ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 จูบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 17:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 จูบ
แบบอักษร

“เธอไม่ต้องมาทำเป็นรู้จักฉันดี เรื่องแค่นี้มันทำอะไรคนอย่างฉันไม่ได้หรอก...”

“ผมรู้ครับ! พี่ขัวญเก่งและก็เข้มแข็งมากด้วย แต่มันก็ไม่ได้แปลว่า พี่ขัวญกำลังมีความสุขจริงๆนี่ครับ”

“ฉันจะสุขหรือทุกข์ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน...” 

ศศินารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่อยากมองหน้าชนกันต์อีก

“พี่ขัวญกลัว ผมหรอครับ!”

ชนกันต์ดูออกว่า ตอนนี้ศศินานั้นรู้สึกอย่างไร แม้ว่าเธอจะพยายามปกปิดมันไว้ มากแค่ไหนก็ตาม

“ทำไม!! ฉันจะต้องรู้สึกแบบนั้นด้วยล่ะ” ศศินาไม่สนใจคำพูดของชนกันต์

“ถ้าไม่กลัว! พี่ขัวญก็มองหน้าผม สบตาผมสิครับ...”

ชนกันต์ใช้มือจับปลายคางมนของศศินา หันมาประจันหน้าสบตาเขาอย่างถือวิสาสะ

 

“ได้สิ! ฉันไม่เห็นมีอะไร ที่ต้องกลัวเลยสักนิด... ” 

ศศินาไม่ยอมแพ้เช่นกัน เธอส่งสายตาตอบโต้ชนกันต์ไปอย่างลืมตัว และมันเพียงเท่านั้น… ชนกันต์ยิ่งรับรู้ได้ถึงความต้องการที่มีต่อศศินามากมายเหลือทน

ชนกันต์รีบเดินอ้อมเข้าไปหมุนเก้าอี้ศศินา ให้เธอหน้าหันมาอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนก้มลงใช้ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเธอเอาไว้

“พี่ขัวญรู้ตัวมั้ยครับ! อย่าท้าทายผู้ชายคนไหนด้วยสายตาแบบนี้อีก...”

ชนกันต์มองหน้าศศินาแล้ว ต้องพยายามระงับความรู้สึกที่มันกำลังร้อนรุ่มในตัวไว้ให้ได้มากที่สุด

“ทำไม!! ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน...ไม่ต้องมา.ยือ..”

ศศินายังพูดไม่ทันจบ เธอก็โดนชนกันต์ก้มลงประกบจูบที่ปากนวลนุ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรงมาก จนแทบหายใจไม่ออกเลยทันที 

“หือ!...หือ!.. ” 

“ผมเตือนพี่ขัวญ แล้วน่ะครับ!..”

ชนกันต์ค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาพูดและสายตายังมองหน้าเธออย่างหลงไหล

ศศินาได้แต่นั่งนิ่งอ่อนระทวยไปกับจูบครั้งแรกของเธอ ที่ชนกันต์พึ่งมอบให้

ชนกันต์ใช้ปลายนิ้วลากไปตามเส้นรอบปากของเธออย่างช้าๆและนุ่มนวลไล่บนลงล่าง จากนั้นก็ก้มลงไปจูบศศินาอีกครั้งก่อนใช่ลิ้นชิมริมฝีปากนุ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆตามความต้องการ

ศศินาเริ่มทนการรุกรานของชนกันต์ไม่ไหว จนต้องปล่อยตัวเองไปตามความรู้สึก เธอยอมแลกลิ้นกับเขาไปมาตามจังหวะจนเสียวซ่านไปทั้งตัว 

ชนกันต์ไม่รอช้า เขาอุ้มศศินาที่กำลังอ่อนไหวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงาน ก่อนแหวกขาเธอออกหันหน้ามาหาเขา แล้วกระซิบลงข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา 

“พี่ขัวญ! หวานที่สุดเลยครับ...”  

ศศินาได้ฟังแล้วยิ่งใจสั่นไหว เธอยอมโอบกอดคอชนกันต์เข้ามาหาตัวจนสองเต้าอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้เสื้อทำงานนั้นถูไถ่กับอกแกว่งของเขาอย่างรัญจวญ

ชนกันต์ยังประกบปากศศินาไว้แล้วกอดเธอแนบแน่นเช่นกัน จนอวัยวะส่วนล่างของทั้งสอง เริ่มเบียดเสียดกันไปมากระตุ้นอารมณ์ความต้องการที่มันกำลังเกิดขึ้น ร้อนแรงเหลือทนไหวแล้วจริงๆ

“อืม..อ้า!..อ้า!”

ศศินาเผลอส่งเสียงครางออกมาเบาๆ บ่งบงชนกันต์ว่าเธอกำลังรู้สึกสุขสมเช่นเดียวกันกับเขา

 

“ก๊อก! ก๊อก!..” 

