facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 2-6 หัวใจกำลังมอดไหม้

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-6 หัวใจกำลังมอดไหม้

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 921

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2562 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-6 หัวใจกำลังมอดไหม้
แบบอักษร

โนอึลรับเสื้อผ้าชุดที่สี่จากหญิงสาวที่เป็นผู้จัดการร้านมาถือไว้ คราวนี้มันเป็นเสื้อเชิ้ตที่ค่อนข้างหนาเล็กน้อยอย่างไม่เหมาะกับฤดูร้อนและกางเกง เมื่อแผ่นหลังของผู้จัดการเดินหายออกไป เขาก็แอบมองจินฮึนนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาซึ่งมองเห็นได้โดยตรงจากห้องลองชุด ตอนแรกคิดว่าถ้าหากเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ก็คงจะได้รู้เหตุผล แต่อย่าว่าแต่เหตุผลเลย อีกฝ่ายไม่มองเขาด้วยซ้ำ ถึงอย่างนนั้นโนอึลก็เริ่มเปลี่ยนชุดตามที่ผู้จัดการนำมาให้ หลังจากลองสวมอยู่ครั้งสองครั้งทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องลองแล้ว เขาก็มายืนอย่างเขินๆ อยู่หน้าคนที่กำลังสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าสาวที่ลองสวมชุดแต่งงานและมายืนโชว์ให้เจ้าบ่าวดูก่อนเข้าพิธีแต่งงานจริงๆ แบบในหนัง ทว่าปัญหาก็คือ สีหน้าคนคล้ายจะเป็นเจ้าบ่าวกลับดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก 

ราวกับมีอะไรบางอย่างไม่ถูกใจ จินฮึนดีดนิ้วสองครั้งขณะคาบบุหรี่ ผู้จัดการที่กำลังเลือกเสื้อผ้าตัวอื่นอยู่ก็วิ่งมาและยืนอย่างนอบน้อมอยู่ตรงหน้า 

“เพราะไม่ใช่ฉัน ก็เลยไม่มั่นใจเหรอ หรือนี่คือทั้งหมดที่มีแล้ว” 

ขี้บุหรี่ตกลงบนที่เขี่ยบุหรี่กระเบื้องเคลือบ น้ำเสียงเรียบเฉยเขย่าหัวใจของผู้จัดการอย่างไร้ความปรานี  

“ผะ ผู้อำนวยการคะ เดี๋ยว...” 

“เสื้อผ้าที่ฉันสั่งให้จัดการคือของพวกนี้เหรอ น่าประหลาดใจมาก ถึงขนาดคิดว่าเลยนะ ว่าโชคดีแล้วที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ได้ทำโฆษณาด้วย” 

ใบหน้าของผู้จัดการขาวซีดจนเป็นสีม่วง หญิงสาวก้มหน้าตัวสั่นเทาเหมือนเป็นนักโทษ โนอึลรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่แค่ร้านเสื้อผ้าธรรมดาๆ แต่เป็นช่วยแนะนำและแมทช์เสื้อผ้าให้กับพวกนักธุรกิจผู้ร่ำรวยทั้งหลายด้วย ผู้จัดการร้านควบหน้าที่ เพอร์เซอร์นัล ช็อปเปอร์[1] ดูแลพวกนักธุรกิจคล้ายสไตลิสต์ของพวกคนดัง กลุ้มใจว่าควรทำยังไงกับรูปร่างไม่สมส่วนของโนอึลดี  

ถ้ามองในมุมมองของความเป็นมืออาชีพ เธออาจจะทำไม่ถูกใจจินฮึน แต่จากมุมมองของความเป็นมนุษย์แล้ว การถูกตะคอกใส่แบบนี้ดูไม่ดีเอาเสียเลย ยิ่งอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงก็ยิ่งแล้วใหญ่ โนอึลค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมกับเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองถูกใจ แม้มันจะไม่ถูกใจจินฮึนก็ตาม เขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เมื่อเห็นใบหน้าของผู้จัดการว่าเธอใกล้จะร้องไห้เต็มทีแล้ว  

“ผะ ผู้อำนวการครับ” 

