Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่16

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16
แบบอักษร

~อุ่น~ 

 

 

 

 

Rrrrrrr

Rrrr

"ครับ"

[วันนี้คนดีมาหาพี่ได้ไหมครับ นะๆ]

"ก็ได้ครับ"

[จริงๆนะ]

"ครับ"

[มาถึงขึ้นมาหาพี่ชั้น15ได้เลย]

"ครับ" วันนี้คนตัวโตงอแง บอกงานเยอะ เหนื่อยมากมารับไม่ได้แต่อยากเห็นหน้า อยากได้กำลังใจ ผมว่าเดี๋ยวนี้พี่รามอ้อนเก่งขึ้นทุกวันและตัวผมเองก็ไม่เคยขัดพี่เค้าได้เลยสักครั้ง วันนี้เพิ่มเติมมาด้วยคำเรียกชื่อแทนตัวผม'คนดี'

ผมออกจากบริษัทราวๆ16.30น.คิดว่าจะแวะหาของกินไปฝากคนทำงานหนักด้วย ผมแวะห้างใกล้ๆที่ทำงานของพี่รามซื้อขนมกินเล่นกับนมสดเย็นๆไปฝากคนขี้งอแง

ผมมาถึงหน้าโรงแรมชื่อดังที่เจ้าของขอให้เข้ามาหา ผมเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เพื่อแจ้งจุดประสงค์ที่มาติดต่อ

"สวัสดีครับ ผมมาพบคุณราม" พนักงานต้อนรับมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

"นัดไว้หรือเปล่าคะ" 

"คุณช่วยโทรไปแจ้........"ผมยังไม่ทันพูดจบ พนักงานก็หน้าหันหนีจากผมไปหาคนที่เพิ่งมาใหม่

"คุณฟ้าสวัสดีค่ะ มาหาคุณรามเหรอคะ"ใบหน้าที่ยิ้มแย้มจนเกินพอดีส่งไปให้สาวสวยข้างๆผม ช่างผิดกับตอนที่เจอผมครั้งแรกมาก

"ค่ะ อยู่ไหมคะ"

"อยู่ค่ะ วันนี้สงสัยจะรอคุณฟ้ายังไม่กลับเลยค่ะ" พูดจบคนทั้งสองก็หัวเราะพอใจกับคำตอบ

ผมยังยืนค้างอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน คนมาใหม่มองมาที่ผม แล้วหันไปพูดกับพนักงานคนเดิม สิ่งที่เธอสองคนพูดผมได้ยินไม่ชัดแต่น่าจะเกี่ยวกับผม 

พอเธอเดินเข้าไปด้านในตัวอาคาร ผมก็จะเอ่ยปากถามพนักงานคนเดิมอีกครั้ง

"เออ~~"

"น้องกลับไปก่อนไหม คุณรามเค้ามีแขกคนสำคัญ คงอีกนานหรือถ้าจะรอ เชิญด้านโน้นค่ะ ตรงนี้รบกวนลูกค้าท่านอื่น"เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่นั่งสำหรับผู้มาติดต่อ

ผมไม่ได้ตอบอะไร เดินไปนั่งรอตรงจุดที่เธอบอก ถ้าผมเป็นลูกค้าของที่นี่ผมคงผิดหวังกับการบริการของพนักงานคนนี้ และมันอาจจะไม่จบง่ายๆแบบผม 

"เห้อ~~"โทรศัพท์ไม่น่าแบตเตอรี่หมดเลย แต่ผมคุ้นๆหน้าผู้หญิงคนที่ชื่อฟ้าเหมือนจะเคยเป็นข่าวกับพี่รามก่อนหน้านี้ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจเธอเพราะผมเชื่อในตัวพี่ราม

 

 

~ราม~ 

18.00น.

 

 

 

ผมออกจากห้องประชุมก็เลยเวลางานมาพอสมควรแล้ว ผมประชุมทั้งวัน ทั้งเรื่องงบประมาณต่อเติมที่เกินงบไปมาก ทั้งเรื่องปัญหาที่สาขาภูเก็ต คาดว่าจะไปรับน้องไม่ทัน เลยนัดให้มาหาผมที่นี่ น้องน่าจะมารอผมแล้ว

"คุณนิชา มีคนมารอผมไหม"

"ไม่มีค่ะท่าน"

"อืม" ผมเดินเข้ามาในห้อง กดโทรหาน้องติดต่อไม่ได้ ปิดเครื่องหรือแบตหมด?