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้นไม่หยุด สั่งให้ชนกันต์ต้องรีบปล่อยตัวศศินาอย่างแสนเสียดาย เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมละมุนของเธอที่ยังติดตัวเขาอยู่ไม่ได้หายไป

“พี่ขัวญครับ คือ...ผม….” 

ชนกันต์พยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับศศินา แต่เธอก็ไม่ได้สนใจฟังเลยเพราะยังรู้สึกอับอายกับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านไปเกินกว่าจะพูดอะไรกับเขาได้

ศศินารวมรวบสติคืนมาได้แล้ว เธอก็รีบจัดแจงหน้าตาเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยเป็นปกติ ก่อนอนุญาติให้บุลคลภายนอกเข้ามาในห้องได้

“เชิญค่ะ..”

“ขัวญ! ฉันได้ยินว่าแพทมันมาหาเรื่…” 

นิตยารีบเปิดประตูพรวดเข้ามาในห้องพูดยังไม่ทันจบ เธอก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่เก้าอี้คนละฝั่งกับศศินาเสียก่อน

“เออ!… ขอโทษน่ะ หมอขัวญฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามีคนไข้อยู่ด้วย” 

“ไม่เป็นไร! ไม่ใช่คนไข้หรอกหมอนิต เขาเป็นเพื่อนนายร้อยรุ่นเดียวกับเข้ม…. ชื่อกันต์น่ะ”

ศศินาบอกเพื่อนสาว นิตยาจึงรีบหันมาสำรวจโครงหน้าชายหนุ่มรุ่นน้องอย่างเต็มตา

“น้องกันต์เป็นเพื่อนน้องเข้ม มิน่าล่ะ ถึงได้หล่อเหมือนกันเลยน่ะ...”

“สวัสดีครับ!” ชนกันต์ยกมือไหว้นิตยาและยิ้มให้เล็กน้อยตามมารยาท 

“ปานนี้! เข้มรอนานแล้วล่ะ เธอไปเถอะ” ศศินาไม่อยากให้ชนกันต์ได้อยู่พูดคุยกับนิตยาอีก  

“ทำไม! แกต้องให้น้องกันต์รีบกลับไปล่ะขัวญ ฉันยังไม่ได้คุยด้วยเลยน่ะ” 

นิตยารู้สึกเสียดายมากที่ยังไม่ได้ทำความรู้จัก ชายหนุ่มรุ่นน้องหน้าตาดีคนนี้

“ผมขอตัวก่อนน่ะครับ...” 

ชนกันต์ยอมทำตามที่ศศินาบอกอย่างว่าง่าย เขายิ้มให้หมอสาวทั้งสองเล็กน้อยก่อนจะลุกออกจากห้องไปทันที 

 

“น้องกันต์ ยิ่งดูเขาก็ยิ่งหล่อ น่ารักดีน่ะขัวญ ฉันชอบ...” 

นิตยาพูดพลางมองตามประตูที่ปิดลง ตาเธอเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด

“ถึงยังไง! เขาก็เด็กกว่ามาก แถมยังเรียนไม่จบเลยน่ะนิต” 

ศศินารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเอง จะสนใจผู้ชายที่อายุน้อยกว่าได้เลย

“โถ่ขัวญ!... ความรักมันไม่ได้เกี่ยวกับอายุหรอกน่ะ มันเกี่ยวที่ตรงนี้...ที่หัวใจของแกมากกว่า ถ้ามันบอกว่าใช่ ยังไงมันก็ใช่น่ะ”

นิตยาชี้ไปที่หน้าอกข้างซ้ายศศินา แต่สายเธอนั้นเหลือบไปเห็นรอยแดงเป็นจ้ำๆไม่ใหญ่มาก บริเวณลำคอใต้ปกเสื้อของศศินา

“ขัวญ!! นั้นคอแกไปโดนอะไรมาหรอ”

“ก็แค่มดกัด ฉันเลยเกาแรงไปหน่อย.ไม่มีอะไรหรอก” ศศินารีบดึงปกเสื้อลงมาปิดเอาไว้ทันที

นิตยาสังเกตอาการเพื่อนสาวดูมีพิรุธมาก เพราะรอยแดงนั้นดูยังไงก็ไม่ใช่แค่รอยเกาธรรมดาแน่นอน

“ฉันรีบไปตรวจคนไข้ก่อนน่ะ...”

ศศินาหลบตาเพื่อนสาว ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนหยิบแฟ้มคนไข้เตรียมตัวจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน!...แล้วเรื่องยัยแพทล่ะ ฉันได้ยินว่านางมาตบหน้าด่าประจาน แกลั่นโรงพยาบาลจริงหรือเปล่า” นิตยาดึงแขนศศินาเอาไว้

 

       

 

...................................................................................

 

 

ความคิดเห็น