ตอนนี้อายุของอีกฝ่ายมากเกินจะเรียกว่าคุณชายเล็กแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นความสัมพันธ์ก็ห่างไกลเกินกว่าจะเรียกว่าพี่ สุดท้ายโนอึลจึงเรียกว่าผู้อำนวยการแทน เพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้สนิทกับชายหนุ่มถึงขนาดจะเรียกด้วยชื่อ จินฮึนขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะหันหน้าตามเสียงเรียก เอียงคอมองราวกับจะสั่งให้พูดเมื่อเห็นโนอึลประสานมือสั่นๆ ตัวเองเข้าด้วยกัน 

“เสื้อตัวนี้ ใช้ไม่ได้เหรอครับ” 

มันเหมือนเสื้อตัวที่เขาคิดว่าสวยจากในนิตยสารสักเล่ม โนอึลก้มหน้าลงมองเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองกำลังสวมอยู่เพราะคิดว่ามันก็ดูใช้ได้ ขณะเอ่ยถามจินฮึนอย่างระมัดระวัง มันเป็นเสื้อเชิ้ตลายเรขาคณิตไล่สีด้วยสีครามอ่อนๆ ทั้งตัว เขาชอบเพราะรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาแล้วกางเกงขาสั้นสีขาวตัวนี้ก็ไม่เลวเท่าไหร่ด้วย สายตาจินฮึนไล่มองตั้งแต่หน้าแฝงความกังวลว่า ‘ตัวนี้ไม่โอเคเหรอ’ ของโนอึลไปยังเสื้อตัวปัญหา 

“ผู้จัดการเอาของที่ฉันสั่งมา ส่วนนาย มานี่” 

ชายหนุ่มชี้นิ้วมาที่โซฟาที่ตัวเองนั่งอยู่ก่อนแล้ว โนอึลจึงเดินผ่านผู้จัดการที่มีสีหน้าบ่งบอกว่ารอดตายเพื่อนั่งลงโดยเว้ยระยะห่างจากจินฮึนเล็กน้อย ระหว่างนั้นจินฮึนก็หยิบบุหรี่มวนใหม่มาคาบและจุดไฟที่ปลาย 

“อย่าคิดจะช่วยใครทั้งๆ ที่ไม่ดูตัวเอง เอาตัวเองให้รอดก็พอ เข้าใจไหม” 

โนอึลเม้มริมฝีปากแน่นเพราะคำพูดจากปากอีกฝ่ายราวกับอ่านใจเขาได้ ถึงแม้เสื้อเชิ้ตจะถูกใจมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถช่วยเหลือผู้จัดการคนนั้นได้ตามใจชอบ จากนั้นก็ได้แต่ตอบว่า “ครับ” สั้นๆ อย่างอ่อนแรงพร้อมกับก้มหน้าที่ร้อนผ่าวลง 

“ถ้าคิดจะซ่อน ก็ซ่อนมันให้มิดสิ เหมือนนายไม่มีพรสวรรค์ในการแสดงเลยนะ ดูจากที่โดนฉันจับได้ทั้งๆ ที่แสดงอยู่เนี่ย พรุ่งนี้เช้าก็ยกเลิกทุกอย่างไปเลยดีไหม” 

เมื่อได้ยินคำพูดทิ่มแทงใจ โนอึลเลยเงยหน้าขึ้นเผชิญกับควันบุหรี่ทันที 

“มะ ไม่นะครับ จะทำครับ ผมอยากทำครับ ผมสามารถทำได้ดีแน่นอนครับ” 

เขาอยากทำงานแสดงแม้มันจะเกินกำลัง แม้จะมีชีวิตลำบากจนต้องยินยอมรับการสินบนที่ตนไม่ชอบนั้น โนอึลตอบด้วยเสียงที่สูงขึ้นนิดหน่อยอย่างไม่รู้ตัวกับประโยคที่บอกว่าให้เลิกแสดง  

จากนั้นก็เสริมอย่างรวดเร็วว่าตัวเองสามารถทำได้ดี ขณะเดียวกันก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าจินฮึนยังไม่เห็นการแสดงของเขา ชายหนุ่มมองคนพรั่งพรูโต้ตอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหัวเราะหึๆ 

