facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 2-7 หัวใจกำลังมอดไหม้

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-7 หัวใจกำลังมอดไหม้

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 842

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-7 หัวใจกำลังมอดไหม้
แบบอักษร

จินฮึนทิ้งบุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ จากนั้นก็เท้าแขนลงกับที่วางแขนของโซฟาแล้วมองคนก้มหน้าลงคล้ายหมดแรง ก่อนจะเปิดปากหลังจากไม่ได้พูดอะไรเลยจนถึงตอนนี้ 

“น่าทำให้ฉันสนุกได้อย่างน่าประหลาดเลยแฮะ” 

ไขว้ขาพร้อมยกยิ้มเย็นๆ คล้ายใบมีด  

“ฉันบอกว่าจะช่วยจัดการให้ไง แต่ทำไมนายถึงไม่รับมันไว้ล่ะ” 

บางทีอีกฝ่ายอาจจะกำลังจัดการให้อยู่ตามที่เคยพูด เพียงแค่โนอึลยังมึนงง เพราะมันเป็นวิธีที่นึกไม่ถึง เขางงเพราะจากคำพูดแล้ว คนตรงหน้ามอบสิทธิ์ในการเลือกให้ตัวเขาแตกต่างกับพวกสปอนเซอร์ปกติ แต่อีกแง่หนึ่ง โนอึลก็รู้สึกดีกับมัน ถึงจะไม่รู้ว่าอีกจินฮึนมีแผนหรือความคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ยินดีที่ตัวเองได้รับสิทธิ์นั้นจริงๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับการปฏิบัติในฐานะมนุษย์ ดังนั้นจึงรู้สึกดีมาก 

“แล้วก็นอกจากเรื่องนี้ ยังมีเรื่องไม่ได้รับการแก้ไขอยู่อีกอย่าง” 

จินฮึนเปลี่ยนมานั่งดีๆ จากท่าทางไม่ค่อยสบายตัวนักตอนแรกในสายตาคนมอง ชายหนุ่มเอียงคอมองโนอึลจมอยู่ในความคิดอะไรสักอย่างที่ไม่สามารถแก้ได้ 

“เรื่องที่ฉันจะยกบ้านหลังนี้ให้น่ะ ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ” 

“ครับ? เอ่อ...” 

โนอึลเงยหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อคำว่าบ้านออกมาจากปากโนอึล เขาไม่นึกเรื่องว่าการพูดคุยเรื่องบ้านจะโผล่มาในเวลาแบบนี้เลยจนความมึนงงเข้าปกคลุมใบหน้า  

“มากเกินไป ใช่ มันอาจจะมากเกินไป” 

จากนั้นคางมนก็ถูกคว้าอีกครั้ง ระหว่างโนอึลไม่ทันได้ตั้งตัว จินฮึนก็ลุกขึ้นมาจากโซฟาแล้วเชยปลายคางเขาขึ้นจนต้องแหงนหน้าไปด้านหลังอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มจ้องแววตาตกใจและมึนงงของโนอึลพร้อมพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำคล้ายกำลังกัดฟัน 

“แต่ฉันยังไม่ทันเริ่มเลยนะ จะมาบอกว่ามากเกินไปเนี่ย ได้เหรอ” 

อีกใช้มือข้างที่จับ ลูบไล้ปลายคางเขาอย่างช้าๆ  

“อย่าหาสาเหตุ แล้วก็รับมันไว้ตามที่ฉันให้นั่นแหละ” 

น้ำเสียงกดต่ำแผ่ความน่าหวาดกลัวออกมา โนอึลเกร็งกับประกายตาสีดำสนิทแวบวับของจินฮึน มากกว่าความดุดัน มันน่ากลัวพอๆ กับอาการเสียววาบ แต่เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังหัวเราะอยู่ เพราะมือข้างที่จับคางเขาอยู่ค่อนข้างอ่อนโยนเมื่อเทียบกับน้ำเสียงและแววตา แต่มันก็ไม่ได้อ่อนโยนขนาดนั้นกับแรงมือที่กดลงไปจนรู้สึกแสบเล็กน้อย โนอึลไม่สามารถโต้ตอบอะไรกลับไปได้ 

