email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 19 ลิซจะผอม!

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 19 ลิซจะผอม!

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 19 ลิซจะผอม!
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 19 ลิซจะผอม! 

“ส่วนท่าต่อไปทำแบบนี้นะ” ไอหมอกพูดพร้อมกับท้าวเอวด้วยแขนข้างนึง ส่วนอีกข้างยืดขึ้นมาก่อนจะโน้มตัวไปทางด้านข้าง “หลังจากนั้นก็ค่อยสลับไปทำอีกข้าง” 

ลิซที่ตั้งใจมองตาแป๋วพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะรีบทำตามด้วยท่าทางกระตือรือร้น เธอจะมัวมาขี้เกียจไม่ได้แล้ว! เธอจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง! 

ไอหมอกที่มองลิซทำตามที่ตัวเองสอนอยู่อย่างตั้งใจก็เป็นอันต้องหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าน่ารักนั้นอยู่ๆก็ทำหน้าแปลกๆออกมา...น่ารักชิบ 

“อ้ะ ท่ามันแปลกๆนะฉันว่า” 

“คะ?” 

คนตัวอวบชะงักกึกเมื่อเสียงทุ้มพูดขัดขึ้นมา นี่อย่าบอกนะ...ว่าขนาดท่าวอร์มตัวง่ายๆเธอก็ยังทำผิดน่ะ ฮือออ T^T 

“มานี่มา เดี๋ยวฉันสอนให้ :)” ไอหมอกกระตุกยิมมุมปากเล็กน้อย 

ร่างสูงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปประชิดกายของลิซ มือหนาข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่เนื้อเอวนุ่มนิ่มอย่างรวดเร็ว ส่วนอีกข้างก็ถูกเจ้าของลูบขึ้นไปตามแขนที่กำลังยืดไปข้างบนจนสุดของเธออย่างเชื่องช้า 

“พี่ไอหมอก...” 

“ต้องโน้มตัวมากกว่านี้” ไอหมอกทำเป็นไม่สนใจท่าทางทักท้วงน้อยๆของคนที่กึ่งๆอยู่ในอ้อมกอดของเขา ก่อนที่จะออกแรงดันให้ลำตัวของคนตรงหน้าเอนไปตามทิศทางที่ตัวเองบังคับ 

อันที่จริงลิซก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกนะ เขาก็แค่อยากจับตัวของอีกฝ่ายนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง ^^ 

“อ้ะ...” 

กายแกร่งที่แนบเข้ามาจนแทบจะสนิทกับแผ่นหลังของเธอทำเอาลิซหลุดเสียงร้องอย่างตกใจออกมาแวบหนึ่ง 

“อืม~” 

หงะ อะ ทะ...ฮื้อออ พี่ไอหมอกสงเสียงแปลกๆออกมาทำไม T_T 

“ละ ลิซว่าลิซทำได้แล้วค่ะ” เสียงหวานบอกกับคนที่กำลังซ้อนหลังเธออยู่เสียงสั่นน้อยๆ 

ไอหมอกที่ยืนยิ้มอยู่เลยต้องจำใจถอยออกไปอย่างว่าง่ายเพราะดูท่าลูกแมวของเขาจะตื่นๆซะแล้ว~ 

หลังจากนั้นท่าวอร์มร่างกายอีกหลายท่าก็ถูกสอนให้กับคนที่พึ่งจะเคยออกกำลังกายจริงจังเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบกว่าปีของลิซ ซึ่งลิซก็สามารถทำตามได้อย่างรวดเร็วถึงแม้เธอจะรู้สึกเหนื่อยง่ายไปหน่อยก็เถอะ 

“วันนี้เดี๋ยวจะให้แค่วิ่งก่อนนะ ปรับตัวได้เมื่อไหร่เดี๋ยวเราค่อยมาออกแบบอื่นกัน” 

“ค่ะ” 

หลังจากได้คำตอบรับ ไอหมอกก็เดินไปที่ลู่วิ่งที่อยู่ไม่ห่างก่อนจะกดนู่นนี่อย่างชำนาญ “ขึ้นมาสิ” 

