ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 17

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 17
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

 

ความทรมาณกำลังเกาะกินอยู่หัวใจของผม มันทรมาณเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาได้ทุกๆวันของผมเหมือนคนที่ตายไปแล้ว  

ผมคิดว่าทุกอย่างจะดีขึนถ้าคอสกลับมาเป็นคนเดิมอิกครั้ง แต่ผมคิดผิดคนที่ผมต้องการให้กลับมาไม่ใช่คนนี้ คนนี้เป็นใครก็ไม่รู้ เป็นคนที่ผมไม่รู้จัก  

 

 

 

 

 

เพร้ง!!!! 

 

 

 

 

 

“ คอส! ‘ 

 

 

 

 

 

ผมรีบวิ่งไปดูต้นกำเนิดของเตียงที่ดังมาจากห้องนอนของคอส มันเป็นแบบนี้แทบทุกวันหลังจากวันนั้นที่คอสยอมพูดกับผม  

ผมรู้ว่าเสียงมันเกิดจากอะไรเพราะผมได้ยินมันทุกวัน แต่ผมก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม  

 

 

 

 

“ ฉันไม่ชอบแจกันอันนี้ “ 

 

 

 

ประโยคเดิมๆที่ผมได้ยินมาตลอด1เดือนเต็มๆหลังจากที่เกิดเสียงของแตกภายในห้อง ไม่แจกัน ก็ต้องเป็นอะไรสักอย่างที่แพงหูฉีก 7 หลัก  

 

 

“ พูดไม่ได้ยินรึไง บอกว่าไม่ชอบ!! “ 

“ รู้แล้ว แล้วจะให้ทำยังไง รู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหน “ 

“ แล้ว ? “ 

 

 

ผมถอนหายใจออกมาสุดที่จะกลั้น ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี ผมรักคอสมากมากกว่าที่ตัวเองจะรู้สักอิก มันเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อ นอกจากปล่อยให้ทำไป ผมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว  

 

 

 

“ เป็นอะไร เมื่อก่อนก็เห็นชอบพังข้าวของ ทีฉันทำบ้างมันหนักมากรึไง “ 

“ ก็ป่าว ครูสบอกให้คอสไปเลือกเองทำไมไม่ไป “ 

 

 

ผมยืนมองร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงด้วยท่าทีที่สบายๆไม่ได้เดือนร้อนอะไรกับการกระทำของตัวเองเลย  

 

 

 

 

“ ฟังนะครูส ต่อให้ฉันไปเลือกเอง ต่อให้ฉันเจออันที่ถูกใจ ฉันก็จะพังมันอยู่ดี “ 

“ เหตุผล? “ 

“ เหตุผลหรอ ไม่มีหรอกนายจะถามหาเหตุผลอะไรตอนนี้กันละครูส ในเมื่อที่ผ่านมาฉันอยากได้เหตุผลจากนายมาตลอด แต่นายไม่เคยมีให้ฉันเลย และต่อให้ตอนนี้นายมีฉันก็ไม่สนใจแล้วละ “ 

 

 

 

 

มันน่าโมโหมันทำให้ผมโมโหมากๆเลยตอนนี้ แต่ผมจะไม่กลับไปเป็นคนรเดิมอิกแล้ว ผมจะไม่ใช้ความรุนแรงอิกผมอยากที่จะเริ้มต้นใหม่จริงๆ ผมพยามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมต้องทำให้ได้  

 

 

 

“ นั่งอยู่เฉยๆเดี๋ยวจะเรียกแม่บ้านมาเก็บ “ 

 

 

ผมกำลังก้าวขาเดินออกไปเพื่อที่จะเรียกแม่บ้านแต่เสียงของครูสทำให้ผมชะงักอยู่กับที่  

 

 

 

 

“ วันนี้ฉันไม่อยากให้แม่บ้านเข้ามาในห้อง “ 

“ แต่เราจะต้องเก็บเศษแจกันที่แตกอยู่ที่พื้นตรงนี้หรือคอสอยากที่จะมีแผล “ 

 

 

 

ผมหันไปตอบคอสที่กำลังยกยิ้มขึนมามองผม  

 

 

 

“ ถ้านายไม่อยากให้ฉันได้แผล นายก็ก้มเก็บให้ฉันสิ “ 

“ คอส.. “ 

 

 

 

ผมรู้ว่าคอสต้องการอะไร เขาต้องการที่จะเหยียบย้ำความรู้สึกของผมให้เหมือนกับที่ผมเคยทำกับเขา ตอนนี้ถ้ามาถามหาเรื่องศักดิ์ศรีกับผม ผมบอกเลยว่าไม่มีแล้วผมก็ไม่เคยคิดที่จะแคร์มันมาสักพักแล้วละ 

 

 

 

“ ไม่เก็บใช่ไหม ไม่เป็นไร “ 

 

 

คอสเห็นผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรก็ลุกขึนยืนก่อนที่จะเดินมาตรงเศษแจกันแล้วยกเท้าขึนมากะที่จะเหยียบเศษแจกันนั่นเต็มที่  

 

 

 

“ อย่า!! คอส เดี๋ยวครูสเก็บเอง “ 

“ หึ .. ดี “ 

 

 

 

ผมเดินไปหยิบถาดที่ใช้วางแก้วน้ำชาออกมาแล้วไปนั่งเก็บเศษแจกันขึนมาอย่างระมัดระวังเพราะมันค่อนข้างที่จะคมถ้าจับพลาดนิดเดียวมีหวังได้แผลแน่ ๆ  

 

เมื่อกี้มันตกใจมากที่คอสกล้าทำแบบนั้น คอสดูเอาจริงซะด้วยไม่ได้หลอกว่าจะเหยียบคอสเหยียบแน่ๆถ้าผมไม่ห้ามเอาไว้ แววตาแบบนั้นผมรู้จักมันดี  

 

 

 

เพร้ง!  

 

 

 

 

 

 

“ ขอโทษนะ ฉันลืมบอกว่าแก้วใบนี้ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน “  

 

 

 

 

 

 

คอสปาแก้วเฉียดคอผมไปนิดเดียวก่อนที่มันจะลงไปกระแทกพื้นแตกอย่างแรงกระจายเต็มไปหมดทั่วห้องไม่รู้ว่าทิศไหนไปทิศไหน  

 

 

 

 

“ เก็บให้หมดนะ ให้หมดก่อนที่เราจะกลับมา “ 

“ แล้วจะไปไหน “ 

“ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนายนิ ต้องบอกด้วยหรอ “ 

 

 

 

คอสหันมาตอบผมแล้วก็เดินออกจากห้องไป ผมกำมือแน่นอย่างอัดอั้นพยามระงับอารมณ์ตัวเองอย่างยากลำบาค 

 

ผมพึ่งจะรู้สึกถึงการอดทนว่ามันยากขนาดไหน เมื่อก่อนผมไม่เคยอดทนอะไรเลยมีแต่คอสที่ทนผมอยู่ฝ่ายเดียว คอสทนผมมาเกือบสิบปีคอสเก่งผมยอมรับ ตอนนี้คอสก็เก่งเหมือนกัน เก่งเรื่องยั่วโมโหผม คอสไม่ได้โกหกที่ว่าจะตกนรกไปด้วยกัน ผมรับรู้ได้ว่ามันคือเรื่องจริงทีนี่แหล่ะคือนรก  

 

คอสไม่มีความสุขที่ได้อยู่กับผม ผมรู้ ผมรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิม ผมรู้ว่าคอสต้องการที่จะแก้แค้นผมเท่านั้น คอสต้องการให้ผมเจ็๋บปวดเหมือนกับเขา  

 

ผมยอมรับมัน ต่อให้เจ็บกว่านี้ผมก็จะทนให้ได้ มันอาจจะฟังดูโง่ แต่มันก็เป็นความคิดโง่ๆที่ผู้ชายคนนึงสามารถที่คิดได้ตอนนี้  

 

 

