email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7  

.. 

.. 

.. 

.. 

 

.. 

.. 

อุปสรรคที่ต้องเจอคือการเดินทางที่ยากลำบาก เพราะบ้านอิงเดือนตั้งอยู่บนเนินสูง ตลอดทางเข้าบ้านมีเพียงถนนเส้นเล็กที่ใช้ได้เพียงรถจักรยานเป็นยานพาหนะ แม้ภายในใจจะเร่งเร้าให้รีบไปหาลูก แต่ถึงอย่างไรผมก็ต้องมีสติและพาตัวเองไปถึงบ้านหลังนั้นอย่างปลอดภัยท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ  

ซ่าาา  

ซ่าาาาาา  

เปรี้ยงงง!!!!  

"เฮือกก! งึ แง๊ๆๆๆๆ"  

"อันซีนแม่อยู่กับหนูตลอดนะ ไม่ต้องกลัว ป้าออยกำลังพาคนใจดีมาช่วยเรา ขอให้มีเถอะ ขอให้มีใครสักคนพาลูกแม่ไปหาหมอได้"  

ก็อก ก็อก  

"อ๊ะ มาแล้ว!! ป้าออยหรือเปล่านะ"  

ตึกตึก อิงเดือนอุ้มอันซีนที่ยังคงงอแงออกมาด้วย ทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว หากเป็นอัมนิภาที่มาเคาะเรียกก็สามารถออกไปได้ทันที  

กริ๊กก  

ผ่างงง  

"คุณ!!!"  

ซ่าาาาา  

"ฉันเอารถเข้ามาไม่ได้ เปลี่ยนชุดให้ลูกซะหา ที่บ้านมีเสื้อกันฝนใช่ไหม"  

".........."  

"ยืนนิ่งอยู่ทำไมอิงเดือน!!"  

"คุณ .. คุณมาที่นี่ได้ยังไง"  

"มันไม่สำคัญเท่าชีวิตอันซีนไม่ใช่เหรอ จะมาถามอะไรตอนนี้"  

รอยยิ้มที่ปรากฏหายวับไปกับตาเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผมไม่ใช่ใครสักคนที่เจ้าตัวกำลังเฝ้ารอ เด็กน้อยในอ้อมกอดเริ่มส่งสัญญาณอีกครั้ง เสียงร้องที่เบาจนเหมือนลูกแมวครางทำให้ผมสงสารจับหัวใจ อันซีนทรมานแค่ไหน เชื่อเถอะว่าหัวใจพ่อแม่นั้นยิ่งทรมานมากกว่า 

"เอย เอย ไม่มีใครมะ .. เอ๋ นั่นใครยืนอยู่ตรงบันได อินหรือเปล่า"  

"ผมเองครับ"  

"ผู้ใหญ่!!!"  

ครอบครัวของอัมนิภาพากันที่บ้านของอิงเดือนในเวลาไล่เลี่ยกับผู้ใหญ่บ้านรณพีร์ อิงเดือนชั่งใจอยู่นาน ในสถานการณ์แบบนี้คงเลือกอะไรไม่ได้มากนักแต่ทิฐิก็ยังคงยึดมั่น หากเป็นตัวเองอิงเดือนสามารถบอกปัดความช่วยเหลือจากเขา แต่กับอันซีน .. ถึงอย่างไรเด็กน้อยก็เป็น"ลูกของเรา" หากรณพีร์ตั้งใจช่วยเหลือนั่นคงไม่ถือเป็นบุญคุณ 

"เอ้า เจ้าเอย ยืนมองหน้าผู้ใหญ่เขาทำไม ลูกเอ็งร้องจะขาดใจไม่รีบพาไปหาหมอล่ะวะ"  

"คะ ครับลุง"  

"แล้วจะไปกันอย่างไรล่ะพ่อผู้ใหญ่ ป้าไม่เห็นรถสักคัน" 

"ฝนตกหนักจนไม่แน่ใจว่าจะขับเข้ามาได้ถึงไหนก็เลยวิ่งมาที่นี่น่ะครับ รถผมจอดอยู่ไม่ไกลเร่งเดินสักหน่อยคิดว่าคงไม่เสียเวลามาก"  

