Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่14

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14
แบบอักษร

 ~อุ่น~ 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันทำงานวันแรก ผมตื่นตั้งแต่เช้ามืด มันก็รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันนะ ถึงจะเคยผ่านการทำงานมาบ้าง แต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี ผมอยากไปดูว่าพนักงานมาทำงานกันกี่โมง ถ้ามาเช้าพวกเค้าทำอะไร ดื่มกาแฟ? คุยกันเป็นกลุ่ม? ทานข้าว?เราต้องหาข้อมูลเอาไว้บ้างก็ดีนะครับ ถือสะว่าเป็นความรู้รอบตัว 

"เอื้อ~ อุ่นไปบริษัทก่อนนะ"

"ทำไมไปเช้าจัง แล้วป๊ากับม๊าละ"

"ป๊าม๊าไปวิ่งออกกำลังกาย ก็วันนี้มันวันแรกอยากไปดู ว่าเช้าๆพนักงานเค้าเป็นยังไงกันบ้าง"

"อุ่นให้รถที่บ้านไปส่งเลย เดี๋ยวเราพี่ธามมารับ"

"เอาแบบนั้นก็ได้"

"อย่าลืมโทรไปบอกอีกคนละ เดี๋ยวมารับเก้อ"

"พี่รามโทรมาแล้วไม่ได้เข้ามาต้องบินไปภูเก็ตด่วน สาขาที่ภูเก็ตมีปัญหาน่ะ"

"แหมโทรฯรายงานตลอด เชอะ!!หมั่นไส้"

"เอื้อ~อย่าแซวเราสิ"

"เราแกล้งเล่นเฉยๆ"

"เราไปละนะ"

"อืม เดี๋ยวเราตามไป"

"บ๊ายยยยย"

 

ผมมาถึงเช้ามากพนักงานยังมากันน้อยแทบไม่มีเดินให้เห็นเลย ผมเดินตรงไปที่ลิฟท์กดขึ้นไปที่ชั้น8 ม๊าจัดห้องทำงานไว้รอผมนานแล้ว ตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ

เลขาของผมก็ยังไม่มา เธอชื่อพี่แป้งครับเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ และม๊าก็ไว้ใจเธอมาก ฝากให้ช่วยดูแลผมด้วย ผมเข้ามานั่งในห้องโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เก้าอี้ผู้บริหารครบชุดฝั่งซ้ายมือ เป็นชุดโชฟารับแขกขนาดกลางสีเปลือกไข่ดูสะอาดตา ด้านหลังของโต๊ะทำงานเป็นทั้งตู้เก็บเอกสาร และตู้โชว์ อ้า~~ม๊าผมเอาของพวกนี้มาได้ยังไง ประกาศนียบัตร ของผมมากมายใส่กรอบอย่างดีอยู่ในตู้โชว์ เห้อ~~ม๊าก็ขี้เห่อเหมือนกันนะเนี้ย ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดูเอกสารที่ม๊าสั่งให้พี่แป้งจัดเตรียมไว้ให้ผม 

ก๊อกๆ

"เชิญครับ"

"สวัสดีค่ะคุณอุ่น"

"สวัสดีครับพี่แป้ง"

"มาเช้าจังเลยค่ะ พี่คิดว่าพี่จะเป็นคนแรกซะอีก"

"วันแรกนะครับ อยากมาดูพนักงานทั่วไปว่าเค้ามาถึงบริษัทกันประมาณกี่โมง"

"ทานอะไรมาหรือยังคะ"

"เรียบร้อยมาจากบ้านแล้วครับ เชิญพี่แป้งตามสบายเลย"

"ถ้าอย่างนั้นมีอะไรเรียกพี่แป้งได้เลยนะคะ"

"ขอบคุณครับ"

 

9.30น.