“คะ ค่ะ” ลิซอดตื่นเต้นไม่น้อยเมื่อนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ออกกำลังกายโดยเจ้าเครื่องวิ่งที่ดูแพงๆนี้ เธอเลยเผลอแสดงท่าทางตื่นเต้นออกไปทางสีหน้าโดยไม่รู้ตัว 

“ฮะๆ” นั่นทำให้อยู่ๆไอหมอกก็หัวเราะออกมา มือหนาวางลงที่กลุ่มผมนุ่มบนหัวกลมก่อนจะออกแรงยีเบาๆ 

“คะ? พี่ไอหมอกหัวเราะอะไรคะ?” 

“หึ อย่าน่ารักให้มันมากนักสิ มันน่าหมั่นเขี้ยวนะ :)” 

“อึก...” นะ น่ารักอะไรกัน เธอยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย 

“วันนี้วิ่งสัก 30 นาทีก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ” ไอหมอกเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นแทนเมื่อเห็นใบหน้าอิ่มกลายเป็นสีแดง พร้อมทั้งที่เจ้าตัวก้มหงุดหนีให้รู้ว่าตัวเองกำลังเขินอยู่ 

ไอหมอกกดปุ่มบนลู่วิ่งทำให้ลู่วิ่งเริ่มเคลื่อนที่ด้วยความเร็วระดับที่สามารถเดินช้าๆได้อยู่ “เดี๋ยวมันจะเร็วช้าสลับกันนะ อาจมียกตัวสูงขึ้นด้วย อย่าตกใจล่ะ” 

ไอหมอกลูบหัวกลมส่งท้ายก่อนจะเดินกลับหลังไปไม่ไกลเพื่อเริ่มออกกำลังกายใจส่วนของตัวเองบ้าง ฝ่ายลิซเองก็ยังตื่นเต้นไม่หายกับลู่วิ่ง แต่นั่นๆมันก็แค่แรกๆเท่านั้นแหละ เพราะหลังจากนั้น... 

“ฮะ แฮ่ก! ทะ ทำไมมันเร็วขึ้นเรื่อยๆเลยล่ะ ฮื้อ!! >_<” 

ปึกๆๆๆ 

เสียงวิ่งบนลู่วิ่งเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆสลับกับเสียงหอบเหนื่อยของคนที่กำลังวิ่งอยู่บนเครื่องนั้น ไอหมอกที่นั่งอยู่ไม่ห่างและกำลังยกดัมเบลขึ้นลงโชว์กล้ามแขนอยู่นั้นก็ไม่ได้ละสายตาไปจากคนน่ารักของเขาเลยแม้แต่น้อย 

ก้อนเนื้อที่กำลังเด้งดึ๋งภายใต้เสื้อกล้ามตัวเล็กนั่นทำเอาเขาสดชื่นไม่น้อย ดัมเบลที่เคยหนักก็เหมือนจะกลายเป็นไร้น้ำหนักไปเลย ถึงแม้จะรู้สึกขัดใจเสื้อคลุมที่เขาให้เจ้าตัวใส่เอาไว้เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนนอกจากเขาได้มาเห็นร่างกายขาวๆนั้น แต่ก็ยังถือว่าดีล่ะนะที่เขาบอกให้ลิซไม่ต้องรูดซิป ให้สวมคลุมเอาไว้เฉยๆ ทำให้เขาได้มาเห็นอะไรที่มันเจริญตา เจริญ... อย่างนี้~ 

อะไรเหรอครับ? ผมหมายถึงเจริญตาเจริญใจไงครับ ^_^ 

เวลาผ่านมาสักพัก แต่เป็นสักพักที่ลิซคิดว่ามันนานเหมือนวิ่งปาสักชั่วโมงแล้วตอนนี้ และในตอนนี้เธอเองก็เหนื่อยมากๆ เหนื่อยจะคิดจะบอกพี่ไอหมอกว่าวันนี้ไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ติดว่าลู่วิ่งด้านข้างถูกเปิดขึ้นซะก่อนพร้อมกับหญิงสาวร่างผอมบางในชุดออกกำลังกายสุดเซ็กซี่ 

นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นร่างกายของผู้หญิงคนที่อยู่ลู่วิ่งด้านข้าง ที่ดูสมบูรณ์แบบสุดๆในความคิดของเธอ หน้าท้องแบนราบที่มีร่องรอยให้เห็นเลข 11 ชัดเจน ต้นแขนที่มีดูเฟิร์มแน่น ทั้งอก เอว ต้นขาและน่องที่ดูสัมพันธ์กันแบบสุดๆ 

และดูเหมือนว่าเธอจะมองคนข้างๆอย่างโจ่งแจ้งเกินไป เจ้าตัวถึงได้หันมามองแล้วส่งยิ้มให้เบาๆ ก่อนที่เสียงหวานหยดจะเอ่ยทักเธอก่อน “มีอะไรรึเปล่าคะ?” 

“อ้ะ ปะ เปล่าค่ะ ขอโทษค่ะ” ลิซรีบพูดรัวเร็วก่อนจะรีบละสายตาออกมาแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธหรือถือสาอะไรนอกจากยิ้มหวานๆมาให้แล้วหันกลับไปวิ่งต่อ 

แต่พอมาเห็นแบบนี้แล้ว...ลิซจะไม่ยอมแพ้!! 

จากตอนแรกที่เหนื่อยจนแทบจะทนไม่ไหว แต่เพียงแค่มีผู้หญิงรูปร่างหน้าตาเป๊ะมาออกกำลังกายข้างๆแบบนี้ ลิซก็เหมือนได้แรงบันดาลใจชั้นดี แรงฮึดมันก็มาจากไหนไม่รู้จนเธอสามารถวิ่งต่อไปได้จนเกือบจะครบเวลา 

ว่าแต่...คนข้างๆเธอนี่สวยจังเลยอะ ฮื่อออ ทำไมช่วงนี้เธอถึงได้เจอแต่คนสวยๆนะ ทั้งพี่เจน ทั้งคุณคนข้างๆนี้ 

อ้ะ จะว่าไปมันก็น่าอายไม่น้อยเลย มีคนที่รูปร่างต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้มาออกกำลังกายข้างๆกัน T^T 

ตอนนี้พี่ไอหมอกจะมองคุณคนข้างๆออกกำลังกายอยู่รึเปล่านะ?...เพราะขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอยากมองคุณคนข้างๆอีกเลย ก็ทั้งสวยทั้งรูปร่างดีขนากนั้น 

คิดได้ดังนั้นนัยน์ตากลมโตก็เลื่อนขึ้นมองตรงไปยังด้านหน้าที่ไอหมอกกำลังออกกำลังกายอยู่ไม่ไกล แต่ก็เป็นอันต้องชะงักเมื่อพบกับนัยน์ตาคู่คมที่มองสบกลับมาตาไม่กระพริบพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก 

ริมฝีปากบางที่ขยับพูดเป็นคำว่า ‘สู้ๆ’ ทำให้ลิซยิ้มเผลอยิ้มกลับไป 

การวิ่งหลังจากนั้นลิซเลยรู้สึกว่ามันก็ไม่เหนื่อยสักเท่าไหร่...จะเป็นเพราะได้กำลังใจรึเปล่านะ >/////< 

วิ่งจนเหลือเวลาวิ่งอีกไม่ถึงห้านาที ลิซเลยเงยหน้าขึ้นจากลู่วิ่งไปมองร่างสูงที่ยังออกกำลังกายอยู่ที่เดิมอีกครั้ง แต่ก็พบว่านัยน์ตาแพรวระยับนั่นยังไม่ละสายตาไปจากเธอเลย... 

มะ มองอยู่ตลอดเลยรึไงนะ O//////O 

 

“มองฉันอีกแล้วนะคะ มีอะไรรึเปล่าคะ?” 

