ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝึกยิงปืน?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝึกยิงปืน?
แบบอักษร

"มาร์ก"

 

ผมหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนที่มันจะเดินเข้ามาหาผมและดึงเข้าไปกอด ผมไม่ได้ปฏิเสธหรือผลักไสมัน มือทั้งสองข้างของผมยกกอดมันตอบก่อนที่จะปล่อยให้น้ำตาเจ้ากรรมมันไหลออกมาไม่หยุด

 

 

 

Mark...

 

วันนี้ผมมาเลือกซื้อของกับต่าร์ เพื่อเตรียมไว้สำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่นาน

 

"ต่าร์"

 

เสียงเรียกของใครบางคนที่ผมจำได้ดีเพราะไม่ใช้ใครอื่นใคร แต่มันคือเสียงของมารขวางคอระหว่างผมกับต่าร์นั่นเอง

 

ผมหันมามองต่าร์เพราะคิดว่าเจ้าตัวคงจะเรียกอีกฝ่ายให้มาคุยด้วยหรือมาเลือกซื้อของด้วยกันตามประสาคนรัก แต่มันกลับผิดคาด.....

 

ผมสังเกตเห็นสายตาที่ต่าร์ใช้มองอีกฝ่าย สายตาที่เต็มไปด้วยความกลัวและตกใจ ก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นสายตาที่ดูเย็นชาจนขนาดผมที่แอบยืนมองมันอยู่ ยังสะดุ้งตกใจอยู่เล็กน้อย แต่มันคงไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่ผมได้ยินจากปากของมัน

 

"เราเลิกกันเถอะน้ำ"

 

"(0∆0)!!"

 

ความรู้สึกของผมในตอนนั้นคือดีใจมาก ผมยอมรับว่าผมแอบชอบต่าร์มาตั้งแต่เด็ก แต่ผมไม่กล้าบอกความรู้สึกมัน และดูเหมือนมันเองก็จะไม่รู้เรื่องนี้ด้วย

 

ในระหว่างที่ผมกำลังแอบดีใจอยู่ ร่างของคนที่ผมรักก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นวิ่งออกไปแทน ผมรีบวิ่งตามมัน แต่ให้ตายเถอะ...ผมเพิ่งจะรู้นะเนี่ย ว่ามันวิ่งเร็วมาก ขนาดผมยังวิ่งตามมันไม่ทันเลย กว่าจะหาตัวมันเจอก็เล่นเอาซ่ะผมเหนื่อยไปมากเหมือนกัน

 

ผมเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างหลังมันก่อนจะเอามือไปวางไว้บนเส้นผมนุ่มๆของมันอย่างอ่อนโยน....ต่าร์มันร้องไห้....ผมไม่ชอบน้ำตาของมัน....ผมชอบร้อยยิ้มที่ดูสดใสของมันมากกว่า

 

"มาร์ก"

 

ต่าร์หันมามองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ผมดึงมันเข้ามากอดไว้ในอกทันที พอเห็นมันเจ็บผมก็รู้สึกเจ็บไปด้วย

 

"ไอต่าร์ มึงโอเครเปล่าว่ะ" นี่ผมกำลังพูดอะไรไปเนี่ย...ดูก็รู้ล่ะ ว่ามันกำลังรู้สึกแย่

 

"......." เงียบกริบ.

 

เอาเป็นว่า...คำตอบของมันคือ ไม่!

 

"งั้นกลับบ้านกัน"

 

ต่าร์ผละออกจากผมก่อนจะพยักหน้าตอบ ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้มันอย่างนุ่มนวลที่สุด

 

"ยะ..หยุดก่อนครับ...ผะ..ผม...ผมว่าเราไปกันเถอะ"

 

ต่าร์จับมือผมที่กำลังเช็ดน้ำตาอยู่ให้หยุดลงทันที ก่อนจะหันหน้าหนีเดินนำผมไปเพราะตอนนี้มันกำลังหน้าแดงเป็นมะเขือเทศอยู่!

 

พอผมเห็นปฏิกิริยาของต่าร์แล้ว ก็อมยิ้มขึ้นมาก่อนจะวิ่งตามมันไป เดี่ยวเกิดผลัดหลงกันอีกล่ะก็...ผมคงต้องวิ่งหาจนเหนื่อยอีกรอบแน่

 

เมื่อพวกเราเดินขึ้นรถไปแล้ว ผมก็สั่งให้คนสนิททั้งสอง เอาของที่ซื้อมาไปไว้ที่บ้านก่อนจะหันมามองต่าร์เพื่อถามอะไรบางอย่าง

 

"ต่าร์"

 

"มีไรหรอครับ"

 

"มึงจะเอายังไงกับไอสองตัวนั่น...ให้กูจัดการให้เอาไหม"

 

พอต่าร์ได้ยินที่ผมถาม...ก็ก้มหน้าลงเหมือนกำลังจะคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้ามามองผม

 

"ผมว่าไม่ต้องดีกว่า...ปล่อยพวกเขาไปเถอะ อีกไม่นานก็จะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นแล้ว...ทำไมไม่ลองปล่อยให้พวกเขาเผชิญหน้ากับมันดูล่ะครับ^0^"

 

"อ่า...แล้วแต่มึงล่ะกัน"

 

หลังจากนั้น ผมกับต่าร์ก็นั่งรถกลับบ้านทันที แน่นอนว่าต้องเป็นบ้านผม...เพราะวันนี้ ต่าร์จะฝึกยิงปืน

 

 

 

รถคันหรูสีดำ ขับรถแล่นมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้วได้สักพักก็มีรปภ.วิ่งหน้าตั้งมาเปิดประตูรั้วให้ทันที พร้อมกับก้มหัวทำความเคารพผู้เป็นนายที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น ก่อนที่จะขับเคลื่อนเข้าไปข้างในมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่อลังการ

 

ต่าร์ที่นั่งรถอยู่ข้างในนั่งเอ๋อมองบ้านอย่างไม่กระพริบตา ถึงมันจะรู้ว่าผมรวย ถึงมันจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก...แต่มันก็ไม่เคยมาบ้านหลังนี้ของผมสักครั้ง นอกจากบ้านหลังเก่าของผมที่มันมักจะไปบ่อยๆจนแทบจะไปอยู่เลยด้วยซ้ำ

 

"ไอต่าร์...เมื่อไรมึงจะลงมาจากรถสักทีว่ะ"ผมเปิดประตูรถฝั่งที่ต่าร์นั่งอยู่ก็เห็นมันยังคงนั่งมองตาไม่กระพริบ เห็นแล้วก็อดจะขำไม่ได้

 

"อ่ะ...โทษทีครับ พอดีไม่เคยเห็นอะไรที่มันอลังการขนาดนี้มาก่อนน่ะ"มันพูดก่อนจะเดินลงมาจากรถ ผมจับมือมันจูงเขาบ้านทันที

 

""""""ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ/ครับ นายท่าน""""""

 

พวกพ่อบ้านและเหล่าเมดทั้งหลายที่ยืนต่อแถวเป็นระเบียบก้มหัวทำความเคารพผู้เป็นนายกันอย่างพร้อมเพรียง สมกับที่ได้รับการฝึกมาพอสมควร

 

"คุณปู่ล่ะ"ผมหันไปถามพ่อบ้านที่ยืนใกล้ๆผม

 

"คุณท่านอยู่ที่สวนหลังบ้านขอรับ"

 

"อ่า...พวกเจ้าก็ไปทำงานกันได้แล้ว"ผมโบกมือให้พวกคนใช้ทั้งหลายไปทำงานของตัวเอง ก่อนจะจูงมือต่าร์ที่ยัง(เนียน)จับไว้อยู่ตั้งแต่เข้าบ้าน ให้เดินตามไปที่สวนทันที

 

"ไงเจ้าหลานแสบ...วันนี้ไม่ไปเรียนรึไงกัน แล้วนั่นใครกันล่ะ...แฟนแกงั้นรึ"

 

เมื่อผมจูงมือพาต่าร์มาถึงสวนไม่ทันไร ก็โดนปู่พูดถามจนคนที่โดนจูงมือมาได้ยินเข้าก็ตอบกลับไปแทบไม่ทัน

 

"ปะ...เปล่านะครับ พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันเอง"

 

ปู่ก้มลงมามองมือผมกับต่าร์ที่ตอนนี้ยังคงจับมือกันอยู่ เมื่อต่าร์เห็นแบบนั้นก็รีบดึงมือออกทันที

 

"ฮ่าๆๆๆ ไม่ต้องปิดบังกันก็ได้ ปู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกถ้าพวกแกจะเป็นแฟนกันนะ"

 

"มะ...ไม่ใช้นะครับ!"

 

ไม่ใช้ตอนนี้...แต่อนาคตไม่แน่ หึๆๆ

 

ผมได้แต่คิดในใจก่อนจะหันมาพูดกับคนเป็นปู่ที่ยังคงหัวเราะชอบใจกับท่าทางของต่าร์เวลาที่มันเขิลจะพูดหรือทำอะไรไม่ถูก จนใครๆมองก็ดูว่าน่ารักทั้งนั้น

 

"ปู่ก็เลิกพูดแกล้งมันได้แล้ว"

 

"อ่าๆ..ก็ได้ๆ...ว่าแต่ที่มาที่นี่ มีเรื่องอะไรล่ะ"

 

"ก็เปล่าหรอก...ผมแค่จะพาต่าร์มาฝึกยิงปืนหน่อยน่ะ"

 

"ต่าร์?...กีต่าร์เพื่อนสนิทเอ็งในสมัยเด็กงั้นหรอ"

 

"อ่า...พอดีมีปัญหานิดหน่อยน่ะ เลยต้องมาฝึกยิงปืน งั้นผมไปก่อนนะ"

 

ผมรีบคว้ามือต่าร์มาจับอีกครั้งก่อนจะพาไปที่โรงฝึกยิงปืน

 

"มาร์กไม่ต้องจับมือผมก็ได้-"

 

"ไม่ได้...เดี่ยวมึงหลง"

 

"ผมไม่หลงหรอก...ผมโตแล้วนะ แค่เดินตามมาร์กไปคงไม่หนักหนาอะไรหรอกมั้ง"

 

เมื่อผมได้ยินแบบนั้น จึงหยุดเดินก่อนจะหันมามองมัน

 

"อะ...อะไร"

 

ผมไม่ตอบแต่ปล่อยมือมันแทน

 

 

หมับ!

 

"ดะ..เดี่ยวสิ!?"

 

"ถ้าไม่ให้กูจับมือ...งั้นก็เดินไปแบบนี้ล่ะกัน"ผมเดินมาโอบเอวต่าร์เอาไว้ ก่อนจะดึงตัวให้มันเดินหน้าต่อไป

 

"แบบนี้มันยิ่งแย่ไปกว่าเดิมซะอีก"ต่าร์บ่นงุบงิบในขณะที่ตัวเองยังหน้าแดงอยู่

 

"เมื่อกี้พูดว่าอะไร"

 

"เปล้าาาาา...ไม่มี"มันหันหน้ามายิ้มร่าใส่ผม ให้ตายเถอะ...ยิ้มแบบนี้ กูก็ใจเต้นแรงเหมือนกันนะเห้ย!

 

ผมหันหน้าเดินไปที่โรงฝึกทันที เมื่อมาถึงผมก็สั่งให้ลูกน้องออกไปรอข้างนอกให้หมด เพราะเขาต้องการอยู่กับต่าร์แค่สองคนเท่านั้น พวกตัวประกอบให้ไปรออยู่ข้างนอกให้หมดซะ

 

"อ่ะนี่"

 

ผมยื่นปืนที่บรรจุกระสุนแล้วให้กับต่าร์ แต่กลับถูกมันปฏิเสธเฉย

 

"เอ้า...ถ้ามึงไม่ใช้ปืนยิง แล้วจะเอาอะไรซ้อมยิง?"

 

"ผมว่าจะลองใช้ปืนของตัวเองดูหน่อยน่ะ"

 

"นี่มึงมีปืนด้วยหรอว่ะ"

 

มันพยักหน้าให้ผมก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า สักพักก็มีปืนมาโผล่ที่มือมันเฉยเลย ปืนของต่าร์เป็นปืนสั้นสีดำดูเท่ไปอีกแบบ

 

"แล้วมันต้องยิงยังไงครับ"

 

ผมอธิบายการยิงให้มันไปคร่าวๆก่อนที่กระสุนนัดแรกจะถูกยิงออกไป

 

ปัง!!

 

 

(0.0)!!(-_-)

 

 

 

ต่าร์รีบวางปืนในมือลงทันที ก่อนจะมาหยิบปืนที่ผมจะให้มันฝึกใช้ตั้งแต่แรกมาใช้ฝึกแทน

 

ไม่ใช้อะไรหรอกนะ...กระสุนนัดแรกของต่าร์นอกจากจะไม่โดนเป้าแล้ว มันยังทะลุกำแพงไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้งเนี่ย!! ปืนยี่ห้ออะไรว่ะ...ทำไมมันถึงได้แรงแท้

 

"ยังถือว่ามึงมีจิตสำนึกบ้าง ที่ไม่ใช้ปืนของมึงยิงต่อน่ะ เพราะถ้ายังใช้อยู่ล่ะก็...กว่ามึงจะยิงแม่น โรงฝึกกูคงได้ถล่มลงมาซะก่อนอีก"

 

"แหะๆๆ"

 

มันหันมาหัวเราะแห้งๆใส่ผมก่อนจะกลับไปฝึกยิงปืนต่อ ผมยอมรับเลยล่ะว่ามันก็เก่งใช้ได้เลย ฝึกไม่กี่ชั่วโมงมันก็ยิงแม่นทุกเม็ดล่ะ

 

"ผมว่าเรากลับกันเถอะ...ผมจะไปดูของที่เราซื้อกันมาด้วยน่ะ แล้วก็เราต้องหาฐานทับไว้ด้วยก็ดีนะมาร์ก เผื่อเกิดเหตุขึ้นมา เราจะได้ไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนกันไง"

 

"ได้สิ...เดี่ยวกูจัดการเอง"

 

ผมกับต่าร์เดินมาที่โกดังเก็บของที่พวกเราไปซื้อกันวันนี้ ซึ่งกานต์กับนัทกำลังตรวจดูเช็คของกันอยู่

 

"อ้าว...นายน้อยมาแล้ว" นัทหันไปบอกกานต์เมื่อเห็นผมกันต่าร์เดินเข้ามาในโกดังกัน

 

"ของทุกอย่างครบนะ"

 

"ครบทุกอย่างเลยครับ"

 

ผมหันไปพยักหน้าให้ต่าร์ ก่อนที่มันจะเดินไปเก็บของพวกนั้นเข้ามิติทั้งหมดภายในพริบตา

 

"เฮ้ย!!"(0∆0)!!

 

กานต์กับนัทถึงกับหน้าเหว๋ออกมาเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน แรกๆผมก็เป็นเหมือนกัน

 

"นะ..นายน้อย ของครับ...ของหายไปแล้ว"

 

เออ...กูรู้แล้ว...แล้วมันก็ไม่ได้หายไปไหนด้วยเฟ้ย

 

นัทพูดติดอ่างหันมาถามผู้เป็นนายก่อนจะมามองต่าร์สลับไปมาอย่างไม่เชื่อสายตา

 

"คุณต่าร์ทำได้ไงกัน...มายากลหรอ"

 

กานต์เดินไปที่ที่ของเคยวางอยู่เพราะอาจจะเผอิญเดินไปเตะอะไรบางอย่างก็ได้ แต่มันกลับมีแต่ความว่างเปล่าซะงั้น

 

"ไว้เดี่ยวกูค่อยเล่าให้พวกมึงฟังทีหลัง"

 

""เล่าให้พวกผมฟังตอนนี้ไม่ได้หรอครับ!!""

 

ทั้งสองคนพูดพร้อมกันเสียงดังฟังชัดจนคนเป็นนายถึงกับหยุดชะงักทันที ให้ตายเถอะ...เจ้าพวกนี้มันสามัคคีกันจิงๆๆ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว