ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 522

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

"จิ่งอวี๋ เมื่อไหร่ลูกจะตื่นสักที จิ่งอวี๋" เสียงแว่วของเสียงของผู้เป็นแม่ดังก้องอยู่ในหูจิ่งอวี๋ตลอดที่วิญญาณเขาออกจากร่าง วิญญาณจิ่งอวี๋ได้แต่ยืนมองผู้เป็นอยู่ด้านหลังด้วยแววตาเศร้าสร้อยและเจ็บปวด คุณนายหม่าหวิ๋นน้ำตาไหลพรากเฝ้ามองที่ไร้ความเคลื่อนไหวของลูกชาย

 

"พ่อกลับกันเถอะ" เสียงเรียกของวิญญาณต้าซู่ทำให้จิ่งอวี๋หันมองวิญญาณน้อยข้างตัว จิ่งอวี๋พยักหน้ารับหงึกหงักเป็นคำตอบ ใบหน้าหล่อหมองเศร้าจนวิญญาณดวงน้อยสงสาร

 

"อีกนานมั้ยต้าซู่ ฉันถึงจะได้เข้าร่าง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดกับวิญญาณต้าซู่ ความหวังที่จะได้ฟื้นคืนมาอีกครั้งจะเป็นจริงมั้ยเขาก็ยังไม่รู้

 

"พ่อต้องฟื้นแน่จ๊ะ" วิญญาณต้าซู่พูดยิ้มๆ จิ่งอวี๋ยกยิ้มตามวิญญาณน้อย

 

โจวโจวเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยความเหน็ดเหนื่อย ช่วงนี้เรียนหนักมากเพราะใกล้จะสอบพอสอบเสร็จก็จะปิดเทมอ ร่างบางเดินออกมาด้านนอกก็เจอกับวิญญาณสองดวงรออยู่ด้านนอก วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มทันทีเมื่อเห็นใบหน้าหวานเดินเข้ามา

 

"โจวโจว เหนื่อยมั้ยครับ" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ถึงเขาจะรู้สึกเศร้าจากโรงพยาบาล แต่พอได้เห็นใบหน้าหวานของโจวโจวเขาก็ยิ้มได้

 

"เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลหรอ" โจวโจวถาม จิ่งอวี๋พยักหน้ารับเบาๆ

 

"ได้เจอแม่รึเปล่า" โจวโจวถามเสียงหวาน

 

"เจอสิ วันนี้แม่ร้องไห้อีกแล้ว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงเศร้า โจวโจวเดินเข้าไปใกล้แล้วกุมมือหนาที่เย็นเฉียบมากุมไว้

 

"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวนายก็ฟื้น" เสียงหวานพูดพร้อมบีบกระชับมือหนาแน่นขึ้น

 

"ดูสิ ไอ้ผีบ้ามันคุยคนเดียวอีกแล้ว" เสียงผู้หญิงชายคนหนึ่งพูด วิญญาณต้าซู่ยืนเท้าเอวด้วยความไม่พอใจ

 

"อีพวกปากมาก เดี๋ยวจะหลอกให้หัวโกลนเลย" วิญญาณต้าซู่พูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ดวงตาเล็กแดงก่ำจะเป็นสีเลือด

 

"ต้าซู่ กลับบ้าน" เสียงหวานพูด ต้าซู่หันมองตามเสียงหวานแล้วดวงตาก็เป็นสีปกติดั่งเดิม ร่างบางเดินพาวิญญาณทั้งสองกันบ้าน ถึงระหว่างทางจะมีเสียงหมาเห่าหอนหรือเสียงนินทาเขาก็ไม่สนใจ

 