“ถ้านายแสดงไม่ได้ ก็ออกจากแผนการของฉันไปได้เลย” 

“ฮะ? ครับๆ” 

ถึงจะไม่รู้ว่าแผนการของจินฮึนคืออะไร แต่ก่อนอื่นเขาก็ต้องตอบกลับพร้อมพยักหน้าเพื่อการแสดงของตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าอีกครั้งเพราะเสียงเฉพาะของรองเท้าส้นสูงที่ดังกึกๆ เข้ามาใกล้ ผู้จัดการสาวที่มีสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เดินมาพร้อมถือกล่องด้วยมือทั้งสองข้าง จินฮึนกลับใช้เพียงมือเดียวในการรับกล่องที่อีกฝ่ายยื่นให้ 

“เอาเสื้อผ้าไปไว้ในรถ” 

“ค่ะ รับทราบค่ะ” 

และเอ่ยสั่งสั้นๆ โดยไม่มองด้วยซ้ำ เมื่อได้รับคำสั่งใหม่ ใบหน้าของหญิงสาวสดใสขึ้นคล้ายมองเห็นอนาคตสดใสและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โนอึลก้มหน้าลงหลังรู้สึกว่าบรรยากาศมันต่างจากก่อนหน้านี้ เขาซึมเพราะคิดว่าตัวเองถูกดุเนื่องจากเข้าไปยุ่งมากเกินไป 

ขณะก้มหัวและทำไหล่ตกด้วยความเศร้า มือเล็กก็ถูกคว้าอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มใช้มือที่เคยคีบบุหรี่คลายมือที่ประสานกันอยู่ออกตามอำเภอใจและดึงเข้าหา โนอึลสบตากับอีกฝ่ายด้วยความตกใจ จินฮึนคาบบุหรี่ไว้ในปากอีกครั้ง ก่อนจะเปิดกล่องที่ผู้จัดการนำมาให้ ในนั้นเป็นอะไรบางอย่างคล้ายกำไล 

“คนอื่นฉันไม่รู้ แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของๆ ฉันตามใจชอบ” 

โนอึลมองจินฮึนหยิบกำไลในกล่องออกมาขณะพูดประโยคเขาไม่เข้าใจ 

“อยากใส่ให้ที่คอนะ แต่ถ้าทำแบบนั้น ก็คิดว่ามันคงเด่นเกินไปหน่อย” 

“เอ่อ...” 

กำไลเส้นนั้นพันรอบข้อมือเล็กพร้อมเสียงหัวเราะอย่างขี้เล่นของอีกคน 

“นายเป็นของฉัน เวลาสัมผัส ฉันจะอ่อนโยนก็แล้วกัน” 

ถ้าหากจะมองดีๆ กำไลเส้นนี้ก็เหมือนเป็นกำไลหนังธรรมดาๆ และถ้าจะให้พูดแบบแย่ๆ มันดูเหมือนปลอกคอสุนัขเลยล่ะ กำไลที่ทำด้วยหนังสัตว์นั้นสามารถกลัดได้เหมือนกับเข็มขัด กำไลนั้น ถูกสวมอย่างหลวมๆ บนแขน จินฮึนยิ้มอย่างพึงพอใจ ในขณะที่สูบบุหรี่ และยิ้มอีกครั้ง เขามองตั้งแต่แขนที่มีกำไลสวมอยู่ไปจนถึงสายตาของโนอึล โนอึลทำหน้าเครียด ในขณะที่มองกำไลกับข้อมือของตัวเองที่ปรากฏอยู่ในสายตา  

“ต่อไปมันจะมีเรื่องเวรๆ เข้ามาอีกเยอะ จนกว่าจะถึงตอนนั้นก็พูดให้ชัดๆ ด้วยล่ะว่าใครเป็นเจ้าของนาย แล้วนายเป็นของใคร” 

ฉันจะได้ไม่ต้องลงมือด้วยตัวเอง โนอึลพยักหน้าตามเพราะคำพูดเย็นชาก่อนจะท่องคำตอบที่อีกฝ่ายต้องการออกไป 

“ครับ ผมจะจำให้ขึ้นใจ” 

และหลับตาลงเพราะมือใหญ่ลูบผมของเขาคล้ายจะชมว่าดีมาก โนอึลรู้ดีถึงการหลอกลวงอันน่ากลัวตามคำพูดของอีกฝ่ายตั้งแต่สสมัยเข้าๆ ออกๆ สถานีโทรทัศน์แล้ว 

การสวมเสื้อผ้าตัวนั้นตัวนี้เหมือนเป็นตุ๊กตาของเล่นกินเวลาไปถึงสองชั่วโมง ทันทีที่ออกมาจากร้าน หัวหน้าฝ่ายลีที่เคยเจอหน้าคลับก่อนหน้านี้ก็เป็นคนเปิดประตูหลังให้ หลังจากขึ้นมานั่งบนรถ จินฮึนก็บ่นเกี่ยวกับการช้อปปิ้งที่ยาวนานกว่าที่คิดแล้วซบหัวลงกับไหล่โนอึล 

“เหนื่อยจัง” 

คนโดนซบตัวแข็งทื่อเพราะไม่เคยถูกใครสกินชิพอย่างไม่ลังเลแบบนี้มาก่อน หากรถยนต์เคลื่อนไปด้านข้างเมื่อไหร่ ศีรษะของจินฮึนก็คงจะตกลงมาตามแรงโน้มถ่วง เขายกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัวด้วยความคิดว่าจะรับศีรษะของอีกฝ่ายไว้ดีไหม ก่อนจะเอามือลงเมื่อคิดได้ว่าไม่ต้องหรอก แต่ก็อดคิดมากไม่ได้อยู่ดีเพราะกลัวถูกดุอีกหากจุ้นจ้านมากเกินไป 

เดิมทีจินฮึนตัวสูงกว่าโนอึลอยู่แล้วก็เลยนั่งทิ้งตัวไปกับเบาะหลัง ทำยังไงดีล่ะ... เขากะพริบตามองอีกฝ่ายที่นั่งซบไหล่ตัวเองอยู่ จะสบายตัวไหมนะ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาบนฝ่ามือที่ประสานกันอย่างเรียบร้อยเพราะความคิดมากมาย เช่น ความกังวลและความประหม่า  

“ฉันไม่จับกินนายที่นี่หรอก หมดแรงแล้ว” 

“ครับ? อ๋อ... ครับ” 

ร่างกายท่อนบนของโนอึลที่เกร็งอยู่ค่อยๆ ผ่อนแรงลงเพราะคำพูดของจินฮึน จากนั้นอะไรเย็นๆ ก็แตะลงบนฝ่ามือชื้นเหงื่อ โนอึลทำได้แค่เลื่อนสายตามองเนื่องจากไม่สามารถขยับหัวได้เพราะจินฮึนกำลังซบไหล่เขาอยู่  

“อย่าบอกนะว่าอยากขึ้นมาน่ะ” 

หลังมือใหญ่วางทาบทับบนฝ่ามือชื้นเหงื่อ แต่ไม่รู้เลยว่ามันเป็นการทำให้เขาคลายความกังวล หรือเพียงแค่วางเฉยๆ โดยไม่มีเหตุผล แต่มันก็น่าขำ ที่เหงื่อเขาแห้งจากแค่หลังมือเย็นๆ เพียงอย่างเดียว ท่าทางของอีกฝ่ายเหมือนกำลังปลอบโยนเด็กเล็กๆ เลย 

แน่นอนอยู่แล้วว่าจุดหมายปลายทางของรถยนต์คนนี้คือลานจอดรถฃั้นใต้ดินของวิลล่าย่านซัมซอง จินฮึนไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษขณะก้าวลงจากรถ โนอึลคิดว่าอีกฝ่ายคงจะกลับไปนอนบ้านตัวเองเพราะไม่มีการพูดถึงสูทหรือการประชุมตอนเช้าเหมือนที่ผ่านมา แต่เมื่อลองคิดอีกนิดหน่อย ก็นึกขึ้นมาได้ว่าบ้านที่ซัมซองหลังนี้ก็ยังคงเป็นบ้านของอีกฝ่ายอยู่เช่นเดิน เพราะเขาฝากแจ้งผ่านหัวหน้าทีมควอนไปว่าไม่สามารถรับไว้ได้ เพราะมันมากเกินไป และยังไม่มีคำตอบรับกลับมา ดังนั้นมันก็เลยเป็นบ้านของจินฮึนอยู่  