ผมไม่รู้ ผมไม่อยากรู้อะไรอิกแล้ว ตอนนี้ผมอยากที่จะทำแบบนี้ ถึงแม้ว่าผมจะพูดได้ไม่เต็มปากก็เถอะว่าผมกำลังมีความสุขอยู่  

 

 

 

 

 

ผมใช้เวลาเก็บเศษแก้วเศษแจกันจนกว่ามันจะหมดอยู่พักนึงก่อนที่จะเดินลงไปข้างล่าง เพราะผมมีงานต้องทำนิดหน่อย  

 

เดี๋ยวนี้ผมเลือกที่จะมานั่งทำห้องรับแขกกลางบ้าน ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีผมอาจจะเหงา หรืออาจจะรอคอสกลับบ้าน  

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คอสออกไปเที่ยว กลับมาทีไรก็เมาสุดครั้งแถมเงินในบันชีก็ออกทีหลายๆหลัก เหมือนกดเงินไปทิ้ง  

 

 

บอกตรงๆว่าผมไม่อยากปล่อยคอสไป ผมสาบานได้เลย  

 

 

 

“ คุณผู้ชายคะ คุณเบลมาขอพบค่ะ “ 

“ ให้เข้ามา “  

 

 

 

 

 

 

ผู้หญิงคนนี้เป็นอิกหนึ่งความผิดพลาดที่ผมดึงเข้ามาในชีวิต ผมไม่เคยคิดจริงจังด้วยเลย ทุกครั้งเวลาที่ผมออกจา่กบ้านผมมักจะเอาชื่อของเธอมาเป็นเครื่องมือในการทำร้ายความรู้สึกของคอส  

 

ตามจริงผมไม่ได้ติดเธอหลงเธออะไรขนาดนั้น ผมยอมรับว่าเธอเป็นคู่ขาที่ถูกใจ ผมรู้สึกถูกใจเรื่องบนเตียงของเธอเป็นพิเศษ มันก็แค่นั้นนอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย  

 

แต่มันพลาดที่ผมทำเธอท้อง ผมถึงต้องมาพัวพันกับเธอมากกว่าปกติ รวมถึงซื้อบ้านให้เธอด้วย เพราะผู้หญิงแบบเธอไม่มีอะไรเลยสักอย่าง  

 

 

 

“ ลูกคลอดแล้วไม่คิดจะไปหาบ้างหรอ “ 

“ ก็ส่งเงินให้ทุกเดือนไม่พอรึไง “ 

“ ไม่พอ! รู้ไหมว่ามันแย่ขนาดไหน! “ 

 

 

 

ผมมองสภาพผู้หญิงคนนึงที่เคยอ่อนหวานมากกว่านี้ แต่ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรขนาดนั้น ก็รับผมชอบนะไม่ใช่ว่าผมไม่รับผิดชอบ  

 

 

 

“ วันๆเอาแต่แหกปากร้องโวยวายเสียงดังหนวกหูฉันจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!!!! “ 

“ เดี๋ยวฉันจะส่งแม่บ้านไปช่วยเธอก็แล้วกัน วันไหนว่างฉันจะไปหาลูก  

 

 

 

ผมพยามเน้นคำว่าลูกอย่างจงใจ เพราะผมอยากให้เธอได้รับรู้ว่าที่ทุกวันนี้ผมยังติดต่ออยู่กับเธอก็เพราะว่าลูกคนเดียว  

 

 

 

 

“ ก็ดี ฉันต้องการเงินเพิ่ม ไหนจะค่านม ค่าอะไรต่างๆคิดว่ามันพอรึไงกัน “ 

“ ค่านม? ไม่ใช่ว่าเด็กพึ่งเกิดต้องกินนมจากอดแม่หรอกหรอ “ 

“ จะบ้ารึไง เบลไม่มีทางให้เด็กบ้านั่นดูดนมของเบลให้ยานหรอกนะ “ 

 

 

ดูเหมือนผมจะคิดผิดไป เรื่องเด็กคนนั้น  

 

 

 

“ เธอก็ไม่ต้องเลี้ยงส่งเด็กมาให้ฉัน ฉันจะดูแลเอง “ 

“ ไม่มีทาง!! เบลเป็นแม่นะพี่ครูส “ 

 

 

 

ผมก็คิดไว้อยู่แล้วว่าผมต้องได้คำตอบแบบนี้  

 

 

 

“ กล้าดีนิอยู่เรียกตัวเองว่าเป็นแม่ ไม่ใช่ว่าเธอเก็บเด็กไว้เพื่อที่จะเรียกเงินจากผมหรอกหรอ “ 

“ เบล เบล.. “ 

 

 

 

 

 

 

ผมคิดผิด ผมคิดว่าเธอน่าจะมีสัญชาตญาณของความเป็นแม่อยู่บ้าง  

 

 

 

 

 

“ เธอลืมไปแล้วหรอว่าผมเป็นใคร เบล “ 

“ เบลแค่ต้องการเงินเพิ่ม “ 

“ ได้ แต่ต้องเอาเด็กมาให้ผม ถ้าเธอไม่ให้ผมก็จะเอามาอยู่ดีแล้วเธอจะไม่ได้อะไรเลย “ 

“ … “ 

“ ไปนึกเอา ว่าจะให้ดีๆหรือจะให้ผมเอามาเอง “ 

 

 

 

 

 

ผมแค่ไม่อยากทำหน้าที่พ่อไม่ดีอิกแล้ว ผมไม่อยากให้มันซ้ำรอยผมรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมาเป็นคนดีในเวลานี้  

 

 

 

แต่ผมอยากให้ตัวเองมีความเป็นมนุษย์มากขึนกว่านี้ ผมไม่รู้ว่าการเอาเด็กคนนั้นมาบ้านนี้จะมีปัญหาอะไรรึป่าว ผมเคยเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง ผมอยากจะแก้ไขมัน  

 

ผมมองเบลในตอนนี้ที่เหมือนกับผมในตอนนั้น ตอนที่มิเกลยังอยู่ ผมเลยอยากจะแก้ไขมัน  

 

 

 

“ เบลจะไปคิดดู เบลขอตัว “ 

 

 

 

เบลกัดฟันพูดตอบผม ผมรู้ว่าผมกดดันเธอเกินไป แต่ถ้าไม่ใช้วิถีนี้เบลก็คงไม่ยอมง่ายๆ  

 

 

 

 

 

หลังจากที่เบลออกไปผมก็นั่งทำงานต่อจนเสร้จ ผมมองนาฬิกาที่ตอนนี้5ทุ่มกว่าแล้วคอสก็ยังไม่กลับบ้าน  

 

พอเป็นฝ่ายต้องมานั่งรอแบบนี้มันก็เจ็บไปทั่งหัวใจ เป็นห่วงแต่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่นั่งรอ ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้มากกว่านี้  

 

 

 

 

 

“ ขอบคุณนะที่มาส่งเรา “ 

 

 

 

คอสเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับขอบคุณใครสักคนที่มาส่ง ผมรีบเดินออกไปดูทันทีก็เห็นว่าเป็นผู้ชายคนนึงผมสีดำสนิท หน้าตาหล่อเหลาถ้าเทียบกับผมอาจจะดูดีกว่าด้วยซ้ำไป  

 

 

 

 

“ ใครมาส่ง “ 

“ คนที่ไปเจอมาไง “ 

 

 

 

กลิ่นแอลกอฮอล์ตีเข้าจมูกผมอย่างจัง แต่สิ่งที่ทำให้ผมวุ่นวายใจไม่ใช่ว่าคอสดื่มหนักแต่เป็นเพราะผู้ชายคนนั้นต่ต่างหาก  

 

 

 

“ ทำไมถึงทำแบบนี้ ครูสไม่ชอบนะคอส คอสจะไปกินเหล้าที่ไหนจะเมาหนักขนาดไหนก็ได้แต่ถึงกับให้ผู้ชายเข้ามาถึงบ้านแบบนี้ครูสไม่โอเค “  