 

"ก๊อกๆๆ"

"เชิญครับ อ้าว~เอื้อพี่ธามสวัสดีครับ"

"สวัสดีครับ" พี่ธามทักทายผมกลับมา สองคนนี้ตัวติดกันจริงๆไม่ห่างกันเลย

"พี่ธามกลับได้แล้วค้า~~ สายมากแล้วนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะอยู่ต่ออีกหน่อยก็ได้พี่ไม่มีงานค้าง"

"ก๊อกกๆ"

"เชิญครับ"

"คุณอุ่นคะ มีคนส่งดอกไม้มาให้ค่ะ"

"หูย~~สวยจังเลยอุ่น"

"อืม สวยมาก" ผมเดินไปรับช่อดอกไม้ช่อใหญ่จากมือพี่แป้ง ดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่

"ขอเอื้อดูหน่อยใครส่งมา"

"น้องเอื้อไม่ต้องไปดูหรอกค่ะ เดาได้ไม่ยากมีคนเดียวที่ทำอะไรเว่อร์ๆแบบนี้" ผมอยากจะหัวเราะกับคำพูดของพี่ธาม เอื้อเล่าให้ผมฟังตลอด พี่ธามจะเป็นคนที่ทำอะไรแล้วไม่มีคำว่าน้อยเลย ของขวัญครบรอบ1อาทิตย์ที่ครบกัน ครบรอบเดือน ครบรอบปี วันเกิด วันวาเลนไทน์ คริสต์มาส ปีใหม่ ทุกๆวันที่เป็นวันพิเศษ พี่ธามไม่เคยพลาดเลยสักปี เห้อออบางทีก่อนจะว่าใครพี่ธามก็ลืมมองดูตัวเองไปนะ

"ขอให้มีความสุขในการทำงานวันแรกนะครับ พี่ราม" พี่รามจริงๆด้วย ผมเขินวางหน้าไม่ถูกเลย

"พี่รามจริงๆด้วย อิจฉาอุ่นจังเลย"

"น้องเอื้ออยากได้เหรอคะ พี่สั่งให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะเอาช่อใหญ่กว่าเจ้าราม10เท่า" คนพูดไม่ได้พูดเล่นครับ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด จนเอื้อต้องรีบมาดึงออกจากมือ

"เอื้อพูดเล่นค่ะพี่ธาม"

"แต่พี่อยากสั่งให้นี่คะ"

"เอาไว้วันวาเลนไทน์ปีหน้าดีไหมคะ เอื้อขอดอกกุหลาบสีแดงสักพันดอกเลยได้ไหมคะ"

"ได้เลยค่ะ"

ผมนั่งมองว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เค้าอ้อนกันจีบกันคุยกัน ไม่มีความเบื่อหน่ายให้เห็นเลยสักนิด สายตาของคนทั้งคู่มีแต่ความรักความห่วงใยความหวงแหนที่มีต่อตัวคนที่รัก ผมคงไม่ต้องห่วงอะไรเอื้ออีกแล้วสินะพี่ธามคือคนที่ดีที่สุดสำหรับเอื้อแล้วจริงๆ

"น้องเอื้อเราไปกันเถอะ อาจจะมีคนเค้าอยากโทรขอบคุณกัน"พี่ธามหันมาเล่นงานผมให้ได้เขินอีกแล้ว

"ไปค่ะ อุ่นเราไปทำงานละนะ ไว้เจอกันตอนเที่ยงเอื้อจะมารับไปทานข้าว"

"พี่ไปนะอุ่น"

"สวัสดีครับ"

 

ผมหันกลับมามอง ดอกกุหลาบสีขาวที่ผมอุ้มอยู่ ผมเอาจมูกไปสัมผัสเบาๆที่กลีบดอกมัน กลิ่นหอมอ่อนๆรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเลยครับ

AUN 

*รูปกุหลาบสีขาว*

ขอบคุณนะครับ

RAM 

ชอบไหมครับ 

ชอบมากครับ

แค่เราชอบพี่ก็มีความสุขแล้วครับ 

คิดถึงนะครับ 

พี่จะรีบเคลียร์งานแล้วกลับไปหานะครับ 

จะรอนะครับ

 

 

*********

 

ผมทำงานได้อาทิตย์หนึ่งแล้วครับ เหนื่อยอยู่เหมือนกันแต่ก็สนุกไปด้วย ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเยอะเลยบางวันก็ไปทำงานแทนเอื้อบ้าง เพราะยิ่งใกล้วันแต่งทั้งว่าทีเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ดูจะยุ่ง จนแทบไม่มีเวลาว่างเลย แต่ก็ไม่เคยเห็นความเหนื่อยจากทั้งคู่ เห็นแต่ความสุข ใช่จะมีแต่เอื้อพี่ธามที่ดูตื่นเต้น ม๊ากับผมก็ตื่นเต้นไปกับเอื้อด้วย

พี่รามก็ยังติดต่อกับผมทุกวัน โทรหาบ้างส่งข้อความบ้าง ถ้าไม่ติดงานจริงๆก็จะมารับมาส่งผมตลอด อย่างวันนี้โทรมาแต่เช้าบอกว่าคุณลุงคุณป้าอยากเจอผม ขอให้พี่รามพาผมไปทานข้าวเย็นนี้ และพี่รามเองก็บ่นอยากกินน้ำพริกปลาทูฝีมือผม ก็เลยตกลงกันว่าวันนี้ผมจะไปทำอาหารให้ทุกคนทานกัน 

พอใกล้เวลาที่พี่รามจะมารับ ผมก็เริ่มรู้สึกตื้นเต้นขึ้นเรื่อยๆแต่เอื้อบอกผมมาว่า พ่อแม่พี่รามใจดีมากผมไม่ต้องกลัว จะไม่ให้กลัวได้ยังไงเอื้อเป็นผู้หญิงมันก็ไม่แปลกที่จะเข้าไปเป็นคนรักของลูกชายท่าน แล้วผมละ?

เป็นคนรักเหรอ? พี่เค้าก็ไม่เคยพูดนะ

เป็นแฟน?ไม่นะพี่รามไม่เคยขอเป็นแฟนเลย

ที่สำคัญ ผมเป็นผู้ชายอีกต่างหาก

เห้อออ~~ วันนี้ผมจะรอดไหม

 

"ก๊อกกๆ"

"จะเคาะทำไมครับเข้ามาเลยก็ได้"ผมหันไปบอกคนที่เดินเข้ามา

"ไปกันหรือยัง"

"ครับไปกันเลย" พี่รามเดินเข้ามาดึงกระเป๋าไปถือให้ แล้วจูงมือผมออกจากห้อง

"พี่แป้งผมกลับก่อนนะครับถ้ามีเอกสารที่ผมต้องเซ็น เอาไปวางไว้ที่โต๊ะผมได้เลยพรุ่งนี้ผมจะจัดการให้"

"ค่ะคุณอุ่น"

"เหนื่อยไหม" อีกคนจับไหล่ผมให้หันหน้าไปหา

"นิดหน่อยครับ" จมูกคนที่สูงกว่ากดลงที่หน้าผากของผมเบาๆถ้าเกิดประตูลิฟท์มันเปิด แล้วใครเห็นล่ะผมต้องโดนนินทาแน่ๆ

"หายเหนื่อยหรือยัง"

"พี่รามเดี๋ยวมีคนเห็นนะครับ"

"เห็นก็เห็นไปสิ แค่คนรักให้กำลังใจกันเรื่องปกติจะตาย"

*คนรักเหรอ? 

"เป็นอะไรครับทำไมเงียบไป"

"ปะ..เปล่าครับ" พี่รามจับมือผมเดินออกจากลิฟท์กำลังจะเดินไปที่ประตูทางออกแต่ก็มีเสียงทักขึ้นมาก่อน

"คุณอุ่นครับ" พี่รามหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงคนทักผม สีหน้าเปลี่ยนไปเลยจากที่อารมณ์ดีๆตอนนี้หน้าหงิกเลย

"ครับคุณชาติ"

"เรื่องที่ประชุมเมื่อบ่ายนะครับ มันมีสินค้าบางตัวที่ต้องเลื่อนวันส่ง" พี่เค้ายื่นเอกสารให้ผมดู และคนยืนข้างๆผมมือที่จับอยู่ปล่อยออก เปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ผมแทน

