เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 3 50% Quit imagine things

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 3 50% Quit imagine things
แบบอักษร

INGDAW PART :

 

"เพราะเธอเป็นของฉัน"

"เพราะเธอเป็นของฉัน"

"เพราะเธอเป็นของฉัน"

"น้องดาว"

ฮือ ผ่านมาหลายวันแล้วแต่ทำไมประโยคนั้นถึงวนเวียนอยู่แต่ในหัวฉันเนี่ย

"ดาวลูก!!"

"คะ!!!พี่พรีม 0_0"

"เหม่ออะไรเนี่ย วันนี้เราดูไม่มีกะจิตกะใจทำงานเลย"

"ปะ...เปล่าค่ะ...คือหนู...."

"เครียดเรื่องบอสหรอ...พี่เข้าใจ..."

ใช่ค่ะ เครียดเรื่องบอส แต่ไม่ใช่เรื่องงาน T_T วันนี้ทั้งวันก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานอย่างที่พี่พรีมบอกนั้นแหละ ตั้งแต่วันนั้น วันที่ฉันขึ้นลิฟต์ไปกับเขา บอสก็ไม่ได้ตามมาวุ่นวายกับฉันอีก จนมาถึงวันศุกร์ วันทำงานสุดท้ายของอาทิตย์นี้ที่ฉันต้องให้คำตอบทุกคน

"เจ้สวยเรียกแล้ว คำตอบเป็นยังไงค่อยกลับมาบอกพี่เนอะ"

พี่พรีมบอกฉันเพราะเมื่อกี้พี่สวยเขาอินเตอร์โฟนมาว่าให้ไปหาที่ห้อง

"ตัดสินใจได้รึยัง"

"ด..ได้แล้วค่ะ...."

"ตกลงเนอะ"

"ค่ะ..."

ฉันก้มหน้าบอกพี่สวย ขนาดนี้ปฏิเสธได้ที่ไหน แถมสองสามวันก่อนหน้านี้พี่สวยก็ให้คนมาสอนงานฉันเต็มไปหมด ทุกเรื่องที่ฉันต้องทำ

"เดี๋ยววันจันทร์หนูก็ขึ้นไปทำงานชั้นผู้บริหารได้เลย พี่จะได้แจ้งเลขาบอสให้เตรียมโต๊ะไว้ให้"

"ค่ะ T^T"

"เห้อ.. พี่ล่ะเป็นห่วงเราจริงๆ"

"หนูต้องทำงานกับบอสจนถึงตอนไหนหรอคะ"

"ก็คงเป็นตอนที่บอสพอใจ...ตั้งใจทำงานเนอะ เอางบมาให้แผนกเราให้ได้ ฮึบไว้ลูกสาว"

จนถึงบอสจะพอใจ แล้วเมื่อไหร่เขาจะพอใจล่ะ ก็เขาเอาแต่แกล้งฉันได้ทุกวี่ทุกวัน จะร้องไห้แล้วน้า

ฉันเดินคอตกกลับมาที่โต๊ะ

"เห้อ~"

"หนูตัดสินใจว่าไง"

"ตดลงค่ะพี่พรีม"

ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้พี่พรีมที่ยืนรอคำตอบอยู่ ยิ้มได้มากสุดเท่านี้

"อย่าพึ่งทำหน้าเศร้า คืดบวกว่าเราไปเก็บประสบการณ์เนอะ หนูอาจจะได้ความรู้ใหม่ๆ จากการทำงานร่วมกับบอสก็ได้....มั้งนะ"

"พี่พรีมมม T_T" ประโยคแรกก็ดีอยู่หรอก แต่ไอประโยคหลังนี่สิ เห้อ

"มาๆ เดี๋ยวตอนเย็นเลิกงานพี่พาไปช็อป วันจันทร์ไปทำงานชั้นผู้บริหารจะได้สู้เขาได้"

"สู้กับใครหรอคะ"