“ มันก็เรื่องของครูสปะ คอสพอใจที่ทำแบบนี้ “ 

“ คอส! “ 

“ ทำไม!! แค่มาส่งที่บ้านมันจะอะไรนักหนา ต่อให้ทำมากกว่านี้มันก็ตัวของฉันนายไม่มีสิทธิ์!!!! “ 

 

 

คอสตะโกนใส่หน้าผมพร้อมกับผลักไหล่ผมอย่างแรงจนผมเซถอยหลังไปก้าวนึง  

 

 

 

“ คอสอย่าให้ครูสโมโห คอสรู้ใช่ไหมถ้าครูสโมโหครูสสามารถทำอะไรกับไอเหื้ยนั่นได้บ้าง!!! “ 

“ อยากทำอะไรก็เชิญ!! “   

 

 

คอสเดินกระทืบเท้าผ่านผมไปแต่ผมดึงมือคอสเอาไว้ก่อน  

 

 

 

“ ขอละ อย่าทำแบบนี้คอสได้โปรด คอสเป็นของครูสคอสลืมแล้วหรอ “ 

“ ปล่อย! “ 

 

 

 

คอสสะบัดมือออกจากผมอย่างแรงทั่งๆที่ผมไม่ได้จับแรงอะไรเลย ผมกลัวว่าคอสจะเจ็บเพราะผมอิก ถึงแม้หัวใจของผมตอนนี้จะพังย่อยยับขนาดไหน ผมก็ไม่กล้าที่จะทำร้ายดวงใจของผมอิกแล้ว  

 

 

 

“ ครูสมีทั่งเงิน มีทั่งอำนาจ ครูสอยากได้อะไรครูสก็สามารถหามาได้ “ 

“ คอสอยากได้อะไรครูสจะหามาให้ อย่าทำแบบนี้อิกได้ไหม “ 

 

 

 

ผมไม่รู้ว่าน้ำเสียงของผมมันอ้อนวอนขนาดไหน แต่ผมหวงคอสมากจริงๆ ถ้าผมต้องฆ่าคนทั่งโลกเพื่อไม่ให้มายุ่งกับคอสผมก็จะทำ 

  

 

 

 

“ มันมีสิ่งนึงที่ครูสจะไม่ได้ มันก็คือหัวใจของฉัน ครูสจะไม่มีทางได้มันอิก 

“ คอส… “ 

 

 

ผมจุกจนพูดอะไรออกมาไม่ออก ทั่งแววตา ทั่งน้ำเสียง ทั่งท่าทาง มันไม่มีผมอยู่ในนั้นอิกแล้ว แววตาที่เคยมีผมอยู่ในนั้นมันก็หายไป น้ำเสียงที่แข็งกล่าวบาดลึกเข้ามาในใจของผม  

 

มันเจ็บมากจนผมควบคุมตัวเองไม่อยู่ ตัวของผมมันสั่นไปด้วยความเจ็บปวด นี่สินะบทเรียนที่ผมเคยทำเอาไว้กับคอส   

 

ผมต้องทำยังไง ต้องทำยังไง  

 

 

 

“ เรื่องที่ขอจะทำให้ก็ได้นะ แต่นายต้องตายไปจากชีวิตฉันซะก่อน 

“ …. “ 

 

 

 

ผมคงทำให้คอสไม่ได้หรอก ผมรักชีวิตของตัวเองมาก  

 

 

 

“ ถ้าทำไม่ได้ก็ปล่อย!!! “ 

“ ขอโทษนะที่ครูสทำให้คอสไม่ได้ “  

 

 

 

 

 

 

 

ผมทำให้ไม่ได้จริงๆ  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ เพราะครูสรักชีวิตของครูสมาก เพราะคอสคือชีวิตของครูส “ 

 

 

 

 

 

 

 

 

หายไปนานเลย ฮิฮิ พึ่งมีเวลาว่างจริงๆ ค่ะ

อย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

ยังไม่แก้คำผิดค่ะ อาจจะเจอเยอะหน่อยเพราะศรีรีบพิม

ความคิดเห็น