ชายหนุ่มกดรหัสผ่านอย่างคล่องแคล่วตั้งแต่ชั้นใต้ดินจนถึงประตูหน้าบ้านก่อนจะเปิดประตูเข้าไป 

โนอึลยืนอยู่ด้านหลังและเหม่อมองภาพจินฮึนกดรหัสด้วยความมั่นใจ ต่างจากตัวเขาที่เข้าบ้านแต่ละครั้งก็มัวแต่กังวลว่ากดรหัสผ่านถูกไหมนะ ทว่าตอนนี้กลับกังวลว่าจะต้องทำยังไงดีมากกว่า จินฮึนถอดรองเท้าและเดินเข้าบ้านไป จากนั้นก็เดินไปดื่มน้ำที่ตู้เย็น นี่เป็นครั้งแรกกับสถานการณ์แบบนี้ ถึงเขาเคยใช้วิธีนี้รับสิบบนจากพวกสปอนเซอร์มาก่อน แต่การให้อยู่บ้านด้วย พาไปไหนมาไหนด้วยแบบนี้น่ะ มันเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ผ่านมามักจะเป็นที่โรงแรมหรือห้องเช่าเสมอ เขาจะมีอะไรกับฝ่ายตรงข้ามตามคำสั่ง ถ้าอีกฝ่ายสั่งอย่างอื่นด้วยนอกเหนือก็ต้องทำ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับเซ็กซ์ทั้งนั้น โนอึลจึงกะพริบตามองจินฮึน เพราะอีกฝ่ายไม่สั่งอะไร เอาแต่ดื่มน้ำแล้วก็เดินเข้ามาใกล้โซฟาที่เขานั่งอยู่ช้าๆ  

ระหว่างจมอยู่กับความกลุ้มใจมากมายว่าจะต้องทำยังไงดี ต้องทำอะไรกันแน่ หูก็ได้ยินเสียงที่ไม่ได้คาดคิด มันเป็นเสียงโทรทัศน์นั่นเอง โนอึลเบิกตากว้างเมื่อจินฮึนใช้รีโมตกดเปลี่ยนช่องอย่างคุ้นเคย และทันทีที่เขาคิดว่าทำไมอยู่ๆ ถึงเปิดทีวีกันนะ หน้าจอที่เคยเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วก็ค้างอยู่ที่ช่องๆ หนึ่ง เป็นการรีรันข่าวบันเทิงของช่องเอ็ม หากไม่ได้มีชื่อเสียงพอใช้ได้ก็จะปรากฎตัวในรายการนี้ไม่ได้ จินฮึนเปิดค้างไว้ที่ช่องนั้น ก่อนจะคาบบุหรี่ไว้ในปากและจุดไฟเหมือนติดเป็นนิสัย  

“เลือกสิ” 

“ครับ?” 

โนอึลย้อนถามคนที่พ่นควันบุหรี่ยาวๆ ออกมา เพราะประโยคสั้นๆ ไม่มีหน้าหลังอะไรเลย อีกฝ่ายสูบควันเข้าไปเฮือกใหญ่และพ่นมันออกมาอีกครั้ง  

“ไม่มีใครที่นายอยากทำงานด้วยเหรอ” 

ไม่ว่าจะเป็นชาย หรือหญิงก็ได้ ตอนนั้นโนอึลก็ได้รับรู้ความหมายที่ชัดเจนจากคำอธิบายตามหลังของอีกฝ่าย มันเป็นคำสั่งให้เลือกต้นสังกัดใหม่จากพวกรุ่นพี่ที่เขาอยากเข้าไปอยู่ในสังกัดเดียวกัน 

