facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่17►►งานเข้า

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่17►►งานเข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2558 09:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่17►►งานเข้า
แบบอักษร

◣♥◥ อาณาเขตรักที่17►►งานเข้า

 

 

“เจ้าคุณไหนบอกว่าจะรีบไปแต่เข้าไง?

 

“....อื้ออ~...”สติที่หายไปของปภิณวิทย์เริ่มกลับเข้าร่างเมื่อได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ดังขึ้น

 

น่ารำคาญจริงๆเลย

 

ง่วงจะตายอยู่แล้ว....รู้ไหมว่าผมกว่าจะได้นอนมันกี่โมงแล้วน่ะ

 

“เจ้าคุณ...เฮ้!...ตื่นๆๆๆ...”เสียงปลุกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมๆกับแล้วเขย่าตัวผมแรงๆ

 

“...อื้อ~...อะไร?....บอสเองเหรอ?...ขอผมนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”ผมปรือตาขึ้นมามองก่อนจะเห็นบอสยืนตีหน้ายักษ์กอดอกมองผมอยู่

 

 “เฮ้ย!!...ไหนบอกว่าจะรีบกลับไงนี่จะ7โมงแล้วนะเว้ย!”บอสพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหงุดหงิด

 

หื้อ?...7โมง!

 

7โมงเช้า!

 

พรึ่บ!!

 

“7โมง!!!”ผมตะโกนลั่นแล้วเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงนอน

 

บอกได้แค่ว่าตอนนี้ผมตื่นเต็มตาเลยล่ะ

 

ผมต้องไปรับบัตเตอร์ไปทำงานแล้วตอนนี้ผมพึ่งตื่น

 

ให้สิ...กว่าจะขับรถไปถึงนู้นได้สายแน่ๆ

 

“ทำไมพึ่งปลุกเล่า!!”ผมหันไปขึ้นเสียงใส่บอสที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

“พึ่งปลุกบ้าอะไร!!...ปลุกมาจะชั่วโมงแล้วเนี่ยะนอนกินบ้านกินเมือง!...รีบลุกได้แล้ว!!”บอสตอบกลับมาด้วยเสียงดังไม่แพ้กัน

 

“ชิ...ไปก่อนนะ”ผมรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วคว้ากุญแจรถก่อนจะเดินออกไปจากห้องของบอสทันที...ห้องที่ผมนอนเมื่อกี๊ไม่ใช่ห้องนอนของบอสนะอย่างเข้าใจผิดเป็นห้องรับแขกต่างห่าก

 

ผมเหยีบคันเร่งเรียกได้ว่าเกือบมิด...ผมกลับมาถึงคอนโดตัวเองตอน7โมงเกือบ20เรียกได้ว่าผมวิ่งผ่านน้ำเลยทีเดียวดีนะที่ผมรีดเสื้อผ้าไว้แล้วสำหรับทั้งอาทิตย์ไม่งั้นคงต้องใส่ยับๆไป...ผมออกจากคอนโดเพื่อไปรับบัตเตอร์ตอน7โมง30กว่าๆ

 

อย่างน้อยก็ยังไม่สายน่า

 

ครื่นนนน~  ครื่นนนน~

 

“...รู้แล้วน่า”ผมพึมพำเบาๆเมื่อเสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้นที่กระเป๋ากางเกง

 

จะเป็นใครได้ละถ้าไม่ใช่บัตเตอร์

 

ผมขับรถไปจอดที่หน้าบ้านของบัตเตอร์ที่มีคนยื่นเล่นกับสุนัขทั้ง4ตัวอยู่...ไม่สิ...จะบอกว่าเล่นก็ไม่ถูกซะทีเดียวเมื่อเจ้าของพยายามชูโทรศัทพ์ขึ้นสูงๆเพื่อหนีสุนัขทั้ง4ตัวที่ทำท่าจะงับโทรศัพท์ด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจ

 

“คิก...”ผมขำเบาๆกับท่าทางแบบนั้นของบัตเตอร์...ถึงผมจะรับตอนนี้จะได้คุยกันไหมล่ะ?