หลังจากที่เดินกลับมาถึงบ้านโจวโจวก็เข้าห้องของตัวเองไปทำธุระส่วนตัว วิญญาณจิ่งอวี๋รออยู่ด้านนอก ส่วนวิญญาณต้าซู่ก็ออกไปเล่นกับวิญญาณเพื่อนที่วัดเหมือนเดิม ร่างบางยืนแก้ผ้ายืนอาบน้ำอยู่ใต้ฝักบัว ผิวขาวเนียนถูกลูบไล้ไปทั่วฟองสบู่ขาว กลิ่นหอมตลบอบอวลจนวิญญาณจิ่งอวี๋ที่รออยู่ด้านนอกได้กลิ่น วิญญาณจิ่งอวี๋ถือวิสาสะที่อีกคนอยู่ในห้องนอนแวปเข้ามาสูดดมกลิ่นหอมในห้องร่างบาง วิญญาณจิ่งอวี๋นั่งลงไปที่ปลายเตียงนอนนุ่มที่ร่างบางใช้นอนอยู่ทุกค่ำคืน กลิ่นหายจางๆจากร่างกายของโจวโจวยังติดตรึงอยู่ปลายจมูกไม่เคยจางหาย เสียงน้ำกระทบพื้นดังแผ่วจนจิ่งอวี๋ต้องหันไปมา ถ้าหายตัวเข้าไปในห้องน้ำแล้วโจวโจวไม่เห็นก็คงจะดี แต่ว่าจิ่งอวี๋ทำแบบนั้นไม่ได้จึงทำได้แค่เฝ้ามองผ่านบานประตู

 

"โอ้ย..." เสียงร้องของคนในห้องน้ำดังขึ้นจนทำให้จิ่งอวี๋ลืมตาขึ้นจากภาพจินตนาการ

 

"โจวโจว นายเป็นอะไร" วิญญาณจิ่งอวี๋รีบลุกขึ้นออกจากเตียงแล้วเดินไปถามร่างบางอยู่หน้าห้องน้ำ หัวใจกระวนกระวายไม่น้อยเมื่อในห้องน้ำยังคงเงียบอยู่

 

"โจวโจว" เสียงจากวิญญาณจิ่งอวี๋ร้องเรียกคนในห้องน้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

"จิ่งอวี๋ นายเรียกต้าซู่มาหาฉันที ฉันล้มในห้องน้ำ" โจวโจวตอบในที่อยู่ด้านนอก ร่างกายเปลือยเปล่ายังคงนั่งอยู่บนพื้น ข้อเท้าเขียวช้ำจากการล้มจนลุกขึ้นไม่ไหว

 

"ต้าซู่ ต้าซู่ กลับบ้าน" เสียงวิญญาณจิ่งอวี๋ร้องเรียกวิญญาณน้อยดวงอาการร้อนใจเป็นห่วงคนในห้องน้ำ

 

"หึ พ่อจัดการเองนะ เรื่องนี้หนูไม่ยุ่ง" วิญญาณต้าซู่พูดเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากจิ่งอวี๋

 

"โจวโจว ต้าซู่ไม่ยอมมา เขาคงเล่นจนเพลินจนไม่ได้ยินเสียงเรียก ให้ฉันเข้าไปข้างในนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมยืนรอคำตอบจากด้านนอก โจวโจวก้มหน้ามองร่างกายที่เปลือยเปล่าอย่างใช้ความคิด ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่เขาก็ไม่รู้สึกอายจิ่งอวี๋อยู่ดี

 

"โจวโจว ฉันจะเข้าไปแล้วนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด โจวโจวทำหน้าเลิ่กลั่ก เพราะถ้าจิ่งอวี๋ไม่เข้ามาก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยแล้ว ระหว่างที่โจวโจวกำลังนั่งคิดจิ่งอวี๋ก็แวปเข้ามาแล้ว

 

"โจวโจว เป็นยังไง" วิญญาณจิ่งอวี๋นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าร่างบางที่นั่งก้มหน้าอยู่ มือบางยกขึ้นปิดของสงวนไว้ข้างล่างอย่างเขินอาย

 

"จะ...จิ่งอวี๋ นะ...นาย ขะ...เข้ามาทำไม" โจวโจวพูดเสียงสั่นด้วยใบหน้าแดงก่ำ จิ่งอวี๋ไล่สายตามองร่างขาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่สั่นไหว ดวงตาคมยังคงจ้องร่างบางอยู่แบบนั้นอย่างต้องมนต์สะกด

 

"มองอะไรของนาย จิ่งอวี๋" เสียงหวานพูดเขินๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำก้มมองต่ำเพราะไม่กล้าสบตาวิญญาณตรงหน้า จิ่งอวี๋สะดุ้งน้อยๆแล้วหลุบสายตาลงต่ำเช่นกัน