"อื้มๆๆ เอาเถิดป้าฝากหลานกับเหลนด้วยนะพ่อ ว่าแต่เอยเอ้ย อินมันออกทะเลรึไปก๊งเหล้าล่ะลูก"  

"บอกว่าจะไปหาปลานะครับ แต่ป่านนี้ไม่รู้เป็นอย่างไร"  

"อื้ม คงต้องรอดูตอนฝนซาหวังว่ามันจะไม่เซ่อซ่าออกทะเลตอนนี้ แล้วนี่จะไปกันยังไงล่ะ ถือร่มลำบากน่าดูอุ้มเจ้าซีนเอาไว้ดีๆนะเอย หรือพี่จะไปด้วยดีนะ"  

"ก็ดะ…"  

"ถอดเสื้อกันฝนของเธอออกก่อนสิ"  

"ทะ ทำไม"  

"ทำตามฉันสักครั้งโดยไม่ต้องมีคำถามได้ไหม!!"  

อุ๊บบ!!  

ครอบครัวอัมนิภาพร้อมใจกันยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง สายตาเลิ่กลั่กมองกันไปมาพยายามหาว่าผู้ใหญ่บ้านรณพีร์ตวาดใครกัน จนเห็นว่าผู้ใหญ่ไม่ได้สนใจพวกตนจะมีก็แต่เด็กหนุ่มที่กำลังทำหน้ามุ่ยส่งเสียงฮึดฮัดเพราะถูกถอดเสื้อกันฝน  

"อุ้มลูกเอาไว้ดีนะๆ"  

"ไม่ต้องมาสั่ง!! ลูกผมผมดูแลมาตั้งแต่เกิด!!"  

"เฮ้ออ~"  

รณพีร์ให้อิงเดือนอุ้มอันซีนเอาไว้ก่อนจะสวมเสื้อกันฝนคลุมทับเด็กน้อย ให้อยู่กับแม่แบบนี้แม้จะน่าอึดอัดไปสักหน่อยแต่ก็มั่นใจได้ว่าแม้แต่ละอองเล็กๆจะไม่สามารถสัมผัสถูกผิวกาย  

"เอย อาการอันซีนเป็นยังไงโทรมาบอกพี่ด้วยนะ"  

"ครับ ถึงโรงพยาบาลแล้วเอยจะรีบโทรหา"  

"จ๊ะ ฝากด้วยนะผู้ใหญ่"  

"ครับ"  

สิ้นคำตอบรับวงแขนแข็งแรงก็ยกขึ้นโอบกอดเอวคอดพากันเดินผ่านหน้าอัมนิภาไป ร่มสองคันที่เตรียมไว้ถูกนำไปใช้เพียงคันเดียวเท่านั้น  

"น่ารักจัง"  

"น่ารักอะไรออย"  

"แม่ดูสิจ๊ะ แผ่นหลังกว้างๆบังเอยมิดเลย ถ้าไม่ติดว่าเอยมันอุ้มแสบไว้ ผู้ใหญ่คงอุ้มมันจนตัวลอย"  

"คิดอะไรเพ้อเจ้อ" 

"คิคิ ดูๆไป .. เหมือนพ่อแม่ลูกเลยน๊าาา"  

.. 

.. 

.. 

.. 

"ทำไมไม่โทรหาฉัน"  

"......" 

"ถึงจะไม่ใช่ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน แต่ในฐานะพ่อฉันควรรับรู้ทุกอย่างของลูก" 

"แค่มนุษย์คนหนึ่งที่ต้องใช้อากาศหายใจร่วมกันบนโลกใบนี้กับคุณผมยังไม่อยากจะเป็น!!" 

"เธอที่ออยเล่าให้ฉันฟัง กับเธอเวลาอยู่กับฉันจริงๆแตกต่างราวกับคนละคน" 

"ติดคุณมาล่ะมั้ง คนที่เข้ามาในหมู่บ้านนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ ต่อหน้าดูเป็นคนดี ลับหลังมีแต่ความเลวทราม!!"  

"อิงเดือน!!!"  