ลิซสะดุ้งอีกครั้งหลังจากที่ถูกเจ้าของเสียงหวานคนเดิมจับได้ว่าเธอแอบมอง(?)อยู่ เลยได้แต่ยิ้มแหะๆส่งไปให้แล้วตอบกลับไปเสียงอ่อย “แค่คิดว่าคุณหุ่นดีมากๆเลยน่ะค่ะ สวยมากด้วย...” 

หลังจากได้ยินคำชมนั้นคนที่วิ่งอยู่ที่ลู่วิ่งด้านข้างถึงได้หันมายิ้มหวานให้อีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ แต่คุณก็ชมฉันเกินไป ^^” 

ไม่เลย ลิซไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด... 

“แล้วนี่ชื่ออะไรเหรอคะ เรียนที่ไหนเอ่ย ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” เจ้าของใบหน้าสวยเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนให้คนที่ไม่กล้าพูดได้ผ่อนคลายลง 

“ชะ เอ่อ ชื่อลิซค่ะ เรียนที่มหา’ลัย S แล้วคุณชื่ออะไรเหรอคะ” อดตอบกลับไปอย่างประหม่าๆไม่ได้ 

“โรสค่ะ แล้วอยู่ปีอะไรคะ จะได้เรียกถูกว่าเป็นพี่ น้อง หรือว่ารุ่นเดียวกัน ^^” 

รอยยิ้มจากคุณคนสวยมีมาให้ลิซไม่ขาดจนลิซเองก็เริ่มคลายความเกร็งลงไปเยอะ เพราะรอยยิ้มที่อีกฝ่ายส่งมาให้มันเป็นรอยยิ้มจริงๆที่ไม่มีอะไรแอบแฝง 

“ปี 3 ค่ะ” 

“อ้ะ งั้นนี่ก็เป็นพี่สิคะ พี่อยู่ปี 4 คณะนิเทศนะคะ ^^” 

ฮื้อออ เรียนนิเทศด้วยอ่า สวยขนาดนี้จบไปลิซต้องเห็นพี่เขาออกตามช่องทีวีแน่ๆเลย 

“ลิซขอลายเซ็นต์พี่ล่วงหน้าเลยดีมั้ยคะเนี่ย จบไปพี่ต้องไปเป็นดาราดังๆแน่เลย” 

“ฮ่าๆๆ ลิซก็พูดเกินไป” โรสหัวเราะออกมากับคำพูดเยินยอของลิซจนตาหยี “แล้วนี่ลิซเรียนคณะอะไรเหรอ” 

“คณะสถาปัตย์ค่ะ” 

“งั้นเอาเป็นว่าถ้าพี่จะปลูกบ้านหรือจะตกแต่งภายในบ้านจะนึกถึงน้องลิซก่อนเลยแล้วกันนะคะ ^_^” 

“ยินดีเลยค่ะ ^^” 

“แล้วนี่เราพึ่งย้ายมาอยู่คอนโดนี้เหรอ ทำไมพี่ไม่เคยเห็นหน้าเลย” 

“เอ่อ ก็...ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ แต่วันนี้...เอ่อ” จะเรียกพี่ไอหมอกว่าอะไรดีล่ะ... “พี่ที่รู้จักพามาออกกำลังกายน่ะค่ะ เขาจะเป็นเทรนเนอร์ให้ลิซ” 

“หืมมม หมายถึงคนหน้าหล่อๆตรงนั้นน่ะเหรอคะ” โรสพูดพลางใช้โบ้ยปากไปทางไอหมอกที่ยังไม่ละสายตาออกจากลิซเสียที โรสเองก็เห็นมาสักพักแล้วล่ะว่าคนข้างๆเธอโดนจับจ้องโดยหนุ่มหล่อที่ออกกำลังกายอยู่ไม่ไกลแบบไม่ละสายตา 

“ค่ะ” 

“พี่คิดว่าเป็นแฟนกันซะอีก เห็นจ้องซะ” โรสพูดพลางใช้สายตาแซวๆมองไปยังคนข้างๆ ซึ่งก็ได้รับใบหน้าแดงๆของอีกฝ่ายกลับมา 

หืมมม ใช่แค่พี่น้องแน่เหรอ :) 

“ปะ เปล่าค่ะ ไม่ใช่แฟนค่ะ” 

“ฮะๆๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ค่ะ” เห็นท่าทางปฏิเสธเลิ่กลั่กๆนั่นแล้วโรสก็แกล้งลิซต่อไปไม่ลง เลยต้องแกล้งเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน “แล้วนี่พึ่งเริ่มออกกำลังกายเหรอ” 

“อ๋อค่ะ ลิซว่าลิซจะเริ่มลดน้ำหนักน่ะค่ะ ตอนนี้มันอ้วนเกินไป” 

“โห พี่เอาใจช่วยนะคะ ถ้าลิซผอมต้องทั้งสวยทั้งน่ารักแน่ๆเลย” 

“ไม่หรอกค่ะ” ลิซรีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน 

“หืมมม เดี๋ยวพี่จะคอยดูเลย~ แล้วเราจะมาออกกำลังกายที่นี่ทุกวันรึเปล่า” 

“น่าจะมาทุกวันค่ะ ถ้าพี่ไอหมอก เอ่อ รุ่นพี่ลิซว่างพามาทุกวัน” 

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ต้องรอรุ่นพี่ลิซหรอก ถ้ารุ่นพี่ลิซไม่ว่างมาออกกำลังกายกับพี่ก็ได้ พี่มาทุกวันเลย ^^” 

โหวววว ว่าแล้วทำไมหุ่นถึงได้เป๊ะราวกับนางแบบขนาดนี้ O_O 

“ได้หรอคะ?” 

“อื้ม ได้สิ พี่เองก็อยากมีเพื่อนออกกำลังกายเหมือนกัน ออกกำลังกายคนเดียวมันน่าเบื่อน่ะ อย่างวันนี้ได้คุยกับลิซก็ช่วยเยอะเลย” 

“พี่โรสใจดีจังค่ะ ^___^” 

“หือ พี่ว่าก็ปกตินะคะ ฮ่าๆๆๆ” 

“...” ไม่ปกติหรอกค่ะ เพราะตั้งแต่ขึ้นมหา’ลัยมาพึ่งมีคนมาคุยกับเธอดีๆก็แค่ไม่กี่คน ล่าสุดก็มีพี่เจนกับพี่ไอหมอก เอ๊ะ พี่ไอหมอกนี่นับว่าดีมั้ยนะ? O-O 

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด 

อ้ะ หมดเวลาวิ่งซะแล้วสิ ลิซก็คุยกับพี่โรสซะเพลินจนลืมความเหนื่อยไปเลย พอหันกลับไปมองทางพี่ไอหมอกก็เห็นว่าอีกฝ่ายลุกเดินตรงมานี่แล้ว ไวจัง 

“เหนื่อยมั้ย” ไอหมอกที่เดินมาถึงหน้าลู่วิ่งที่คนตัวอวบกำลังยืนหายใจหอบน้อยๆอยู่ก็เอ่ยถามพร้อมกับคล้องผ้าขนหนูผืนเล็กให้ที่คอของอีกฝ่าย 

“เหนื่อยนิ-” เสียงที่กำลังจะตอบกลับไปเป็นอันขาดหายเมื่อมือหนาที่ส่งมาคล้องผ้าขนหนูให้นั้นไม่ได้หยุดแค่คล้องผ้าขนหนูให้เฉยๆ เขากลับหยิบเอาผ้าผืนนั้นขึ้นซับที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเธอแทน “พะ พี่ไอหมอก” 

ลิซเลิ่กลั่กพูดพลางรีบหันไปมองที่ลู่วิ่งด้านข้างที่มีพี่โรสวิ่งอยู่ก็เห็นอีกฝ่ายทำเพียงแค่หันหน้าหนีพลางหัวเราะออกมาน้อยๆ 

ฮื้อออ ลิซอายนะพี่ไอหมอก! 

“ลิซเช็ดเองได้ค่ะ” ลิซรีบหันกลับมาพูดกับไอหมอกก่อนจะดึงเอาผ้าขนหนูนั้นออกมาจากมือหนาเบาๆ 

“หึ” ไอหมอกเองก็ไม่ได้ดื้อดึงอะไร เพราะมองจากท่าทางก็รู้ว่าลูกแมวของเขากำลังอายเพราะมีคนกำลังออกกำลังกายอยู่ข้างๆ 

เอ~ แต่เมื่อกี้ก็เห็นคุยอะไรกันกับผู้หญิงข้างๆนี้ ท่าทางดูมีความสุข หัวเราะคิกคักกันใหญ่นะ 

“เป็นไง วันนี้พอไหวมั้ย” 

“ไหวค่ะ” ลิซพยักหน้าหงึกหงักๆตอบกลับอย่างน่ารักจนไอหมอกต้องส่งมือมายีกลุ่มผมนุ่มเบาๆอย่างเอ็นดู 

“วันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนละกัน พึ่งเริ่มออก หักโหมไปเดี๋ยวจะพาลปวดตัวไปหมด” 

“ค่ะ” พยักหน้ารับตาแป๋วอย่างตั้งใจ 

“จะกลับห้องก่อนมั้ย เดี๋ยวฉันต้องออกกำลังกายต่ออีกสักพักน่ะ” 

“...” เจ้าของใบหน้าอวบเหลือบมองโรสเล็กน้อยก่อนจะหันมาส่ายหน้าตอบกับไอหมอก 

“จะอยู่คุยกับเพื่อนใหม่ล่ะสิ” ไอหมอกพูดออกมาอย่างรู้ทันซึ่งก็ได้รับคำตอบกลับมาเป็นรอยยิ้มจนแก้มยกของลิซ 

น่ารักสัส เหี้ยเอ้ย! 

ไอหมอกกัดฟันแน่นอย่างหักห้ามใจ สงสัยเขาคงต้องไปออกกำลังกายสักอีกชั่วโมงให้มันหายฟุ้งซ่าน บางทีมันอาจจะช่วยลดความคิดหื่นๆเวลาอยู่กับคนตรงหน้านี้ได้บ้าง 

“งั้นก็รออยู่แถวนี้นะ ฉันก็จะไปออกกำลังกายแถวนี้แหละ” 

“ค่ะ” 

“นี่น้ำ” ไอหมอกยื่นน้ำให้ลิซเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะหยิกแก้มนิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วเดินจากไปที่เครื่องออกกำลังที่อยู่ไม่ไกล 

“แน่ใจนะว่าไม่ใช่แฟน~” น้ำเสียงที่ฟังหยอกล้อดังมาจากคนที่อยู่ข้างๆ ทำเอาลิซที่ยังยืนเขินอยู่กับสัมผัสของไอหมอกหันไปมองด้วยใบหน้าแดงๆที่ดูตื่นๆ 

“มะ ไม่ใช่ค่ะ” 

“หรอ...งั้นพี่จีบนะ” 

“...” 

อะ...ดะ เดี๋ยวสิ...ถึงจะไม่ได้เป็นแฟน แต่...แต่พี่ไอหมอกจีบลิซอยู่นะ ถ้าพี่โรสที่สวยขนาดนั้นจีบพี่ไอหมอก...พี่ไอหมอกก็...ทะ ทิ้งลิซสิ 

โดยที่ไม่รู้ตัวใบหน้าน่ารักก็เผลอแสดงสิ่งที่คิดอยู่ออกมาทางสีหน้าซะแล้ว ทั้งคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน แววตาที่หม่นแสงลง และริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น 

“พี่ล้อเล่น! อย่าทำหน้าเครียดอย่างนั้นสิ พี่รู้สึกผิดเลยเนี่ย ฮ่าๆๆๆ” 

“อะ...” โถ่ พี่โรสแกล้งลิซหรอ ใจหายหมด 

อ้ะ เดี๋ยวสิ แล้วเธอเป็นอะไรทำไมจะต้องไปใจหายด้วยเนี่ย ฮือออ T^T 

“ขอโทษจ้า ฮ่าๆๆๆ” โรสหัวเราะจนตาหยีอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้ายู่ๆของลิซ “ฮ่า~ ไม่เคยแกล้งใครแล้วสนุกแบบนี้มาก่อนเลย” 

ง่ะ พี่โรสก็มองว่าลิซน่าแกล้งหรอกเหรอ เหมือนที่พี่ไอหมอกบอกเธอเลยอะ 

“ไว้เดี๋ยวพี่ขอไลน์ ไม่ก็เฟสลิซไว้ได้มั้ย แกล้งสนุก เอ้ย! คุยสนุกดี” 

งือออ ทำไมคนสวยขี้แกล้ง~ 

“ได้ค่ะ ^_^” แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือลิซได้เพื่อนเพิ่มแล้ว!! ช่วงนี้ดูเหมือนอะไรๆมันจะดีขึ้นยังไงก็ไม่รู้สิ ตอนนั้นที่ถูกแกล้งพี่เจนก็มาช่วย พี่ไอหมอกก็ช่วยเรื่องออกกำลัง แล้วนี่ยังได้มารู้จักพี่โรสพี่สาวคนสวยแถมอารมณ์ดีอีก 

หลังจากนั้นลิซกับโรสก็คุยกันไม่หยุดตลอดเวลาที่โรสยังคงออกกำลังกายอยู่ โดยเวลาที่โรสเปลี่ยนไปออกกำลังกายที่เครื่องออกกำลังกายอื่นก็จะมีลิซเดินตามต้อยๆไปคุยด้วย และการกระทำทั้งหมดนั้นก็ตกอยู่ในสายตาของไอหมอกทั้งหมด ดูแล้วก็อดยิ้มตามกับท่าทีเดินตามดุ๊กดิ๊กพร้อมกับการพูดเจื้อยแจ้วนั้นไม่ได้ ทีอยู่กับเขาล่ะสงบปากสงบคำเอาแต่เขินเชียว :) 

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ลูกแมวของเขาก็เหมือนจะได้เพื่อนใหม่ เขาเลยหันไปโฟกัสกับการออกกำลังกายแบบจริงๆจังๆเสียที เดี๋ยวจะไม่มีซิกแพคไปทำให้ใครบางคนเขินจนหน้าแดง ^^ 

ฝั่งลิซก็เดินตามโรสมาจนถึงโซนที่มีจักรยานออกกำลังกายเรียงกันอยู่หลายเครื่อง พอเห็นว่าเครื่องนี้ท่าจะเล่นง่ายเหมือนกับปั่นจักรยานก็เลยขึ้นไปปั่นข้างๆกันกับพี่โรส 

หันไปคุยกันเรื่อยๆสายตาก็เหลือบลงไปเห็ยเอวบางเฉียบของอีกฝ่ายที่เวลามองข้างๆแล้วมันบางมาก! ความบางที่ดูมีกล้ามเนื้อไปด้วยนั่นน่ะ! 

สวยมากๆเลย ลิซอยากมีแบบนั้น~ 

“พี่โรสเอวบางมากเลยค่ะ ลิซอยากมีแบบนั้น...” เสียงหวานว่าเสียงอ่อยๆจนโรสต้องหันมามองแล้วหัวเราะใส่กับท่าทางหดหู่ๆนั้น 

“ฮ่าๆๆ ไม่ยากหรอกลิซ เดี๋ยวถ้าลิซตั้งใจออกกำลังกายมากๆไม่กี่เดือนก็ได้แล้ว” 

“จริงเหรอคะ” ลิซจะมีเอวเล็กแบบนั้นได้จริงๆเหรอ 

“จริงสิ! พี่ก็ไม่ได้รูปร่างแบบนี้มาตั้งแต่แรกสักหน่อย” 

“...” ลิซที่ปั่นจักรยานออกกำลังกายไปมองคนข้างๆไปก็ได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก 

พี่โรสบอกว่าทำได้ มันก็ต้องทำได้สิ! 

ลิซจะผอมให้ได้เลยคอยดู! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว