email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชายาท่านอ๋อง11 : ข้าพลาดแล้ว nc++

ชื่อตอน : ชายาท่านอ๋อง11 : ข้าพลาดแล้ว nc++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชายาท่านอ๋อง11 : ข้าพลาดแล้ว nc++
แบบอักษร

จ้าวชิงถีจับท้ายทอยของลี่จิงเอาไว้ ก่อนเขาจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกแทนนาง เขากลืนกินริมฝีปากบางของนางมอบรสจูบอันเร่าร้อนให้นาง ลี่จิงตอบรับรสจูบของเขาราวกับว่านางอยากจะลองลิ้มรสชาติแบบนี้มานานแสนนานแล้ว จ้าวชิงถีส่งลิ้นของเขาเข้าไปควานหาความหอมหวานจากนาง พลางก็หยอกเย้ากับลิ้นเล็กของนางด้วย 

มือหนาปลดสายคาดเอวของนางออกแล้วเปิดเสื้อของนางทิ้งลงพื้นอย่างเบามือแต่รวดเร็ว เขาลูบไล้เอวบางของนางขึ้นมากอบกุมทรวงอกนองนางผ่านผ้าผืนบาง ผิวขาวนวลเนียนของนางทำให้นางดูอ่อนโยนเปราะบาง จ้าวชิงถีไม่รอช้ารีบถอดเสื้อชั้นในตัวบางนั้นออกไปทันทีก่อนจะแกะผ้าผันอกที่ลี่จิงใช่รัดหน้าอกของนางออกด้วย ลี่จิงยกแขนทั้งสองข้างของนางขึ้นเกาะคอของเขาเพื่อเป็นที่ยึด ตอนนี้สติของนางถูกอารมณ์ของนางควบคุมหมดแล้ว นางเพียงแค่อยากระบายความรู้สึกร้อนรุ่มนี้ออกไปเสีย 

จ้าวชิงถีเลื่อนลงมาคลอเคลียยังบริเวณต้นคอของนาง มือของเขาก็กอบกุมทรงอกของนางพลางขยำเล่นอย่างถูกใจ ริมฝีปากของเขาไล้ลงมาดูดกินยอดถันสีสวยของนางที่ชูช่อล่อตาล่อใจเขาทันที ลี่จิงร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ความหฤหรรษ์ที่นางมิเคยพบเจอมาก่อน ทำให้นางรู้สึกชอบใจยิ่งนักและทำให้นางรู้สึกแปลกใหม่ยิ่ง 

จ้าวชิงถีดันร่างบางให้นอนลงบนเตียงกว้างก่อนจะถอดอาภรณ์ของตนออกด้วย กล้ามเนื้อเป็นลอนของเขาสวยงามจนร่างบางยังไม่อาจละสาตาได้ หลังจากถอดอาภรณ์ของตนแล้วจึงก้มลงไปจูบร่างบางอีกครั้ง จ้าวชิงถีถอดกางเกงของนางออกก่อนจะจับขาของร่างบางแยกออกจากกัน สองกลีบกุหลาบสีสวยปิดแน่นราวกับรอรับการสัมผัสจากเขาอยู่ ยิ่งเห็นความใหญ่ดตของเขาแล้วนั้นทำให้นางเกิดกลัวขึ้นมา 

"ดะ เดี๋ยว!..." ร่างบางรีบใช้มือดันอกแกร่งทันที นางตื่นตระหนกยิ่งนัก นางหาใช่สตรีไร้เดียงสา หนังสือวสันต์นางก็เคยอ่าน สิ่งที่เหล่าซังกงสอนนางก็พอรู้ แต่พอมาเจอกับตัวเองแล้ว นางกลับรู้สึกกลัว 

"เจ้ามีอะไรหรือ..." จ้าวชิงถีเองก็พยายามอดกลั้นถามนางอย่างใจเย็น 

"ข้า...ข้ากลัว" นางหลบหน้าหนีเขา จ้าวชิงถียิ้มออกมาก่อนจะจับคางนางให้หันมามองเขา  

"ข้าจะเบามือ ข้าสัญญา" เขาบอกก่อนจะจูบนางอีกครั้ง จูบปลอบประโลมนางจนนางเคลิ้ม เขาจึงจับกายแกร่งของตัวเองแทรกเข้าไปในกลีบกุหลาบของนางอย่างช้าๆ  

ร่างบางนิ่วหน้าด้วยเจ็บ มือบางกุมผ้าปูแน่นเพื่อเป็นที่ระบาย จ้าวชิงถีเองก็ทรมานพอๆกับนาง กว่าความเป็นชายของเขาจะเข้าไปในตัวเธอได้เล่นเอาทั้งคู่เหงื่อตก  

"ท่านอ๋อง...ข้าเจ็บ" ลี่จิงร้อง  

"ข้ารู้..." เขาจูบเบาๆบนหน้าผากของนาง  

เมื่อเห็นว่านางเริ่มสงบลงแล้ว เขาจึงค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ เนิบๆไม่ให้นางเจ็บเกินไป ลี่จิงเริ่มชินกับความใหญ่โตของเขาแล้ว นางจึงไม่เจ็บมากเหมือนตอนแรก แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกถึงความเสียวซ่านที่เข้ามาแทนที่ นางเผลอลืมตัวจิกเล็บลงไปบนตัวของจ้าวชิงถีเพื่อระบายอารมณ์ของตน ร่างบางเผลอปล่อยเสียงครางอันน่าอับอายออกมาเป็นระยะด้วยไม่สามารถเก็บกั้นเอาไว้ได้อีกแล้ว สองร่างหลอมรวมเข้าด้วยกันเป็นหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างส่งเสียงครางสลับกันเป็นระยะ ไม่นานทั้งสองก็พากันไปถึงฝั่ง จ้าวชิงถีปลดปล่อยสายธารอุ่นใส่ร่างบางทันที เขาจับนางให้ลุกขึ้นนั่งบนตัวเขาโดยที่แกนกายของเขายังอยู่ในตัวนาง 

"ท่านอ๋อง...ข้าเหนื่อยแล้ว" ร่างบางเริ่มบ่นอุบอิบขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ ลำพังแค่รอบเดียวนางก็แทบจะตายอยู่แล้ว เขาไปเอาเรี่ยวแรงมากมายมาจากไหนกัน นี่สรุปใครกันแน่ที่โดนยาปลุกกำหนัด 

จ้าวชิงถีไม่ตอบได้แต่ยิ้มในความใจเสาะของนาง เขาดึงนางเข้ามาจูบเพื่อสร้างความรัญจวญให้นางอีกครั้ง จ้าวชิงถีเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าตักตวงจากนางไม่เพียงพอเสียที ยิ่งกายทั้งสองสัมผัสกันเขายิ่งหลงใหลนางจนถอนตัวไม่ขึ้น บทรักของนางและเขาดำเนินขึ้นเรื่อยๆจนท้องฟ้าเกือบสว่างแล้ว จ้าวชิงถีจึงยอมปล่อยให้ร่างบางได้นอนพักผ่อน ชายหนุ่มดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มทั้งคู่ก่อนจะล้มลงนอนกอดร่างบางที่เหน็ดเหนื่อยจนหลับไปก่อนแล้ว  

 

ร่างบางของลี่อิงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า นางรู้สึกราวกับร่างกายของนางจะแตกร้าว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ทำให้นางหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางไม่ทันคิดว่าในสุรานั่นจะมียาปลุกกำหนัดอยู่ด้วย นางทำเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของนางลงไปแล้วหรือ ลี่จิงอยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก ก็ในเมื่อเมื่อคืนนางเป็นคนเริ่มก่อนเอง 

นางหันซ้ายหันขวาก็เห็นว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงกว้างเพียงคนเดียวเท่านั้น ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ หากเขายังอยู่ในห้องล่ะก็นางต้องทำตัวไม่ถูกแน่ๆ ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นอย่างยากลำบากก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่เหมือนเขาจะตั้งใจเอามาไว้ข้างเตียงมาสวมใส่ก่อนจะหันไปเห็นหยดเลือสองสามจุดบนผ้าปูเตียงนอน ร่างบงยิ่งอยากเอาศรีษะโขกกับเสาให้ตายหรือไม่ก็หายตัวไปจากโลกสักพัก นางอายเหลือเกิน... 

ลี่จิงแอบหนีออกมาจากเรือนนอนของเขา โชคดีที่วันนี้ไม่ค่อยมีสาวใช้เดินเพ่นพ่าน นางจึงหลบออกมาที่เรือนของนางได้อย่างหวุดหวิด พอเปิดประตูเข้ามานางก็เห็นเสี่ยวซีนั่งทำความสะอาดอยู่ในเรือน สีหน้าของเด็กรับใช้ไม่มีท่าทางสงสัยที่เจ้านายหายไปทั้งคืนเลยสักนิด 

"พระชายากลับมาแล้วหรือเจ้าคะ" นางเห็นลี่จิงเดินเข้ามาจึงเดินเข้าไปพยุงร่างบางไปนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะรินชาให้ลี่จิง 

"เสี่ยวซี...ข้าหายไปทั้งคืน เจ้าไม่สงสัยบ้างเลยหรือว่าข้าไปไหนมา" ลี่จิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วสาวใช้คนนี้ของนางเห็นอะไรแปลกไปก็จะรีบถามหรือแสดงความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที แต่ทำไมคราวนี้นางไม่ถาม 

"พระชายาจะให้ถามว่าอะไรหรือเจ้าคะ ก็ในเมื่อเราก็รู้ๆกันอยู่ว่าท่านไปค้างคืนกับท่านอ๋อง" คำตอบของเสี่ยวซีทำให้ลี่จิงแทบสำลักน้ำชาที่นางกำลังดื่ม นี่พวกบ่าวรู้กันหมดเลยหรือ 

"ไม่ต้องถามแล้ว...ข้าอยากอายน้ำ รีบไปเอาน้ำมาให้ข้า" ลี่จิงดูมีท่าทีลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที นางพูดตะกุกตะกักก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องอาบน้ำทันที เสี่ยวซีแอบหลุดขำออกมากับท่าทีของพระชายาของนาง  

 

กว่าลี่จิงจะได้อาบน้ำนางก็ต้องรอให้พวกบ่าวต้มน้ำให้ร้อนก่อน กว่านางจะได้อาบจริงๆก็ต้องรอไปอีกสามเค่อ(45นาที) พอได้แช่น้ำอุ่นๆแล้วนางถึงรู้สึกสบายตัวขึ้น ค่อยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง กลิ่นน้ำปรุงและกลิ่นของดอกเหมยกุ้ยหอมโชยฟุ้งทำให้ลี่จิงอารมณ์ดีขึ้น นางมีความสุขจนลืมไปว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำโดยที่นางไม่รู้ตัวเลยสักนิด 

"ท่านอ๋อง" เสี่ยวซีที่เฝ้าอยู่หน้าม่าน เมื่อเห็นว่าเจ้าของเรือนมาเยือนก็รีบทำความเคารพ แต่เขาก็เอามือจุ๊ปากเป็นเชิงว่าให้นางเงียบ เสี่ยวซีเองก็รู้หน้าที่ นางเพียงย่อเข่าให้ก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้เจ้านายทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง 

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้จนร่างบางได้ยิน แต่นางก็ยังคิดว่าคงจะเป็นสาวใช้เอาน้ำมาเติมให้ ร่างบางจึงไม่ทันระวังตัว จ้าวชิงถียิ้มมุมปากก่อนจะเดินมายืนอยู่ข้างหลังของนางแล้วบีบไหล่ทั้งสองข้างของนางอย่างเบามือ ลี่จิงมีท่าทีที่ผ่อนคลายขึ้นเมื่อเขาบีบนวดไหล่ของนางจนยิ้มออกมา จ้าวชิงถีเห็นก็อดยิ้มไม่ได้ 

"เจ้าชอบหรือไม่"  

ลี่จิงลืมตาขึ้นทันที ทำไมเสียงของคนใช้จึงเป็นเสียงทุ้มเช่นนี้ แล้วทำไมนางถึงรู้สึกคุ้นหูยิ่งนัก ร่างบางรีบหันกลับไปมองทันทีก็พบว่าเป้นเขา ลี่จิงตกใจรีบยกมือขึ้นมาบังอกตัวเองก่อนจะถอยห่างออกจากเขาทันที 

"ท่าน! ท่านเข้ามาได้อย่างไร"  

