Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่10

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10
แบบอักษร

=ราม= 

 

 

 

 

พวกผมรวมตัวกันอยู่ที่ห้องไอ้แว่น ผมใช้เวลาเสาร์-อาทิตย์เพื่อตามหาน้อง ทั้งโรงพยาบาล ทั้งศูนย์ช่วยเหลือผู้ประสพภัย ยิ่งวิ่งตามหาเหมือนทุกอย่างยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ผมถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนจะตามหาน้องได้ยังไง? มันมืดไปหมดมองไม่เห็นหนทางเลย ผมก้าวพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย พรุ่งนี้ผมจะไปตามหาน้องที่มหาลัยอย่างน้อยๆ ถ้าไม่เจอน้องก็น่าจะเจอเพื่อนน้องที่ชื่อเด็กเอื้อ นี่คงเป็นความหวังสุดท้ายของผมแล้วจริงๆ

**อุ่นอยู่ที่ไหนครับ ขอโอกาสพี่สักครั้งได้ไหม อย่าเพิ่งหายไปจากชีวิตพี่เลย 

 

ผมมาถึงมหาลัยตั้งแต่เช้า พวกผมมารอน้องที่ลานน้ำพุด้านหน้ามหาลัย เวลาที่ผ่านไปแต่ละนาที ผมอยู่อย่างมีความหวัง แต่เป็นความหวังที่แสนเลื่อนลอย

10.00ไม่มา

11.00ไม่มา

12.00ไม่มา

13.00 ก็ไม่มา

"พอเถอะไอ้รามน้องไม่มาหรอกวะ" ไอ้ม่อนนั่งอาบเหงื่อต่างน้ำพูดขึ้น พวกที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วยกับมัน

"รออีกหน่อยเถอะว่ะ" ผมพูดอย่างหมดแรง

"เออๆ เอาไงเอากัน"

"อ้าว~ไอ้ราม มานั่งทำเหี้ยอะไรกันตรงนี้ ร้อนสัส!! ไม่ร่ำไม่เรียนหรือไงมึง" ไอ้คุณชายปากหมาทักมาแต่ไกล"หรือมาดักตีใครแถวนี้"

"อย่าเสือกดิ! พวกกูยิ่งเครียดๆ อยู่" ไอ้กล้าบอกอย่างอารมณ์เสีย

"เครียดเรื่องอะไร? "

"ตามหาคน"

"ใคร? บอกมา!กูอาจรู้จัก มึงอย่าลืมนะกูมันคนสเน่ห์แรง คนสวยๆ ตั้งแต่ปี1ยันปี4กูรู้จักทุกคน"

"น้องแก้มชมพูที่ไปหาไอ้รามแต่เจอมึงนั่นแหละ"

"แล้วจะรอตรงนี้ทำไม อยากเจอทำไมไม่ไปหาที่คณะ"

"มึงพูดเหมือนมึงรู้"

"ก็รู้สิวะ คนน่ารักขนาดนั้นกูจะพลาดได้ยังไง"

"แล้วทำไมมึงเพิ่งมาบอก ปล่อยให้พวกกูตากแดดหน้าดำกันตั้งแต่เช้า" ไอ้ม่อนโวยวาย

"อ้าว~ไอ้ฟวย~ กูจะรู้กับพวกมึงไหม"

"พอๆ เลิกเถียงกัน ไอ้คุณชายบอกกูทีน้องอยู่คณะอะไร"

"อยู่บริหารฯ เอาชื่อสกุลเลยด้วยไหม"

"นี่มึงรู้ยันชื่อจริงนามสกุลจริงเลยเหรอวะ มึงนี่หน้าหม้อของแท้จริงๆ ว่ะ"

"ปากดีไอ้แว่น เดี๋ยวจับจูบปิดปากเลยมึง"

"จูบตีนกูไหมละ"

"ไอ้แว่นไอ้คุณชายพอๆ เลิกเถียงกัน มึงรู้อะไรบ้างบอกกูให้หมดเลย"ผมบอกอย่างรำคาญ

"อะๆ มึงเอาไปดูเองเลย" มันยื่นโทรศัพท์

10อันดับเฟรชชี่Girl [สาวหน้าใส]

อันดับ2 นางสาวพลอยงาม เอื้ออังกูลไพศาล น้องเอื้อ คณะบริหารฯ

"เออขอบใจนะมึง"ผมยืนโทรศัพท์ให้มัน

"มีน้องขนมหวานด้วยนะมึง"

"ไหน? "ผมรีบแย่งโทรศัพท์กับมา พวกเพื่อนๆ หันหาไอ้คุณชายกันทุกคน

10อันดับเฟรชชี่Boy [หนุ่มหน้าใส]

อันดับ5 นายโอบอุ่น แก้วละมัย น้องอุ่น คณะแพทย์ ผมกำลังจะยืนโทรศัพท์คืนให้มัน ตาผมเสือกดี ไปเห็นคอมเม้นแรก