"งึ มะ มะ แง๊ๆๆๆๆๆ"  

"ไม่ร้องๆ ชู่วๆๆ เดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว ลุงหมอรอรักษาอันซีนอยู่ เงียบน๊าคนเก่ง"  

"ฮึกก มะ มะ อึกก"  

ผมคิดว่าอันซีนคงทรมานน่าดู เขามองจ้องอิงเดือนตาไม่กระพริบ ปากเล็กพยายามขยับเปล่งเสียงจะพูดแต่ก็ทำได้แค่เรียกแม่ ในขณะที่คิ้วขมวดแน่น  

"ผมไม่ปฏิเสธนะว่าอันซีนคือลูกที่เกิดน้ำเชื้อของคุณ การกระทำที่มักง่าย ความรุนแรงที่เกิดขึ้นเพียงเพื่อให้ผมทรมานแล้วคุณก็ได้ความสะใจ มันเลยไม่มีเหตุผลอะไรที่คุณจะได้เป็นพ่อเขา ก็แค่ทำให้เกิดมาเท่านั้น"  

"แต่ถ้าฉันจดรับรองบุตรให้ล่ะ  ชีวิตของเธอกับลูกก็จะดีขึ้น การรักษาพยาบาล ปัจจัยพื้นฐาน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเขาจะเกิดมาได้อย่างไร การเป็นสามีภรรยาเราคงต้องคุยกันอีกยาว แต่หน้าที่ความเป็นพ่อฉันมีสิทธิ์ไม่ต่างกับเธอ"  

"คุณจะบอกครอบครัวคุณว่าอะไรล่ะ ข่มขืนผมโดยที่ไม่รู้ว่าท้องได้ หรือ ความผิดพลาดขณะที่กำลังลงโทษคนผิดในข้อหาที่ผม...ก็ไม่เคยรู้ว่าทำผิดอะไร"  

"แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันว่าเธอเป็นน้องไอ้ตะวันฉาย!!!!"  

เฮือกก 

อิงเดือนสะดุ้งตกใจกับท่าทีเปลี่ยนไปของรณพีร์ยามเอ่ยถึงตะวันฉาย อันซีนที่กำลังเคลิ้มหลับก็ร้องไห้จ้าขึ้นมาอีกรอบ  

"เพราะคุณ!!!"  

"ขอโทษ"  

"..........."  

"ที่ทำลูกร้อง ฉันขอโทษ"  

"ผมรู้"  

"ก็ดี"  

"พี่อินเขาทำอะไรให้คุณ"  

"........."  

"ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ไม่ใช่เหรอ" 

"มันฆ่าคน"  

"ห๊าาา!!!! มะ ไม่ ไม่จริง คุณใส่ร้ายพี่อิน!! ถึงตอนนี้เขาจะเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องแค่ไหน นั่นก็เพราะเขารู้สึกผิดที่ปกป้องผมไม่ได้ เขาแค่ละอายใจถึงได้แกล้งทำตัวไม่เอาไหนแบบนี้"  

"หึ ปกป้อง ละอายใจ เธอกล้าพูดสรรเสิญฆาตกรที่มันทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งให้ตายทั้งเป็นได้ยังไง!!!!"  

"ผู้หญิง? ใครครับ แฟนคุณเหรอ" 

"เกด เคยได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้ไหม"  

"..... ไม่ ครับ …."  

"วันที่ฉันเจอกับเธอที่สนามแข่งรถ คือวันที่เกดตาย"  

"!!!"  

"แม้กระทั่งสำนึกสุดท้ายเกดก็ยังเฝ้ารอการกลับมาของไอ้ตะวันฉาย"  

"ตลอดห้าวันที่คุณขังผม…"  

"คือห้าวันที่เกดที่ต้องนอนอยู่ในโลงแคบๆไงล่ะ"  

"..........."  

"ฉันสูญเสียคนที่รักที่สุดในวันที่ไอ้ตะวันฉายมันป่าวประกาศว่าชัยชนะคืนนั้นมันจะนำไปให้คนที่มันรักสุดหัวใจ"  

"คุณถึงใช้ผมเป็นเครื่องเดิมพัน"  

"ลูกน้องฉันบอกว่าเธอคือคนนั้น คนที่มันรัก"  

"ก็ผมเป็นน้องของเขา พี่น้องที่คลานตามกันมาเลยนี่ครับเราต้องรักกันไม่ต่างกับคุณที่รักผู้หญิงคนนั้น  

"ใช่ ฉันรักเกดมาก เกดเป็นเจ้าของหัวใจ เป็นผู้หญิงที่สวยทั้งร่างกายและหัวใจ ฉันถึงเจ็บปวดที่คนดีๆอย่างเกดต้องมาจบชีวิตเพราะผู้ชายเฮงซวยอย่างมัน!!"  