 

“บัตเตอร์เดี๋ยวสายนะ”ผมกดเปิดกระจกก่อนจะตะโกนให้บัตเตอร์ได้ยิน

 

“...อ๊ะ!...พี่คุณ...แป๊บนึงนะครับ...โอ้ย!...อย่ากระโดดสิยูเนี่ยน...เจ็บนะ...เฝ้าบ้านดีๆละรู้ไหมเดี๋ยวตอนเย็นพี่คุณจะมาค้างด้วยนะ”บัตเตอร์บอกกับผมก่อนจะหันไปคุยกับสุนัขทั้ง4ตัวก่อนล๊อกประตูหน้าบ้านแล้วขึ้นมานั่งบนรถผม

 

“เหนื่อยเลยนะ”ผมพูดขึ้นหลังจากที่มองสภาพของบัตเตอร์ที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการเล่นกับสุนัขทั้ง4ตัว

 

“...ครับ...วันนี้รู้สึกว่าคึกกันสุดๆเลย...ว่าแต่ทำไมพี่มาช้าละครับ?”บัตเตอร์บอกผมแล้วถามต่อ

 

“ก็...ตื่นสายนิดหน่อย”ผมตอบบัตเตอร์ก่อนจะขับรถตรงไปที่บริษัท

 

ผมไม่ได้โกหกนะ

 

ก็ผมตื่นสายจริงๆนี่นา

 

“หื้ออ~...กลับดึกเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามต่อ

 

“...อืม...ค่อนข้างดึกน่ะ”ผมเอ่ยออกไปโดยพยายามควบคุมไม่ให้เสียงตะกุกตะกัก

 

มีคนบอกว่าถ้าเราเริ่มโกหกครั้งนึงก็จะมีครั้งต่อๆไปตามมา...รู้สึกว่าจะจริงแฮะ...หรือผมควรจะบอกความจริงไปดีนะ...ที่ผมพยายามโกหกนี่มันเหมือนผมไปทำผิดอะไรร้ายแรงเลยนะทั้งๆที่ความจริงผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

ใช้เวลาไม่นานผมกับบัตเตอร์ก็มาถึงบริษัทจนได้...ผมจอดรถก่อนจะเดินเข้าไปในบริษัทพร้อมๆกัน

 

“จริงสิ...เมื่อวานกลับไปมหาลัยเป็นไงบ้าง?”ผมหันไปถามบัตเตอร์บ้าง

 

“ก็เรียกไปประชุมน่ะครับ...เห็นว่าเดี๋ยวพวกรุ่นน้องจะมีการจัดงานเลี้ยงให้พวกผมที่จะจบด้วยก็เลยไปหาลือกันว่าเราจะตอบแทนรุ่นน้องยังไงดี...สุดท้ายเห็นว่าจะแสดงละครน่ะครับ”บัตเตอร์เล่าให้ผมฟังด้วยท่าทางเซ็งๆ

 

“แล้ว?...ทำไมทำท่าแบบนั้นล่ะ?”ผมถามบัตเตอร์อย่างสงสัย

 

เท่าที่ดูบัตเตอร์เป็นพวกที่ชอบงานรื่นเริงพวกนี้นี่นา...แล้วทำไมครั้งนี้ถึงทำท่าแบบนี้ล่ะ...แบบว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆเลย

 

“ก็...มีคนเสนอบอกว่าถ้าเป็นละครธรรมดามันดูจะน่าเบื่อไปเลยทำแบบสลับเพศน่ะครับ...เฮ่อ”บัตเตอร์ตอบผมอย่างเซ็งๆก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

สลับเพศ?

 

แปลว่าผู้ชายให้แต่เป็นหญิง

 

ส่วนผู้หญิงให้แต่งเป็นผู้ชาย

 

อย่างนั้นสินะ...คิดสภาพบัตเตอร์แต่งหญิงแล้วก็...

 

“คิก...”ผมรีบปิดปากตัวเองทันทีแต่ดูท่าจะไม่ทันแล้วเพราะบัตเตอร์หันมามองผมตาขวางเลย

 

“มันไม่ใช่เรื่องตลกนะครับพี่คุณ!”บัตเตอร์บอกเสียงแข็งแถมยังทำหน้าตึงๆอีกด้วย

 

ตลกชะมัดเลย

 

“แล้วทำไมถึงอารมณ์เสียแบบนั้นล่ะ...ได้บทอะไรงั้นเหรอ?”ผมถามบัตเตอร์ออกไป

 

“...ไม่บอกได้ไหม?”บัตเตอร์ถามเสียงอ่อย

 

แบบนี้ก็ยิ่งน่าแกล้งน่ะสิ

 

“ไม่ได้”

 

“พี่คุณอ่า...ก็ได้ๆคณะผมเล่นเรื่องซินเดอร์เลล่า...ผมได้เป็นแม่เลี้ยง...”บัตเตอร์บอกผมด้วยเสียงอันเบาหวิวจนผมต้องตั้งใจฟังแต่พอรู้ว่าบัตเตอร์จะแสดงเป็นอะไรมันก็ยิ่งทำให้ผมหุบยิ้มไม่ได้

 

บัตเตอร์แสดงเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย!

 

โอ้ย...ใครกันที่คิดให้บัตเตอร์เป็นเนี่ย!!

 

“เหมาะดีนะ”ผมเอ่ยชม

 

“พี่คุณอ่า”

 

“ฮะฮะฮะ...”ผมหัวเราะกับท่าทางเด็กๆของบัตเตอร์ทำท่าเหมือนงอนผมอีกแนะ

 

“เจ้าคุณณณณณณณณ~

 

หมับ!

 

“เฮ้ย!!!...”ผมสะดุ้งทันทีเมื่อถูกกระโดดกอดจากทางด้านหลังพร้อมๆกับเสียงตะโกนเรียก...ผมว่าทั้งบริษัทคงรู้ชื่อเล่นผมเพราะหมอนี่แหละแต่ก็ดีที่ไม่มีใครกล้าเรียก

 

“ปล่อยเลยบอส...อึดอัดนะ”ผมบ่นเสียงดังแล้วพยายามดิ้นให้หลุด

 

“ไม่ปล่อยๆ”บอสนตอบผมด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะกอดผมแน่นขึ้น

 

ให้ตายสิ!

 

“...พี่คุณ”เสียงของบัตเตอร์ดังขึ้นก่อนจะมองมาที่ผมกับบอสเขม็ง

 

“บอสปล่อย!”ผมเอ่ยเสียงแข็ง

 

“เออๆ...ชิ...ไม่สนุกเลย”บอสว่าอย่างเซ็งๆก่อนจะปล่อยผม...บอสรู้ดดีว่าน้ำเสียงแบบไหนที่เล่นได้หรือควรหยุดเล่นเพราะหมอนั่นเคยทำผมโกรธมาแล้ว

 

“บัตเตอร์”ผมเรียกพร้อมกับเดินไปหาบัตเตอร์

 

“ใคร?...ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”บัตเตอร์ขึ้นเสียงแล้วชี้ไปทางบอสที่มองมาอยู่

 

“อ้าวๆ...ชี้นิ้วใส่ผู้ใหญ่แบบนี้ได้ไง?”บอสเองก็มองมาที่บัตเตอร์ก่อนที่ทั้งคู่จะจ้องหน้ากันเขม็ง

 

เอาเข้าไปสิ!

 

“พอทั้งคู่นั่นแหละ”ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปแทรกระหว่างบัตเตอร์และบอส...ขืนทะเลาะกันที่นี้ได้ถูกเรียกขึ้นไปพบท่านประธานโดยตรงแน่

 

แล้วคนที่ต้องแก้ตัวให้จะเป็นใครล่ะถ้าไม่ใช่ผม

 

“พี่คุณก็ตอบผมมาก่อนสิว่ามันเป็นใคร?!”บัตเตอร์พูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้แล้วมองบอสอย่างเอาเรื่อง

 

“พ่อแม่ไม่สอนมารยาทให้รึไงไอ้หนู?”บอสพูดต่อด้วยน้ำเสียงตักเตือนอย่างชัดเจน

 

“ว่าไงนะ?”บัตเตอร์ง้างมือขึ้นเตรียมชกบอสเต็มที่แต่ผมจับบัตเตอร์เอาไว้แน่น

 

เอาแล้วไง

 

ผมว่างานเข้าแน่ๆเลย

 

“อย่าเรียกบอสว่ามันบัตเตอร์”ผมบอกบัตเตอร์เสียงเรียบ

 

เวลาทำผิดก็ควรที่จะถูกตักเตือนไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม

 

“...พี่คุณ”บัตตอร์เรียกผมเสียงแผ่วแล้วมองมาด้วยแววตาที่สั่นระริก

 

“หึ...สั่งสอนสักหน่อยก็ดีนะเจ้าคุณ”บอสหันมาคุยกับผมแล้วเหลือบมองบัตเตอร์ที่จ้องเขม็งมาทางนี้

 

“บอส...นายเองก็ไม่ควรพูดแบบนั้นเหมือนกัน...ลูกทุกคนถูกพ่อแม่สั่งสอนมาทั้งนั้นไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิไปว่าถึงพ่อแม่”ผมบอกกับบอสด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดียวกับที่บอกบัตเตอร์

 

ผมสังเกตว่าพนักงานหลายคนเริ่มมองมาทางนี้ด้วยความสงสัยแล้วแต่พอเห็นว่าผมยืนอยู่ก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยแล้วเดินจากไป

 

“ชิ...ก็เด็กนั่นมันเริ่มก่อน”บอสพูดขึ้นแล้วหันไปมองหน้าบัตเตอร์อย่างเอาเรื่อง

 

“แต่นายเป็นผู้ใหญ่ไม่ควรจะเออออตามแบบนี้”ผมบอกต่อ

 

“เออๆ...กูผิดก็ได้แล้วไอ้เด็กนี่เป็นอะไรกับมึงอ่ะ?”บอสบอกปัดๆแล้วถามผมด้วยแววตาที่อยากรู้

 

แล้วผมควรจะบอกว่าเป็นอะไรดีล่ะ?

 

ก็จริงอยู่ที่ผมกับบัตเตอร์เป็นแฟนกันแต่การที่จะให้บอกใครจ่อใครแบบนั้นมันจะดูไม่ดีต่อบัตเตอร์รึเปล่า?

 

เพราะบัตเตอร์ยังเป็นแค่นักศึกษาอยู่...ผมคิดว่าไม่ควรจะบอกใครเพื่อตัวบัตเตอร์เอง

 

“...ลูกน้อง...คนสนิท”ผมบอกออกไปตามที่นึกได้

 

จะให้บอกว่าเป็นรุ่นน้องมาก็ดูจะห่างไปไหมอายุน่ะ?

 

ความจริงจะบอกว่าเป็นน้องก็ได้อยู่หรอกแต่บอสรู้ว่าผมมีแค่พี่สาวเพราะงั้นผมได้ถูกถามยาวแน่ๆก็เลยตอบว่าเป็นลูกน้องแต่ถ้าเป็นลูกน้องธรรมดาคงไม่ค่อยดีเลยเติมคำว่าคนสนิทเข้าไปด้วย

 

“พี่คุณ!!!”บัตเตอร์เรียกผมเสียงดังลั่นพร้อมๆกับจ้องผมด้วยแววตาโกรธๆ

 

“อ้อ!...ลูกน้องนี่เอง...ช่างเถอะๆ...ไปทำงานดีกว่า...เออใช่...เจ้าคุณลืมของอะไรรึเปล่า?”บอสถามผมก็จะยิ้มที่มุมปากอย่างน่าถีบ

 

ถ้าพูดแบบนี้แปลว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

 

ผมรีบล้วงเข้าไปในกางเกงอย่างรวดเร็ว...กุญแจรถอยู่....โทรศัพท์มือถือมี...สมุดโน้ตเล่มเล็กกับปากกาก็ยังอยู่ดี...แล้วอะไรล่ะของที่ผมลืมไว้น่ะ?

 

“อ๊ะ!...กระเป๋าเงิน?!”ผมพูดขึ้นเมื่อหากระเป๋าเงินไม่เจอ

 

“ปิ๋งป่อง~...นี่ถ้าไม่ทักคงไม่รู้ใช่ไหมเนี่ย?...บ๊องจริงๆเลยนะ...เลิกนิสัยวางกระเป๋าเงินที่อ่างล้างหน้าก่อนจะอาบน้ำได้แล้วคราวหน้าได้หายจริงๆหรอก”บอสบอกผมก่อนจะยื่นกระเป๋าเงินสีดำสนิทมาให้ผมก่อนจะยิ้มให้

 

“กระเป๋า...อยู่ที่?”

 

“อ้าว!...จะที่ไหนล่ะก็ห้องน้ำคอนโดกูไงเมื่อคืนมึงคงรีบอาบน้ำละสิกลัวกูนอนก่อนรึไง?”บอสพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก

 

“บ้าสิ!...ไปทำงานเลยไป!!”ผมรีบไล่บอสทันทีพูดเล่นอะไรแบบนี้เนี่ย

 

“ครับๆ...อ้อ...อย่าลืมไปเอาเสื้อผ้าที่ถอดไว้ที่ห้องกูล่ะหรือจะให้เก็บไว้คราวหน้าจะได้ไม่ต้องยืมเสื้อกูอีก”บอสหันกับมากถามอีกครั้งนึง

 

“เออๆ...จะทำอะไรก็ทำเถอะ”ผมบอกปัดๆอย่างเซ็งๆ

 

“งั้นไว้ห้องกูละกันคราวหน้ามาค้างใหม่นะเจ้าคุณณณณณ~”บอสบอกก่อนจะเรียกชื่อผมยานๆ

 

“บอกว่าอย่าเรียกชื่อนั้นที่บริษัทไง!!!”ผมตะโกนไล่หลังบอสไปอย่างหงุดหงิด

 

บอกกี่ครั้งก็ไม่เคยจำ

 

น่าโมโหจริงๆ

 

“...อ่อ....บัตเตอร์”ผมบอกเงียบเสียงลงเมื่อหันกลับมามองบัตเตอร์ที่จ้องมาทางผมเขม็งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

 

ในหัวผมประเมินเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที

 

งานเข้าของจริงละทีนี้

 

บัตเตอร์เข้าใจผมผิดแน่ๆเลย

 

“บัตเตอร์...คือ...”

 

“พี่โกหกผม!”บัตเตอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามระงับอารมณ์       

 

“ไม่นะ...คือ...”

 

“พี่ไปค้างกับมันมาแถมยังนอนด้วยกันอีก!....พี่ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง?พี่เห็ผมเป็นตัวอะไร?....ไหนพี่บอกว่าเพื่อนก็เป็นได้แค่เพื่อนไง?!!”บัตเอตร์ถามผมรัวๆน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห โกรธหงุดหงิดและไม่เข้าใจปะปนกันไปหมดจนผมรู้สึกอึดอัด

 

“คือพี่...”

 

“แล้วชื่อของพี่น่ะ!...พี่ไม่คิดจะบอกผมเลยใช่ไหม?...กว่าพี่จะยอมให้ผมเรียกว่าพี่คุณผมก็แทบแย่แล้วแล้วหมอนั่นมันได้เรียกชื่อพี่ที่ผมไม่เคยรู้!!...พี่จะบอกว่าผมไม่จำเป็นต้องรู้ใช่ไหมล่ะ?...ผม...ฮึ้ย!!!...”บัตเตอร์พูดขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยที่กำมือแน่นก่อนจะวิ่งออกไปจากบริษัท

 

“บัตเตอร์!!!”ผมตะโกนแล้วพยายามวิ่งตามไปแต่บัตเตอร์เร็วกว่าผมมากทำให้ผมคาดสายตาไปอย่างง่ายดาย

 

นี่ผมจะทำยังไงดี?

 

เพราะคำโกหกของผมทำให้บัตเตอร์ต้องรู้สึกแย่แบบนั้น

 

ถ้าผมเลือกที่จะบอกความจริงทุกอย่างแต่แรกทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม?

 

“บ้าเอ้ย!!...”ผมสถบออกมาอย่าลืมตัว

 

นี่ผมควรจะทำยังไงต่อไปดีนะ?

 

ทำยังไงให้บัตเตอร์หายโกรธผมและฟังที่ผมอธิบายว่าเรื่องมันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเลยสักนิดเดียว

 

ผมควรทำยังไงดี?!!

 

.........................................................................................................................

สวัสดีคะ

ห่างหายการอัพไปนานทั้งสองเรื่องเลย

ตอนแรกกะจะอัพเรื่องนี้ตั้งแต่วันเสาร์แต่คอมดันเป็นอะไรสักอย่างเปิดเรื่องนี้ไม่ได้(เป็นหลายเรื่องเลย)

สงสัยต้องลงโปรแกรม

ที่ลงครั้งนี้ได้ถือว่าโชคช่วยมากที่เปิดติด

สำหรับตอนนี้รู้สึกเหมือนมาสั้นๆ(555+)

ตอนหน้ามารอดูว่าพี่คุณจะทำไง?

บัตเตอร์จะหายงอนไหม?

หรือจะมีอะไรเกิดขึ้น?

ใครหวังncบอกได้ว่าต้องรอตอนจบนู้นเลยคะแต่ก็ใกล้จบแล้วล่ะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจนะคะ

nicedog

 

 

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น