"คุณชาติรีบไหมครับ เพราะรายละเอียดผมต้องคุยกับเอื้ออีกทีพรุ่งนี้ได้ไหมครับ"

"ได้ครับ" ตอบผมแต่สายตาเหลือบไปมองคนโตกว่าที่ยืนโอบไหล่ผมอยู่"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมขึ้นไปพบคุณอุ่นนะครับ"

"ได้ครับ"

"ขอบคุณครับ"

"ไอ้หมอนี่มันเป็นใคร"หลังคุณชาติหันหลังเดินจากไป คนข้างๆดูเหมือนจะแปลกไป

"คุณชาติครับ จริงๆแล้วงานของเค้าขึ้นตรงกับเอื้อแต่ช่วงนี้เอื้อไม่ค่อยว่าง งานบางอย่างอุ่นจึงรับไปทำแทนให้"

"สายตาไม่น่าไว้ใจเลย"

"พี่รามคิดมากไปหรือเปล่าครับ"

"ไม่รู้ละ ถ้ามันเข้าไปคุยงาน ให้คุณแป้งเข้าไปอยู่ในห้องเป็นเพื่อนด้วยนะครับ"

"ก็ได้ครับ"

พอตามใจก็จะยิ้มหน้าบานส่งสายตาวิ๊ปวับมาให้ ผมว่าสายตาพี่รามมากกว่าที่ไม่น่าไว้ใจ

 

รถยนต์คันหรูหยุดอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหลังใหญ่ ประตูอัตโนมัติค่อยๆเลื่อนเปิดออก พี่รามก็ขับรถเข้าไปในเขตบ้าน บ้านของพี่รามรายรอบไปด้วยต้นไม้มากมาย สนามหญ้าสีเขียวดอกไม้หลากสีหลากพันธ์ ถูกปลูกไว้เป็นทางยาวรอบๆสนามหญ้า สวยมากจริงๆ ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากเลย

"ดอกไม้สวยจังเลยครับ"

"คุณแม่ท่านปลูกน่ะ เข้าข้างในกันเถอะ"

"พี่~~อุ่น"

"ไม่ต้องกลัวครับ พ่อแม่พี่ใจดีท่านอยากเจอเรามาก"พี่รามเหมือนจะรู้ว่าผมคิดอะไร รีบพูดให้กำลังใจผม

ผมเดินตามหลังพี่รามเข้าไปก็เจอกับผู้ใหญ่สองท่านที่น่าจะเป็นพ่อและแม่ของพี่ราม นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"พ่อครับแม่ครับ นี่อุ่นครับ "

"อุ่นนี่พ่อกับแม่พี่"

"สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า"

"สวัสดีค่ะน้องอุ่นน่ารักมากจริงๆด้วย" คุณแม่ของพี่รามเดินตรงมาจับมือผมชมให้ผมเขินไปใหญ่ คุณแม่พี่รามสวยมาก หน้าเรียวรูปไข่ ผิวขาวผมที่ยาวถูกรวบขึ้นม้วนไว้ด้านหลัง ท่านใส่เดรสลูกไม้สีครีมดูสง่ามากขึ้นไปอีก ส่วนคุณพ่อพี่รามท่านก็นั่งฟังภรรยาท่านพูดคุยกับผม หน้าตาท่านคล้ายพี่รามมากกว่าพี่ธาม พี่ธามหน้าจะหวานได้แม่นิดๆ แต่หุ่นได้พ่อทั้งคู่

"ทำไมเรียกลุงป้าละคะ"

"เออ~~"

"ไม่เป็นไรค่ะแต่งแล้วค่อยเปลี่ยนก็ได้"

"คุณแม่น้องเขิน" คนแซวหัวเราะชอบใจ ที่เห็นผมเขินจนหน้าแดงไปหมด

"ยิ่งเขินยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูนะคะ"

"จริงครับแม่" นี่ก็ไม่ยอมช่วยผมเลยยิ่งเห็นผมเขินยิ่งล้อ ผมแอบดึงชายเสื้อให้ช่วยก็ไม่สนใจเลย

"เห็นเจ้ารามมาคุยให้ฟัง ว่าทำกับข้าวเก่งอร่อยด้วย" คุณลุงท่านช่วยผมเอาไว้ก่อนที่ผมจะเขินจนหน้าระเบิด

"ไม่ขนาดนั้นครับ พอทำได้บ้างไม่เก่งครับ"

"วันนี้จะมาทำให้พ่อกับแม่ทานใช่ไหมคะ"

"ครับ คุณลุงคุณป้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ"

"อะไรก็ได้พ่อกับแม่ทานง่ายค่ะ"

"ครับ ถ้าอย่างนั้นอุ่นขออนุญาตินะครับ"

"ตามสบายนะลูก ขาดเหลืออะไรบอกแม่บ้านได้เลย"

"ขอบคุณครับ"

"เจ้ารามไปส่งน้องในครัวทีไป"

"ครับ"

 

ผมเริ่มลงมือทำก็จะมีคนช่วยวุ่นวายอยู่ข้างๆ อยากช่วยแต่ก็ไม่รู้จักอะไรในครัวเลยสักอย่าง ทัพพี ตะหลิว ยังแยกไม่ออก ผมทำอาหารไทยพื้นบ้านง่ายๆ

 

โห้~~~~~~

"น่าทานทั้งนั้นเลยค่ะ จริงไหมคะคุณ"

"อืม น่าทาน"

"ลองทานดูครับ"ผมทำกับข้าวหลายอย่าง ต้มยำทะเลรสจัดไม่เผ็ดของพี่ราม ไข่เจียวเห็ด แกงเขียวหวานปลากราย ผัดเปรี้ยวปลากรอบ ต้มจืดมะระยัดไส้ ที่ขาดไม่ได้เลย น้ำพริกปลาทู ผักลวก(มะระ ถั่วฝักยาว แครอท ดอกกระหล่ำ ดอกแคฯ) ผักสด(แตงกว่า ถั่วฝักยาว ถั่วพลูฯ)ผักทุกอย่างทำเป็นชิ้นเล็กแบบพอดีคำ 

"อร่อยทุกอย่างเลยลูก" คุณป้าตักชิมอาหารทุกอย่างชมไปทานไปไม่หยุด

"พ่อชอบแกงเขียวหวาน อร่อยมากต้มยำก็อร่อยแต่เผ็ดน้อยไปนิด"

"เออ.."

"ก็น้องเค้าทำให้ผม น้องรู้ว่าผมไม่ทานเผ็ด" อีกคนพูดขึ้นท่าทางภูมิอกภูมิใจ แต่ดูเหมือนพ่อจะหมั่นไส้ลูกชายตัวเอง 

"อุ่นอย่าไปตามใจมันมากเดี๋ยวมันจะเคยตัว"

"ครับ"ผมหันไปยิ้มกับพี่รามที่นั่งทำหน้าบึ้ง

"วันนี้เจ้าธามมันพาหนูเอื้อไปไหน แกรู้ไหม"

"แจกการ์ดครับ"

"อืม งานมันใกล้แล้วนี่นะแล้วแกละเมื่อไหร่จะแต่ง"

"แคร่ก.. แคร่ก.." ผมสะดุดสำลัก พี่รามเอื้อมมือมารูปหลังให้

"ได้คุยเรื่องนี้กันบ้างหรือยัง"พ่อถามคำถามที่ผมไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี เพราะผมกับพี่รามไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลย 

"หนูไม่อยากแต่งกับเจ้ารามเหรอลูก" คุณป้าถามหน้าตื่น

"เออ"

หรือว่า....นี่เจ้าราม!! ขอน้องเป็นแฟนหรือยัง?