รายการข่าวบันเทิงของช่องเอ็ม เป็นหนึ่งในรายการโทรทัศน์ที่มียาวนาน ฉายตั้งแต่เริ่มก่อนตั้งสถานีโทรทัศน์เสียอีกไม่เหมือนรายการอื่นๆ ในช่วงนี้ ดังนั้นจึงเป็นหนึ่งในรายการที่สามารถคงศักดิ์ศรีของตัวเองไว้ได่ น่าขำที่รายการนี้ให้ความรู้สึกผสมระหว่างรายการบันเทิงกับรายการสาธารณะ ต่างจากหมวดหมู่ที่บอกว่าเป็นรายการข่าวบันเทิง ถึงแม้ผู้ประกาศข่าวจะทำท่าน่ารักๆ ประหลาดๆ แต่นักแสดงทั้งหลายก็ยังมาออก มันไม่มีโฆษณาอะไรเลย นอกจากการคอมเมนต์ที่หนักไปทางการโปรโมท อาจจะด้วยเหตุผลนี้ทำไมรายการนี้ต้องเป็นคนดังเท่านั้นถึงมาออกได้ ซึ่งก็ถูกแล้ว 

โนอึลมองนักแสดงหญิงคนนึงพูดว่ากำลังถ่ายภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามเกาหลีอยู่ จากนั้นก็หันหน้าไปมองจินฮึน ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้สูบบุหรี่ก็คงจะป่วย แต่นั่นมันไม่ใช่บุหรี่ธรรมดา เป็นบุหรี่ที่ผสมกัญชาต่างหาก จินฮึนเหมือนจะไม่มีความสนใจอะไรเป็นพิเศษจนมันเลยช่วงกลางรายการไปแล้ว แต่ก็ยังไม่พูดอะไรและทำเพียงสูบบุหรี่เท่านั้น 

“ผมต้องตัดสินใจตอนนี้เลยหรอครับ” 

สิ่งที่สำคัญพอๆ กับบทบาทของเขาในการแสดง โนอึลคิดว่ามันคือต้นสังกัด หนึ่งในงานที่ต้นสังกัดทำ ก็คือดูแลนักแสดงในสังกัดโดยตรง แต่ต้นสังกัดเก่าของโนอึลไม่ได้ทำส่วนนั้นเลย เหมือนมีแค่ชื่อบังหน้าแต่ไม่ต่างอะไรกับซ่อง รวบรวมคนหน้าตาดีและช่วยติดต่อกับพวกสปอนเซอร์นั่นนี่เพื่อตัวเองจะได้รับค่านายหน้า โนอึลไม่เคยได้รับตารางงานเหมาะสมเลยตลอดเวลาที่อยู่ในสังกัด และถ้าไม่ใช่บทตัวประกอบที่ไปเทสหน้ากล้อง ก็ล้วนเป็นบทที่เกี่ยวข้องกับสปอนเซอร์ทั้งนั้น ดังนั้นถ้าหากตัวเขาจะต้องเข้าต้นสังกัดใหม่ผ่านจินฮึน โนอึลก็อยากเลือกด้วยความรอบคอบจริงๆ เขาอยากแสดงและได้รับตารางงานที่เหมาะสมผ่านต้นสังกัด เลยไม่อยากตัดสินใจจากพวกนักแสดงที่อยู่ๆ ก็โผล่มาในทีวีแบบนี้ 

"มันกะทันหันมากๆ เลย...” 

โนอึลตอบไปว่าตัวเองแค่อยากแสดงเฉยๆ กับคำถามว่ามีต้นสังกัดที่อยากเข้าไหมของหัวหน้าทีมควอนเมื่อไม่นานมานี้ เขาไม่รู้คำตอบนั้นด้วยซ้ำ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าจะได้กลับมาด้วยวิธีแบบนี้ 

 

[1] Personal Shopper ทำหน้าที่คอยให้คำปรึกษาและคำแนะนำด้านแฟชั่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ ให้สอดคลอดกับอาชีพและรสนิยม รวมถึงการเลือกซื้อเสื้อผ้าแทนลูกค้า

ความคิดเห็น