ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กอดครั้งที่22 ตอนจบ(ที่สั้นมาก ฮ่า)

ชื่อตอน : กอดครั้งที่22 ตอนจบ(ที่สั้นมาก ฮ่า)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 06:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่22 ตอนจบ(ที่สั้นมาก ฮ่า)
แบบอักษร

Chapter 22

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมกำลังนั่งเปื่อยอยู่ในบ้านของตัวเองที่ตอนนี้เงียบเหงามาก เพราะคนอื่นๆเขามีการมีงานทำแต่ผมนั้นไม่มี เห็นว่าพ่อกับพี่ปลายน่าจะไปเคลียเรื่องที่จะย้ายมาอยู่ที่ไทย เลยต้องไปทำสัญญาธุรกิจกับบริษัทคู่ค้า ส่วนแม่กับพี่กัสก็ไปทำเรื่องอะไรซักอย่างให้พี่เรย์ ในบ้านเลยเหลือแค่ผมและป้าอุ่นสองคน

อ๊อด!!!

ผมลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งอยู่ก่อนจะเดินออกจากตัวบ้านไปที่ประตูรั้วที่ปิดไว้อยู่ ผมมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้วนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะประตูรั้วที่เป็นซี่เหล็กทำให้ผมมองเห็นคนที่อยู่ด้านนอกโดยที่ยังไม่ได้เปิดประตูและเขาก็มองเห็นผมด้วยเช่นกัน

เขาคือพี่เอื้อ พี่คนที่เป็นคนสำคัญของพี่มินและขณะเดียวกันเขาก็คือแฟนของเพื่อนข้างบ้านผมที่ชื่อโอเว็นด้วย

“ฟ้าอยู่ไหน”เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชามากๆจนผมรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบ

“ฟ้าไหนครับ”ผมไม่ได้กวนเขานะ แต่ผมไม่รู้จริงๆว่าคนชื่อฟ้าที่เขาพูดถึงคือใคร

ถ้าหมายถึงพี่ปลาย ที่ชื่อปลายฟ้าก็ควรจะเรียกพี่ปลายไหม ทำไมถึงเรียกว่าฟ้าหล่ะ ผมไม่เคยได้ยินใครเรียกพี่ปลายว่าฟ้ามาก่อนด้วยซ้ำ

“อย่ามาเล่นลิ้น บอกฉันมาว่าฟ้าอยู่ไหน”

ว้อย อยากจะตะโกนใส่หน้าเขาจังว้อย ว่าไม่รู้จักคนชื่อฟ้า

“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงใคร”ผมอธิบาย

“เธอโง่หรือไงถึงไม่รู้จักพี่ชายตัวเอง”เขามองหน้าผมด้วยสีหน้านิ่งๆ แววตาเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัว

แม่จ๋า หมอกกลัวอ่ะงื้ออออออ

เอ๊ะ!!! ว่าแต่ เขาบอกว่าผมไม่รู้จักพี่ชายตัวเองหรอ พี่ชายที่ชื่อฟ้าหน่ะนะ

หรือจะเป็นพี่กัส พี่กัสชื่อฟ้าหรอ ทำไมแม่ตั้งชื่อโหลจัง

“มาทำอะไรบ้านกู”ผมหันไปมองทางต้นเสียง ไม่ใช่แค่ผมที่หันรวมถึงคนที่ยืนอยู่นอกรั้วนั่นด้วย

“มาทวงสัญญาไงฟ้า”เขาเดินไปหาพี่กัสที่เพิ่งจะมาถึง พี่กัสดูตกใจที่พี่เอื้อเดินเข้าไปประชิดตัวขนาดนั้นก่อนพี่เอื้อจะรวบหัวรวบหางจับพี่กัสลากให้เดินไปที่รถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

“เห้ย!! ปล่อยกู กูไม่ได้ชื่อฟ้าว้อย”เหมือนพี่กัสจะโวยวายแต่พี่เอื้อก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยอีกฝ่ายง่ายๆ

ตกลงว่าพี่กัสไม่ได้ชื่อฟ้า แล้วฟ้าคือใครวะ?

