email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#เดย์เจ้าเอย 3

ชื่อตอน : #เดย์เจ้าเอย 3

คำค้น : เดย์เจ้าเอย แนวมหาลัย nana nanaกะหอยทาก น่ารัก หวาน อบอุ่น ผ่อนคลาย ฟิน จิกหมอน feelgood ฟีลกู๊ด

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2562 16:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เดย์เจ้าเอย 3
แบบอักษร

#เดย์เจ้าเอย 3 

 

 

               "เจ้าเอย ถือให้พี่หน่อย” พี่เดย์ยื่นกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ของเขามาให้ฉันถือไม่สิเรียกว่ายัดใส่มือมากกว่าก่อนที่เขาจะเดินไปถ่ายรูปกับเพื่อนฉัน เกือบสิบนาทีก็เดินกลับเข้ามาและย้ายกันไปที่โรงหนัง อาหารเมื่อกี้พี่เดย์เลี้ยง ใช่เลี้ยงจริงๆเลี้ยงทุกคนเลย เราได้น้ำมาหนึ่งแก้วป๊อปคอนอีกสองกล่องเมื่อถึงเวลาหนังฉายเราทั้งเก้าคนก็เดินเข้าไปยังเก้าอี้ที่ซื้อตั๋วไว้พี่เดย์นะพอหนังเริ่มฉายเขาก็ขยับตัวเอียงมาซบไหล่ฉันแล้วหลับไปเขาจะจ่ายเงินตั้งหลายบาทเพื่อเข้ามานอนเนี่ยนะ ฉัน พยายามไม่สนใจพี่เดย์และดูหนังต่อ หนังฉายไปเกือบครึ่งเรื่องพี่เดย์กระซิบข้างหูว่าหิวน้ำฉันถึงได้หยิบแก้วเครื่องดื่มให้เขาดื่มเสร็จก็นอนต่อ เฮ้! นี่มันโรงหนังนะไม่ใช่โรงแรมที่เขาจะมานอนแบบนี้น่ะแล้วเพื่อนเขาพี่องุ่นนั่นแหละฉันเห็นนะว่าพยายามสะกิดเรียกพี่เดย์อยู่ตลอดแต่อีกฝ่ายหลับหรือแกล้งหลับก็ไม่รู้ ถ้าพวกเขางอนกันก็ควรจะไปคุยกันดีๆสิไม่ควรมาทำให้ฉันลำบากใจและเจ็บในใจแบบนี้ 

                เกือบสองชั่วโมงครึ่งหนังจบเราออกจากโรงหนังก่อนที่ฉันจะโดนบังคับให้แยกจากเพื่อน โดนบังคับจริงๆพี่เดย์บอกลาเพื่อนฉันทั้งยังล็อคตัวฉันให้กลับกับเขาอีกด้วย มันน่าอึดอัดใจตรงที่พี่องุ่นกลับพร้อมกับพี่เดย์ซึ่งแน่นอนว่ามีฉันอยู่ด้วย

                “เดย์จะไปส่งน้องก่อนใช่ไหม แล้วเราค่อยกลับพร้อมกัน” พี่องุ่นที่เดินนำไปรอเปิดประตูรถด้านหน้าข้างคนขับหันมาถามพร้อมกับโปรยยิ้มสวย

                “เปล่า จะไปส่งองุ่นก่อน” พี่เดย์ตอบเสียงนิ่งๆก่อนจะแบมือมาตรงหน้าฉัน อ้อ เขาจะเอากุญแจรถ

                “ทำไม? เราพักที่เดียวกันนี่ ต้องไปส่งน้องก่อนสิถึงจะถูก” พี่องุ่นหันมาถามทั้งยังทำหน้าไม่พอใจอีกด้วย

                “แต่เราจะไปส่งเธอก่อน นั่งข้างหลังดีกว่านะน้องจะได้ไม่ต้องย้ายมานั่งหน้า” พี่เดย์บอกเสียงนิ่งราวกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง พี่เดย์เดินเข้าไปใกล้รถเปิดประตูรถและดันไหล่ให้ฉันเข้าไปนั่งที่เบาะด้านหน้าคู่คนขับ พี่องุ่นเปิดประตูด้านหลังแรงๆบ่งบอกได้อย่างดีเลยล่ะว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีมากขนาดไหน

                “หนาวไหม” พี่เดย์ที่กำลังเคลื่อนรถออกจากที่ลานจอดเอ่ยถามขึ้นแต่ไม่มั่นใจว่าเขาถามใครกันแน่

                “มะ...”

                “เจ้าเอยหนาวไหม พี่จะได้ปรับแอร์ให้” พี่เดย์เอ่ยขึ้นอีกครั้งแต่เสียงพี่องุ่นที่กำลังจะตอบเงียบไปทันที บ้าจริงจะให้ฉันมาอยู่ในสนามรบของพวกเขาแบบนี้ไม่ได้นะฉันไม่ชอบฉันกลัว

                “ว่าไงครับ”

                “ไม่ค่ะ”

                “พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง” พี่เดย์ถามต่อ ไม่ได้สนใจความรู้สึกกดดันที่แผ่อยู่ด้านหลังนั่นเลยสักนิด

                “ไม่มีค่ะ”

                “งั้นเหรอ พี่มีเรียนเช้าเสร็จแล้วจะเข้าไปรับแล้วกัน” รับไปไหน?

                “ไปไหน?”

                “ทานข้าวไง” พี่เดย์ตอบ

                “เดย์คะพรุ่งนี้เรานัดทำงานกลุ่มที่ห้องเดย์ไม่ใช่เหรอคะ ถ้ารับน้องไปทานข้าวจะไม่เลยเวลา...” พี่องุ่นทักท้วงขึ้นอย่างเป็นห่วง

                “ไม่เป็นไรเรากลับไปทำงานทันแน่นอน ถ้าไม่ทันยังไงไอ้พาร์คมีรหัสห้องเรามันคงจัดการเอง” พี่เดย์บอกเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจใดๆ ฉันเองพอมีสถานการณ์ตึงเครียดก็ได้แต่เงียบ ฉันนี่ท่าจะบ้านะว่าไหมหลอกตัวเองมาตั้งนานแต่พอถึงตรงนี้วันนี้กลับต้องตาสว่างโดยที่ไม่มีใครต้องบอก ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วนี่นาว่าเขาเองก็ไม่ได้รอฉัน ตลกดีจัง

                เกือบยี่สิบนาทีรถก็จอดอยู่ที่คอนโดหรูแห่งหนึ่งที่ฉันเองก็ไม่รู้จักพี่องุ่นลงจากรถด้วยอาหารหงุดหงิดส่วนเจ้าของรถก็ขับออกจากคอนโดแห่งนี้ทันที ฉันนั่งมองวิวนอกรถเงียบๆพยายามไม่ทำตัวให้อีกฝ่ายหงุดหงิดไม่นานก็ถึงคอนโดที่ฉันอยู่ ฉันที่กำลังจะเอ่ยขอบคุณพี่เดย์ก็ต้องมองอย่างสงสัยแทนเมื่อเขาหยิบนู่นหยิบนี่แล้วลงจากรถไป

                “อะไรของเขากัน” ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจเมื่อลงจากรถพี่เดย์ก็เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะดึงมือให้เดินตามเขาไปยังหน้าคอนโด

                “ไปไหนคะ?”

                “ทานข้าวไงหรือว่าจะซื้อขึ้นไปทานบนห้อง”

                “ไม่หิว” ฉันขืนตัวเอาไว้แต่เมื่อเทียบกับแรงพี่เดย์มันเทียบไม่ได้เลยสักนิดเมื่อเขายังสามารถดึงฉันให้เดินไปกับเขาได้

                “ไม่ได้เดี๋ยวปวดท้อง”

                “นั่งครับเดี๋ยวพี่สั่งให้” พี่เดย์บอกมาแบบนั้นฉันพยักหน้าและมองไปรอบๆตรงนี้เดินออกจากทางเข้าคอนโดและเดินมาอีกนิดหน่อยก็จะมีซอยตรงนี้จะมีร้านอาหารต่างๆอยู่เต็มไปหมด ฉันมองร้านๆหนึ่งอย่างสนใจเป็นร้านรถเข็นที่มีคนต่อคิวเยอะมาก

                “ส้มตำ”

                “คะ?”

                “ร้านนั้นน่ะร้านส้มตำ” ส้มตำอย่างนั้นเหรอเดี๋ยวให้เพื่อนพาไปชิมดีกว่า

                “พี่สั่งแล้วนะทานรสจัดได้ใช่ไหม” พี่เดย์ถาม

                “ค่ะ” เรานั่งรอกันสักพักพี่เดย์ก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเมื่อพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ ฉันมองอย่างตื่นเต้นเพราะเคยดูรูปในอินเทอร์เน็ตอยากจะสั่งมาทานแต่ไม่รู้ว่าเขาเรียกอะไรกันแน่เลยไม่กล้าสั่ง

                “รู้จักไหม” พี่เดย์ถามอีกครั้งน้ำเสียงที่ใช้ถามมันเจือด้วยความขบขัน

                “ไม่มั่นใจ”

                “อันนี้ยำวุ้นเส้นทะเล อันนี้คะน้าหมูกรอบ แล้วก็ต้มจืดกับผัดขิง ลองชิมดู”

                “ขอบคุณค่ะ”

                “พรุ่งนี้เรียนเสร็จสิบโมงแล้วจะเข้ามารับจะพาไปทานข้าวนะ”

                “ที่จริง...ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”

                “ทำไม?” พี่เดย์ทวนถามอย่างไม่พอใจแต่มือก็ไม่หยุดตักอาหารมาใส่จานให้

                “ไม่อยากรบกวน” ฉันก้มหน้าหลบสายตาเขา ยิ่งพอได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายฉันยิ่งกลัวว่าเขาจะหงุดหงิดใส่

                “อย่าพูดแบบนี้อีก พี่ไม่ชอบทานข้าวไป”

                ฉันเม้มริมฝีปากแน่นมือก็เขี่ยข้าวในจานเมื่อได้ยินเสียงสั่งดุๆจากพี่เดย์นั่นแหละถึงได้ตักข้าวเข้าปากจากนั้นไม่นานฉันก็สนุกกับการทานอาหารเพราะเพิ่งค้นพบว่าทุกอย่างมันอร่อยมาก พี่เดย์ดูอารมณ์ดีขึ้นเมื่อฉันเอ็นจอยกับการทานอาหารเขาตักนั่นตักนี่ใส่จานให้ไม่หยุดเมื่อทานเสร็จเขาก็เดินขึ้นไปส่งถึงหน้าห้องแล้วยังเผด็จการยึดคีย์การ์ดห้องฉันไปอีกด้วย ยังไม่ทันจะได้บอกลาเขาก็ผลักฉันเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูให้ แม้จะยังไม่เข้าใจการกระทำของเขาแต่หัวใจบ้าของฉันมันก็เริ่มคิดเข้าข้างตัวเองไปแล้ว ฉันใช้เวลาหลังจากอาบน้ำคุยเล่นกับเพื่อนและคุยกับแม่ที่ตอนนี้บินไปทำงานที่จีนส่วนลุงตอนนี้คงทำงานอยู่เลยยังไม่อยากกวน ฉันแอบเข้าไปส่องอินสตราแกรมของพี่เดย์หลังจากที่ไม่ได้สองมาสองสามวัน หัวใจเต้นแรงตึกตักเมื่อสามรูปล่าสุดคือรูปฉันแม้จะไม่เห็นหน้าชัดๆแต่ก็มั่นใจว่านั่นคือตัวเอง รูปแรกเป็นรูปที่เขาพาไปทานข้าวครั้งแรกรูปต่อมาเป็นรูปที่อยู่ร้านสเต็กและรูปล่าสุดคือรูปที่ฉันนั่งก้มหน้าเขี่ยข้าวในจานรูปก่อนๆมีเพียงรูปหัวใจสีเขียวและพระอาทิตย์ส่วนรูปที่เพิ่งถูกอัพไปเมื่อสี่สิบนาทีที่แล้วมีแคบชันง่ายๆ ‘งอนเก่ง’ แต่คือใครเขางอนกันล่ะฉันไม่ได้งอนเขาเลยนะ อาการร้อนวูบวาบที่ใบหน้าทำให้เลิกส่องไอจีพี่เดย์ฉันเข้าเฟซบุ๊คก่อนจะเจอกับการแจ้งเตือนที่มหาโหดมีคนกล่าวถึงฉันในโพสอะไรสักอย่างเต็มไปหมดแต่ฉันเลือกที่จะเข้าในที่หน้าทามไลน์ตัวเองเพื่อกดไลค์รูปที่พี่ๆแท็กมารวมถึงรูปที่เพื่อนแท็กมาด้วย

 

                Sexy cute U.

                16 hs

                มาจ้า มาแล้ว พ่อออกจากถ้ำแล้วจ้า แต่เอ๊ะๆสาวน้อยคนนั้นคือกันใคร ใครรู้บอกที

                ปล.รูปนี้มีแฟนคลับส่งเข้ามาให้นะคะ

                4567likes 1259comment

 

 

=============================== 

ยอมความซื้อตั๋วหนังหลายร้อยเพื่อเข้าไปนอนเฝ้าน้อง มันจะเกินไปแล้วนะอิพี่ แต่องุ่นนี่ยังไงอยากโดนบวกหรือไงฮะ! อย่ามายุ่งกับเจ้าเอยลูกเรานะ! 

ฝากอีบุ๊คเรื่อง Please ด้วยนะคะ ติดตามได้ทาง Meb ได้เลยค่ะ ค้นหาด้วยนาม ปากกาง่ายเลยค่ะ Nanaกะหอยทาก 

มีโปรโมชั่นสิ้นสุดวันที่ 29 กรกฏาคม 2562 นะคะ รีบจับจองกันได้เลยน้า ^_^ 

ความคิดเห็น