Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่12

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12
แบบอักษร

[4ปีผ่านไป]

 

[อุ่น] 

 

 

 

 

"เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอ"

"ครับพี่อุ้ม"

"ไม่ให้พี่บอกทุกคนจริงอ่ะ"

"ครับ อุ่นอยากเซอร์ไพรส์"

"เดือนหน้าพี่จะตามไป ฝากขอโทษน้องเอื้อด้วยที่ไม่ได้ไปช่วยเตรียมงาน อุ่นกลับก่อนก็ดีเหมือนกัน จะได้มีคนช่วยน้องเอื้อ รายนั้นโทรฯหาพี่ทุกวัน หาว่าพี่กักตัวเราไว้ไม่ยอมให้กลับ"

"เอื้อก็งอนผมอยู่ครับ อยากให้ผมรีบกลับ"

"เห้อ~~พี่กับหลานๆคงคิดถึงอุ่นมากแน่ๆเลย"

"อุ่นก็เหมือนกันครับพี่อุ้ม คงคิดถึงมากแน่ๆ พี่ต้องพากลับเมืองไทยบ่อยๆนะครับ"ผมคิดอย่างที่ผมพูดจริงๆ4ปีผมอยู่กับพี่อุ้มตลอด กับหลานก็เหมือนกันเห็นตั้งแต่อยู่ในท้องจนถึงตอนนี้ จะไม่ให้คิดถึงได้ยังไง

"จะพยายามนะ"

"..." อยู่ๆ พี่อุ้มก็เดินมากอดผม

"ครับ?"

"ต่อไปนี้พี่ขอให้อุ่นมีแต่ความสุขนะ อนาคตขอให้อุ่นเจอแต่คนดีๆ มีปัญหาหรือมีเรื่องอะไร อยากให้พี่ช่วยติดต่อพี่ได้เลย อย่าเอาแต่เกรงใจ อย่าลืมว่าพี่เป็นพี่สาวของอุ่นนะ ห้ามเงียบหายไปเลย สัญญากับพี่ก่อน"

"อุ่นสัญญา อุ่นจะโทรฯมาบ่อยๆนะครับ ขอบคุณพี่อุ้มมากๆนะครับ ขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้อุ่น"

"ก็เราเป็นน้องพี่นี่หน่าา"

^_^/^_^

 

ชีวิตช่วง4ปีของผมที่ฝรั่งเศส มีแต่เรียนกับงาน ผมเรียนจบกฏหมายโดยใช้เวลา3ปีครึ่ง สำหรับตัวผมแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยครับ นอกจากอายุที่มากขึ้น น่าจะอ้วนขึ้นเล็กน้อย ความสูงไม่เพิ่มขึ้นเลย

ผมยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม เช้าไปเรียนเลิกเรียนก็กลับบ้าน เพื่อมาช่วยพี่อุ้มดูแลร้าน ทำขนมบ้างเป็นบางวัน พี่อุ้มห้ามครับ อยากให้ผมได้พักบ้าง เพราะช่วงพี่อุ้มตั้งท้อง ผมต้องดูแลร้านแทนทั้งหมด

ทั้งเรื่องเงิน พนักงาน เมนู แรกๆก็ยากครับ เพราะไม่ชินกับการต้องสั่งให้คนอื่นทำโน่นทำนี่ เพราะที่ผ่านมาผมทำอะไรด้วยตัวเอง แต่พี่อุ้มก็บอกให้ผมฝึกครับ ฝึกใช้คน ฝึกคิด ฝึกพัฒนา พี่อุ้มบอกว่างานแต่ละอย่างแตกต่างกันก็จริง แต่ถ้ามองภาพรวมขององค์กรขนาดใหญ่ มันเป็นการวางระบบงานที่คล้ายคลึงกัน

 

พูดถึงพี่อุ้ม ช่วงที่ผมมาอยู่นี่ได้2ปีพี่อุ้มก็ตั้งท้อง เธอแพ้มาก ทำงานไม่ได้เลย กลิ่นเค้ก กลิ่นกาแฟ เข้าใกล้ไม่ได้อาเจียนทันที และสามีของเธอเห่อลูกมาก เป็นห่วงพี่อุ้มสารพัดไม่ยอมให้มาร้าน ไม่ยอมให้หยิบจับอะไรเลย นอนพักที่บ้านอย่างเดียว ยิ่งช่วงใกล้คลอด อัลต้าซาวด์ได้ลูกแฝดอาการยิ่งหนักคูณ2ไปเลย ชีวิตครอบครัวพี่อุ้มสมบูรณ์แบบมาก มีสามีที่ดี มีลูก2คนน่ารักมาก พี่ชายชื่อน้องมิลัน น้องสาวชื่อน้องมิลิน แสบสุดๆ

ป๊ากับม๊าก็สบายดีครับ เอื้อจะส่งข่าวเรื่องป๊ากับม๊าให้ผมรู้ตลอด ท่านเดินทางมาเยี่ยมผมทุกปี ยิ่งช่วงพี่อุ้มคลอดป๊าม๊ามาอยู่ที่นี่เป็นอาทิตย์เลย เห่อหลานมาก ม๊าบ่นกับพี่อุ้มบ่อยๆ ว่ากับเมืองไทยแล้วก็คิดถึงแต่หน้า2แสบที่นี่

ป๊าผมเกษียณได้2ปีแล้วครับ เอื้อเล่าว่าท่านซื้อที่ดินข้างๆบ้านเพิ่ม แบ่งทำสวนกล้วยไม้ขนาดย่อมๆ ท่านมีความสุขผมก็ดีใจ ส่วนม๊าตอนนี้เริ่มสอนงานเอื้อบ้างแล้ว เช้าเรียน เย็นก็ต้องไปเรียนรู้งานที่บริษัท ช่วงนี้เอื้อคงเหนื่อยมากแน่ๆ แต่ทั้งป๊าและม๊าท่านได้มีเวลาพักมากขึ้น ผมก็ดีใจ เอื้อก็คงดีใจเหมือนกัน

ตอนแรกที่ผมคิดไว้คือเรียนจบจะทดลองทำงานที่นี่สักปีก่อนกลับไทย แต่ดูเหมือนจะทำไม่ได้ เพราะคนตัวยุ่งโทรมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว บอกว่าเธอจะแต่งงาน กับผู้ชายที่เทียวรับเทียวส่งตลอด4ปี กว่าจะชนะใจเอื้อว่ายากแล้ว ที่ยากกว่าก็คงเป็นด่านของป๊า ถ้าพี่ธามไม่ดีจริง คงไม่มีวันนี้ ผมดีใจมากๆเลยที่เอื้อจะมีคนรักดีๆอย่างพี่ธามคอยดูแล

ความรักของเอื้อกับพี่ธาม สำหรับผมแล้วเป็นความรักที่งดงามมากครับ การเริ่มต้นของคู่ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้เลย มีทั้งอุปสรรคมากมาย ป๊าหวงและเป็นห่วงน้องเอื้อมาก พี่ธามใช้เวลา4ปีพิสูจน์ตัวเอง จนป๊าต้องยอมในความอดทน เสมอต้นเสมอปลาย พี่ธามมีเป้าหมายชัดเจนคือเอื้อ ส่วนเอื้อเองก็เปลี่ยนไปเยอะไม่ใช่เด็กห้าวๆ เหมือนเดิมแล้ว เปลี่ยนตัวเองเพื่อพี่ธามบ้างเหมือนกัน จากคนที่ไม่ชอบทำอาหารเลยแต่พอรู้ว่าอนาคตจะต้องแต่งงาน ก็ฝึกทำอาหาร ใจเย็นขึ้น มีเหตุมีผลมากขึ้น ที่สำคัญเธอน่ารักมากขึ้นด้วยครับ

ช่วงนี้ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะยุ่งเรื่องแต่งงานมาก ชุดเช้า ชุดบ่าย ชุดกินเลี้ยงช่วงค่ำ สถานที่ ธีมงานฯถึงจะจ้างออแกไนซ์ แต่ทุกอย่างต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเอื้อ และเอื้อต้องชอบที่สุดด้วย นี่คือความเว่อร์ของพี่ธาม งานหมั้นงานแต่งของเอื้อ จะจัดขึ้นภายในวันเดียวกันคือหมั้นเช้าแต่งเย็น

[เรือนหอ] ที่ดินอีกส่วนที่ป๊าซื้อไว้ ส่วนหนึ่งทำเป็นสวนกล้วยไม้ อีกส่วนสร้างเรือนหอให้เอื้อ ที่ดินท่านเป็นคนซื้อ ทางบ้านพี่ธามคัดค้าน อยากออกเงินซื้อให้ลูกสะใภ้เอง แต่ป๊าไม่ยอม ทางพี่ธามไม่อยากคัดใจว่าที่พ่อตา ก็เลยขอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายในส่วนของตัวบ้านและของตกแต่งบ้านทั้งหมด

บ้านสวยมากครับ เอื้อจะส่งรูปมาให้ผมดูเป็นระยะ ตอนนี้สร้างเสร็จไปแล้วกว่า90% ที่เหลือก็แค่เก็บงานบางจุด ที่ไม่ตรงใจเจ้าสาวเท่านั้น มันมีประเด็น! คือในบ้านหลังนี้เอื้อทำห้องให้ผมด้วย ซึ่งเอื้อบอกว่าเอาไว้เวลาที่ผมอยากเปลี่ยนบรรยากาศ เบื่อนอนบ้านม๊า จะได้มานอนบ้านเธอ นี่คงเป็นอีกเหตุผลที่ผมถูกพี่ธามเหม็นขี้หน้า แต่ผมก็เข้าใจพี่ธามนะ เพราะถ้าเป็นเรื่องของผมเอื้อมักจะทำอะไรที่เกิน100ตลอด แต่ผมอยากจะบอกพี่ธามทำใจเถอะครับ คงเปลี่ยนเอื้อเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว**แต่ผมชอบให้เอื้อเป็นแบบนี้นะ

Rrrrrrrrrrrrrrr

Rrrrrrrr

[อุ่นอ่า~~]

"งอแงอะไร"

[เมื่อไหร่จะกลับมา]

"...."

[เอื้อคิดถึง] ทุกครั้งที่ผมคุยโทรศัพท์กับเอื้อ ก็จะมีผู้ชายตัวโตๆ พูดจาคะขาอยู่ใกล้ๆเอื้อเสมอ

[น้องอุ่นคนนั้นก็คิดถึงนะครับ] พี่ธามจะรีบแย่งเอื้อพูดตลอด คนนี้ก็ขี้หวงมาก กับผมก็ยังหวง เห็นเอื้อบอกรักผม บอกคิดถึงผมทีไร ก็จะรีบขัดทุกที 

[พี่ธามขอเอื้อคุยกับอุ่นหน่อยนะ นะคะ]

[ก็ได้ค่ะ แต่พี่นั่งด้วยนะคะ] ผมนั่งมองสองคนหน้ากล้อง รอบตัวพวกเค้า2คนเป็นสีชมพูไปหมด หวานกันจริงๆ

[พี่ธามอายอุ่นบ้างสิคะนั่งชิดเกินไปแล้ว]

[ชิดๆแหละดี อุ่นอิจฉาจะได้กลับมาหาไอ้รามไง]

[จะแซวอุ่นทำไมดูดิแก้มแดงไปหมดแล้ว แต่ก็จริงนะอุ่นรีบกลับมาเลยนะอิพี่ราม สาวๆตามเกาะแกะทั้งวัน]

"..." เห้อ~~ดูเอาเถอะ สองคนนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

[อุ่นจะกลับพร้อมพี่อุ้มเหรอ กลับมาก่อนได้ไหมละ เอื้ออยากให้อุ่นมาช่วยเลือกของที่ใช้ในงาน]

"แต่พี่อุ้มไม่มีคนช่วยดู2แสบ พี่อุ้มคนเดียวเอาไม่ไหวหรอก"

[ข้ออ้าง]

[เรางอนแล้วนะ]

[จะร้องไห้แล้วนะ] คนทำหน้างอนนั่งหันข้างให้

[ไอ้รามนอนร้องไห้คิดถึงน้องอุ่นทุกวันเลย จริงๆนะ]

[พี่ธามไม่ต้องไปบอกหรอกค่ะ อุ่นเค้าลืมคนที่เมืองไทยไปหมดแล้ว]ยังงอนไม่เลิก

"เอื้อเราต้องวางแล้วนะ พี่อุ้มเรียกแล้ว"

"บ้ายยยบายยยย"

["...."]

"เอื้อ~"

[เราโป้งแล้ว]คนน่ารักพูดพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ผม

"แค่นี้นะครับ พี่ธามฝากง้อเอื้อแทนอุ่นด้วย"

[ไม่ฝากอะไรถึงอีกคนเหรอ]

^_^

"แค่นี้ก่อนนะครับ สวัสดีครับ"

 

เรื่องของพี่ราม ผมเดินทางมาที่นี่ได้เพียงวันเดียว เอื้อก็โทรมารายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับพี่ราม ตอนนี้พี่รามกลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่แล้ว เอื้อบอกว่าเพราะผมเป็นสาเหตุ พี่รามยอมคุกเข่าต่อหน้าพ่อ เพื่อขอร้องให้ตามหาผม และพอทราบเรื่องจากเอื้อว่าผมมาอยู่กับพี่อุ้ม พี่รามจะตามผมมาที่ แต่ก็ถูกคัดค้านจากพ่อกับพี่ธาม โดยพ่อให้เหตุผลว่า ให้พี่รามคิดถึงสถานะปัจจุบันของผม มันไม่ใช่ขึ้นอยู่กับผมแค่คนเดียวแล้ว แต่ต้องมองไปถึงครอบครัวผมด้วย

พี่รามควรใช้เวลาที่รอผม พิสูจน์ตัวเอง ตั้งใจเรียนให้จบ สร้างรากฐานความมั่นคงให้ตนเอง สิ่งที่พ่อพี่รามพูดคือเรื่องจริง สำหรับผมการตัดสินใจของครอบครัวสำคัญที่สุด เพราะเรื่องไหนก็แล้วแต่ ถ้าป๊ากับม๊าไม่เห็นด้วย ผมน้อมรับการตัดสินใจของท่าน เพราะผมเชื่อว่าท่านรักและอยากให้ผมมีความสุขจริงๆ

เอื้อบอกว่าหลังเรียนจบ2ปี พี่รามก็เข้าฝึกงานกับพี่ธามทันที ช่วงปีแรกฝึกงานจากระดับร่างสุด จนปัจจุบันนั่งเป็นผู้บริหารเต็มตัวแทนพ่อ สาเหตุที่พี่รามต้องเริ่มงานจากระดับร่าง เพราะพ่อบอกว่า พี่รามปฏิเสธที่จะเรียนต่อ และยอมที่จะเรียนรู้งานทั้งหมดของบริษัทด้วยตัวเอง พ่อก็เลยยอม และพี่รามก็ทำมันได้เป็นอย่างดี

พี่รามไม่เคยโทรศัพท์หาผมเลยตลอด4ปี จะส่งเพียงแต่ข้อความมาหา เหตุผลพี่ธามเล่าให้ฟังว่า รามมันกลัว กลัวห้ามตัวเองไม่ได้ ถ้าได้ยินเสียง ถ้าได้คุย กลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้ จนต้องบินตาม ข้อความสั้นๆ จะส่งมาให้ผมทุกวันตลอด4ปีเต็ม และผมเองก็ไม่เคยลบมันทิ้งเลย

[สบายดีไหม?] 

[วันนี้เรียนหนักหรือเปล่า?] 

[คิดถึงจังเลยครับ] 

[ทานข้าวหรือยัง?] อีกเยอะแยะมากมาย ข้อความแบบเดิมๆ บอกซ้ำๆ บางครั้งก็จะเล่าเรื่องของตัวเองให้ผมฟัง

[วันนี้ไปเจออะไรมาบ้าง] 

[คืนนี้โดนพ่อบังคับให้ไปออกงานอีกแล้ว] 

[วันนี้งานเยอะ เหนื่อย อยากได้กำลังใจจังเลย] ผมได้แต่นั่งยิ้มกับข้อความของคนตัวโตที่ขี้อ้อน ผมทำได้แค่ส่งกำลังใจเล็กๆ ส่งสติ๊กเกอร์กระต่ายบอกสู้ๆ ไปให้ ผมตอบกลับข้อความพี่รามน้อยมาก ส่วนใหญ่จะตอบเฉพาะวันสำคัญ วันเกิด วันขึ้นปีใหม่ วันวาเลนไทน์ เท่านั้น มีวันเกิดปีที่แล้ว ผมได้ของขวัญจากพี่รามเป็นสร้อยข้อมือ [เป็นทองคำขาวลายโซ่สองเส้นถักสลับไปมาตรงกลางมีรูปหัวใจเล็กๆ ห้อยอยู่] น่ารักมากครับ ผมใส่ติดตัวอยู่ตลอด