“ไม่ว่าจะเป็นบ้าน ต้นสังกัด หรือเงิน จะอะไรก็ตาม แค่รับๆ มันไปก็พอ เพราะถ้าหากนายโดนดูถูก มันก็เหมือนฉันโดนดูถูกไปด้วย” 

สัมผัสได้ถึงความเอาแต่ใจรุนแรงที่ตลบอบอวลไปทั่ว รวมถึงความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้ด้วย มันแย่มากๆ จนไม่น่ามอง 

“จะตอบไหม” 

โนอึลรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแมลงเล็กๆ ไร้ชื่อเรียก ไร้เรี่ยวแรงพลัดติดอยู่กับใยแมงมุม เหมือนถูกคุมขังอยู่ในคุกอันงดงามและไม่สามารถหนีออกไปได้ด้วยตัวเอง จินฮึนค่อยๆ ลูบไล้คาง แก้ม ไปจนถึงริมฝีปากอย่างช้าๆ โนอึลกลืนน้ำลายดังเอื๊อก จะอยากหรือไม่อยาก เขาก็ต้องเลือก แม้จะรู้ว่าทางเลือกมันผิด แต่ก็ต้องทำตาม  

เมื่อมือใหญ่ละจากคาง ศีรษะที่เอนหงายไปด้านหลังก็กลับมาอยู่ในท่าเดิม โนอึลลูบสันกรามและใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าหลับตาพร้อมเลื่อนของจินฮึนเลื่อนลงไปด้านล่าง 

“ครับ” 

โนอึลจึงยกมือสองข้างขึ้นมาขณะตอบสั้นๆ เขาได้กลิ่นหวานๆ ของกัญชาเตะจมูกอีกครั้ง จากนั้นก็ปลดตะขอกางเกงของคนตรงหน้าและรูดซิปลงทั้งที่ยังหลับตาอยู่ พอคลำบริเวณที่ซิปเปิดออกก็เจอกับส่วนแข็งขืนที่ตื่นตัวเล็กน้อย โนอึลคาบแท่งเนื้อร้อนที่ปรากฏและพยายามปลอบใจตัวเองเพราะรู้อยู่แล้วว่าจินฮึนหวังอะไร 

กลิ่นคาวไม่รู้ชื่อผสมกันอยู่ในปากซึ่งยังคงหลงเหลือกลิ่นแอปเปิลสดใหม่ ดวงตาที่ปิดสนิทสั่นเบาๆ เพราะกลิ่นกัญชาที่ปลายจมูกมันน่าหลงไหลมาก โนอึลตั้งใจจดจ่อสมาธิอยู่กับส่วนนั้นของจินฮึน ไม่ใช่กลิ่นกัญชา เพราะสถานการณ์ต่อไปนี้เริ่มปรากฎขึ้นในหัวอย่างชัดเจนขึ้นมาอีกเล็กน้อย และเริ่มน่าสนุกพอๆ กันด้วย  

จินฮึนรูปร่างค่อนข้างดีเหมือนท่านประธานคัง ถึงจะไม่ได้น่าเกรงขามขนาดผู้เป็นพ่อ แต่ก็แข็งแรง ทว่างดงาม ดังนั้นเขาจึงรู้สึกถึงความแข็งแรงนั้นในทุกๆ จุดที่มือสัมผัส  

เมื่อแก่นกายที่ใหญ่พอสมควรจนใช้มือกำไม่รอบเข้าสู่โพรงปาก ความใหญ่โตของมันก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย มือข้างนึงของโนอึลจับขาอ่อนจินฮึนที่กำลังสูบกัญชาอยู่ มันแข็งแรงมากกว่าผู้ชายคนไหนๆ ที่เคยเจอมาจนถึงตอนนี้ เขาจำได้อย่างเลือนรางว่าสปอนเซอร์คนก่อนหน้าค่อนข้างมีเนื้อมีหนังพอสวมควร แม้จะอายุสามสิบหกปีแล้วในตอนนั้น โนอึลรู้สึกว่าจินฮึนแข็งแรงมากไม่เหมือนคนที่ต้องนั่งทำงานตลอดทั้งวัน บวกกับจุดที่ว่าอีกฝ่ายอายุสามสิบสี่ปี ระหว่างคิดว่าอาจะเป็นเพราะออกกำลังกายอย่างหนัก เขาก็กลืนแท่งเนื้อร้อนเข้าไปลึกอีก  

โนอึลจมลงไปกับความคิดเพื่อทำให้ตัวเองลืมกัญชา ถึงจะคิดว่ามันไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอถ้าจะรู้สึกสนุกกับสถานการณ์ตอนนี้ แต่สุดท้ายเขาก็สนุกกับมันอยู่ดี โนอึลนึกถึงเซ็กซ์ครั้งก่อนกับจินฮึน และภายในระยะสิบวันผ่านไปก็คล้ายกำลังจะมีเซ็กซ์กันอีกครั้ง เซ็กซ์ที่ไม่ได้ทำมานานมากก่อนจะมาเจอจินฮึน เขาติดสินบนด้วยเซ็กซ์เป็นครั้งสุดท้ายและไม่ได้ช่วยตัวเองบ่อยๆ ด้วย โนอึลทนได้เพราะไม่ได้เสพติดมันขนาดนั้น ยิ่งกว่านั้นคือเบื่อสิ่งที่เรียกว่าเซ็กซ์ด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงคาดหวังเซ็กซ์กับจินฮึน  

พอลองคิดให้ดีๆ แล้ว จินฮึนก็เหมือนจะไม่ได้มีนิสัยอ่อนโยนขนาดนั้น แม้แต่ในอดีต หลังจากอีกฝ่ายกลับมาจากโรงเรียนก็จะต้องเรียนเสริมกับครูสอนพิเศษที่บ้านอีก ดูไม่มีความทรงจำที่ได้วิ่งเล่นอย่างที่เด็กควรจะเล่น เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานและการเรียน สงสัยเขาจะคิดว่าจินฮึนอ่อนโยนกับแค่ความทรงจำที่เราว่าเข้ากันได้ รวมถึงซื้อของเล่นให้เขาอยู่บ้างไม่กี่ครั้ง ถึงจะดูคล้ายคนโง่แต่นั่นมันก็เป็นความจริง อา ไม่สิ เหมือนจะอ่อนโยนขึ้นนิดหน่อยหลังจินฮยอนไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว ว่าแต่มันกี่ครั้งกันนะ... 

“มันใช่เวลาคิดถึงอย่างอื่นเหรอ” 

“อึก...” 

แท่งเนื้อร้อนในปากเข้ามาลึกขึ้นอีกเล็กน้อย โนอึลขมวดคิ้วเมื่อมันแทงจนถึงคอหอย เขาพยายามกลั้นอาเจียนที่พุ่งขึ้นมา ก่อนจะดึงส่วนนั้นออกมาจากปาก แล้วใช้มือที่วางบนต้นขาอีกฝ่ายจับแท่งเนื้อร้อนที่ตัวเองดึงออกมา  

“มะ ไม่ใช่ครับ” 

“ถูกต้อง เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้นายได้นอนแน่ๆ” 

“เอ่อ...” 

จากนั้นส่วนแข็งขืนก็หลุดออกจากมือ โนอึลเงยหน้าเจอรอยยิ้มร้ายของจินฮึนแล้วก็หน้าแดงขึ้นมา ความอ่อนโยนในอดีตปรากฎบนแวบหนึ่งบนใบหน้าชั่วร้าย 

“พอลองคิดดูแล้ว เหมือนฉันจะคำนวณผิดไปเหมือนกัน” 

กระดุมเสื้อเชิ้ตตัวที่โนอึลสวมถูกปลดด้วยมือของจินฮึน รอยยิ้มงดงามทว่าเย็นชาวาดขึ้นบนใบหน้าเย็นชา มือใหญ่ที่ปลดกระดุมอยู่ขยับอย่างช้าๆ จนไม่เข้ากับรอยยิ้มที่ดูมีอะไรแฝงอยู่ งดงาม แล้วก็ชั่วร้ายนั้น  

“เรียกว่าขาดทุนได้ไหมนะ กับการไม่ได้รับอะไรคืนมาเลย เทียบกับเวลาอันมีค่าที่ฉันหยิบยื่นให้น่ะ” 

ทั้งๆ ที่เขาเคยเผยร่างเปลือยเปล่าให้อีกฝ่ายได้เห็นตอนลองเสื้อผ้าที่ร้านแล้ว แต่ทำไมตอนนี้เมื่อกระดุมถูกปลดออกจนหมด ภายในสถานที่ที่มีเพียงแสงไปหลายสีจากโทรทัศน์ ความเขินอายถึงพลุ่งพล่านขึ้นมากันนะ มันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ โนอึลไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะมือใหญ่ลูบเข้าที่หน้าอก หรือเพราะสายตาตรงไปตรงมาของอีกฝ่ายกันแน่... ใบหน้า หน้าอก กระทั่งร่างกายของเขาล้วนกลายเป็นสีแดง  

“ร่างกายนาย มันก็ไม่ได้แพงขนาดนั้นนี่” 

ร่างกายของโนอึลที่ผอมแห้งเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสมัยก่อยถูกลูบคลำช้าๆ ด้วยมือเย็นเฉียบ ตั้งแต่กระดูกไหปลาร้า หัวไหล่ หน้าอกแบนราบ รวมถึงยอดอกที่ชูชันขึ้นมาเล็กน้อย ปลายนิ้วจินฮึนบีบและลูบยอดอกชูชันจากความตื่นเต้นและความคาดหวังอย่างหยอกเล่น ถ้าถามว่าทำไมต้องเป็นยอดอก ก็เพราะว่ามันเป็นจุดเดียวที่มีเนื้อหนังบนร่างกายส่วนบนอันผอมแห้ง 

 จินฮึนจับและบีบให้เจ็บปวดราวกับยอดอกสีชมพูอวบอิ่มมันน่ารักมาก อ๊า... แผ่นหลังของโนอึลสั่นเล็กน้อยและสุดท้ายต้องโค้งหลังลง 

“เพราะฉันถือคติว่าจะไม่ทำธุรกิจที่ขาดทุน” 

“ผู้อำนวยการ...” 

บิดอย่างแรงจนเจ็บแปลบก่อนจะลูบมันอย่างอ่อนโยน ร่างกายโนอึลสั่นเทากับจังหวะที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว  

“ที่ผ่านมาฉันว่าฉันยังได้คืนมาไม่เท่าไหร่เลยนะ แล้วจะให้ปล่อยไปนอนงั้นเหรอ ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ” 

“อ๊ะ ผะ ผู้อำนวยการ... ฮึก” 

ยอดอกถูกบิดอย่างแรง คล้ายถ้าหากเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะหลุดออกมาจริงๆ โนอึลพ่นลมหายใจติดขัดออกมาและเบิกตาโตขึ้นเหมือนจะระเบิดพร้อมกับความเสียววาบ ราวกับถูกเข็มแหลมๆ ทิ่มแทงจนความสุขสมตีรวนขึ้นมาคู่กับความเจ็บปวด เขาส่งเสียงเรียกผู้อำนวยการ ตามด้วยเสียงครางที่อดกลั้นต่อไปไม่ได้ ดวงตาสองข้างกะพริบเบาๆ และงอตัวลงเหมือนพยายามหลบหนีเมื่อเสียงหัวเราะเยาะดังจากอีกฝ่าย  

“ถ้างั้นลองรับเป็นค่าตอบแทนจากเรื่องทางเพศดูไหมล่ะ” 

โนอึลได้ยินเสียงกระซิบราวกับเสียงปีศาจทะลุเข้าใบหูที่ต่ำลงจนเกือบติดพื้น เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยลมหายใจหนักๆ ออกมา  

หลังจากปิดโทรทัศน์จนเสียงเงียบลง แขนโนอึลก็ถูกจับและดึงให้ลุกด้วยแรงของจินฮึน เท้าของเขาบิดไปมาระหว่างถูกลาก ก่อนจะโดนเหวี่ยงลงบนเตียงกระแทกลงกับหมอนและฟูกหนาๆ เฮือก! ดวงตากับริมฝีปากอ้ากว้างอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าถูกล็อกด้วยมือใหญ่ทั้งสองข้าง จากนั้นโนอึลก็หลับตาลงเพราะริมฝีปากของจินฮึนใกล้เข้ามาคล้ายจะจูบ  

“เติบโตมาอย่างงดงามเลยนะ” 

“อือ... ฮึก!” 

ทว่าแทนการจูบที่คิดและคาดหวัง ยอดอกกลับเจ็บปวดเพราะฟันคล้ายมีดถูกลับจนคม ชายหนุ่มกัดเหมือนจะดึงยอดอกช้ำให้ขาด ความสุขสมผสมเข้ากับความเจ็บปวด โนอึลระเบิดเสียงครางที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ็บหรือรู้สึกดีที่ยอดอกช้ำๆ โดนกัด  

“ได้รับการสอนมาดีด้วย” 

“ผะ... ผู้ ผู้อำนวยการ” 

ไม่เพียงแค่ยอดอกเท่านั้น แต่มันลามไปถึงหน้าอก นิ้วมือหงิกงอจากสัมผัสของฟันที่แข็งแรงราวกับจะฉีกผิวหนังออกมาจนเกิดรอยกัดสีเข้มแดงคล้ายรอยสักบนผิวหนัง จินฮึนมองรอยเลือดคลั่งเหมือนสัตว์ป่าเจอเหยื่อที่พึงพอใจ ก่อนจะบิดคอไปมาคลายความเมื่อยล้า ความสนุกพรั่งพรู ความโล่งและความตึงหลั่งไหลเข้ามา กับสิ่งที่สามารถทำให้คนอื่นรู้สึกดีได้ด้วย ทั้งกัญชา ยาเสพติด รวมถึงเซ็กซ์ที่รุนแรง  

มือใหญ่เข้าจับที่เอวเป็นจุดถัดไป ริมฝีปากของจินฮึนที่เพิ่งละจากหน้าอกโนอึลคอเปื้อนด้วยเลือดสีแดงก่อนจะใช้ลิ้นเลีย โนอึลเห็นรอยยิ้มร้ายของอีกฝ่ายอย่างพร่ามัวด้วยแสงจันทร์จากนอกหน้าต่าง จากนั้นก็ครางออกมาพร้อมกับหอบหายใจจนหน้าอกขยับขึ้นๆ ลงๆ อย่างชัดเจน 

“เอวนาย นี่มันคืองานศิลปะที่พิเศษมากๆ” 

ถูกใจฉัน... จินฮึนชมพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ราวกับถูกใจอย่างที่พูดจริงๆ  

โนอึลกลั้นหายใจเมื่อมือของจินฮึนค่อยๆ เลื่อนจากเอวลงไปข้างล่าง ก่อนจะถอดกางเกงของเขาออกและโยนทิ้งไป หน้าเห่อร้อนจนเป็นสีแดงกับคำชมที่ไม่เคยได้รับมาก่อน อีกฝ่ายใจกว้างถึงขนาดชมกันด้วยคำพูดที่โนอึลรู้สึกว่ามันไม่เข้ากับตัวเองเลย อย่างคำว่างดงาม เหมือนลืมว่าเคยพ่นคำพูดร้ายกาจออกมา และเมื่อกี้ก็ชมเอวเขาว่ามันเป็น ‘งานศิลปะ’ โนอึลจึงรู้สึกแปลกชอบกล  

“ทำอะไรอยู่ ไม่ถอดเสื้อให้ฉันเหรอ” 

จินฮึนเงยหน้าขึ้นมาจากหารจับจ้องเอวที่เพิ่งเอ่ยชมราวกับมองผลงานศิลปะราคาแพง มองโนอึลและยิ้มอ่อนโยนพลางออกคำสั่ง คนได้รับคำถามปนตำหนิจึงยกมือที่อ่อนแรงขึ้น 

