Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่15

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15
แบบอักษร

~อุ่น~ 

 

 

 

 

"ไม่ต้องช่วยแล้วลูก ไปแต่งหน้าทำผมกับเอื้อเลย ชุดอุ่นม๊าให้คนเอาไปไว้ในห้องให้แล้ว" 

"ครับม๊า ขอบคุณครับ" 

วันนี้เป็นวันสำคัญของเอื้อและครอบครัว ทุกคนหัวหมุนกันตั้งแต่เช้ามืด เพราะได้ฤกษ์สวมแหวน9.39น.พวกเราเลยต้องจัดเตรียมความพร้อมกันตั้งแต่เช้า เพื่อไม่ให้มีปัญหาติดขัด เจ้าสาวก็ตื่นเต้นได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมง เจ้าบ่าวก็คงไม่ต่างกัน 

วันนี้เอื้อเด็กห้าวของพวกเราสวยมาก เธออยู่ในไทยจักรพรรดิ ใช้ซิ่นไหมยกทองสีทองอ่อนๆ เอวจีบ จีบหน้ามีชายพก ห่มแพรจีบแบบไทยสีชมพูอ่อน เป็นชั้นที่หนึ่งก่อน แล้วจึงใช้สไบปักอย่างสตรีสมัยโบราณ ห่มทับแพรจีบอีกชั้นหนึ่ง ใช้เข็มขัดไทยคาด สง่างามแบบไทยแท้ 

ส่วนผมเป็นชุดไทยโบราณท่อนบนเป็นเสื้อราชปะแตนสีครีมอ่อน สวมคู่กับโจงกระเบนสีเดียวกัน ของผมกับของพี่รามเป็นชุดแบบเดียวกัน ต่างตรงสี ของพี่รามเข้มกว่าเล็กน้อย วันนี้ผมเป็นเพื่อนเจ้าสาว ส่วนพี่รามเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว 

"อุ่นเราตื่นเต้น" เจ้าสาวเดินมาจับมือผม 

"อุ่นก็ตื่นเต้น" 

"กี่โมงแล้วอุ่น" 

"ใกล้ได้เวลาแล้ว พี่รามเพิ่งโทรเข้ามาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว เอื้อมานั่งนี่มา หายใจเข้าลึกๆ"ผมพยายามปลอบคนที่กำลังตื่นเต้น ทั้งๆที่ผมเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน 

"มาแล้วนะลูก คนเยอะมากเลย ขบวนขันหมากยาวมาก"ม๊ามาส่งข่าวด้วยหน้าตื่นๆ 

ผมกับเอื้อลุกขึ้นไปแอบดูที่ริมระเบียง ผมมองเห็นพี่รามกับพวกเพื่อนๆยืนอยู่ด้านหลังพี่ธาม ข้างๆพี่ธามจะเป็นคุณลุงกับคุณป้า รถหรูที่จอดอยู่ริมถนนข้างๆรั้วบ้าน ยาวไปจนสุดลูกตาน่าจะมากกว่า 20คัน ตอนนี้ขบวนขันมาก ทั้งเสียงกลองยาวเสียงโห่ร้อง เริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 

วันนี้เจ้าบ่าวอยู่ในชุดไทยแบบเต็มยศ ท่อนบนเป็นเสื้อราชปะแตนสวมคู่กับโจงกระเบนแบบไทยแท้ ที่สีเข้าชุดกับชุดของเอื้อ ดูสง่างามเหมาะสมกันที่สุด  

รายละเอียดปลีกย่อยในงานพิธีเยอะมาก เพราะแต่งแบบไทยโบราณ สินสอดทองหมั้น ฝ่ายป๊ากับม๊าไม่ได้เรียกร้องเลย แต่ทางพี่ธามคุณลุงคุณป้าก็จัดมาอย่างสมเกียรติ เงิน ทอง ที่ดิน บ้าน รถ หุ้นส่วนของโรงแรม ที่ขาดไม่ได้ก็คือแหวนหมั้น พี่ธามใช้แหวนของตะกูลที่ปรับขนาดลงเล็กน้อยให้พอดีกับนิ้วของเอื้อ ส่วนแหวนของเอื้อที่สวมให้พี่ธามเป็นแหวนสั่งทำขึ้นมาใหม่ ที่เหมาะกับพี่ธาม และเอื้อเป็นคนเลือกแบบเอง ตอนที่เอื้อสวมแหวนให้แล้วก้มลงกราบ พี่ธามน้ำตาคลอเลย ผมก็ไม่ต่างจากพี่ธาม 