@น่ารักจัง มีแฟนรึยังครับ

"ไอ้เหี้ยนี่ใคร"

"ไหน? สัส! กูจะรู้ไหม"ไอ้คุณชายด่าผม

"มึงตอบเม้นมันดิ"

"ว่า? "

"ไม่มีแฟน มีแต่ผัว"

"? "

"ไอ้เหี้ยราม มันใช่เวลาไหม สัส!! จะตามหาไหมเมียมึงเนี้ย"ไอ้แว่นลากแขนผมออกมา ก็ใครใช้ให้แม่งมาเต๊าะเมียผมวะ

"เร็ว? "

"เออๆ ไปๆขอบใจนะไอ้คุณชาย ถ้ากูเจอน้องกูจะเลี้ยงเหล้ามึงชุดใหญ่"

พวกผมก็วิ่งไปคณะแพทย์ก่อนเพราะผมได้ชื่อสกุลน้องมาแล้ว แต่คำตอบที่ได้คือผู้ปกครองของน้องมายื่นลาออกให้น้องไปแล้ว ลาออก? ผมเหมือนฟ้ามืดไปหมด ทางที่คิดว่ามีขวากหนาม ตอนนี้กับเป็นทางตัน

"ไอ้รามไปหาน้องเอื้อกันมึงอย่าเพิ่งหมดหวังสิวะ"

เสียงเรียกจากเพื่อนๆ ทำให้ผมตั้งสติอีกรอบ

"วันนี้น้องเอื้อไม่มาเรียนค่ะ"

"น้องได้บอกใครไหมว่าไปไหน"

"ไม่บอกใครเลยค่ะพี่"

ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับ2คนนี้เลย แต่ก็ไม่แปลกเพราะว่าเพิ่งเปิดเทอมและน้องเป็นเด็กปี1ยังไม่ทันมีเพื่อน ผมหมดหนทางแล้วจริงๆ สินะ

"ไอ้รามเราได้ชื่อน้องมาแล้วเราลองช่วยกันโทรเช็คตามโรงพยาบาลอีกทีดีไหมวะ"

"เออจริงของไอ้แว่นกูเอาด้วย วันนี้หยุดเรียนกันหมดนี่แหละ"ไอ้กล้าออกเสียงสนับสนุน

"ถ้าอย่างนั้นไปตั้งหลักที่ห้องกูก่อน"

ผมเห็นด้วยกับไอ้แว่นและอีกอย่างก็สงสารเพื่อน ข้าวพวกมันก็ไม่ได้กินกันตั้งแต่เช้า

"ขอบใจพวกมึงนะเว้ยยยย"

 

พวกผมนั่งแบ่งชื่อโรงพยาบาลทั้งของเอกชนและของรัฐบาล เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงแต่ก็ไม่ได้อะไรคืบหน้าเลย เหมือนงมเข็มในมหสมุทร

"ครับ!! มีชื่อนี้เหรอครับ" ทุกคนหันควับหาไอ้แว่นทันที

"มากูคุยเอง" ผมรีบดึงโทรศัพท์จากมือมัน

[เป็นญาติหรือเปล่าคะ]

"ใช่ครับ พอดีวันพฤหัสที่ผ่านมาเกิดเหตุเพลิงไหมเลยพัดหลงกันนะครับ"

[ใช่ค่ะ คุณโอบอุ่นเข้ามารักษาที่นี่ อาการสำลักควันไฟ ไฟลวกแขนด้านซ้าย]

"น้องอยู่ห้องพักเลขที่เท่าไหร่ครับ ตึกไหน"

[คุณโอบอุ่นกลับไปพักรักษาตัวที่บ้านแล้วนี่คะ ตั้งแต่วันเสาร์แล้วค่ะ]

"เราขอทราบที่อยู่น้องได้ไหมครับ"

[ขอโทษด้วยนะคะ ข้อมูลนี้เราไม่สามารถเปิดเผยได้ค่ะ]

"ช่วยหน่อยได้ไหมครับผมเป็นห่วงน้องมากจริงๆ"

[ขอโทษด้วยค่ะ]

"เขาไม่ยอมบอกเหรอวะ"

"อืม"

ตอนนี้ทุกคนต่างเงียบกันหมด เพราะนี่คือหนทางตามหาสุดท้ายแล้วจริงๆ แต่ผมก็สบายใจขึ้นอย่างน้อยๆ น้องก็ปลอดภัย

มีวิธีเดียวที่ผมจะรู้ว่าน้องอยู่ไหน "ผมต้องกลับบ้าน" พ่อเป็นคนเดียวที่จะช่วยผมได้ แต่การตัดสินใจที่จะกลับบ้าน นั่นหมายถึงผมต้องยอมรับผลที่จะตามมา แต่เพื่อแลกกลับโอกาสที่จะได้เจอน้องอีกสักครั้งผมยอมทุกอย่าง ผมไม่อยากรอแล้ว ไม่อยากให้มันสายเกินไป เหมือนครั้งที่ผ่านมา

"พวกมึงกูจะกลับบ้านใหญ่" 

ห..ห๋าาาาาา!!!!!!!! /เหี้ยยยยยยย ทุกคนแหกปากตะโกนเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

"มึงเอาจริง"

"เออ มีพ่อกูคนเดียวเท่านั้นตอนนี้ ที่จะช่วยกูได้ มันเป็นหนทางสุดท้ายแล้ว"

"ถึงมันจะยากแต่พวกกูเห็นด้วย เพราะนั่นมันหมายถึงอนาคตข้างหน้าของมึงด้วย ถ้ามึงคิดจะจริงจังกับน้อง มึงก็ควรเป็นที่พึ่งหลักให้น้องได้ในอนาคต

"สาดดดดด ไอ้ม่อนพูดดีที่สุดในรอบปี"

"ไอ้สัส กล้า กูดีตลอดเหอะ"

"ปากดีอีกละ เดี๋ยวกูเรียกไอ้คุณชายมาจัดการปิดปากแม่งเลยฮ่าๆๆ"

"สัส!กล้า"

เพื่อนๆ ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ เพราะมันรู้ว่า ถ้าพ่อผมยื่มมือเข้ามาช่วย วางใจได้เลยว่าเจอน้องแน่นอน

"กูจะไปตอนนี้เลยนะ กูไม่อยากรอ วินาทีเดียวกูก็ไม่รอ"

โชคดีมึง/โชคดีว่ะ/ส่งข่าวพวกกูด้วยนะ

"เออ ขอบใจพวกมึงจริงๆ พรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัย"

 

 

~บ้านเอกโชติภูมินทร์~

 

 

 

ผมยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหลังใหญ่ บ้านที่ผมอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็ก ผมหันหลังให้กับครอบครัวตั้งแต่เริ่มเข้ามหาลัย 2ปีเต็มที่ผมไม่ได้เหยียบมาที่นี่เลย พ่อ แม่ พี่ธามอยู่ที่นี่ ครอบครัวผมอยู่ที่นี่

"คุณรามสวัสดีครับ"ลุงสมานเอ่ยทักผมด้วยท่าทางดีใจ พร้อมกัยเปิดประตูให้

"สวัสดีครับลุง พ่ออยู่ไหมครับ"

"อยู่ครับ คุณธามคุณหญิงก็อยู่ด้วยครับ"

ผมเดินตรงเข้าไปด้านในทันที ด้วยความที่ผมใจร้อน แค่เดินจากประตูรั้ว จนมาถึงตัวบ้าน ผมก็รู้สึกว่ามันนานมาก ทุกคนอยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมหน้า

"พ่อครับ!!" ผมทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่อ แม่กับพี่ธามลุกขึ้นทันที ทุกคนจะอ้าปากพูดแต่พ่อยกมือขึ้นห้ามแล้วหันกลับมาหาผม

"พูดมา" พ่อพูดขึ้นด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจ

"ผมมีเรื่องอยากขอร้องให้พ่อช่วยครับ"

“...”พ่อเงียบ

“...”ผมก็เงียบ

"คงจะสำคัญกับแกมากสินะ ถึงยอมกลับบ้าน ยอมคุกเข่าขอร้องฉัน"

"ครับ!สำคัญมาก"

"ไปคุยกันที่ห้องรับรองแขก" พูดจบพ่อก็เดินนำผมไปทันทีแม่รีบเดินเข้ามาจับมือผม

"รามมีเรื่องอะไรลูกร้ายแรงหรือเปล่าลูก" แม่พยายามกะซิบถามผม แต่ผมก็ไม่มีโอกาสตอบ ผมยังคงเลือกเดินไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่ออีกครั้ง โดยมีพี่ธามและแม่เข้ามาฟังด้วย

“แกรู้ใช่ไหมว่า ถ้าแกเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วขอร้องฉัน แกจะต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง”

“ผมทราบครับ ผมยอมทุกอย่าง”

“เล่ามาตั้งแต่ต้น”

ผมเริ่มเล่าทุกอย่างตั้งแต่ ผมมีเรื่องต่อยตีกับคู่อริ ผมถูกฟันที่แขน และได้รับความช่วยเหลือจากยายและน้อง เล่าถึงวันที่ผมเมาและหยิบเงินน้องออกไปเพื่อช่วยเหลือเพื่อน ผมเลือกที่จะข้ามช่วงที่ผมมีความสัมพันธ์กับน้องไป ไม่อยากให้มีประเด็นอื่นเข้ามาเพิ่ม จนกว่าจะเจอน้อง เล่ามาจนถึงวันไฟไหม้ และตามหาน้องไม่เจอ จนต้องกลับบ้านมาเพื่อขอให้พ่อช่วย

แต่ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน พ่อจึงไม่ปล่อยประเด็นที่ผมพยายามจะข้ามไป เพราะถ้าเรื่องแค่นี้คนอย่างผมไม่น่าจะคลานกลับบ้าน เค้ารู้จักผมดี

“แกมีความสัมพันธ์กับเด็กคนนั้นถึงขั้นไหน” พ่อถามตรงประเด็นชนิดที่ผมตั้งตัวไม่ติด จริงๆ ผมก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง แค่อยากให้พ่อเร่งเรื่องตามหาก่อน แต่ถ้าพ่อต้องการจะรู้ ผมก็พร้อมที่จะบอกความจริงทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง

"ผมรักน้องครับและน้องก็เป็นเมียผมแล้วด้วยครับ"

พลั่วะ!  

 

ฝ่ามือของพ่อกระทบมาตรงแก้มอย่างไม่ลังเล หน้าผมสะบัดด้วยแรงมือ ผมก้มหน้ายอมรับอย่างไม่มีข้อโตแย้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมโดนพ่อตบ ไม่มีสักครั้งตั้งแต่ผมจำความได้พ่อไม่เคยตีผมเลย

"คุณคะ! "แม่น้ำตาคลอ

พี่ธามตกใจแต่ก็ไม่กล้าห้าม

"นี่สำหรับความมักง่ายของแก ที่ทำอะไรโดยไม่มีสติยั้งคิด ปากบอกว่ารักแต่การกระทำกับไม่ให้เกียรติ ย่ำยีศักดิ์ศรีของคนที่ตัวเองรัก" พ่อพูดด้วยอารมณ์โกรธ มองหน้าผมด้วยสายตาที่ผิดหวัง

"ผมขอโทษครับ"

"เก็บคำขอโทษของแกเอาไว้ให้กับคนที่แกควรขอโทษ ตกลง!ฉันจะตามหาสองคนนั้นให้

"ขอบคุณครับ"

แต่เรื่องแกกับเด็กคนนั้น จะสมหวังหรือไม่ ขึ้นอยู่กับตัวแกเอง พิสูจน์ตัวเองให้ฉันได้เห็นว่าแกมีความสามารถมากพอที่จะรับผิดชอบตัวเอง และชีวิตคนที่แกรักได้"

"?"

"ส่วนเรื่องเรียน ฉันคงห้ามอะไรไม่ได้แล้ว แต่ถ้าเรียนจบแกต้องทำตามที่ฉันสั่ง ต่อโทบริหาร2ปีแล้วเข้ามาดูแลโรงแรมในเครือที่จะสร้างใหม่ทั้งหมด รวมไปถึงการออกแบบโครงสร้างทั้งหมดด้วยตัวแกเอง แกทำได้ไหม?

“ได้ครับ”

"ดี! แกกลับขึ้นไปรอที่ห้องแกก่อน ธามไปคุยกับพ่อที่ห้องทำงาน"

"ครับ/ครับพ่อ" พี่ธามเดินตามพ่อขึ้นไป ส่วนแม่เดินมากอดผมทั้งน้ำตา

"แม่ดีใจที่รามกลับมา"

"รามก็ดีใจครับแม่ รามขอโทษนะครับที่ทำให้แม่เป็นห่วง" ผมกอดแม่กลับไปอ้อมกอดของแม่อบอุ่นเสมอ

"เจ็บไหมลูก อย่าโกรธพ่อเลยนะ"

"ไม่โกรธครับ ผมควรโดนมากกว่านี้"

"เล่าเรื่องน้องให้แม่ฟังหน่อยสิ มีรูปน้องไหม? " ผมเปิดรูปที่เอามาจากเวปบอร์ดมหาลัยให้แม่ดู

"น่ารักจังเลยลูก"

"ตัวจริงน่ารักว่านี้อีกครับ" ผมหันไปยิ้มกับแม่

"แม่อยากเจอแล้วสิ"

"ผมก็อยากเจอน้องครับ อยากเจอมาก"

*ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองผมจะทำให้พ่อเห็นว่าผมทำได้ ผมประสพความสำเร็จได้

'ถ้าตัวเราเองยังดูแลตัวเองไม่ได้จะไปดูรับผิดชอบชิวิตคนอื่นได้ยังไง 'น้องเคยพูดกับผมแบบนี้ และวันนี้ผมจะทำอย่างที่น้องพูดให้ได้

 

 

 

  

 

 

 

 

///จบตอนที่10/// 

 

**ให้โอกาสพี่รามเค้าหน่อยนะทุกโค้นนนน อย่าเพิ่งเกลียดนาง5555

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ความคิดเห็น