Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่9

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9
แบบอักษร

  [อุ่น] 

 

 

 

 

ผมตื่นขึ้นมาในห้องกว้าง เพดานสีขาวที่นี่ไม่ใช่บ้านผม? ผมอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?

บ้าน?

ไฟไหม้?

ยาย!!?

"ยาย..ยายครับ"

"ม๊าคะอุ่นตื่นแล้วค่ะ อุ่นใจเย็นๆ อย่าเพิ่งลุก"เอื้อร้องบอกผม ผมตกใจผวาตื่นทำไมผมมาอยู่ที่นี่

"อุ่นลูก เป็นยังไงบ้าง"

"สวัสดีครับคุณท่าน คุณหญิง พี่อุ้ม ทำไมทุกคนอยู่กันครบเลย หรือว่า...ยายผมเป็นอะไร?"

*ทุกคนเงียบ

"คุณหญิงครับมีใครเจอยายผมบ้างไหม? " ทุกคนเงียบกันไปหมด นั่นยิ่งทำให้ผมกังวลความร้อนรนทำให้ผมนั่งไม่ติด"เอื้อช่วยบอกเราที"

"อุ่นใจเย็นก่อนลูก"

"อุ่นอยากเจอยายครับ ยายไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"ผมบอกเจตนาให้คุณหญิงท่านรับรู้

"ยายไม่เป็นไรลูก ยายก็อยากเจออุ่น"

"ยายอยู่ที่ไหนครับ"คุณหญิงท่านไม่ได้ตอบคำถามผมแต่หันไปสั่งเอื้อแทน

"เอื้อไปขอรถเข็นมา ม๊าจะพาอุ่นไปหาคุณยาย"

ผมนั่งอยู่บนรถเข็น จิตใจของผมว้าวุ่นไปหมดทั้งๆที่คุณหญิงบอกว่ายายไม่เป็นไร แต่ทำไมทุกคนไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเลยมีแต่ความเศร้าความกังวล แม้แต่ภายในใจของผมมันวูบโหวง หน่วงหนึบไปหมด

 

ขอให้ยายผมปลอดภัย ผมอธิษฐานในใจ 

 

ผมถูกเข็นมาในห้องพิเศษขนาดใหญ่ ทันทีที่ผมมองไปตรงเตียงของผู้ป่วย ยายของผมนอนอยู่บนเตียงนั้น มีสายอะไรๆ ระโยงระยางเต็มไปหมด ผมลุกขึ้นไปเกาะที่เตียงของยาย ยายนอนนิ่งไม่ขยับเลย นี่มันอะไรกันทำไมยายถึงนอนนิ่งแบบนี้

ฮือออออๆๆ

ฮืออๆ ฮึกๆๆ

"ยายๆยายลืมตาสิมองหน้าอุ่นสิฮืออออๆๆ"ผมร้องไห้เสียงดังทุกคนในห้องก็ร้องเหมือนผมทั้งพี่อุ้มทั้งเอื้อมันเกิดอะไรขึ้น

"อุ่นๆฟังม๊าก่อนลูก"คุณหญิงพูดจบพร้อมด้วยอ้อมกอดที่ท่านพยายามปลอบผมให้ใจเย็นลง

"เป็นเพราะผม ถ้าผมไม่ไปเรียนถ้าผมหยุดอยู่ดูแลยาย ผมก็คงพายายก็หนีทัน"

ฮือออออๆๆ

ฮึกกๆ ..ฮือออๆๆ

"อุ่นๆไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ ฟังม๊านะ"คุณหญิงผละออกแล้วจับมือผมไว้แน่นผมค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียง ผมมองหน้าท่านอย่างรอคำอธิบาย

"ยายของอุ่นป่วยเป็นโรคร้าย ระยะสุดท้ายแล้ว ยายก็เพิ่งรู้ตัวมาไม่นานนี้เองซึ่งมันไม่มีทางรักษา เพราะมันลุกลามไปทั่วแล้ว ยายมาปรึกษาม๊าและม๊าก็เห็นด้วยที่จะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ถึงบอกอุ่นไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นมา ยายไม่อยากเห็นอุ่นเศร้า เสียใจ ยายกลัวอุ่นกังวล กลัวอุ่นเป็นทุกข์ใจ กลัวมีผลกระทบกับการเรียนของอุ่น "

"เมื่อวานหลังจากอุ่นไปเรียนยายก็โทรศัพท์มาหาม๊า ม๊าพายายมาโรงพยาบาลก่อนไฟไหม้แล้วลูก และเรื่องไฟไหม้ม๊าก็รู้หลังอุ่นด้วยซ้ำ เพราะเอื้อโทรมาบอก ม๊าโทรหาอุ่นก็ติดต่ออุ่นไม่ได้ ม๊าเลยให้เด็กที่บ้านไปบอกอุ่นแต่ก็ไม่ทัน"

"อุ่นลูก ยายรออุ่นอยู่คนดียว" จบประโยคจากคุณหญิง ผมก็รับรู้ได้ทันทีว่านี่คงเป็นโอกาสสุดท้ายของผมแล้ว ทุกคนพากันออกจากห้องไปหมด ในห้องเหลือแค่ผมกับยาย ผมยืนมองหน้าครอบครัวเพียงคนเดียวของผม มันคงเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของผมกับยายแล้ว ตลอดเวลาที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน ความสุขความอบอุ่นที่ได้รับจากหญิงชราคนนี้มันมาก มากเสียจนไม่คิดว่าชาตินี้จะหาได้จากใครอีก

ผมเอื้อมสุดแขนไปกอดยายเต็มรัก

"ยายจ๋าจะหลับแล้วใช่ไหม" 

"หลับให้สบายนะครับ" 

"ไม่ต้องกังวล" 

"ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรอีกแล้ว" 

"อุ่นของยายเก่งอยู่แล้ว ยายรู้ใช่ไหม" 

"สัญญาของเรา อุ่นจะไม่มีวันลืม" 

"อุ่นสัญญาจะใช้ชีวิตให้ดี ให้มีความสุขที่สุด"พูดจบก็ขยับหน้าเข้าไปใกล้กดจูบที่แก้มยายก่อนจะเลื่อนตัวไปกราบที่เท้าของยาย จากนั้นเสียงของเครื่องวัดหัวใจก็เปลี่ยนเสียงทันที

 

ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 

ผมปล่อยโฮเสียงดัง อย่างไม่อาย

"ฮือออออออๆๆ"

"ยายอย่าทิ้งอุ่นสิฮืออๆๆ"

"อุ่นจะอยู่กับใคร ฮือออออๆๆ"

 

~ม๊า~ 

 

 

 

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงอุ่นร้องไห้ ทุกคนผลักประตูเข้ามากันหมด ภาพอุ่นกอดศพยายร้องไห้มันเป็นภาพที่สะเทือนใจที่สุด พี่อุ้มเดินไปกอดป๊าร้องไห้ ส่วนน้องเอื้อเดินไปกอดอุ่นร้องไห้

สองยายหลานรักกันมาก ไม่เคยห่างกันเลย ทางครอบครัวเรารู้จักยายมานาน แกไม่มีลูกไม่มีหลาน อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด คนเก่าแก่ในชุมชนข้างวัด จะรู้จักแกเป็นอย่างดี ยายแจ่มแม่ค้าขนมหวานหน้าวัดXXX

มาวันหนึ่งยายแจ่มอุ้มเด็กหน้าตาน่ารักมากมาให้ดู มีคนเอาเด็กมาทิ้ง แกอยากรับมาเลี้ยงแต่ด้วยสถานะที่เป็นอยู่คงจะไม่ผ่านถ้ายื่นเรื่องร้องขอรับเด็กมาดูแล ทางเราก็สงสารยายอยู่แล้ว และคิดว่าน่าจะดีถ้าจะมีคนมาอยู่กับแก ไว้พึ่งพายามแกแก่เฒ่า ก็เลยขอให้ทางป๊าเซ็นรับรองให้ ป๊าก็ยินดี

อุ่นเป็นเด็กน่ารักว่านอนสอนง่ายตั้งแต่เด็ก 2ยายหลานดูแลกันและกันมาอย่างดีตลอด18ปี จนมาเมื่อ2เดือนที่แล้ว ยายเข้ามาหาม๊าที่บ้าน บอกเรื่องแกเป็นโรคร้าย และเป็นระยะสุดท้ายไม่มีทางรักษาแล้ว และน่าจะเหลือเวลาอีกไม่มาก

 

"อุ่น ยายได้บริจาคร่างกายให้กับคณะแพทยศาสตร์XXXใช่ไหมลูก"

"ใช่ครับ อุ่นกับยายเราทำเรื่องบริจาคพร้อมกัน"

"ป๊ากับม๊าจะรับเป็นประธานจัดงานศพให้นะลูก จะจัดพอเป็นพิธีเพราะไม่มีศพจริง จัดกันที่วัดใกล้บ้านเราเลย เดี๋ยวพวกเรา3คนกลับบ้านไปก่อน พี่อุ้มดูน้องๆ แทนม๊าด้วย ส่วนทางนี้เดี๋ยวป๊ากับม๊าจะจัดการเอง"

"คุณท่านครับคุณหญิงครับ ผมกราบขอบพระคุณมากครับ ถ้าไม่มีคุณท่านกับคุณหญิงผมคงไม่รู้จะพึ่งใคร"

"อย่าพูดแบบนั้นสิลูก อุ่นเป็นครอบครัวของเราอย่าลืมสิ" ป๊าพูดพร้อมเดินไปกอดให้อุ่นคลายความกังวล

 

~อุ่น~ 

 

 

 

 

เราตกลงกันว่าจะจัดงานศพยาย3วันจะเผา(หลอก)วันจันทร์ ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลผมก็อาศัยอยู่บ้านเอื้อตลอด ผมบอกความจริงกับเอื้อทั้งหมด ทุกเรื่อง! เอื้อไม่ต่อว่าผม ไม่มีคำพูดที่แย่ๆ ออกจากปากเอื้อเลย เอื้อคือเพื่อนที่เข้าใจผมที่สุด

ทุกคนในบ้านเอื้อดีกับผมมาก ทุกคนให้เกียรติเหมือนผมเป็นลูกของคุณท่านอีกคน งานศพของยาย คุณท่านคุณหญิงก็ช่วยจัดการให้หมด หลังจากงานสวดศพยายเรียบร้อยแล้ว รูปของยายถูกสลักไว้ที่กำแพงหน้าอุโบสถ(โบสถ์)

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านเอื้อ ทุกคนอยู่กันครบคุณท่านคุณหญิง พี่อุ้ม เอื้อ

"ที่ป๊าเรียกอุ่นมาวันนี้ ป๊ามีเรื่องอยากจะบอกอยู่2เรื่อง" คุณท่านเริ่มพูดก่อน

"เรื่องแรก อุ่นต้องย้ายมาอยู่ที่นี่กับพวกเรา มาเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปนี้ห้ามเรียกคุณท่าน คุณหญิง ให้เรียกเหมือนพี่อุ้ม เหมือนน้องเอื้อ จากวันนี้ไปป๊ากับม๊า มีลูก3คน คนโตพี่อุ้ม คนรองคืออุ่น คนสุดท้ายน้องเอื้อ คุณท่านพูดจบพร้อมยื่นเอกสารมาให้ดู ใบรับรองบุตรบุญธรรม" 

"แต่ท่านครับ ผมไม่เหมาะที่จะเป็นลูกของท่านเลยครับ"

"..."

"ผมทำตัวไม่ดี" ผมพูดเสียงเบาไม่กล้าสู้หน้าท่านทั้งสอง

"ถ้าเรื่องไม่ดีที่ว่า เป็นเรื่องที่อุ่นเล่าให้น้องเอื้อฟัง อุ่นเลิกคิดมากได้เลยลูก ป๊าม๊ายังยืนยันคำเดิมว่าอุ่นคือลูกของเรา คือครอบครัวของเรา"

"ขอบคุณครับ"ผมยกมือไหว้ท่านทั้งสอง

"เรื่องค่าใช้จ่ายทุกๆ อย่างป๊ากับม๊าจะดูแลเอง ห้ามปฎิเสธ!"

"แต่ผมเกรงใจครับ มันมากเกินไป"

"ไม่มีอะไรที่พ่อแม่ทำให้ลูก แล้วเรียกว่ามากเกินไป" คุณท่านพูดขึ้นทันที "ถ้าอยากตอบแทนแค่เป็นเด็กดี ขยันเรียนก็พอ"

"แต่ผมอยากทำงานเสริมครับ" อย่างน้อยๆ ก็จะได้แบ่งเบาภาระบางส่วนได้บ้าง

"แต่เอื้อไม่อยากให้อุ่นทำเลย"

"ป๊ากับม๊าเห็นด้วยกับน้องเอื้อ"

"เอาแบบนี้ไหมคะ ไปทำงานกับพี่ที่ฝรั่งเศสไหม เรียนด้วยทำงานไปด้วย พักอยู่กับพี่ทำขนมให้ร้านพี่ ส่วนเรื่องเรียนเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง"พี่อุ้มพูดขึ้นบ้าง

"แต่เอื้ออยากให้อุ่นอยู่กับเอื้อนี่คะ"

"น้องเอื้อไม่สงสารอุ่นหรือไง อยู่ที่นี่อุ่นจะต้องเจออะไรบ้างน้องเอื้อน่าจะรู้ดีกว่าพี่นะ ไปกับพี่รับรองพี่จะดูแลอุ่นให้อย่างดี วันหยุดยาวเราก็บินไปเยี่ยมก็ได้"

"เรื่องนี้ป๊าว่าให้อุ่นตัดสินใจเองดีกว่า ป๊ากับม๊าเคารพการตัดสินใจของอุ่น"

"อุ่นไม่ต้องรีบตอบไปคิดดูให้ดีก่อนแล้วค่อยมาบอกม๊านะคะ"

"ผมจะไปครับ"คำตอบของผมทำให้คุณท่านคุณหญิงเอื้อค่อนข้างตกใจ แต่ผมก็มีเหตุผลที่จะรองรับการตัดสินใจในครั้งนี้ และผมก็คิดว่าภายในใจลึกๆท่านทั้งสองและเอื้อก็คงทราบดี"

"ถ้าอุ่นตัดสินใจแบบนี้ ป๊ากับม๊าก็พร้อมสนับสนุน พรุ่งนี้ให้พี่อุ้มพาไปจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องลาออกจากมหาลัยป๊าจะจัดการให้เอง ส่วนเอื้อพรุ่งนี้จัดการพาอุ่นไปซื้อเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวให้เรียบร้อยด้วยนะ"

"ขอบคุณครับป๊าม๊า ขอบคุณทุกๆอย่างเลยครับ" ผมคลานเข้าไปกราบที่ตักท่านทั้งสอง มือของท่านทั้งสองลูบหลังผมอย่างปลอบโยน

"และนี่คุณยายฝากไว้ให้น้องอุ่นค่ะ"ผมมองไปที่มือม๊า  

จดหมาย?  

"ยายฝากจดหมายไว้ให้ผมเหรอครับ" 

"ค่ะ" 

ผมยกมือไหว้ก่อนรับของจากมือม๊า 

"เอื้อพาอุ่นไปพักได้แล้วลูกเหนื่อยมาหลายวันแล้ว ตอนเย็นเจอกันที่โต๊ะอาหาร ป๊ากับม๊าก็จะไปพักเหมือนกัน หลับสักหน่อยนะอุ่น หน้าหนูซีดมากเลยลูก" 

"ครับม๊า" 

 

ผมค่อยๆ เปิดซองจดหมายที่ยายฝากไว้ สร้อย? มีสร้อยอยู่ในกระดาษจดหมายด้วย 

ถึงอุ่นหลานรักของยาย ถ้าอุ่นได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ยายคงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว ขอโทษที่ยายผิดสัญญา ที่เคยบอกว่าจะรอให้หมออุ่นรักษา ยายขอโทษที่อยู่รออุ่นไม่ได้ อย่าเสียใจนาน อย่าร้องไห้นาน เข้มแข็งนะลูก ใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้มีความสุข ยายจะคอยเป็นกำลังใจ และคอยมองอุ่นจากบนฟ้าเสมอ  

"ยายรักอุ่นที่สุด" 

**สร้อยมันเป็นของอุ่นนะลูก 

"ผมก็รักยายครับ" ผมกอดจดหมายทั้งน้ำตา 

 

ผมนั่งอยู่ในห้องของผม ห้องที่พี่อุ้มกับเอื้อจัดการให้ เป็นห้องที่สวยมากครับ ทุกคนให้การต้อนรับผมอย่างอบอุ่น ทุกคนดีกับผมมาก บุญคุณครั้งนี้ผมจะตอบแทนท่านในทุกทาง และทุกครั้งที่มีโอกาส จริงอย่างที่ยายบอกผมต้องรีบเข้มแข็ง รีบลุกให้ไว อย่าทำให้คนอื่นเป็นทุกข์ไปกับเราด้วย 

ที่ผมตัดสินใจไปอยู่กับพี่อุ้ม มันมีหลายเหตุผล เรื่องแรกผมได้ช่วยพี่อุ้ม ได้ทำขนมเพื่อหารายได้เอง ได้แบ่งเบาภาระค่าเล่าเรียน ถ้าเรียนที่นี่ท่านทั้ง2ไม่มีทางให้ผมไปทำงานพิเศษแน่ และเรียนแพทย์ไม่มีทางที่จะแบ่งเวลาไปทำงานอื่นได้ แน่นอนว่าผมต้องเปลี่ยนแนวทางวางอนาคตของตัวเองใหม่ 

ป๊าเป็นนายทหาร ป๊าคงอยู่จนถึงเกษียณ นั่นหมายความว่าป๊าก็ควรได้พักหลังจากนั้น ส่วนม๊าท่านมีธุรกิจส่งออกขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงมาก ทุกวันนี้ท่านนั่งเป็นประธานบริหาร นับวันท่านก็เริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆ ผมอยากมาช่วยท่าน 

พี่อุ้มแยกครอบครัวไปอยู่ฝรั่งเศส มีสามีเป็นเจ้าของโรงแรมของที่นั่น ร้านอาหารที่พี่อุ้มจะให้ผมไปอยู่ ก็เป็นหนึ่งร้านในโรงแรมของสามีของเธอ เธอคงจะไม่ได้กลับมาช่วยบริษัทของม๊าแน่ ส่วนเอื้อก็เรียนบริหารอยู่แล้ว คงสายตรงเพื่อมาแทนม๊า 

ส่วนผม ผมอยากมาช่วยเอื้อ ผมอยากเรียนด้านกฎหมาย เพราะเรื่องส่งออกมันมีเอกสารสัญญากับคู่ค้าจำนวนมาก และมันก็สำคัญ ผมจะลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับม๊าดูอีกที เรียนอะไรก็ได้ที่สามารถช่วยม๊าได้มากที่สุดผมก็พร้อมจะทำ 

และอีกหนึ่งเหตุผล ผมอยากขอเวลาทำใจ ถ้าผมยังอยู่ที่เดิม ผมก็ยังต้องเจอพี่ราม ยังคงต้องได้ข่าวพี่เค้ากับผู้หญิงอยู่เรื่อยๆ ใจผมคงแย่ ผมขอเวลา ผมอยากให้ใจผมเข้มแข็งกว่านี้ก่อน เข้มแข็งพอ ถ้าวันไหนที่ผมสามารถมองเห็นพี่รามอยู่กับคนอื่นแล้วไม่เจ็บ มอง? เหมือนที่ยายมองผม 

ความสุขของอุ่นคือความสุขของยาย 

ความสุขของพี่รามคือความสุขของผม 

 

ผมแค่ขอเวลา 

 

 

"ลาก่อนครับพี่ราม" 

 

 

***///***

 

 

 

"บางครั้ง คนเรา ก็ต้องทำ 

สิ่งที่ 'ตรงข้าม' กับ 'หัวใจ' 

ทั้งที่ 'อยากอยู่' 

แต่ก็ต้อง จากไป 

ทั้งที่ยัง'รัก'หมดหัวใจ 

แต่ก็ต้อง จากกัน" 

 

 

 

///จบตอนที่9/// 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ 

ฝาดติดตาม #เด็กข้างวัด #รามอุ่น ด้วยนะคะ 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้น 

ความคิดเห็น