"อืม เฮงซวยจริงๆนั่นแหละ"  

"......"  

"ชีวิตผมน่ะเฮงซวยสุดๆไปเลยที่ต้องมาร่วมอยู่ในชะตากรรมกับคุณทั้งสามคน .. อ๊ะ เอ๋ นี่ืมันไม่ใช่โรงพยาบาลหัวหินนะคุณ ต้องขับไปอีกไกลเลย"  

"กรุงเทพ .. หัวหิน .. ก็ถูกแล้วนี่"  

"ไม่ครับ ไม่ได้ คุณไม่รู้เหรอว่าเอกชนแพงแค่ไหน ประวัติอันซีนก็ไม่มี"  

"ไม่มีก็ทำใหม่ ยากตรงไหนกัน เปิดประตูสักทีบุรุษพยาบาลรอเธอนานแล้ว"  

อิงเดือนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่ารถคันใหญ่เลี้ยวเข้ามาจอดในแผนกฉุกเฉินก็เป็นตอนที่บุรุษพยาบาลยืนรอรับอยู่หลายนาที รณพีร์ส่ายหัวให้กับท่าทีเป็นกังวลของคนตัวเล็ก ดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้างมองป้ายชื่อโรงพยาบาลสลับหน้าลูกชายที่อาการไม่สู้ดีนัก  

"ลูกชายผมไม่สบายน่ะครับ"  

"น้องอายุกี่ขวบครับ เคยมีประวัติการรักษาไหม ถ้าไม่มีรบกวนคุณพ่อช่วยกรอกเอกสารกับพยาบาลนะครับ"  

"อ่าา สักครู่นะครับ … อิงเดือน เขาถามฉันว่าลูกเราอายุเท่าไหร่"  

"หนึ่งขวบสองเดือนครับ"  

"เหรอ" 

รณพีร์ที่เพิ่งได้รู้อายุที่แท้จริงพยักหน้าตาม เขาไม่มีข้อมูลทั้งแม่และลูก ทุกอย่างที่ได้รู้จึงเป็นเรื่องใหม่ทั้งหมด  

"ลงมาสิ"  

"คะ ครับ"  

บุรุษพยาบาลพร้อมด้วยคุณพยาบาลสาวสวยเอ่ยทักทายยิ้มแย้มเพื่อให้ทั้งแม่และเด็กผ่อนคลายลดอาการประหม่า ดวงตาเรียวรีล่อกแล่กซ้ายขวาไม่ไว้ใจใคร เพียงพยาบาลแตะแขนอันซีนเพื่อวัดไข้คุณแม่ตัวเล็กกลับกอดลูกชายไว้จนแน่นไม่ปล่อยมือ 

"เอย"  

"ระ เรียกผม เหรอ …"  

"อืม เขาให้กรอกประวัติลูกน่ะแต่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย"  

"ผมต้องไปกรอกใช่ไหม"  

"อาฮะ ฉันจะพาลูกไปตรวจร่างกายเอง"  

"ไม่ …"  

"ที่นี่โรงพยาบาลและลูกกำลังป่วยคิดว่าฉันจะพาเขาไปที่ไหนได้เหรอ"  

"แอ๊ะ .. อื้ออออออ"  

เพียงแค่สับเปลี่ยนมือที่อุ้มอันซีนก็มีปฏิกิริยาต่อต้านทันที แม้จะเป็นห่วงแต่นี่ถือได้เป็นช่วงเวลาที่ดีไม่น้อยหากรณพีร์จะได้ทำหน้าที่คุณพ่อ เด็กน้อยดีดดิ้นอยู่ในอ้อมแขนหวิดจะร่วงตกพื้นหลายรอบ รณพีร์จึงปล่อยให้เดินเองตามอิสระโดยที่มือของเขายังคงมือลูกชายเอาไว้มั่น  

คุณกันต์ver.โดนแสงไฟสาดส่อง คุณกันต์ในเรื่องจะผิวสีน้ำผึ้งนะคะ  

 

"ตัวก็มีอยู่เท่านี้ ทำไมฤทธิ์เยอะเหลือเกินนะ"  

"แอ้!!!"  

"พ่อแค่บ่น ไม่เห็นจะต้องมาขู่กัน ดูสิคนมองเยอะแยะเลยอายไหม"  

"งื้อออ กรี๊ดดดดด" เสียงกรีดร้องดังลั่นสร้างความงุนงงให้กับรณพีร์ เป็นจังหวะเดียวกับที่อิงเดือนกำลังเดินมาหา  

"คุณขัดใจเขาเหรอ"  

"ก็จะไปหาเธอท่าเดียว"  

"ปกติถ้าถูกขัดใจก็แบบนี้ชอบกรี๊ด โวยวาย ไม่ค่อยฟังเหตุผล แต่วันนี้ป่วยแม่จะไม่ลงโทษเด็กดื้อที่เกเรใส่จ๋าแล้วกัน"  

จ๋า .. 

แปลว่าอะไรกันนะ 

"น้องอันซีนใช่ไหมเอ่ย"  

"คุณหมอมาแล้วๆๆ"  

"งึ"  

"น้องเป็นอะไรมาคะคุณแม่"  

"ไอจนอ้วกเลยครับ งอแงทั้งคืน"  

"ไม่ได้อาบน้ำใช่ไหมคะ"  

"ครับ ตัวแกรุมๆตั้งแต่ช่วงเย็นผมเลยเช็ดตัวให้"  

"ตากแดดตากฝนบ้างหรือเปล่า"  

"เอ่อะ …"  

"ก็พูดไปสิว่าพาลูกไปยืนริมทะเลหลายชั่วโมงตอนฝนพรำ!!"  

"ตายแล้วคุณแม่!!"  

"คือ คือผม …งื้ออ"  

"รอดูอาการสักสองวันนะคะ ช่วงนี้ไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ระบาดหนัก ถ้าลองได้จับเข้ามาในตัวก็ไม่รู้ว่าน้องอันซีนจะแสดงผลอาการใด คืนนี้หมอจะฉีดยาให้ก่อนหนึ่งเข็ม จากนี้ก็ไปที่ห้องพักได้เลยค่ะ"  

"ผมขอเป็นห้องวีไอพีนะครับ"  

"คุณ!!! คะ คุณหมออย่าไปฟังเขาครับ อยู่ห้องรวมห้องธรรมดาก็พอ"  

"ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะให้ลูกอยู่ห้องวีวีไอพี!! จัดการได้เลยครับ เมียผมเขาขี้งก แต่ที่รักจ๊ะ..พี่ต้องการให้ลูกของเราได้รับการดูแลที่ดีที่สุดนะ"  

ฮึ๊ยยย!!  

ละคร  

ถ้ามีรางวัลใดที่ผมสามารถมอบให้คุณกันต์ได้ ก็คงจะเป็นรางวัลนักแสดงนำชายดีเด่นในคืนนี้เลย สายตาอบอุ่นพลางโอบกอดผมกับลูก มองจากกลางทะเลยังรู้ว่าเขาเล่นละคร จะมีก็แต่คุณหมอและพยาบาลในห้องฉุกเฉินนี้เท่านั้นที่ทำหน้าเคลิ้มชวนฝัน 

ฟึ่บบ  

"หืมม อ๊ะ โทรศัพท์ผมนี่"  

"ฝากเอาไว้ที่ฉันก่อนก็แล้วกัน อย่างน้อยๆในคืนนี้ฉันกับลูกจะได้มั่นใจว่าไม่ต้องตื่นมาต้อนรับหมอแก่ๆที่เสนอหน้ามาหาเมียกับลูกของฉัน!!"  

"คุณกันต์!!!"  

"ใช่ ฉันชื่อกันต์ จำชื่อผัวตัวเองได้ขึ้นใจเลยนี่ อ่าา ภูมิใจชะมัด!!"  

"!!!!!"  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

---------- 

ไม่ยืดเยื้อ ไม่อ่อนแอ อิงเดือนไม่ใช่เหยื่อของคุณกันต์อีกต่อไป!!!  

ความคิดเห็น