ว้อย น้องงงไปหมดแล้วววววว

ผมยืนมองรถคันหรูของพี่เอื้อที่เคลื่อนตัวออกไปจนลับตาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพี่ปลาย

ผมต้องฟ้องให้พี่ปลายรู้ว่าพี่กัสพาผู้ชายมาบ้าน ถึงจะเป็นแค่หน้าบ้านก็เถอะ

(“ว่าไงครับ”)รอสายได้ไม่นานพี่ปลายก็กดรับ

“พี่กัสโดนอุ้มไปแล้วครับ”ผมพูด

(“ใครมาอุ้มครับ”)

“พี่เอื้อครับ พี่เอื้อมาที่บ้านพี่ปลายรู้จักพี่เอื้อไหมครับ”

(“...”)

อ่าว! พี่ปลายเงียบทำไม

ไม่นานสายก็ถูกตัดไป ผมยืนมองหน้าจอมือถือตัวเองที่ดับลงด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าพี่ปลายเป็นอะไรถึงไม่ยอมคอบคำถามผม

ผมเดินกลับเข้ามาในบ้านทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวยาวหยิบหนังสือที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาอ่าน ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน สะดุ้งตื่นอีกทีก็เจอคนที่อยากจะเจอนั่งอยู่ด้านข้างผม

“พี่วิน”ผมหันไปเรียกคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัว

พี่วินหันมามองผมก่อนจะยิ้มให้

“ตื่นแล้วหรอครับ”

“ครับ กี่โมงแล้วครับ”ผมลุกขึ้นนั่ง

“บ่ายสามครับ”

อ่า ผมหลับไปสองชั่วโมงเอง

“พี่ปลายบอกให้พาหมอกกลับหอครับ เราจะไปกันเลยไหม”พี่วินพูด

“กลับทำไมครับหมอกเพิ่งอยู่ได้วันเดียวเอง”ผมถาม

“ไม่รู้ครับ พี่ปลายบอกแค่ให้พาหมอกกลับหอ”

แงงงง หมอกจะอยู่กับป้าอุ่น ทำไมพี่ปลายทำแบบนี้

“แล้วพี่ปลายไปไหนครับ”ผมถามอีกครั้ง

“บอกว่าไปทำธุระครับ คงไม่ได้มาเจอหมอกซักพัก”พี่วินพูดต่อ”ไปเก็บของดีกว่าครับ”

ผมเดินขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเองเพื่อเก็บของ ส่วนพี่วินก็นั่งรออยู่ข้างล่าง หลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้วพี่วินก็มาส่งผมที่หอพัก

เราสองคนขึ้นมาบนห้องของผม พี่วินนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาส่วนผมก็กำลังหาอะไรกินอยู่ที่ครัว หยิบขนมที่อบเก็บไว้ออกมาจากตู้ทั้งโหลก่อนจะเดินไปหาพี่วินแล้ววางโหลขนมลง

“กินไหมครับ”ผมถามขณะที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆพี่วิน

“เดี๋ยวอ้วนนะครับ”พี่วินหันมามองหน้าผม

“อ้วนก็รักครับ”ผมซุกหน้าลงไปบนอกของพี่วิน

ความรู้สึกคิดถึงมันเริ่มถามโถมเข้ามามากขึ้น อาจจะเพราะว่าพี่วินหายไปนานมากและผมก็ไม่ได้อ้อนพี่วินแบบนี้มาซักพักแล้ว

พี่วินลูบหัวผมเบาๆด้วยความเอ็นดู

“คิดดีแล้วหรอครับที่ไปขอให้แม่พี่มาขอผมหน่ะ”ผมเงยหน้าขึ้นถามพี่วิน

“หือ แล้วหมอกคิดว่าพี่คิดดีหรือเปล่าหล่ะ”พี่วินก้มลงมามองหน้าผม

“ไม่รู้ครับ แต่หมั้นแล้วก็ต้องแต่งนะ”ผมซุกหน้าลงไปบนอกพี่วินอีกรอบ

“ไม่ปล่อยให้ใครมาขโมยหรอกครับ”พี่วินกอดผมไว้หลวมๆ

มาคิดๆดูแล้วก็รู้สึกโชคดีที่ผมได้มาเจอพี่วิน มันแน่อยู่แล้วว่ากว่าเราจะสมหวังในความรักมันต้องแลกกับอะไรหลายอย่าง แต่ผมหน่ะยอมเสียแค่ไม่กี่อย่างก็ทำให้ผมเจอคนที่เป็นของผมจริงๆแล้ว ผมไม่สนหรอกว่าพรุ่งนี้เขาจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นหรืออีกสิบปีเขาอาจจะเบื่อผม ผมรู้แค่ตอนนี้เขายังรักผมก็พอ ตอนนี้เขายังอยู่กับผม ตอนนี้เขายังเป็นของผม

“ขอบคุณนะครับ ที่รักเด็กบ้าๆคนนี้”ผมพูดเสียงอู้อี้

“ขอบคุณเหมือนกันครับ ที่ไว้ใจมาคบกับพี่”พี่วินจูบเบาๆที่กลุ่มผมของผม

อ่า รู้สึกเหมือนมีไออุ่นล้อมรอบผมไว้ มันรู้สึกปล่อยภัย แข็งแรงพอที่จะปกป้องผมได้แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวล

โชคดีจริงๆที่ผมได้เกิดมารักคุณ คุณความรัก

.

.

.

.

.

The End.

.

.

.

ครืดดด ครืดดดด

ผมลืมตาขึ้นมากดปิดนาฬิกาปลุกที่มันยังสั่นไม่เลิกอยู่ แต่มันไม่ใช่นาฬิกาปลุกเนี่ยสิ มันเป็นสายคนโทรเข้ามาที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่

“สวัสดีครับ”

(“เลิกยุ่งกับน้องกูซะ อย่าหาว่าก็ไม่เตือน”)

พูดจบเขาก็วางสายไป

ใครวะ ผมเลื่อนหน้าจอมาเปิดดูเบอร์อีกครั้ง

เบอร์แปลกแฮะ

ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแบบเดิมก่อนจะข่มตานอนต่อ

ไม่มีอะไรหรอกเขาคงโทรผิดไปเอง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เดินทางมาจนถึงตอนจบซักที

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมานะฮับ

ช่วงนี้เรายุ่งๆต้องปรับตัวกับเรื่องเรียนเยอะเลยไม่ค่อยมีเวลาว่าง แต่มาต่อให้จบแล้วนะ

สมองมันตื้อๆด้วยคิดอะไรไม่ออก ฮ่า

ส่วนเรื่องที่สองเป็นเรื่องพี่เรย์กับเจ้าซุงนะ ดราม่ามีนิดนึงแต่จะไม่ออกแนวขำขันแล้วนะ เพราะนิสัยเจ้าซุงจะเป็นคนจริงจัง

ยังไม่รู้ว่าจะเปิดเรื่องวันไหน เพราะเรามาอยู่หอแล้วแป้นพิมพ์พัง รอให้ที่บ้านเอาอีกอันมาให้อยู่

อยากจะฝากติดตามเรื่องเจ้าซุงด้วยนะฮับ

ส่วนพี่ๆสองคนที่เหลือ คิดว่าจะเขียนเรื่องพี่กัสก่อน เดากันออกหรือเปล่าว่าพี่กัสจะได้คู่ใคร จริงๆเราใส่ตัวละครมาในเรื่องหมดแล้วทั้งคู่พี่กัสและพี่ปลายนะ

ถ้ามีข้อผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะ 😁

 

.

.

.

.

ความคิดเห็น