เขาไม่เข้าใจจินฮึนเลย รุนแรงแต่ก็อ่อนโยน ในขณะที่อ่อนโยนก็เย็นชาด้วย โนอึลกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอและถอดสูทของอีกฝ่ายที่กำลังวิเคราะห์รูปร่างของเขาด้วยสายตาอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มอยู่ในสูทครบชุด ขาดก็แต่เน็กไทด์เท่านั้น ชุดสูทพอดีกับรูปร่างอย่างสมบูรณ์แบบคุณภาพดีเยี่ยมมาก เนื้อผ้าเองก็ดีพอๆ กัน โนอึลคิดอย่างไร้สาระว่าบางทีชุดสูทตัวนี้อาจจะราคาแพงมากกว่าค่าตัวของเขาเสียอีก ระหว่างถอดไล่ตั้งแต่สูท เสื้อกั๊ก และเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเดียวกัน เมื่อมันถูกปลดออกจนหมด กล้ามเนื้อเรียงตัวกันอย่างสมบูรณ์แบบก็ปรากฏในสายตา เขาคอแห้งอย่างประหลาดกับกล้ามเนื้องดงามจากความสม่ำเสมอของฝีมือมนุษย์ ข้างในเขาเริ่มเผาไหม้อย่างรุ่มร้อน ร่างกายเหมือนถูกย้อมให้เป็นสีแดงด้วยความรู้สึกเพิ่มสูงขึ้น โนอึลถอดเสื้อเชิ้ตของจินฮึนออกพลางลูบไล้กล้ามเนื้อที่มองเห็นเพราะแสงจันทร์อย่างระมัดระวัง ถ้าจินฮึนคิดว่าเขาสวย เขาก็คิดว่าจินฮึนหล่อเหมือนกัน  

“เลิกยามานานหรือยัง” 

จินฮึนมองขวดน้ำขนาดห้าร้อยมิลลิลิตรที่วางอยู่บนลิ้นชั้นข้างเตียง จากนั้นก็เปิดลิ้นชักชั้นสุดท้ายออก โนอึลมองลิ้นชักที่ตัวเองไม่เคยลองเปิดเลยสักครั้ง ซึ่งภายในลิ้นชักล้วนเต็มไปด้วยยา คล้ายกับพวกยาสามัญประจำบ้าน โนอึลมองอีกฝ่ายควานมือในลิ้นชักก่อนจะหยิบซองยาสีขาวออกมาในขณะที่เจอยา   

“วันนี้วันศุกร์นี่นา” 

ซองยาที่ปิดผนึกอย่างแน่นหนาถูกเปิดออก ยาที่อยู่ข้างในตกลงบนฝ่ามือของจินฮึนที่ยังคงจับเอวเขาอยู่ 

“ใช่ มันคือวันศุกร์ งั้นก็ต้องสนุกกันไม่ใช่เหรอ” 

ยาเม็ดบนฝ่ามือใหญ่ส่องแสงแสดงความอันตรายผ่านแสงจันทร์ มันถูกยัดเข้ามาในปากที่อ้าออกของเขาก่อนจะคิดว่า ‘มันคือยาอะไรกันนะ’ จบเสียอีก ยาเม็ดแข็งๆ สีขาวไม่มีรสชาติอะไรเลย แต่มีกลิ่นฉุน ยากจะกลืนลงไปได้ทันที แต่ความกังวลก็ถูกแก้ง่ายๆ อีกฝ่ายบีบเขาให้อ้าออกตามอำเภอใจแล้วเทน้ำลงไป ซึ่งน้ำเข้าไปในปากได้ไม่ถึงครึ่ง ส่วนที่เหลือไหลลงไปตามร่างกายและหยดลงบนเตียง  

“เลิกนานแล้วเหรอ” 

จินฮึนละมือออกเมื่อโนอึลกลืนยาเม็ดกับน้ำที่เต็มปากลงคอ นานแล้ว... พอๆ กับเซ็กซ์ เขาตอบหลังจากกลืนยาที่ไม่รู้ชื่อลงไป ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ คล้ายจะบอกว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ ก่อนจะหยิบยาที่ใช้ป้อนโนอึลเข้าปากตัวเองบ้าง แต่กลับกลืนยาบนลิ้นเข้าไปโดยไม่มีน้ำอย่างหน้าตาเฉย จากนั้นก็ยกมุมปากขึ้นขณะมองโนอึลหดตัวลงไปข้างล่างช้าๆ  

ความคิดเห็น