เลยมาถึงช่วงรดน้ำสังข์ ด้านหลังบ่าวสาวจัดเป็นซุ้มดอกไม้สีขาวสวยมาก เสริมให้ชุดสีทองชมพูของบ่าวสาวยิ่งโดดเด่นเข้าไปอีก ผมกับพี่รามยืนอยู่ด้านหลังเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ญาติผู้ใหญ่ที่มารดน้ำสังข์อวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาว ผมขอเป็นคนสุดท้ายอวยพรให้เอื้อ 

"อุ่นขอให้เอื้อมีความสุขมากๆนะ อุ่นดีใจด้วยนะ" 

"ขอบใจมากๆนะอุ่น" เจ้าสาวน้ำตาคลอ แต่ก็มีคนข้างๆคอยดูแลคอยซับน้ำตาให้ 

"พี่ธามครับอุ่นฝากดูแลเอื้อด้วย" 

"ครับพี่จะรักจะดูแล ปกป้องน้องเอื้อให้ดีที่สุด" 

"มีน้องตัวเล็กเร็วๆนะครับอุ่นจะช่วยเลี้ยงเอง" 

"คืนนี้มาแน่ครับ โอ้ย!!" 

เจ้าบ่าวโดนเล่นงานสะแล้ว"ฮ่าๆๆๆ" 

เสร็จจากงานเช้าทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะเดี๋ยวจะมีงานเลี้ยงตอนค่ำนี้  

บรรยากาศงานเลี้ยงตอนค่ำ จัดขึ้นที่โรงแรมใหญ่ยักษ์5ดาวซึ่งเป็นของครอบครัวพี่ธาม ตอนนี้ถูกเนรมิตให้เป็นสวนดอกไม้สีขาวทั้งงาน แม้แต่พื้นยังมีกลีบกุหลาบขาวโปยไปทั่ว 

เจ้าสาวมาในชุดราตรีสั้น(แค่เข่า)สีขาวแบร์นดัง ตัวเสื้อท่อนบนเข้ารูป เนื้อผ้าปักลูกไม้อย่างดี กระโปรงจะมีลักษณะฟูๆ บานๆ มีปักลูกไม้ดอกเล็กไปทั่วทั้งตัว เหมาะกับเจ้าสาวมาก เพราะเอื้อเป็นคนปราดเปรียวทะมัดทะแมงไม่ใช่สาวหวาน ส่วนเจ้าบ่าวอยู่ชุดในชุดทักซิโด้สีครีมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในซึ่งไปแมทช์กับชุดเจ้าสาวสีขาวของเอื้อ 

เจ้าบ่าวเจ้าสาวยืนรับแขกยาวนานมาก ป๊าม๊าคุณลุงคุณป้ายืนด้วยไม่ไหว ต้องคอยสลับกันออกมาช่วย แขกเยอะมากจากทางฝั่งป๊าทั้งข้าราชการ นักการเมือง นักธุรกิจ ฝั่งของคุณลุงก็ไม่แพ้กันเลย นักธุรกิจ นักการเมือง หุ้นส่วน เพื่อนพี่ธามก็เยอะ มีแต่เอื้อที่เชิญแต่เพื่อนสนิทๆเท่านั้น  

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเคยเข้ามาช่วยงานแต่งแบบเต็มตัวขนาดนี้ มันเหนื่อยมากจริงๆ แทบไม่มีเวลาพักเลย ผมเดินเลี่ยงผู้คนเดินออกมา มองหาพี่รามเห็นยืนคุยกับพวกเพื่อนๆของพี่เค้าอยู่ ผมเลยไม่ได้เข้าไปรบกวน ผมเดินไปหยุดนั่งพักอยู่รอบบี้ด้านนอก ซึ่งเป็นจุดพักผ่อนสำหรับลูกค้าของโรงแรม 

 

"สวัสดีครับ น้องอุ่นใช่ไหม" 

"ครับ" ผมตอบรับแล้วหันกลับไปมองหน้าคนที่เข้ามาทัก หน้าคุ้นๆเหมือนจะอยู่ในกลุ่มเพื่อนพี่ราม น่าจะคนเมื่อเช้าที่พี่รามพามาแนะนำให้รู้จัก"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ" 

"จำพี่ได้ไหม ที่เราเคยไปถามหาไอ้รามกับพี่ที่คณะ และก็เมื่อเช้าด้วย" 

"จำได้ครับ" 

"ขอนั่งคุยด้วยได้ไหมครับ"ไม่รอฟังคำอนุญาต แต่เลือกที่จะนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับผมแทน 

"เรื่องอะไรครับ" 

"ทำไมถึงชอบไอ้ราม" 

"...."ผมไม่ตอบและรอให้เค้าพูดต่อ ผมอยากรู้ถึงจุดประสงค์ที่เดินเข้ามาหา 

"ถ้าพี่จะมาเป็นอีกหนึ่งตัวเลือก ให้โอกาสพี่ได้ไหมครับ" 

"ทำไมถึงพูดแบบนี้ครับ" 

"พี่ถูกชะตากับเรา" 

"ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้ว่าพี่มีจุดประสงค์อะไรที่เข้ามาพูดแบบนี้ ผมขอตัวนะครับ" ผมพูดจบพยายามจะเดินเลี่ยงหนี แต่อีกคนก็มาขวางไว้ 

"บ้านพี่รวยกว่าบ้านไอ้ราม พ่อพี่เป็นรัฐมนตรี หน้าตาพี่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามัน ถ้าเราชอบผู้ชายก็น่าจะให้โอกาสพี่บ้าง รับรองถ้าอุ่นเลือกพี่อุ่นจะสบายไปทั้งชีวิต" 

"สิ่งที่พี่พูดมาผมจะไม่โกรธพี่เลยครับ เพราะพี่เป็นคนสมบูรณ์แบบที่น่าสงสารที่สุด เคยถามตัวเองดูไหมครับว่าความสุขที่มีทุกวันนี้เป็นความสุขจริงๆหรือเปล่า ผมไม่รู้ว่าพี่สนิทกับพี่รามขนาดไหน แต่สิ่งที่พี่ทำวันนี้ พี่ไม่ให้เกียรติคนรักของเพื่อน พี่ไม่ซื่อสัตย์กับเพื่อน ลองคิดกลับกันบ้าง ถ้าผมเป็นแฟนพี่แล้วเพื่อนพี่มาพูดกับผมอย่างที่พี่ทำ พี่จะรู้สึกยังไงครับ ถ้าพี่รามรู้พี่รามคงเสียใจ และนี่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย ต่อไปพี่อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ไม่ว่ากับใคร เรื่องนี้ผมจะถือว่าผมไม่เคยได้ยิน" 

"..."อีกคนได้แต่มองผมค้าง แต่ผมไม่สนใจ

"ลาก่อนนะครับ สวัสดีครับ" ผมเดินหนีไป โดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก ผมสงสารเค้านะมีทุกอย่างพร้อม แต่ก็ดิ้นรนที่จะแสวงหาเพิ่ม คนแบบนี้เมื่อไหร่จะเจอความสุขแท้จริงสักที เห้อออ

 

"อุ่น..อุ่น."

"ครับ ทำไมวิ่งมาหน้าตาตื่นมาแบบนี้"

"ไอ้คนที่มันมาคุยกับเรามันไปไหนแล้ว"

"..."