"???" พี่รามแสดงสีหน้าเอ๋อเลยผมก็ทำหน้าไม่ถูก จะพูดอะไรก็ไม่ได้ถ้าพูดก็เหมือนกับเราบังคับให้พี่รามพูด ผมเลยได้แต่นั่งเงียบ

"ไอ้รามเอ้ย~~~"

"เออ~คุณลุงครับอุ่นทำของโปรดคุณลุงด้วยครับ" ผมหันไปหาป้าแม่บ้านให้ยกมาเสิร์ฟได้แล้ว

"บัวลอยเผือกครับ เห็นแม่บ้านบอกคุณลุงชอบ ผมทำไม่หวานมาก คุณลุงลองทานดูคุณป้าด้วยนะครับ พี่รามเอาด้วยมั้ยครับ" พี่รามๆมีท่าทีแปลกๆ เหมือนมีเรื่องให้คิด ผมเรียกก็ยังนั่งเงียบจนผมต้องเรียกซ้ำ

"ไม่ดีกว่าพี่ทานข้าวไปเยอะมาก"

เรานั่งทานข้าวขนมหวาน เสร็จก็ไปนั่งคุยกันต่อในห้องนั่งเล่น พี่รามก็นั่งนิ่งๆพูดน้อยเหมือนมีเรื่องให้คิด เดินออกไปคุยโทรศัพท์บ้าง กลับเข้ามานั่งก็ยังมีอาการเหมือนเดิมจนผมรู้สึกกังวลไปด้วย

"พาน้องไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้เจ้าราม คุยกับคนแก่มากๆเดี๋ยวจะเบื่อ"

"ไม่เบื่อหรอกครับ สนุกดีได้ความรู้ด้วยครับ"

"ถ้าอย่างนั้นต้องมาบ่อยๆนะคะ"

"ครับ"

"ผมพาน้องไปดูห้องผมดีกว่าผมมีอะไรจะให้น้องดูด้วย"

"อย่าลุ่มล่ามกับน้อง!!"

"พ่อ!!ผมรู้หรอกน่า"

"ขอนุญาตนะครับ"ผมหันไปบอกคุณลุงคุณป้า

"ไปเถอะลูก ถ้าเจ้ารามมันลุ่มล่ามตะโกนดังๆเลยค่ะ"

"แม่!!"

"ดูท่าแล้วไม่มีใครอยู่ข้างพี่เลยอุ่นต้องสงสารพี่มากๆนะ" มันจะน่าสงสารอยู่หรอก ถ้าดูจากคำพูดแต่พอหันมามองรอยยิ้มกรุ่มกริ่มกับสายตาเจ้าเล่ห์นี่มันไม่น่าสงสารเลยสักนิด 

"ห้องสวยจังเลยครับ" ห้องพี่รามอยู่ชั้นสองห้องซ้ายสุดของตัวบ้าน เตียงนอนขนาดใหญ่น่าจะนอนได้ถึงสี่คนเลย เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นหรูหรามาก พี่รามเดินไปที่โชฟาปลายเตียงมองมาที่ผมนิ่ง

"อุ่นถามอะไรพี่หน่อยได้ไหมครับ"

"เราถามพี่ได้ทุกเรื่อง พี่ยินดีตอบ"

"หลังทานข้าวเสร็จพี่เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นพี่เงียบไปหรือว่าที่คุณลุงคุณป้าถามเรื่องแต่งงานของเราครับ "

"...."

"เออ..พี่ไม่ต้องคิดมากนะครับ อุ่นว่าเรื่องแต่งงานมันไม่ได้สำคัญอะ.. "ผมพูดไม่ทันจบประโยคอีกคนก็ดึงผมลงไปนั่งตัก

"พี่ให้โอกาสพูดใหม่"

"ก็..ก็.ผมเห็นพี่เงียบ ผมคิดว่าพี่คงไม่อยากแต่งผมไม่ใช่ผู้หญิงมันคงน่าอ...."

ริมฝีปากหนากดลงบนปากบาง ดูดเม้มหนักๆอยู่นานเหมือนต้องการลงโทษ 

"อื้อ~"

ผมอ้าปากประท้วง แต่เหมือนเป็นการเปิดโอกาส ให้คนตัวโตสอดลิ้นร้อนเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กหาชิมความหวานภายในปาก จากรุนแรงคราแรกเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานนุ่มนวล เรียกร้อง ร้องขอ การตอบสนองจากผมๆยกแขนขึ้นโอบรอบคอ จูบตอบคนตัวโต ผมจูบไม่เป็นแต่ผมก็อยากตอบสนองการร้องขอจากเค้า กว่าพี่รามจะถอนริมฝีปากออกก็เนิ่นนานจนผมเกือบหมดลม จากที่นั่งหันข้างให้พี่ราม ตอนนี้กลายเป็นผมไปนั่งคร่อมตักพี่ราม