แค่ไปทำงาน ทำไมต้องสู้ด้วยล่ะ พี่พรีมชอบพูดอะไรแปลกๆนะ

"เดี๋ยววันจันทร์หนูก็รู้เอง หึๆ"

หลายชั่วโมงผ่านไป พอถึงเวลาเลิกงาน พี่พรีมก็พาฉันมาที่ห้างสรรพสินค้า พาเข้าร้านทำผม พาไปซื้อคอนแทคเลนส์ สอนใส่ และพาไปซื้อเครื่องสำอางค์ แถมให้พนักงานสอนใส่เรียบร้อย! ค่าใช้จ่ายทั้งหมม พี่พรีมออกให้หทดเลย พี่เขาบอกว่าแฟนพี่เขารวย...เอิ่ม ก็นะ โชคดีของพี่เขา

 

"พี่พรีมหนูใส่ไม่ได้ มันจะทิ่มตาไหม ฮือ"

"เปิดตากว้างๆ ใจเย็นๆ มันไม่ทิ่มตากรอกหน่าา"

 

"พี่พรีมจะให้หนูทำผมทรงนี้จริงๆ หรอ"

"ทรงนี้แหละผู้ชายต้องเหลียวหลัง! เชื่อพี่"

 

"พี่พรีมหนูต้องแต่งหน้าด้วยหรอคะ..."

"คิ้วกับสีปากต้องมี!!"

 

"กระโปรงนักศึกษาหนูว่ามันโออยู่แล้วนะพี่พรีม"

"ใครเขาใส่กระโปรงพลีทกัน เดี๋ยวนี้เขาใส่ทรงเอ!"

 

 

"เนี่ย แว่นอ่ะเก็บไปเลยนะ วันจันทร์ก็ใส่คอนแทคไปทำงาน ผมก็ปล่อยเลย บริษัทเราไม่ได้เคร่งเรื่องทรงผมขนาดที่ต้องติดเน็ทไปทำงาน"

พี่พรีมพูดขึ้นขณะที่พวกเราสองคนกำลังรออาหารอยู่ในร้านชาบู และพี่เขาก็จะเลี้ยงอีกแล้ว แต่ฉันไม่ยอม มื้อเราเลยตกลงว่าจะหารกันคนละครึ่ง

"ใส่คอนแทคเลนส์แล้วใส่แว่นทันไม่ได้หรอค่ะ ฮือ ก็หนูรักมันนน~"

แว่นนี้มันอยู่กับฉันมาตั้งแต่ปีหนึ่งเลยนะ จะให้เก็บเข้ากระเป๋าเข้าตู้ก็เสียใจแย่สิ

"คอนแทคเลนส์ก็คอนแทนเลนส์สายตา จะใส่แว่นซ้อนให้รกหูรกตาไปทำไมน้องดาว - -*"

"เห้อ เก็บก็ได้ค่ะ"

"ดีมาก เดี๋ยวพี่มานะ เข้าห้องน้ำแปป"

ฉันพยักหน้าให้พี่พรีมเบาๆ ก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเล่น ถ่ายเองยังไม่ชินเลย ปกติจะมีแว่นด้วยตลอดเลยไม่ค่อยมั่นใจกับลุคใหม่ตัวเองเท่าไหร่ = =

 

ถูกใจโดย @pairploy,@kan_bk และคนอื่นๆอีก 899 คน

@amingdaww นุ้คิดถึงแว่นนน~

pairployy ว้าววววว เพื่อนฉันเปลี่ยนลุค!!

mean_mm ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นเยอะเลย

kan_bk น่ารัก^^

kane.k โห มึงคนนี้น่ารักสัส @boyy_

 

แต่พอลงรูปในอินสตาแกรมไปไม่กี่นาที คนก็ตามมาเม้นกับไลค์เต็มเลย ไม่รู้มาจากไหนกัน ปกติยอดไลค์แค่ร้อยต้นๆ ตอนนี้จะขึ้นหลักพันแล้ว

"ขออนุญาติเสริฟอาหารนะครับ^^"

เสียงของพนักงาน ทำให้ฉันละจสกหน้าจอโทรศัพท์เพื่อมาสนใจอาหารตรงหน้า น่าทานมาก!

"ขอบคุณค่ะ^^"

ฉันขอบคุณพนักงานที่มาเสิร์ฟ แต่เหมือนเขาจะแก้มแดงๆ ด้วยแฮะ น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉันนะ

"เอ่อ...มีอะไรรึเปล่าคะ"

ฉันถามกลับเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องหน้าฉัน

"อ้อ..ปะ..เปล่าครับ"

พนักงานคนนั้นพูดยิ้มๆ แล้วก็เดินออกไปเฉยเลย อะไรของเขากันนะ

"แหน่ะๆ ขนาดยังไม่ไปทำงาน พนักงานยังมองเหลียวหลังขนาดนี้เลยนะน้องดาววว~"

"มองอะไรกันล่ะคะพี่พรีม -///-"

พี่พรีมเดินกลับมาที่โต๊ะพน้อทกับแซวฉันจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง ฉันก็เขินเป็นนะ! T_T

"อ้าว บอส....สวัสดีค่ะ"

เอ บอสหรอ ฉันจากที่ก้มหน้างุดเพราะความเขิน ตอนนี้มองตามสายตาพี่พรีม บอสจริงๆ ด้วย! เดินควงแขนมากับผู้หญิง หืม.. หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นในโทรทัศน์เลย ตอนนี้เขาสองคนกำลังเดินมาทางนี้ แต่ทำไมเขาเอาแต่มองฉันไม่หยุดเลย สายตาของเขา....มันทำให้หน้าของฉันร้อนผ่าว ฮือ บ้าที่สุด เขาใช้สายตาแบบในลิฟต์มองฉันอีกแล้ว!

"ใครหรอคะเควิน"

"พนักงานกับนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทน่ะครับ"

"อ๋อ พวกพนักงานเงินเดือนนี้เอง เหอะ เราไปกันเถอะค่ะ"

โห คำว่าพนักเงินเดือนนี่ทำพี่พรีมถึงกับมองตาฉุนตามไปเลยล่ะ แต่ผู้หญิงคนนั้นยังมองพวกเราสองคนด้วยแววตาเหยียดๆ ด้วยนะ ซึ่งฉันก็โดนมองแบบนี้จนชินแล้ว เลยไม่ค่อยถือสาอะไรมาก

"พนักงานเงินเดือนก็ยังดีกว่าชะนีเกาะผู้ชายกินแหละย่ะ!"

"พี่พรีมม" ฉันตีมือพี่พรีมเบาๆ พูดขนาดนี้ก็กลัวสองคนนั้นที่เดินไปแล้วได้ยิน

"เหอะ ก็มันจริงนี่น้องดาว คอยดูเถอะ วันสองวันบอสก็เขี่ยแม่นั้นทิ้งแล้ว"

"เขาอาจจะคบกันจริงๆ ก็ได้นะคะ"

ดูสนิทสนมและรักกันขนาดนั้น....

"ผู้ชายแบบอสไม่มีคำว่าคบเพื่อผูกมัดกับผู้หญิงคนไหนหรอก ดาวเองก็ระวังตัวระวังหัวใจตัวเองเอาไว้ด้วยนะ ทำงานด้วยกันขนาดนั้นอย่าเผลอไปตกหลุมรักบอสเข้าล่ะ"

คำเตือนของพี่พรีมทำเอาใจฉันสั่นแปลกๆ....

ทำไมฉันต้องไปรักผู้ชายเจ้าชู้แบบเขาด้วยล่ะ

ฉันไม่มีวันรักคนแบบนั้นหรอก...

ใช่ไหม...

 

 

ความคิดเห็น