"พี่รู้หมดแล้ว บอกมา" ผมทำหน้างง หันไปมองเพื่อนพี่รามด้านหลัง ที่วิ่งตามกันมา

"เค้านั่งอยู่ด้านโน้นครับ"ผมตอบแบบงงๆ

"มากับพี่" อีกคนพูดจบก็จับมือผมให้เดินไปด้วยกัน"ไอ้คุณชายมึงจะไปไหน" พี่รามจับคอเสื้อเพื่อนไว้ พวกที่ตามก็มาช่วยแยก

"กู..กูแค่ลองใจแฟนมึง กูหวังดีกับมึงนะ"พี่คนที่เข้ามาคุยกับผมพูดขึ้นเสียงเบาเพราะพี่รามกำลังโมโห

"ใครสั่งให้มึงลอง เล่นเหี้ยอะไรกัน ไม่ถามกูก่อน พวกมึงทุกตัวเลย" ผมยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"เดี๋ยวครับเดี๋ยว อะไรกันครับ"

"น้องอุ่นพวกพี่ขอโทษ" ทุกคนก้มหน้าแบบรู้สึกผิด ผมพอจะเดาเรื่องออกแล้วครับ

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่โกรธเลย แต่ทีหลังอย่าเล่นแบบนี้นะครับ ถึงจะรักเพื่อนห่วงเพื่อน แต่พวกพี่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของพี่รามเหมือนกัน"

"ดีนะที่น้องไม่โกรธ" ไม่อย่างนั้นกูจะกระทืบพวกมึงเรียงตัวเลย

"แต่น้องอุ่นพูดคำนี้พี่เจ็บมากเลยนะครับ เป็นคนสมบูรณ์แบบที่น่าสงสารที่สุด"

ฮ่าๆๆ/ฮ่าๆๆ ทุกคนพากันหัวเราะขำคุณชาย

"ก็จริงนี่ครับ"

"กลับโต๊ะ!!พี่กูจะขึ้นเวทีแล้ว" พี่รามกุมมือผมแล้วเดินนำออกไป ตามหลังไปด้วยเพื่อนๆพี่เค้าที่ยังคงหัวเราะขำ กับเรื่องที่เพิ่งผ่านมา

 

 

=ราม= 

 

 

 

 

"ปล่อยกูไอ้พวกเวร จะจับกูทำไม" 

"มานี่กูจะให้ดูอะไรดีๆ " 

"กูไม่ดูกูจะไปหาเมียกูแล้ว" 

"เดี๋ยวนี้มีเมียแล้วลืมเพื่อน" 

"เออ" 

"พวกเราจับมันไว้" ไอ้พวกเพื่อนเวร นำโดยไอ้กล้า ไอ้ม่อน และเพื่อนสนิทอีก4-5คน มันพากันจับผมนั่งทั้งแขนทั้งขาขยับไม่ได้เลย 

"จะเล่นเหี้ยอะไรกัน ปล่อยกู" 

ย้อนกลับไปเหตการณ์ก่อนหน้านี้ ผมยังไม่หายโมโหเลย รู้ว่าพวกมันหวังดี แต่มันก็ไม่ให้เกียรติอุ่นเหมือนกัน 

 

"อุ่นไม่โกรธพวกมันใช่ไหม" 

"ไม่โกรธครับ" 

"พี่ขอโทษแทนพวกมันด้วยนะ" 

"อุ่นไม่โกรธจริงๆนะครับ พวกพี่ๆเค้าทำเพราะเป็นห่วงพี่ราม อุ่นรู้สึกดีนะที่พี่มีเพื่อนดี แต่เล่นอะไรแปลกไปหน่อยเท่านั้นเอง"ผมยิ้มแหยๆส่งไปให้อีกคน 

"ขอบคุณนะครับ" 

 

เจ้าบ่าวเจ้าสาวถูกเชิญขึ้นไปบนเวที โดยมีพิธีกรคอยป้อนคำถาม รู้จักได้ยังไง? จีบนานหรือเปล่า? ประทับใจกันที่ตรงไหน? ของขวัญชิ้นแรกที่ประทับใจที่สุด?และอีกมากมาย พิธีกรกล่าวว่าเจ้าบ่าวมีเซอร์ไพรส์พิเศษให้เจ้าสาว พูดจบไฟในงานก็ดับลง ภาพวีดีโอบนจอขนาดยักษ์บนเวทีก็ปรากฏขึ้น  

"การเดินทางของพลอยงาม เอื้ออังกูลไพศาล กับเพื่อนที่รักที่สุดของเธอ โอบอุ่น(แก้วละมัย) เอื้ออังกูลไพศาล" 

ภาพตอนแรกเกิดของเอื้อที่นอนคู่กับเด็กคนหนึ่ง 'อุ่น' ภาพต่างๆมากมายที่เด็กสองคนเล่นด้วยกัน ทำขนมด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันฯ และเป็นที่ฮือฮาเรียกเสียงหัวเราะของคนทั้งงาน คงเป็นภาพในค่ายมวยที่เด็ก2คนใส่นวมใหญ่แต่ตัวเล็กนิดเดียว และยังมีบางภาพที่มียายติดมาด้วย ทั้งเจ้าสาวทั้งคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆผม ต่างพากันน้ำตาไหลทั้งคู่ ผมหันไปหาคนข้างๆช่วยซับน้ำตาแห่งความสุขให้กับน้อง 

"เริ่มต้นการเดินทางของ ธาม เอกโชติภูมินท์ และ พลอยงาม เอื้ออังกูลไพศาล" 

ภาพของเจ้าบ่าวเจ้าสาวตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน ตั้งแต่วันแรกที่เจอ จนถึงวันที่ขอแต่งงาน ถูกรวบรวมมาเป็นวีดีโอสุดแสนน่ารัก ทำเอาเจ้าสาวร้องไห้ไม่หยุด เจ้าบ่าวต้องรวบตัวเจ้าสาวเข้ามากอดซับน้ำตาให้ แขกเหรื่อมากมายยืนขึ้นปรบมือหลังจากภาพวีดีโอจบลง 

ใกล้จบงานเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ไปยืนขอบคุณแขกอยู่บริเวณด้านหน้างานอุ่นก็ไปยืนเป็นเพื่อนเอื้อด้วย เพราะคุณพ่อคุณแม่ทั้งสองครอบครัวไม่ไหวกันแล้ว ส่วนผมยังนั่งอยู่กับเพื่อนๆ 

"ไอ้รามน้องอุ่นสุดยอดเลยว่ะ" 

"อะไรของมึง" 

"ก็ดูน้องตอบไอ้คุณชายสิวะ" 

"ถ้าเป็นกูหน้าชาแล้วชาอีกอ่ะมึง ตอนแรกกูคิดว่าหวยจะออกแบบสองทาง ทางแรกคือโกรธมาก ที่ไอ้คุณชายดูถูกว่าชอบผู้ชาย เอาเงิน เอาความรวยไปล่อ อีกทางคือเล่นด้วยกับไอ้คุณชาย แต่ผิดคาดไอ้สัส! น้องมองไอ้คุณชายแบบสงสารมันอ่ะมึง" 

"กูไม่เคยเจอสายตาแบบนี้เลยนะ" ไอ้กล้ายังพูดยังไม่ทันจบไอ้คุณชายก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยความเวทนาตัวเอง 

"แววตาที่น้องมองมันไม่ใช่สายตาแบบสมเพชแบบดูถูกนะ แต่น้องสงสารกูที่มีมุมมองและการกระทำแบบนี้ น้องสอนกูยาวเลย กูโคตรอาย" 

ฮ่ๆๆๆๆ/ฮ่าๆๆๆๆ พวกมันพากันขำกับคำพูดของไอ้คุณชาย สำหรับผมก็ค่อนข้างแปลกใจ ที่น้องไม่โกรธมัน กับสอนมันกลับไป มันเหมือนตอนที่ผมไปพักอยู่กับน้องกับยาย ไม่ว่าน้องจะพูดอะไรมันจะมีเหตุผลมารองรับทุกครั้ง จนเราเถียงไม่ออก ประโยคที่น้องพูดกับไอ้คุณชาย "ถ้าพี่รามรู้พี่รามคงเสียใจ และนี่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย" น้องไม่อยากเห็นผมเสียใจ 

 

นี่สินะครับที่เค้าเรียกกันว่า'ความรัก' 

 

 

 

 

 

///จบตอนที่15/// 

ขอบคุณคนอ่าน 

ขอบคุณคอมเม้น 

ขอบคุณกำลังใจ 

ความคิดเห็น