"ฟังนะครับ เรื่องแต่งงานพี่อยากแต่งงานกับเรามากครับ อยากแต่งพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำแต่ที่พี่นิ่งเพราะสิ่งที่พ่อพูด มันทำให้พี่คิดได้ พี่ไม่เคยบอกรักเรา ไม่เคยขอเราเป็นแฟนเลย นี่คือสิ่งที่พี่คิดพี่ทำพลาดจริงๆ อุ่นก็คิดเรื่องนี้ใช่ไหมพี่เห็นเราเงียบตอนคุณพ่อถาม"

"ที่อุ่นเงียบไม่ใช่ว่าไม่เชื่อมั่นในตัวพี่นะครับ แต่ถ้าอุ่นตอบคุณลุงไปทั้งๆที่พี่รามยังไม่เคยพูดเรื่องนี้กันเลย อุ่นก็เลยไม่รู้จะตอบยังไง ถ้าตอบไปก็เหมือนเข้าข้างตัวเอง"

"พี่ขอโทษครับพี่คิดน้อยไปตอนแรกพี่คิดว่า การกระทำของพี่มันจะทำให้อุ่นรู้ว่าพี่จริงใจและจริงจังกับเรา แต่จริงๆบางครั้งคำพูดมันก็สำคัญพอๆกับการกระทำพี่ขอโทษนะ "

"ไม่เป็นไรครับ ที่พี่รามทำมันดีอยู่แล้ว"

"พี่รักอุ่นนะ รักมาก พี่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครเลย พี่พยายามถามตัวเองตลอด ว่านี่ใช่ไหมที่เรียกกันว่าความรัก แต่ก่อนพี่ทำตัวเละเทะมาก เหล้าผู้หญิงเพื่อน ความสนุกที่พี่คิดว่ามันคือความสุขพี่คิดแบบนั้นมาตลอด จนพี่ได้มาอยู่กับอุ่นกับยาย เห็นรอยยิ้มเห็นความห่วงใยใส่ใจของอุ่นกับยายที่มีให้กัน ความรักของอุ่นกับยายมันแสดงออกชัดเจนผ่านทางการกระทำคำพูดและแววตา พี่รู้ตัวเองช้า กว่าพี่จะรู้ตัวอุ่นก็หายไปแล้ว พี่นับวันรอให้อุ่นกลับมาและสัญญากับตัวเองว่า วันหนึ่งถ้าพี่ได้รับความรักของพี่กลับคืนมาพี่จะไม่มีวันปล่อยอุ่นหายไปจากชีวิตพี่อีก แล้วอุ่นละ"

"อุ่นไปเคยรู้ตัวเลยครับ ว่าอุ่นไปชอบพี่รักพี่ตอนไหน อุ่นรู้แต่ว่าเวลาที่ทำอะไรให้พี่อุ่นไม่เคยเหนื่อยเลย เวลาทำอะไรให้พี่กิน กับข้าว ขนม ถ้าพี่ชอบอุ่นจะมีความสุขมาก เวลาที่พี่กลับมานอนที่บ้านอุ่นรู้สึกปลอดภัย ไม่เคยกลัวเลย อุ่นเริ่มมารู้สึกตัวก็หลังจากคืนนั้น อุ่นนั่งรอพี่กลับมาทุกวันรออย่างมีความหวัง ก็มีแต่ยายที่บอกว่าให้รอพี่ ให้เวลาพี่ ยายบอกว่าพี่จะกลับมา" พี่รามดึงผมเข้าไปกอดไว้แน่น 

"พี่ขอโทษนะที่มาหาช้า"

"ผมรักพี่รามครับ" 

ผมผละออกจากอกพี่ราม กดจมูกเล็กไปที่แก้มคนพี่ทั้งสองข้าง แล้วรีบหลบไปซบที่อกพี่รามเหมือนเดิมคนตัวโตกว่าหัวเราะอย่างมีความสุข กดจมูกตัวเองลงบนกลุ่มผมแล้วโยกตัวเบาๆ

 

_______

 

"คุณอุ่นคะ คุณเอื้อโทรมาบอกให้คุณอุ่นไปหาที่สวนสาธารณะ ที่อยู่ซอยถัดไปค่ะ "

"ที่ป๊ากับม๊าชอบไปวิ่งตอนเช้าๆใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ"

"เอื้อได้บอกอะไรไหมครับ มันจะเริ่มจะมืดแล้วนะครับ"

"ไม่บอกค่ะ บอกแต่ว่าให้คุณอุ่นรีบไป" ผมเริ่มใจไม่ดีเกิดอะไรขึ้นกับเอื้อ ผมรีบวิ่งขึ้นไปเอาเสื้อคลุมแขนยาวกับโทรศัพท์ผมโทรหาพี่รามก็ปิดเครื่อง โทรหาเอื้อก็ติดต่อไม่ได้ลองโทรเบอร์พี่รามก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน มันเกิดอะไรขึ้นผมเริ่มกังวล

"ป้าครับผมยืมจักรยานหน่อยนะครับ"

"ตามสบายเลยค่ะ"

 

ผมมาถึงสวนสาธารณะขนาดใหญ่ เป็นที่ๆคนในแถบนี้มาใช้เป็นที่อ่านหนังสือบ้าง ออกกำลังกายบ้าง หนุ่มสาว ครอบครัวใช้ที่นี่เป็นที่พักผ่อน ตอนนี้คนในสวนเริ่มน้อย ผมมองหาเอื้อไม่เจอใจผมเต้นระส่ำเริ่มเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

"พี่คะ"

"ครับ" เด็กผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว

"มีคนฝากนี่มาให้ค่ะ" เด็กน้อยยื่นจดหมายให้ผม

 "ลูกโป่ง"(ในจดหมายเขียนคำว่าลูกโป่ง)

ผมรีบมองหาลูกโป่ง แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหน ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกราด เสียงร้องตะโกน แล้วชี้มือขึ้นฟ้า ผมมองตาม

เห็นลูกโป่งสีชมพูลอยอยู่บนฟ้า ลูกโป่งถูกมัดรวมกันอยู่สองด้าน ตรงกลางมีป้ายผ้าขนาดใหญ่

"เป็นแฟนกันนะ" 

ผมมองลูกโป่งลอยขึ้นฟ้าไปจนสุดตา ผมลดระดับสายตาลงมาเห็นผู้ชายตัวโตยังอยู่ในชุดทำงาน ถือดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ๆกว่าครั้งที่แล้วมาก มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผม พี่รามค่อยๆย่อตัวลงนั่งคุกเข่า

"เป็นแฟนกับพี่นะครับ" 

ผมยืนน้ำตาไหลด้วยความดีใจ ตื้นตันใจ ความรู้สึกตอนนี้ผมไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้เลย ผมยิ้มทั้งน้ำตา

"ครับ"ผมรับช่อดอกไม้มาถือไว้ พี่รามเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้ผม

"ขอบคุณนะครับ ที่ยอมรับพี่ให้เป็นคนสำคัญในชีวิตเรา"

"อุ่นก็ขอบคุณพี่นะครับ"

"เอื้อดีใจด้วยนะ /พี่ดีใจด้วย" พี่ธามกับเอื้อเดินมาสมทบ

"ขอบคุณพี่ธามกับเอื้อด้วยนะครับ"

ไปทานข้าวกัน วันนี้ไอ้รามมันเลี้ยงชุดใหญ่ฉลองน้องอุ่นยอมเป็นแฟน

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงหัวเราะพร้อมกันของพวกเราทั้ง4คน มันคือ 'ความสุข'

 

 

 

 

///จบตอนที่14/// 

ขอบคุณคอมเม้น 

ขอบคุณกำลังใจ 

ขอบคุณคนอ่าน 

ความคิดเห็น