facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2558 11:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12
แบบอักษร

   ผับxxx

 

หลังจากเลิกเรียนอิฐก็ไปรับทิวตามที่บอกเอาไว้    ก่อนที่อิฐจะไปรับ    ทิวชวนเพื่อนให้มาเที่ยวด้วยกันแต่กลับโดนปติเสด    พอหันไปชวนกิ่งก็บอกว่ามีธุระด่วน    ทั้งๆที่เมื่อก่อนถึงจะมีธุระด่วนอย่างไงก็ไม่มีทางปติเสดคำชวนของทิวแน่ๆอยู่แล้ว    แต่วันนี้กลับไม่อยากไปกับทิวซะอย่างงั้น

 

           "น้องทิวเป็นอะไรครับ   ไม่สนุกหรอ"   ไลท์ที่นั่งอยู่ข้างๆหันมาถาม

           "เปล่าครับพี่ไลท์   พอดีทิวรู้สึกเหนื่อยๆนะครับ"   ทิวตอบกลับด้วยน้ำเสียงหน่อยๆ

อันที่จริงแล้ววันนี้ทิวอยากจะอยู่บ้านมากกว่า    ช่างนี้เขาไม่ค่อยอยากจะออกไปเที่ยวไหนสักเท่าไหร่    ตั้งแต่ทิวเจอกับวายุเจ้าตัวก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการเที่ยวกลางคืนแบบที่ตัวเองชอบไปซะดื้อๆ

           "ถ้างั้นเรากลับเลยมั้ย   เดี๋ยวพี่ไปส่ง"   อิฐถามน้องชายที่นั่งอยู่ตรงกลางและหว่างเขากับเพื่อน

          "ไม่เป็นครับพี่อิฐ   ทิวกลับเองได้   พี่อยู่เป็นเพื่อนพี่ไลท์ดีกว่าครับ"   ทิวบอกพี่ชายพร้อมลุกขึ้นออกจากเคาน์เตอร์บาร์

           "เอางั้นหรอ"   อิฐถามทิวเพื่อความแน่ใจ

           "ครับ   ผมกลับเองได้จริงๆ"   ทิวบอกพี่ชายด้วยรอยิ้มแล้วยกมือไหว้ลาพี่ชายแล้วก็ไลท์

 

หลังจากที่ทิวลาทั้งสองคนแล้วก็เดินออกมาจากตรงนั้น    โดยมีสายตาโลมเลียของชายร่างโปร่งคนนึงมองมาทางเขา

           "ไงครับคนสวย"   น้ำเสียงเจ้าเลห์ถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนาสีดำที่ผ่านการสูบบุหรี่มากอย่างหนัก

           "กูไม่ใช่คนสวย   แล้วอีกอย่างกูเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง"   ทิวบอกด้วยเสียงเข้มพร้อมจ้องหน้าชายร่างโปร่งข้างหน้าอย่างไม่แกรงกลัว

           "หึ   ปากดีนะมึง   แบบนี้หน้าเอาไอ้นั้นยัดใส่ปากให้ปากดีไม่ออกเลยจริงๆ"   ร่างโปร่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าทิวก็ไม่ยอมแพ้    ทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันเหมือนจะมีเรื่อง    แต่ก็เป็นทิวที่ยอมเดินออกมา

แต่มาแค่กร้าวเดียวก็โดยดึงแขนไว้ซะก่อน

           "เดี๋ยวชี้   จะรีบไปไหนห๊ะ   ยังเครียไม่จบเลย"   ชาบร่างโปร่งไม่พูดเปล่ากับดึงตัสทิวให้มาอยู่ในอ้อมกอดที่ไม่หน้าขยะแขยงสำหรับทิว

           "เฮ้ย!   ปล่อยโว้ย   มึงจะมากอดกูไว้ทำไม"   ทิวถามด้วยอารมณ์เริ่มหงุดหงิด

           "หึหึ   มึงคิดว่าด่ากูแล้วจะไปเฉยๆได้หรอห๊ะ"   เจ้าของเสียงพูดด้วยอารมณ์เริ่มขุ่นมัว

           "เชี่ยยย   ปล่อยกู"   ทิวพยายามดิ้นสุดขีดให้หลุดจากคนด้านหลังแต่ก็ไร้ผล

ทิวพยายามดิ้นอย่างทุลักทุเลอยู่ในวงแขนแกร่งที่โอบรัดรอบตัวบางให้หลุดแต่ยิ่งดิ้นแรงกอดก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

 

   หมับ!

 

มือปริศนาว่างลงบนไหล่ของคนที่กอดทิวไว้ให้หันไปดูเจ้าของมือแกร่ง    วายุยืนข่มอารมณ์กัดกรามจนเป็นสันนูนด้วยแววตาวาวโจรน์

           "มึงปล่อยแขนจากเมียกูเดี๋ยวนี้"   วายุพยายามกดอารมณ์เต็มที่

พอทิวได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยก็รีบหันไปมองหน้าเจ้าของเสียงทันที

           "วายุ..."   ทิวอุทานออกมาเบาๆกับตัวเองเมื่อเห็นคนตรงหน้า

วายุออกแรงบีบไหล่คนตรงหน้าให้คลายอ้อมกอดออกจากทิว

เมื่อคนถูกบีบสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มาขึ้นก็รีบปล่อยทิวให้เป็นอิสระแล้วรีบถอยไปจากตรงนั้นทันที    ร่างสองร่างยืนจ้องตากันด้วยสายไม่สื่อความหมายก่อนวายุจะเอ่ยบอกพูดกับทิว

           "หึ   ร่านนักนะมึง   กูไม่อยู่แค่แปปเดียวเอากับผู้ชายไปกี่คนแล้วล่ะ"   วายุเริ่มพูดจาดูถูกทิว    พอทิวได้ฟันคำทักทายแรกจากวายุก็ถึงกับสะอึกไปในทันที

 

           //นี่กู... เป็นตัวอะไรสำหรับมึงว่ะวายุ//

 

คำถามแรกเกิดขึ้นในใจของทิวด้วยความเจ็บปวดจนจุดที่อกข้างซ้าย    ทิวเอามือขึ้นมากำเสื้อเชิ้ตตรงหัวใจที่มันรู้สึกหน่วงๆ

           "เป็นไร   กูถามแค่นี้มึงถึงกับหน้าซีดเลยหรอไงห๊ะ!!"   วายุเริ่มขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าทิวเงียบไม่ตอบคำถามเข้า

ทิวกำเสื้อที่อกข้างซ้ายไว้แน้นก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

           "ในเมื่อมึงรู้อย่างนี้แล้วมึงจะมาถามกูทำไมอีก"   ทิงพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้พร้อมด้วยน้ำใสๆที่ขอบตา

วายุพอได้ฟังคำตอบจากปากของทิวก็ขับกัดฟันกรามจนเป็นสันนูน

           "สัสเอ๊ย!!!"   วายุสถบออกมาด้วยอารมฉุนสุดจะทน    ก่อนจะกระชากแขนเรียวของทิวให้ออกจากผับตามตนไป

 

 

 

 

วายุขับรถขับหรูออกจากผับด้วยความเร็วตามอารมณ์ที่รุนแรงอยู่ในตอนนี้    เพียงเวลาไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงคอนโดของวายุ

 

   ตุบ!!!

 

           "โอ๊ย!!!"   ทิวสถบออกมาอย่างดังเมื่อวายุจับร่างบางโยนขึ้นเตียงอย่างไร้ความปราณี    วายุไม่รอช้ารีบถอดเสื้อผ้าของตนแล้วตามขึ้นเตียง    พอทิวเห็นร่างกายเปรือยเปล่าของวายุก็รีบถอยหลังหนี

แต่ก็ถูกมือแกร่งจับที่ข้อเท้ารากมาให้อยู่ใต้ร่างอยู่ดี

           "มะ   มึงจะทำอะไรกู"   ทิวถามออกไปด้วยเสียงที่สั่งนิดๆ

           "หึหึ   เดี๋ยวกูจะทำให้มึงไปร่านที่ไหนไม่ได้อีกเลย   นอกจากใต้ร่างกู"

เมื่อพูดจบวายุก็ซอกไซร้ซอกคอขาวทั้งดูดทั้งเม้มให้เกิดรอยแดงเต็มรำคอขาว    มือแกร่งกระชากเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนออกจนหลุดหลุ้ย    เผยให้เห็นอกขาวเนียนที่มีตุ่มไตชูชันรอการสัมผัสจากเขา

 

           "โอ๊ย!"   ทิวสถบออกมาด้วยความเจ็บ

วายุก้มลงไปกัดยอดอกสีสวยจนเป็นรอบฟันและใช้มืออีกข้างบดขยี้ตุ่มไตอีกข้างจนมันเจ็บระบมไปหมด

           "วายุ!   ปล่อยกู!   ...กูเจ็บ..."   ทิวที่ถูกวายุรุกเร้าอย่างรุนแรงบอกกับคนร่างแกร่งที่ไม่ยอมลดแรงกระทำให้น้อยลงเลย    น้ำใสๆเริ่มไหลออกจากหางตาด้วยความเจ็บ   แต่มันกลับเจ็บปวดมากกว่ากับการดูถูกเยียดหยามใจจนมันเป็นแผลลึกลงในจิตใจของทิว

           "ฮึก   ฮือออ"  ทิวปล่อยน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มใสสองข้างอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อวายุได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของคนใต้ร่างก็เงยหน้าขึ้นมาดู

           "...มึงร้องไห้ไม"   วายุถามเสียงเรียบ

ทิวค่อยๆลืมตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวดจนสุดจะทนก่อนเอ่ยพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจจนหมด

           "ฮึก   มึงถามว่ากูร้องไห้ทำงั้นหรอ..."   ทิวเว้นชั่งหายใจ

           "มึงดูสิ่งที่มึงทำกับกูสิวายุ!!!   มึงทำกับกูเหมือนไม่ใช่คน!!!   กูถามจริงๆเถอะมึงโกรธแค้นอะไรป๊ากูหนักหนาว่ะถึงทำกับกูแบบนี้!!!   ฮึก   กูผิดอะไรวายุ...กูผิดอะไร!!!   ฮือออ"   ทิวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อวายุมองร่างบางที่นอนร้องไห้ไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

แต่สิ่งที่เขารู้ตอนนี้คือ...เขาไม่อยากเห็นร่างบางใต้ร่างเขาร้องไห้    มันเจ็บ...มันรู้สึกเจ็บในใจแปลกๆ

 

แต่ด้วยฐานะของมาเฟีย    เขาจะใจอ่อนกับลูกชายของศัตรูไม่ได้เด็ดขาด!

           "หึ   มึงไม่ได้ผิดอะไรหรอก   ไอ้ทิว   ถ้ามึงจะโทษ...มึงไปโทษป๊ามึงแล้วกันที่มายุ่งกับกูก่อนเอง"   เมื่อสิ่นเสียงวายุก็จักกานเสื้อผ้าที่เหลือของทิวจนมันหลุดหลุ่ยไปจนหมด

           "ปล่อย!   ปล่อยกู!   ไอ้วายุปล่อยกู!"   ทิวพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกราะกุมของวายุแต่ก็ไร้ผล

ร่างบางถีบไปที่หน้าท้องแกร่งมีซิกแพคอย่างแรงด้วยแรงทั้งหมดที่มี

 

   ตุบ!

 

           "โอ๊ย!!!"   วายุสถบออกมาเล็กน้อย

เขาเซเสียหลักไปข้างหลังเล็กน้อย    ทิวถึงใช้จังหวะนี้ครานออกจากเตียงแต่ก็ช้ากว่าวายุที่คว้าข้อเท้าทิวไว้ได้ทันแล้วรากให้มานอนใต้ร่างในท่าคว้ำหน้ากับเตียง

           "มึงคิดว่ามึงหนีกูพ้นหรอ   ห๊ะ!"   วายุตะคอกออกมาเพราะไม่เคยมีใครกล้าถีบเขามาก่อนเลยทำให้เขารู้สึกฉุนนิดๆ

           "ปล่อยกู!   วายุ!!!"   ทิวร้องบอกกับวายุด้วยเสียงหลง

แต่วายุที่มีอารมณ์อยู่เหนือเหตุผลตอนนี้ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น   เข้าสนแค่ให้คนใต้ร่างเขาเจ็บก็แค่นั้นพอ    วายุจับพะโพกเนียนของทิวยกขึ้นให้อยู่ระดับเดียวกับเอวสอบของเขาก่อนจะกระแทกแก่นกายเข้าไปจนสุดโดยไม่มีกานเบิดทางให้ทิวแม้แต่น้อย

 

   สวบ!!!

 

ทิวเบิดตากว่าอ่าปากค้าง    อยากจะร้องออกมาแต่มันเจ็บจนร้องไม่ออก    น้ำสีแดงสดค่อยๆไหลลงมาตามเรียวขาขาวเพราะช่องทางฉีกขาดเต็มทีกับการสอดใส่ที่รุนแรง

           "อะ   อึก   อ๊ะ"   ทิวกัดปากตัวเองเพื่อไม่ให้มีเสียงร้องที่เจ็บปวดกับแรงกระแทกที่คนด้านหลังมอบให้

 

    พับ!!พับ!!พับ!!

 

เมื่อใส่เข้ามาวายุก็กระแทกแก่นกายเข้าออกไม่ยั้งจนเกิดเสียง

หยาบโลนของเนื้อทั้งสองคนกระทบกันจนดังสะนั้นห้องนอน

           "ซี้ดดด   อืมมม"   วายุกดเสียงครางต่ำในรำคออย่างพึ่งพอใจ    ในขณะที่ทิวกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดออกด้วยความเจ็บเหมือนร่างกายจะแตกสลายไปเพราะน้ำมือของชายที่ชื่อวายุ    ก่อนทิวจะหมดสติลงเพราะทนความเจ็บปวดเจียนขาดใจไม่ได้

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

เขียนไปเขียนมา รุสึกว่าวายุจะโหดร้ายสุดๆอะ😿

ความคิดเห็น