 

"ฉันเข้ามาช่วยนาย" วิญญาณจิ่งอวี๋ตอบไม่ตรงคำถามแล้วดึงร่างบางขึ้นอุ้มแนบอก ร่างบางเปลือยเปล่าตกใจเลยยกมือขึ้นคล้องคออย่างอัตโนมัติ

 

"นะ...นายทำอะไร จิ่งอวี๋" ร่างบางเอ่ยถาม ใบหน้าหวานเงยหน้ามองวิญญาณจิ่งอวี๋เล็กน้อยแล้วละสายตาลง

 

"อุ้มไง" วิญญาณจิ่งอวี๋ตอบข้างใบหูเล็ก กลิ่นหายอ่อนแผ่กระจายจนจมูกใช้จมูกโด่งแนบชิด

 

"จิ่งอวี๋ ขยับหน้านายออกไปไกลๆเลยนะ" โจวโจวเหวใส่ เมื่อสัมผัสปลายจมูกโดนแก้มใส จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วผละใบหน้าออกห่าง

 

"ห่างแค่นี้พอรึเปล่า" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงแผ่ว โจวโจวเงยหน้ามองแล้วจ้องตาคนตรงหน้า ใบหน้าหล่อขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานอีกรอบ ริมฝีปากบางใกล้แตะริมฝีปากอิ่มอยู่ไม่ไกล แต่เขาก็ต้องผิดหวังเมื่อโจวโจวหันหน้าหลบ

 

"พาฉันออกไปข้างนอก" เสียงหวานพูดพร้อมก้มหน้าลงตามเดิม ใบหูน้อยแดงก่ำบ่งบอกถึงความเขินอายของร่างบางในอ้อมแขน วิญญาณจิ่งอวี๋เดินพาร่างบางออกจากห้องน้ำแล้ววางบนเตียงนุ่มเบาๆ

 

"เอาผ้ากับเสื้อผ้าในตู้มาให้ฉันด้วย" โจวโจวสั่งจิ่งอวี๋หลังจากดึงผ้าห่มคลุมกายแล้ว วิญญาณจิ่งอวี๋เดินออกไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าให้ร่างบาง

 

"ใส่ได้รึเปล่า ให้ฉันแต่งตัวให้มั้ย" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามหลังจากที่โดนไล่ให้ไปยืนหันหลังข้างมุมหลัง

 

"ไม่ต้องยุ่งแล้วอย่าหันมาด้วย" เสียงหวานพูดแล้วขยับตัวใส่เสื้อผ้า ข้อเท้าบวมแดงช้ำจนเห็นได้ชัด

 

"โจวโจว เสร็จรึยัง" เสียงทุ้มส่งเสียงถามเมื่อเห็นคนร่างบางเงียบไป

 

"ฉันกำลังใส่กางเกงอยู่" เสียงหวานตอบแล้วค่อยๆยกขาใส่กางเกงด้วยอาการเจ็บปวด

 

"โอ้ย" เสียงร้องคนบนเตียงทำให้จิ่งอวี๋หันมองกะทันหันโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต

 

"หันมาทำไม" เสียงหวานถามพร้อมดึงผ้าขึ้นปิดส่วนอ่อนไหว กางเกงในตัวสีขาวยังคงคาอยู่ที่ข้อเท้าอีกข้าง

 

"มาฉันช่วย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมจับคนร่างบางบนเตียงใส่กางเกงชั้นในชั้นนอกเรียบร้อย โจวโจวนิ่งอึ้งเมื่อถูกจู่โจมแบบไม่รู้ตัว

 

"ไอ้ผีบ้า ใครใช้ให้นายมาช่วยใส่ นายนี่มัน...เฮ้ย" โจวโจวพูดขึ้นด้วยความหัวเสีย อับอายวิญญาณตรงหน้าจนไม่กล้ามองหน้าหล่อนั่น

 

"นายจะอายทำไมโจวโจว ตอนเข้าไปในห้องน้ำ ฉันก็เห็นหมดแล้ว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดแล้วมองดูร่างบางตรงหน้าที่นั่งกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

 

"ต้าซู่นะ ต้าซู่ เพราะนายคนเดียว ไม่ยอมมาช่วยฉัน" โจวโจวบ่นเบาๆ มือบางกุมผ้าห่มไว้ในมือด้วยความโมโหเพื่อนรัก

 

"โจวโจว เรียกหาฉันหรอ" เสียงเล็กข้างหูดังขึ้น โจวโจวหันหน้าไปมองด้วยใบหน้าดุๆ

 

"ต้าซู่ จะมาบ้าอะไรตอนนี้ ฉันเรียกนายตั้งนานแล้ว" โจวโจวพูดเสียงขุ่น ต้าซู่ยกยิ้มแฉ่งโดยไม่รู้สึกรู้สา

 

"ออกไปให้หมดเลยนะ ทั้งสองดวงเลย" เสียงหวานตะวาดไล่เสียงดัง วิญญาณจิ่งอวี๋กับวิญญาณต้าซู่ออกไปทันทีเมื่อเห็นความโกรธออกมากระจายจากดวงตาหวาน

 

"ต้าซู่ เพราะนายคนเดียวเลย ทำให้โจวโจวโกรธ ทำไมไม่มาตามเสียงเรียกตั้งแต่แรก" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดกับวิญญาณน้อย ต้าซู่ยิ้มด้วยใบหน้าทะเล้น

 

"แบบนี้ พ่อไม่ชอบหรอ" วิญญาณต้าซู่ถามยิ้มๆ วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มตามด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม

 

"ก็ชอบนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด ทั้งสองวิญญาณตามหัวเราะชอบใจจยคนในห้องได้ยินเสียง

 

"หัวเราะมีความสุขกันจังเลยนะ ไอ้ผีบ้า" โจวโจวกรนด่าอยู่ในห้อง วิญญาณจิ่งอวี๋กับวิญญาณต้าซู่หุบปากทันทีเมื่อได้ยินเสียงด่า

 

"ทำไมเพื่อนนายดุจังล่ะต้าซู่" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามวิญญาณน้อย

 

"เดี๋ยวอีกหน่อยจะดุกว่านี้อีก" วิญญาณต้าซู่พูดแล้วยิ้มอย่างมีเลิสนัย

 

"ดุกว่านี้อีกหรอ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ วิญญาณต้าซู่ส่งยิ้มไม่ตอบคำถามที่วิญญาณจิ่งอวี๋สงสัย

 

"นะ...หนาว แม่ โจวโจวหนาว" เสียงหวานดังแว่วออกจากมาห้องนอน วิญญาณจิ่งอวี๋เดินไปมาอย่างร้อนรนอยู่หน้าห้อง ความเหน็บหนาวจนทำให้ร่างบางสั่นสะท้านใต้ผ้าห่ม

 

"พ่อ เข้าไปดูแม่เถอะ แม่ไม่สบาย" วิญญาณต้าซู่พูดหลังจากเข้าไปดูอาการคนในห้อง วิญญาณร่างสูงพยักหน้ารับแล้วแวปหายเข้าห้องไป

 

มือหนาแตะลงไปบนหน้าผากหม่นของคนที่หลับตาอยู่บนเตียง ริมฝีปากอิ่มแห้งผากและซีดเซียวด้วยพิษไข้ ร่างกายภายนอกร้อนผ่าวจนร่างกายเหมือนโดนไฟรน วิญญาณจิ่งอวี๋ลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบกะละมังใส่น้ำพร้อมด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก

 

"โจวโจวเช็ดตัวก่อนนะ" เสียงทุ้มพูดแล้วบิดผ้าชุบน้ำหมาดๆแตะลงไปที่ข้างแก้ม สัมผัสเย็นจากผ้าทำให้ร่างบางหนาวสั่นขยับใบหน้าหนี

 

"แม่ ฮึก โจว หนาว" เสียงหวานพูดสะอื้นไห้ หยดน้ำตาสีใสไหลหล่นลงมาที่หางตาเป็นทาง วิญญาณจิ่งอวี๋ขยัวตัวซ้อนตัวร่างบางที่ร้อนผ่าวขึ้นแนบอก มือหนาบิดผ้าพร้อมเช็ดตัวไปด้วย

 

"โจวโจว กินยานะ" หลังจากเช็ดตัวให้ความร้อนทุเลาแล้ว วิญญาณจิ่งอวี๋ก็หายามาป้อนร่างบางที่ยังไม่สติดีนัก มือหนาหยิบยาใส่ปากพร้อมป้อนน้ำตามลงไป โจวโจวกลืนยาลงแค่ไปแล้วหลับตาลง ข้อเท้าบวมแดงและช้ำทำให้วิญญาณจิ่งอวี๋หายามาทาและนวดให้อย่างเบามือ มือหนาเย็นเฉียบค่อยๆบีบนวดลงไปที่ข้อเท้าเบาๆ ความเย็นจากมือหนาทำให้ความเจ็บปวดจากตอนแรกเริ่มน้อยลง วิญญาณจิ่งอวี๋นั่งเฝ้าเช็ดตัวให้ร่างบางทั้งคืนจนฟ้าสาง

 

โจวโจวลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนสายๆของวัน อาการไข้ลดลงมาแล้ว อาการเจ็บปวดตรงข้อเท้าก็น้อยลงจากตอนแรง สัมผัสเย็นๆตรงข้อเท้าทำให้โจวโจวก้มมองลงไป มือหนาของวิญญาณจิ่งอวี๋กำลังฟุบหลับลงไปที่ปลายเตียงพร้อมมือหนาเย็นๆจับตรงที่ข้อเท้า

 

"จิ่งอวี๋" เสียงหวานเรียกชื่อเสียงแผ่ว ดวงตาหวานส่ายสายตามองไปข้างเตียงก็เห็นกะละมังใส่น้ำกับผ้าชุบน้ำ พื้นที่ข้างๆก็มียากับขวดน้ำแล้วแก้วน้ำตั้งอยู่ บนหน้าผากก็มีเจลลดไข้สีฟ้าแปะติดอยู่ด้วย วิญญาณจิ่งอวี๋ขยับตัวตื่นเมื่อรู้สึกความเคลื่อนไหวใต้ผ้าห่ม

 

"ตื่นแล้วหรอโจวโจว เป็นยังไงบ้าง ปวดหัวปวดขารึเปล่า" วิญญาณจิ่งอวี๋ขยับตัวลุกขึ้นไปพูดใกล้ๆคนที่นอนเตียง

 

"ดีขึ้นแล้วล่ะ" เสียงแหบหวานตอบ วิญญาณจิ่งอวี๋เทน้ำแล้วป้อนให้โจวโจวดื่ม

 

"ดื่มน้ำเยอะๆนะ ไม่สบายต้องดื่มน้ำเยอะ" วิญญาณจิ่งอวี๋ป้อนแล้วพูด โจวโจวดื่มน้ำจนหมดแก้วด้วยความกระหาย

 

"นายดูแลฉันทั้งคืนเลยหรอ" โจวโจวถามด้วยสีหน้าซาบซึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ป่วยแล้วมีคนดูแล วิญญาณจิ่งอวี๋พยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบ โจวโจวยกยิ้มเมื่อเห็นอาการเขินๆของวิญญาณตรงหน้า

 

"หิวมั้ย เดี๋ยวฉันทำข้าวต้มให้" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด โจวโจวเงยหน้ามองวิญญาณตรงหน้าด้วยความสงสัย

 

"นายทำได้หรอ จิ่งอวี๋" โจวโจวถามขึ้น คิ้วหนาขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

"รอแปบนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋ไม่ตอบแล้วแวปหายออกไปจากห้อง โจวโจวรออยู่สักพักประตูห้องก็เปิดออกพร้อมวิญญาณร่างสูงถือข้าวต้มไว้ในมือ ดวงตาหวานเบิกมองตาโตด้วยความทึ้งของวิญญาณจิ่งอวี๋

 

"ข้าวต้มร้อนๆครับ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมชามข้าวต้มวางบนโต๊ะ มือบางยกช้อนตักข้าวต้มตรงหน้าด้วยมือสั่นๆ มือหนาของวิญญาณจิ่งอวี๋แย่งช้อนมาถือไว้แล้วตักข้าวต้มเป่าให้อุ่นแล้วป้อนให้ร่างบาง

 

"อร่อยมั้ย" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามด้วยความตื่นเต้น โจวโจวเคี้ยวข้าวต้มหมูตุ้ยๆก่อนเอ่ยปากตอบวิญญาณตรงหน้า

 

"อร่อยมากเลย จิ่งอวี๋" เสียงหวานตอบ ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างดีใจ แล้วข้าวต้มก็ถูกร่างบางกินจนหมดถ้วย

 

"โจวโจว เป็นยังไงบ้าง" เสียงวิญญาณต้าซู่ดังขึ้นมาในห้อง โดยมีวิญญาณจิ่งอวี๋นั่งนวดข้อเท้าให้เขาอยู่

 

"หายไปไหนมา ต้าซู่ ฉันไม่สบายนายไม่ดูแลฉันเลยนะ" โจวโจวเหวใส่วิญญาณน้อย แต่ก่อนเขาป่วยต้าซู่ไม่สามารถทำแบบจิ่งอวี๋ได้ เพราะเขาเป็นเพียงเด็กสิบขวบเท่านั้น

 

"พ่อจิ่งก็อยู่ดูแลแล้วไง ฉันจะอยู่ให้เกะกะทำไมล่ะ" วิญญาณต้าซู่พูดยิ้มๆ

 

"นายก็น่าจะอยู่ให้กำลังใจฉันไง" โจวโจวยกมือกอดอกพูด ต้าซู่ยกยิ้มแล้วมองไปที่วิญญาณจิ่งอวี๋ที่นั่งนวดข้อเท้าขาวอยู่

 

"นี่ไง กำลังใจของนายน่ะ โจวโจว" วิญญาณน้อยกระซิบแผ่ว โจวโจวจ้องมองวิญญาณจิ่งอวี๋ที่นั่งอยู่ปลายเตียง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนต้องยกมือขึ้นกุม ต้าซู่ยืนมองแล้วยกยิ้ม

 

"ฉันไปก่อนนะ มีนัดที่หลังวัด" วิญญาณต้าซู่พูดกับร่างบาง โจวโจวเหลือบตามองค้อนวิญญาณน้อยแวปหนึ่ง

 

"พ่อ ฝากดูแลแม่ด้วยนะ" วิญญาณต้าซู่พูด โจวโจวถึงกับหน้าร้อนขึ้นไปอีก วิญญาณจิ่งอวี๋เงยหน้าขึ้นมองวิญญาณน้อยแล้วยกยิ้ม

 

"ได้สิ พ่อจะดูแลแม่เอง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก โจวโจวเม้มปากเมื่อได้ยินคำพูดของจิ่งอวี๋ วิญญาณจิ่งอวี๋เหลือบมองใบหน้าหวานที่นั่งพิงหมอนบนเตียง

 

"โจวโจว ไข้ขึ้นหรอทำไมแก้มแดงเชียว" วิญญาณจิ่งอวี๋ขยับตัวขึ้นไปถามด้วยความเป็นห่วง มือเย็นแตะลงไปหน้าผากและซอกคอเพื่อวัดไข้

 

"ตัวก็ไม่ร้อนนิ" วิญญาณร่างสูงพูดเมื่อแตะวัดไข้อีกคนเสร็จ โจวโจวจ้องมองวิญญาณหล่อตรงหน้าด้วยหัวใจที่สั่นรั่ว วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองใบหน้าหวานตรงหน้าด้วยใจเต้นไม่แพ้กัน

 

 

 

"หมอค่ะ ทำยังไงดีค่ะ อยู่ดีๆ หัวใจของคุณจิ่งอวี๋ก็เต้นผิดจังหวะ" เสียงพยาบาลสาวรายงาน จนหมอเจ้าของไข้ต้องรีบตามไปดู

 

"นี่คงเป็นสัญญาณชีพที่ดีที่หัวใจคนป่วยแข็งแรงขึ้น" คุณหมอพูดแล้วเดินตรวจร่างกายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

 

 

 

มาแล้วค่ะ ปล่อยให้รอนานขออภัยนะคะ เม้นท์มาให้กำลังใจกันนะทุกคน ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ อ่านเพื่อความบันเทิงนะคะอย่าดราม่านะ 🙏

 

 

ความคิดเห็น