หลายครั้งที่ผมเห็นพี่รามตามหน้าข่าวนิตยสารบ้าง ในคอลัมซุบซิบนักธุรกิจบ้าง บางครั้งจะมีรูปแอบถ่ายกับผู้หญิงบ้าง ตามร้านอาหาร งานสังคมฯ และเอื้อจะเป็นคนแรกที่สอบสวนพี่รามโดยมีผู้สนับสนุนชั้นดีคือพี่ธาม ต่อจากนั้นผมก็จะได้รับข้อความมากมายจากพี่ราม ทั้งคำอธิบาย ทั้งเหตุผล ** [พี่ไม่ได้ไปแค่สองคนนะครับ ไปกับฝ่ายบริหารและผู้หญิงในภาพเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับโรงแรมของเรา พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเค้าเลย เชื่อพี่นะครับๆ ๆ ๆ ถ้าไม่เชื่อโทรฯ 081-199xxxx ถามพ่อพี่ได้เลย] **พี่รามจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เป็นข่าว ส่วนผมก็ส่งข่าวผ่านทางเอื้อ ไม่อยากให้พี่เค้าคิดมาก หรือไม่ก็จะตอบกลับไปว่า"ไม่เป็นไรครับ"

ความรู้สึกจริงๆ ของผมไม่ใช่ผมไม่รู้สึกอะไร แต่ผมจะจัดการกับความรู้สึกของผมเอง ถ้าผมร้อนรนไปกับข่าว ตัวผมเองก็จะเป็นทุกข์ ถ้าผมจะมานั่งทุกข์กับการกระทำของคนอื่น ชีวิตของผมคงหาความสุขได้ยาก ผมต้องจัดการกับความรู้สึกตัวเองที่มันทำให้ผมเกิดทุกข์ ง่ายๆครับ ตั้งสติ อย่าเพิ่งร้อนรน มองไปยังคนที่เรารัก เราพร้อมที่จะเชื่อใจเค้าไหม ถ้าตอบตัวเองได้ ทุกอย่างมันก็ *จบ*

 

 

[สนามบินสุวรรณภูมิ]

 

*ยายครับอุ่นกลับมาแล้ว*

 

 

ผมนั่งเครื่องจากฝรั่งเศสกลับมาประเทศไทยใช้เวลา12ชั่วโมง แต่ผมกลับไม่มีความเหนื่อยล้าเลยสักนิด ใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้น ผมจะได้เจอหน้าทุกคนแล้ว ผมรีบเดินออกจากอาคารเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดบริการรถสาธารณะ

ผมคิดถึงบ้าน~

ผมคิดถึงป๊าม๊า~

ผมคิดถึงเอื้อ~

 

ผมคิดถึงพี่ราม~~

 

 

".?."

 

 

ตอนนี้คนที่ผมคิดถึงเป็นคนสุดท้าย มายืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันไม่กี่เมตร มาได้ยังไง? ใครบอก? คำว่าเซอร์ไพรส์ผมคงต้องพับเก็บใส่กระเป๋า หรือว่าบังเอิญ?

ผมมองไปยังผู้ชายตัวโตๆที่อยู่ในชุดสูทสีกลมเข้ม เปิดกระดุมโชว์เสื้อตัวในสีฟ้าอ่อนๆ ทรงผมอันเดอร์คัต เซ็ตเปิดหน้าอย่างดูดี พี่รามเปลี่ยนไปมาก ตัวโตขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ตอนนี้พี่เค้ายืนมองผม ตาไม่กระพริบ ความคิดถึงมากมายส่งผ่านสายตามาถึงผมได้อย่างชัดเจน เราสองคนยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิม ไม่มีใครกล้าขยับนานหลายนาที

 

**ผมส่งยิ้มไปให้** 

 

คนตัวโตก้าวเท้ายาวเดินตรงมาหา พร้อมกับดึงผมเข้าหาอกแกร่ง อ้อมกอดที่อบอุ่นกระชับแน่น ราวกับกลัวว่าของที่กอดไว้มันจะหายไปอีก  

"พี่ขอโทษนะครับคนดี พี่ขอโทษ"

คำแรกที่ออกจากปากของคนที่ไม่ได้เจอกันนานถึง4ปี ผมรู้ดีว่าคำขอโทษของพี่เค้าคือเรื่องอะไร 4ปีเต็มที่ผู้ชายคนนี้ อดทนเก็บความรู้สึกผิดมาตลอด ผมสัมผัสได้จากอ้อมกอดของคนตรงหน้า ผมปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ แล้วยกแขนขึ้นทั้งสองข้าง กอดตอบกลับไปที่แผ่นหลังกว้าง ลูบเบาๆ เพื่อปลอบโยนคนที่กำลังรู้สึกผิด

 

 

"ไม่เป็นไรเลยครับ" 

 

 

 

 

///จบตอนที่12/// 

**ตัวหนังสือสีชมพูคือข้อความที่รามส่งมาให้อุ่นนะคะ

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ 

ความคิดเห็น