"ชายาของข้า ข้าเป็นสามีของเจ้าเหตุใดจะเข้ามาไม่ได้" เขาตอบก่อนจะทำหน้าเจ้าเล่ห์ 

"แต่ท่านก็เห็นว่าข้าอาบน้ำอยู่" นางรีบหาข้ออื่นมาอ้าง เชอะ! เขาคิดว่าที่นี่เป็นตำหนักของตัวเองแล้วจะทำอะไรโดยพลการก็ได้รึไงกัน 

"ใช่...ข้าเห็นว่าเจ้าอาบน้ำอยู่ เจ้าไม่ได้ทำอย่างอื่นเสียหน่อย"  

"นี่ท่านจะกวนประสาทข้าหรือไง" ลี่จิงรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที เขาไม่รู้หรือไงว่านางหมายถึงอะไรกันน่ะ 

"ข้าไปกวนประสาทเจ้าตอนไหน ข้าจำได้ว่าแค่ตอบคำถามเจ้าเท่านั้นเอง..."  

"ท่านอ๋อง!" เวลานางโมโหแล้วนางยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปอีก  

"เจ้าอาบน้ำก่อนได้อย่างไร ทำไมไม่รอข้าด้วย"  

"เรื่องอะไรข้าต้องรอท่านด้วยเล่า" นางยังคงโมโหเขาอย่างต่อเนื่อง 

"ภรรยาที่ดีก็ต้องรอสามีอาบก่อนสิ เจ้าชิงมาอาบก่อนข้าแบบนี้เจ้ากำลัง..." จ้าวชิงถีเว้นประโยคเอาไว้ก่อนจะก้มมาหาร่างบางจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ 

"อะ อะไร" ร่างบางทำตัวไม่ถูก จะขยับหนีก็ไม่กล้า 

"ท้าทายข้าใช่หรือไม่" เขาว่าก่อนจะจับคางมนๆของนางขึ้น ให้จ้องตาเขา ลี่จิงรู้สึกถึงอันตรายที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาหานางช้าๆ 

"มะ ไม่ใช่เสียหน่อย" นางตอบเป็นประโยคแต่ฟังไม่รู้เรื่อง "ท่านจะทำอะไร" นางหลับตาแน่น กลัวว่าเขาจะทำเหมือนเมื่อคืนนี้อีก นางยังไม่พร้อมเสียหน่อย นางยังเมื่อยล้าไม่หายเลยเขาก็จะรังแกนางอีกแล้วหรือ 

"หึ ข้าแค่จะบอกเจ้าว่าหลังจากนี้เจ้าควรจะย้ายไปอยู่กับข้าที่เรือนใหญ่ได้แล้ว" จ้าวชิงถียกยิ้มที่แกล้งนางได้ ถึงแม้ว่ากลิ่นหอมและกายนางจะเย้ายวนเขาเสียจนเขาอยากลงมือกับนางเสียเลยตอนนี้ แต่เขาก็ต้องรอไปก่อน 

"ทำไมข้าต้องย้ายไปยู่ที่เรือนของท่านด้วย" ร่างบางรีบเอ่ยถามแก้เก้อ 

"หรือเจ้าอยากให้ข้ามาหาเจ้าทุกคืน เช่นนั้นก็ย่อมได้"  

"ท่าน!..." ร่างบางแทบอยากกัดลิ้นตาย นางเพิ่งรู้ว่าเขาเองก็มีนิสัยเอาแต่ใจเก่งเหมือนกัน 

"หือ...ข้าจะให้เสี่ยวซีเก็บของๆเจ้าไปที่เรือนของข้า อย่าแช่นานเกินล่ะ เดี่ยวเจ้าจะไม่สบายเอาได้" เขาบอกก่อนจะปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ก่อนจะยอมเดินออกไป 

ลี่จิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางคิดว่าเขาจะทำเรื่องแบบนั้นเสียอีกแต่สุดท้ายนางก็คิดไปเอง แต่เมื่อครู่นี้ เขาพูดออกมาจากใจจริงใช่มั้ย ทำไมนางถึงรู้สึกว่าเขาเป็นห่วงนางจริๆกันนะ นี่นางกำลังคิดอะไรกันแน่ เขาก็แค่ไม่อยากให้นางป่วยเพราะจะได้รักแกนางได้เท่านั้น เชอะ! เมื่อนางคิดได้อย่างนี้นางจึงแช่น้ำต่อไปอีกชั่วยามจนน้ำเย็นชื่ดไปหมด 

ความคิดเห็น