ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปีศาจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปีศาจ
แบบอักษร

สายตาที่ส่งมาจากคนสนิททั้งสองทำให้ผู้เป็นนายถึงกับสายหน้าไปมา ผมหันไปมองต้าร์ซึ่งมันเองก็หันมายิ้มให้ผมเฉยๆ

 

"พวกมึงเลิกส่งสายตาแบบนั้นมาสักทีเถอะ กูจะเล่าให้ฟังก็ได้ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า-"

 

"นายท่านขอรับ-"

 

"อะไรอีกล่ะว่ะ!"หงุดหงิดแล้วนะเฟ้ย ไม่ชอบเลยเวลามีคนมาขัดแบบนี้...ผมหันไปมองการ์ดคนหนึ่งที่วิ่งถืออะไรบางอย่างมา

 

"นั่นอะไร"

 

"จดหมายขอรับ"

 

ผมยื่นมือไปหยิบจดหมายมาเปิดอ่าน จดหมายซองนี้ส่งมาจาก สมิง นักธุรกิจคู่แข่งของพ่อ และยังเป็นคู่อริกันมานานจนถึงตอนนี้ ผมอ่านจดหมายได้สักพักก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

 

"มีอะไรหรอครับนายน้อย"

 

"อ่า....เปล่าหรอก ก็แค่มีคนมาชวนไปงานเลี้ยงวันเกิดน่ะ"

 

"แล้วนายน้อยจะไปรึเปล่าครับ"

 

"แน่นอน....กูต้องไปอยู่แล้ว"

 

"ผมขอไปด้วยได้ไหม"มาร์กหันมามองต้าร์ด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ...และเขาเองก็ต้องการเหตุผล หากไม่ดีพอเขาก็ไม่ให้ไปแน่

 

"มีบางอย่างที่ผมต้องจัดการ...ให้ผมไปด้วยเถอะนะครับ"

 

ถ้าจำไม่ผิด...ตอนที่มาร์กไปงานเลี้ยงของคนที่ชื่อสมิงที่เป็นคู่อริทางธุรกิจ พวกเขาได้มีเรื่องกันจนมาร์กบาดเจ็บสาหัสพอสมควร ผมไม่ยอมปล่อยให้ใครมาทำร้ายมาร์กแน่

 

"มึงจะไปทำไม...มันอันตราย ไม่ใช้ที่มี่มึงควรจะไป-"

 

"ผมขอร้องนะครับ"

 

มาร์กไม่ค่อยเข้าใจกับสิ่งที่ต้าร์ทำ แต่ถึงเขาจะไม่อนุญาต เจ้าตัวคงได้แอบไปที่งานเองแน่

 

"ก็ได้"

 

"แต่ว่านายน้อยครับ...งานนี้มันอันตรายนะครับ ยิ่งคุณต้าร์ไม่มีวิชาป้องกันตัวเองแบบนี่ มันเสี่ยง-....!!?"

 

ต้าร์ใช้พลังสายฟ้า วิ่งมาหยุดอยู่ที่ข้างหลังของกานต์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอาปืนจอมาที่หัวของเขา สร้างความแปลกใจให้กับคนที่เห็นเหตุการณ์มากที่เดียว

 

"!!!!?"

 

"อย่างที่เห็น...ผมไม่ได้อ่อนแออย่างที่พวกคุณคิดกันหรอกนะครับ"ต้าร์เก็บปืนของตัวเอง ก่อนจะเดินไปหามาร์ก

 

"งานเลี้ยงจะเริ่มเย็นนี้...พวกมึงก็ไปเตรียมตัวซะ"

 

"""ครับ"""

 

"นัท...เดี่ยวมึงไปซื้อชุดมาให้ต้าร์ด้วย"

 

"คร้าบบบบ~"นัทขานรับก่อนจะวิ่งขึ้นรถไปทำธุระตามที่นายสั่ง

 

"ต้าร์...มึงจำไว้ให้ดีนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และเกิดกูบอกหรือสั่งอะไรไป ต้องทำตาม เข้าใจนะ"คำพูดของมาร์กฟังดูเหมือนคนไม่ค่อยพอใจเท่าไร แต่กลับแฝงไปด้วยความห่วงใย ทำให้ต้าร์อดที่จะยิ้มออกมาให้อีกฝ่ายไม่ได้

 

"ครับ (^~^)"

 

.

 

.

.

.

"อ้าว...ไม่คิดว่าพ่อหนุ่มไฟแรงคนนี้ จะมางานวันเกิดของฉันด้วย"ชายร่างท้วม หน้าตาดูเจ้าเหล่ เพลทุบาย มองเด็กหนุ่มที่เป็นประธานของบริษัทใหญ่และยังเป็นคู่อริมาช้านาน เดินเข้างานมากับเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง

 

"ก็เจ้าหมูสกปรกอุตสาห์เชิญผมมาทั้งที ไม่มาก็หมดสนุกกันพอดี"

 

"......"

 

"เอาเป็นว่า...สุขสันต์วันเกิดนะครับ....คุณฆาตกร"ประโยคเเรกมาร์กพูดด้วยเสียงปกติ แต่ประโยคหลังเขาใช้น่ำเสียงที่เบาพอให้ได้ยินแค่คนที่ยืนอยู่บริเวณนั้น การตายของพ่อแม่มาร์ก แน่นอนว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ...แต่มันเป็นแผนการของคู่อริเขา ที่ต้องการกำจัดเสี้ยนหนามไปให้พ้นทาง

 

"แก!..."

 

"ครับ?...มีอะไรงั้นหรอ หรือว่าผมจะพูดอะไรผิดไปรึป่าว"มาร์กหันมายิ้มทำหน้ากวนๆ มองดูเจ้าของงานที่นั่งโกรธหน้าดำหน้าแดงอยู่

 

ต้าร์ยื่นมือไปจับมือมาร์กไว้ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาห้ามไม่ให้เพื่อนของตนพูดอะไรไปมากกว่านี้ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคือคนที่ฆ่าพ่อแม่ของมาร์ก แล้วเขาเองก็โกรธอีกฝ่ายเหมือนกัน แต่ตอนนี้เราอยู่ในถิ่นศัตรู การจะทำอะไรมันเสี่ยงเกินไป

 

"พอดีผมมีธุระ...เลยแค่เเวะมาอวยพรและให้ของขวัญเท่านั้นเอง"มาร์กโบกมือให้การ์ดของเขาที่ยืนถือของรางวัลอยู่ เดินนำของขวัญไปให้อีกฝ่าย

 

"กองไว้ตรงนั้นล่ะ"

 

"หืม?...แล้วแต่นะครับ ถ้างั้น...ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน"มาร์กดึงมือต้าร์ให้เดินตามขึ้นรถทันที

 

"นายท่าน ของขวัญชิ้น-"

 

"เอาขยะชิ้นนั้นออกไปจากบ้านของฉันซะ!!! แล้วก็..."สมิงหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทของตนก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่รถคันหนึ่งก่อนที่รถคันนั้น จะขับตามเป้าหมายที่นายของตนได้สั่งเอาไว้ พร้อมกับรถคันอื่นๆอีกมากมายที่ขับตามมาด้วย

 

.

 

.

.

.

"นายน้อย...ดูเหมือนว่าว่าจะมีหมาที่ไหนก็ไม่รู้ขับรถตามมาด้วยล่ะครับ"นัทหันหลังไปรายงานนายน้อยของตนเพื่อรอฟังคำสั่ง

 

"ดำเนินตามแผนที่เราวางไว้กันเลย"

 

"ครับ"นัทหยิบวิทยุออกมาสั่งอะไรบางอย่าง พอขับรถมาได้สักพักก็มีลูกน้องขับรถออกมาสมทบกับพวกเขาอยู่หลายคัน

 

เอี๊ยด!!

 

เสียงแบรกรถกระทันหันเพราะทางข้างหน้ามีรถอยู่สามถึงสี่คัน จอดขวางทางไว้ แน่นอนว่าไม่ใช้ใครอื่นใดใคร

 

"อ้าว...ไม่ยักจะรู้เลยแหะ ว่ามีสุกรจอดรถขวางทางแบบนี้ด้วย"

 

"ไอเด็กเวร!!...วันนี้ล่ะ ฉันจะเอาแกไปลงนรกเหมือนกับพ่อแม่แกให้ได้เลย!!"

 

"หึ...ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู"สิ้นสุดคำพูดของมาร์ก ลูกน้องทั้งสองฝ่ายต่างก็ระดมยิ่งกระสุนใส่กันไปมา มาร์กวิ่งไปหาต้าร์ก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายไปหาที่ซ่อนก่อน

 

"ต้าร์ มึงไปหาที่หลบก่อน ถ้ากูจัดการเรื่องพวกนี้เรียบร้อยเมื่อไร เดี่ยวกูไปหา"ต้าร์ทำท่าเหมือนจะขัดขืน แต่ก็โดนสายตาคาดโทษของอีกฝ่ายและโดนเอาคำสัญญาที่ว่าจะเชื่อฟังมาอ้างอีก จึงทำใจวิ่งไปหลบข้างทางที่มีหญ้าและต้นไม้ขึ้นสูงอยู่

 

การต่อสู้ของอีกฝ่ายดำเนินมาอย่างยาวนาน มาร์กจึงตัดสินใจพาลูกน้องส่วนหนึ่งวิ่งอ้อมเพื่อไปจัดการอีกฝ่ายจากข้างหลัง ซึ่งมันก็ได้ผล

 

ตอนนี้สมิงกับลูกน้องของมันราว5-6คนยืนล้อยังผู้เป็นนายไว้อยู่

 

"หึ...ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไปอย่างที่คุณคิดนะ"มาร์กมองอีกฝ่ายเหมือนคนที่ได้ชัยชนะ และกำลังจะได้แก้แค้นให้พ่อแม่ของตน

 

"หึๆๆฮ่าๆๆ"สมิงหัวเราะออกมาพร้อมกับมองมาร์กด้วยสายตาที่เหมือนกับว่า เป็นไปตามแผน

 

เอี๊ยด!?

 

ทันใดนั้นเอง ก็มีรถหลายสิบคันขับมาจอดล้อมกลุ่มมาร์กเอาไว้ ก่อนจะมีลูกน้องของสมิงวิ่งลงจากรถควักปืนออกมา แน่นอนว่าตอนนี้มาร์กคือฝ่ายที่เสียเปรียบ

 

"แน่ใจนะว่ามันไม่ได้เป็นไปอย่างที่ฉันคิดไว้น่ะ หึ...ถึงแกจะเก่งและฉลาด แต่แกก็ยังขาดประสบการณ์นะเจ้าหนู"สมิงยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญญาน ตอนนี้กลุ่มของมาร์กถูกล้อมไปด้วยศัตรูสามสิบกว่าคน ที่กำลังจ่อปืนมาทางพวกเขาพร้อมรอคำสั่งจากนาย เพื่อปลิดชีพในทันที

 

ตอนนี้มาร์กรู้ทันทีว่าตนกำลังพาลูกน้องตัวเองมาเดือดร้อน เพราะอารมณ์ส่วนตัว และคนที่เขารัก

 

มาร์กหันไปมองต้าร์ที่ตอนนี้กำลังยืนมองพวกเขาอยู่ด้วยสีหน้าที่ดูตกใจและวิตกกังวลในมุมมืดๆซึ่งแน่นอนว่าพวกสมิงมองไม่เห็นต้าร์ เขายิ้มออกไปให้อีกฝ่าย เพราะคิดว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่เขาจะได้ยิ้มแบบนี้ให้กับต้าร์...

 

มาร์กขยับพูดบางอย่างซึ่งมีเพียงต้าร์เท่านั้นที่เห็น

 

"ลาก่อนนะ แล้วก็...มาร์กรักต้าร์นะ"

 

ต้าร์ยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า...ไม่นะ...ไม่นะมาร์ก...นี่นายจะจากผมไปอีกแล้วหรอ ไม่ได้นะ...ผมอุตส่าห์ได้กลับมาเจอนายอีกแล้วแท้ๆ...ไม่นะมาร์ก...

 

ปัง!!!

 

มาร์กยืนหลับตาเพื่อรอรับผลที่กำลังจะตามมา แต่ว่า...

 

ทำไมไม่รู้สึกเจ็บเลยว่ะ?

 

มาร์กลืมตามองก็พบกับว่า ต้าร์มายืนอยู่ตรงหน้าเขา

 

"ต้าร์!! มึงมานี่ทำไม กูบอกให้ซ่อนตัว-"มาร์กต้องชะงักกับคำพูดทันที เมื่อเขาเห็นดวงตาของต้าร์ สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ แต่ถ้าให้มองดูดีๆดวงตาของมัน เหมือนกับว่ามีสายฟ้าวิ่งอยู่ รอบๆตัวมันเองก็มีเสียงคล้ายๆกับสายฟ้าวิ่งผ่านบนตัวมัน

 

ปัง!

 

กระสุนนัดที่สองถูกยิงออกมาอีกครั้ง ซึ่งเป้าหมายก็คือต้าร์ แต่ว่า....

 

กร๊อบ...

 

กระสุนเม็ดนั้นกลับถูกต้าร์ใช้มือรับลูกกระสุนที่ถูกยิงออกมาอย่างง่ายๆก่อนจะบีบมันจนละเอียดเป็นผุยผง สร้างความตกใจกับสมิงและลูกน้องของมันมาก

 

"ปะ..ปี..ปีศาจ"สมิงเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที พอได้สบตากับคู่สวยคู่นั้น สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความโกรธ

 

"เวหาอัสนี"

 

สิ้นเสียงคำพูดของต้าร์ ร่างเล็กก็หายไปจากตรงนั้นทันที

 

"หะ...หายไปแล้ว หายไป-"

 

ฉึก!!

 

ร่างของต้าร์โผล์มาที่ข้างหลังลูกน้องของสมิงคนหนึ่ง ก่อนที่จะใช้สายฟ้าหุ้มมือทะลวงเข้าไปที่หัวใจชายคนนั้นทันที

 

ฉ้วก!! ติง..ติง

 

เสียงกระชากมือออกจากร่างตามด้วยเสียงหยดเลือดที่ไหลตามมือเรียว ก่อนที่ร่างเล็กจะหายไปจากตรงนั้นอีกครั้ง

 

"พวกมึงทำอะไรอยู่ว่ะ!! รีบๆจัดการสิเฟ้ย!!!"สมิงเริ่มสติแตก สั่งให้ลูกน้องทั้งหลายเริ่มลงมือฆ่าพวกมาร์กทันที

 

หมับ

 

มือของชายร่างแกร่งคนหนึ่ง เดินไปกระชากผมของมาร์กขึ้นมา ก่อนจะใช้กระบอกปืนจ่อไปที่หน้าผากของเขา

 

"ตายซะเถอะ!!"

 

"เสาราชันย์ อัสนี"

 

ตู้ม!!!

 

"อ้าก!!!!"

 

จู่ๆก็บังเกิดเสาอัสนีใส่ร่างชายคนนั้น จนร่างกายไหม้เกรียมเหมือนถูกย่างสด สภาพน่าสะอิดสะเอียนจนต้องหันหน้าหนีในทันที

 

พรึ่บ!

 

ร่างของต้าร์ปรากฏอยู่ที่ข้างๆมาร์ก

 

"มาร์กเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"ต้าร์รีบเข้าไปดูอีกฝ่านทันทีเพราะความห่วง

 

"กูไม่เป็นอะไรหรอก"เมื่อเขาได้ยินแบบนั้น ก็ยิ้มออกมาก่อนจะกลับไปทำสีหน้าเหมือนก่อนหน้านี้เหมือนเดิม

 

"ใครทำร้ายมาร์ก...ผู้นั้นมันต้องตาย!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว