้น อย่างไรก็ตามสิ่งที่สำคัญทีสุดก็คือคนสองคน คุณหนักแน่นพอไหม คุณพยายามเข้าใจอีกฝ่ายหรือเปล่า คุณเชื่อใจคนที่ยืนข้างคุณไหม ฯมีอีกเยอะแยะมากมายที่เราต้องเรียนรู้ที่จะสร้างชีวิตคู่ไปด้วยกัน สำหรับคนที่มีคู่ขอให้คุณจับมือกันไว้แน่นนะคะ

ไรท์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกคนจะมีคนรักที่ดี มีครอบครัวที่ดี ขอบคุณที่ติดตามมาจนจบ รักนะคะ 

สวัสดีค่ะ

 

 

 

 

 

///สวัสดี/// 

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้น  

ขอบคุณทุกๆกำลังใจ 

รักคนอ่านทุกคน 

*นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เริ่มงานเขียน มีคำผิดค่อนข้างมากอาจจะทำให้เสียอรรถรสในการอ่าน ขออภัยไว้ณ.ที่นี้ด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น