ก๊อกๆๆ

ก๊อกๆ

"เข้ามาเลยครับ"ผมยิ้มรอต้อนรับกำลังใจที่จะมาหา

"สวัสดีค่ะราม"ผมหุบยิ้มแทบไม่ทัน ไม่ใช่คนที่อยากเจอ

"สวัสดีครับ"แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาท

"พอดีฟ้าผ่านมาแถวนี้น่ะค่ะ เลยแวะมาชวนรามไปทานข้าวเย็นด้วยกัน"

"ผมไม่ว่าง มีนัดแล้วครับ"

"แต่วันนี้ฟ้ามีเรื่องจะคุยด้วยนะคะ เรื่องงาน"เธอเดินไปนั่งที่ชุดรับรองแขก แล้วก็พูดอะไรต่อ แต่ผมไม่มีอารมณ์จะฟัง พยายามกดโทรหาคนตัวเล็กที่ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน

"ก่อนฟ้าจะขึ้นมา ฟ้าเจอเด็กมาหาคุณเห็นพนักงานประชาสัมพันธ์บอกว่า เป็นพวกมาหาของานทำ แปลกนะ......"

"เดี๋ยว!!"

"อะไรคะ??"

"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ"

"มีคนมาของานคุณทำ....เดี๋ยวสิคะรามจะรีบไปไหน รอฟ้าด้วย"

"คุณนิชา! ทำไมไม่แจ้งผมก่อนๆจะให้ใครเข้าพบผม"

อารมณ์ตอนนี้พุ่งขึ้นแบบไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับคนดีของผมมันสำคัญหมด สถานการณ์ที่คนมาหาบอก น้องต้องเจอกับอะไรคำพูดและสายตาแบบไหน ไม่ต้องมีใครบอกผมก็พอจะเดาได้เอง

"เออ..."

"ผมไม่รอฟังคำตอบรีบเดินเข้าลิฟท์ กดล๊อกลงชั้นล่างสุด"

 

 

~อุ่น~ 

 

 

 

 

ผมลุกเดินไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อีกครั้ง คิดว่าครั้งนี้ถ้าไม่ได้เข้าพบ ผมคงไปรอพี่รามที่บ้านคุณลุงคุณป้าน่าจะดีกว่า

"เออ..คุณครับผมขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้ไหมครับ"

 "โทรศัพท์ใช้ได้เฉพาะพนักงานกับลูกค้าเท่านั้นค่ะ คนนอกถ้าไม่มีโทรศัพท์ส่วนตัว คงต้องไปใช้โทรศัพท์หยอดเหรียญด้านนอก"

พูดว่าอะไรนะ!! พูดใหม่อีกทีสิ!! ไม่ใช่ผมครับแต่เป็นเจ้าของที่นี่

"ค..คะ?"

"คุณบอกให้ใครไปใช้โทรศัพท์หยอดเหรียญ!!!"ผมรีบเข้าไปจับแขนพี่รามให้เค้าใจเย็นลงแต่ดูท่าทางจะเย็นลงยาก

"...."

"คุณผ่านการทดสอบเข้ามาเป็นพนักงานที่นี่ได้ยังไง มนุษยสัมพันธ์แย่มาก!!!!! แม้แต่พื้นฐานการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีคุณยังไม่มีเลย "

"...."

"คุณปล่อยให้คนอื่นขึ้นไปหาผมโดยพละการกับอีกคนที่มาติดต่อผม คุณกลับไม่โทรเช็คกับเลขาผมก่อน "

"..."

"ผมไล่คุณออก" พี่รามไม่ปล่อยให้อีกฝั่งได้พูดเลย"และผมจะบอกคุณไว้ตรงนี่เลยว่า คนๆนี้มีสิทธ์ในพื้นที่ของที่นี่ทุกๆตารางนิ้ว เค้าเป็นคนรักของผมเป็นคนที่ผมจะแต่งงานด้วย "พี่รามโกรธจนตัวสั่นหน้าแดงไปหมด ตั้งแต่รู้จักกันมานี่เป็นครั้งแรกที่เห็นพี่รามโกรธขนาดนี้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากบีบมือพี่รามเบาๆให้ใจเย็นลง ส่วนผู้หญิงที่เป็นดารา ก็ดูจะตกใจไม่น้อยที่เห็นพี่รามโวยใส่พนักงาน และเรื่องที่บอกว่าผมเป็นคนรักอีก

"คนดีไปกับพี่ครับ" พี่รามเดินจูงมือผมเข้ามาในตัวอาคาร กดลิฟท์ไปชั้น15 ผมไม่กล้าพูดอะไรเพราะรู้อารมณ์ของคนข้างๆดีประตูลิฟท์เปิดออก คงเป็นชั้นของผู้บริหารทั้งหมด แยกออกจากฝั่งของลูกค้าชัดเจน

"คุณนิชา เรียกหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ มาพบผมเดี๋ยวนี้"

"ค่ะท่าน"

ผมเดินตามเข้าไปในห้องทำงานของพี่ราม พี่รามเดินไปนั่งที่โต้ะทำงาน เงียบ! ผมรู้ว่าอีกคนพยายามระงับอารมณ์โกรธอยู่ นานหลายนาทีกว่าอีกคนจะเริ่มต้นพูดกับผม

"พี่ขอโทษนะครับ ตกใจใช่ไหม" คนพูดหน้าจ๋อยๆอารมณ์คงเริ่มเย็นลงแล้ว ผมทำใจกล้าเดินไปนั่งตักคนพี่ เอามือโอบรอบคออีกคนไว้

"พี่ไม่ผิดเลยครับ ไม่ต้องขอโทษ พนักงานคนนั้นผิดจริง ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่อุ่น อาจจะทำให้เสื่อมเสียงชื่อโรงแรมได้ สายตาที่มองเหมือนดูถูกไม่ควรมี และด้วยตำแหน่งหน้าที่เธอแล้ว ยิ่งไม่ควรแสดงกิริยาแบบนั้นเลย เธอผิดจริง"

"..."

"แต่..ว่าพี่รามครับ จะลงโทษอย่าให้ร้ายแรงถึงไล่ออกได้ไหมครับ ถ้านี่เป็นความผิดครั้งแรก ให้โอกาสเธอได้ไหมครับ ลงโทษเธอในแบบอื่นได้หรือเปล่า"

"..."อีกคนไม่ตอบได้แต่ฉีกยิ้มกว้าง

"ยิ้มอะไรครับ"

"นี่ลงทุนมานั่งตักมาอ้อนพี่ให้ลดโทษให้คนอื่นเลยเหรอครับ"

"อุ่น~" ผมจะลุกออกแต่ก็ถูกอีกคนคว้าเอวไว้ก่อน

"จูบพี่ก่อน"

ใครจะกล้า ผมไม่เคยเริ่มก่อนสักครั้งส่วนใหญ่ก็มีแต่คนพูดที่เริ่ม 

"นะๆคนดี"

ผมหลับตาขยับหน้าเข้าไปใกล้ ให้ปากชนกับปากพี่เค้า

"แบบนี้ไม่เรียกจูบครับเรียกปากกระแทกปาก"

"ก็..ก็อุ่นจูบไม่เป็น"

 

Rrrrrr

[คุณรามคะหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์มาแล้วค่ะ]

"ให้รออยู่ด้านนอกก่อน" พี่รามตอบเลขากลับไป"พี่สอนให้นะ" พูดจบไม่รอคำตอบเลย พี่รามค่อยๆดูดเม้มริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา ค่อยเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ ผมได้แต่เกร็งแขนที่โอบอยู่รอบคอของอีกฝ่ายไว้"ขอพี่เข้าไปหน่อยนะครับ" ขอกันแบบนี้ผมก็เขินตายเลยแต่ก็ไม่เคยขัดใจได้หรอกครับ

พี่รามสอดลิ้นเข้าไปควานหาชิมรสหวานภายในโพรงปาก ดูดเม้มหยอกล้อเค้าคลึงเล่นไม่ยอมปล่อยจนตอนนี้ผมแทบจะหมดแรง ผมเอามือทุบไปที่อกเบา เตือนอีกคนว่ามีคนรออยู่ด้านนอก พี่รามค่อยๆผละริมฝีปากออกมาพร้อมดูดซับน้ำใสๆที่ซึมตรงมุมปากให้ทั้งสองข้าง

"ยังไม่อิ่มเลย~ "

"คุยงานก่อนนะครับ" ผมพูดตอบกลับไปแต่ไม่กล้ามองหน้า ใครจะไปกล้ามอง พูดจาน่าอายออกมาสะขนาดนั้น อิ่มอะไรเร้า~~ 

พี่รามกดโทรบอกให้เลขาเชิญหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ เข้าพบได้แล้ว

ก๊อกกๆๆ

"เชิญ"

"สวัสดีครับคุณราม"

"เชิญนั่ง คุณทราบไหมว่าผมเรียกคุณมาด้วยสาเหตุอะไร "

"เออ..ทราบครับ"

"ผมคงไม่ต้องเล่ารายละเอียด คุณไปขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดได้เลย และเช็คดูด้วยว่า พนักงานคนนี้เคยมีความผิดมาก่อนหรือเปล่า ถ้านี่เป็นครั้งแรก ให้ใบเตือนอบรมเพิ่ม และอย่าให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก"

"ครับ ขอโทษครับ"

"ผมหวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก คุณกลับไปได้แล้ว"

"ครับ"

พี่รามหันมาสบตากับผม ผมยิ้มให้แล้วยกนิ้งโป้งบอกว่าพี่รามเจ๋งสุดๆไปเลย

 

______

 

ตั้งแต่เอื้อแยกไปอยู่ที่เรือนหอ ผมก็เหงานะ ยิ่งตอนนี้ป๊ากับม๊าแอบหนีเที่ยวกันสองคน รอบนี้น่าจะยาวเลยเพราะท่านวางแพลนเอาไว้นานแล้ว อาจจะแวะไปหาหลานก่อนกลับด้วย

"คุณอุ่นคะ"

"ครับป้า"

"ช่วงเที่ยงจะรับอะไรดีคะ"

"ยังดีกว่าครับ อุ่นยังไม่หิวเลย"

"ถ้าคุณจะเอาอะไรเรียกป้าได้เลยนะคะ"

"ขอบคุณครับ"

ผมนอนเล่นอยุ่ที่ศาลาหลังเล็กในสวนกล้วยไม้ของป๊า ใกล้จะเที่ยงแล้วแต่บริเวณนี้กับร่มรื่น มีลมเย็นๆกลิ่นดอกแก้วหมอฟุ้งทั่วบริเวณ

ผมกำลังเคลิ้มๆ มันเหมือนมีอะไรมาไต่อยู่ที่หน้าแต่ด้วยความง่วง ผมใช้มือปัดป่ายมันออกไป แต่สักพักมันก็มาอีก ผมค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ

อ๊ะ!! "พี่รามเล่นอะไรเนี้ยอุ่นตกใจหมด "

"ตกใจหรือเขินครับ"

"ก็..ก็ทั้งสองอย่าง"จะไม่ให้เขินได้ยังไงเล่นเอาจมูกมาหอมไปทั้งหน้าแบบนี้

"พี่ชอบเวลาเราเขิน"

"มาได้ไงครับ"

"พี่รู้ว่าวันนี้เราหยุด คนดีต้องเหงาแน่ๆ พี่เลยรีบเคลียร์งาน แล้วมาอยู่เป็นเพื่อนไง"

"ขอบคุณครับ แล้วเอาอะไรมาครับเยอะเลย "

"แบบบ้าน"

"?"

"ของเรา"

"ของเราเหรอครับ หมายถึงผมกับพี่เหรอ"

"ใช่ครับ"พี่เอามาให้อุ่นเลือกแบบ ตอนแรกคิดว่าจะสร้างให้เสร็จก่อน แล้วให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน แต่พ่อท่านแนะนำว่า ให้บอกเลยดีกว่า ให้อุ่นได้เลือกแบบบ้านเอง สีที่อุ่นชอบ ของตกแต่งที่ถูกใจเรา เพราะของพวกนี้มันจะอยู่กับเราสองคนไปตลอดชีวิต

ผมนั่งฟังคนตัวโตพูดด้วยหัวใจที่พองโต ผมไม่เคยคิดเลย ว่าจะมีวันนี้ (ยายมองอุ่นอยู่ใช่ไหมครับ ยายมีความสุขไปกับอุ่นใช่ไหม) ผมโผลเข้ากอดตนตัวโตแน่น ซบหน้าลงกับไหล่กว้าง 

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณพี่ราม อุ่นมีความสุขมากๆเลย"

"พี่ก็มีความสุขมากครับ"

พี่รามบอกว่าบ้านของเราจะสร้างในรั้วเดียวกับบ้านพี่ราม ตอนแรกป๊าท่าทางจะไม่ยอมอยากให้ผมอยู่ด้วย แต่ทางคุณลุงคุณป้าก็ขอความเห็นใจ เพราะพี่ธามก็ย้ายออกมาคนหนึ่ง ทางผู้ใหญ่ของทั้งสองฝั่งก็เลยตกลงกัน ให้ผมปลูกเรือนหอในฝั่งบ้านของพี่รามได้ แต่ทั้งพี่ธามกับเอื้อและพี่รามกับผม ต้องกลับมานอนบ้านตัวเองอาทิตย์ละ2วัน พวกเราก็ยินดี เพราะพวกเราก็อยากให้มันเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

 

 

 

 

 

///จบตอนที่16/// 

ขอคุณคนอ่าน 

ขอบคุณคอมเม้น 

ขอบคุณกำลังใจ 

ฝากพี่รามน้องอุ่นด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น