email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

ตอนที่ 5  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"ผมจะไม่ถามไม่แก้ตัวกับคนที่ไม่เคยฟังเหตุผลใคร แต่อยากจะบอกให้คุณได้รู้ว่าความผิดที่ผมไม่เคยก่อ ผมชดใช้ให้คุณหมดไปตั้งแต่เมื่อ2ปีก่อนแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์รังแกผม ลูกผม ครอบครัวผม!!!"  

"หึ คิดว่าฉันสนใจเธอมากนักหรือไง ผัวขี้เมาออกไปหาปลาก็นัดชู้แก่คราวพ่อให้มาหา ออดอ้อนเสียยิ่งกว่าจริตที่ผู้หญิงทำกัน น่ารังเกียจ!! อ้อ .. พูดถึงเมื่อสองปีที่แล้ว ฉันคิดว่าให้บทเรียนที่สาสมจนเธอไม่กล้าทำตัวร่านใส่ใคร แต่สุดท้าย .. เธอก็ยังเป็นเธอ อิงเดือนผู้ใช้หน้าตาไร้เดียงสาฉาบบนใบหน้าอสรพิษ!!"  

"ฮึ๊ยย!! แล้วคิดไม่บ้างเหรอว่าผมก็ขยะแขยงคุณไม่ต่างกัน! ด่าผมร่านคุณเองก็เป็นคนหนึ่งที่ติดใจในความร่านนี้ไม่ใช่หรือไง หึ คุณก็คือคุณ ผมก็คือผม ถ้าเกลียดกันมากก็อย่ามายุ่ง ไม่ใช่ตามติดกันแบบนี้"  

ไม่รู้เอาพละกำลังความแข็งแกร่งมาจากไหน รู้เพียงว่าหากไม่ตอบโต้กลับไปบ้างชีวิตหลังจากนี้ก็คงเป็นฝ่ายถูกรังแกอยู่ร่ำไป เฝ้าถามหาเหตุผลถึงความผิดตัวเองมาตลอด และวันนี้ก็ได้คำตอบแล้วว่า คนจะเกลียดกัน มันไม่ต้องมีเหตุผลอะไรก็ได้  

"อื้อออ ห๊าวววว~" เด็กน้อยที่เล่นซนมาทั้งวันแบตหมดเสียแล้ว หลังจากสะลึมสะลือรอพ่อกับแม่คุยกันในเรื่องที่ฟังเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ หัวเล็กซุกเข้าหาลำคอขาว หน้าม้าเหินที่ตัดโดยอิงเดือนซาลอนเปิดขึ้นโชว์ให้เห็นหน้าผากที่ได้รับพื้นที่มาจากคุณพ่อเต็มๆ สองขาป้อมกางอ้าหนีบเอวคอด ดูไปก็คล้ายๆกับลูกลิงที่เขาตะเกียบไม่ปาน 

"............." อิงเดือนไม่ได้สนใจผู้ใหญ่รณพีร์อีก ปะทะฝีปากกันครั้งนี้คิดว่าคุณผู้ใหญ่บ้านจะยอมเลิกรา คนร้ายๆแบบเขา .. ก็ดูจะเข้ากันดีกับคำพูดที่ออกมาจากปาก 

"อ๊ะ ไม่ได้นะอันซีน"  

"แม๊มมๆๆๆ" เหลือบตามองละห้อยทำปากจู๋พร้อมดูดนม หัวเล็กที่เคยซบอิงเริ่มเอียงต่ำเข้าหาเต้าสวย รณพีร์ที่ออกไปยืนสูบบุหรี่ยังคงมองไม่วางตา ตลาดเล็กๆในช่วงเวลายังไม่ถึงหนึ่งทุ่มเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีเหลืองรำไรจากเสาต้นถนนส่องปะทะเสี้ยวหน้าอิงเดือน ที่ในตอนนี้คนตัวเล็กหลบเข้าไปนั่งด้านหลังแผงดอกไม้ เพื่อให้นมกับลูกชายผู้หิวโหยได้ถูกเวลา  

สองปี  

ผู้ชายท้องได้ใช้เวลาอุ้มท้องนานเท่าไหร่กัน 

หากจะนับตั้งแต่วันที่รณพีร์ขังอิงเดือนเอาไว้ตลอดเวลา5วันที่สวดศพเภตรา ก็ไม่มีครั้งไหนที่เขาป้องกัน จะเพราะพลั้งเผลอหรือตั้งใจ แต่มันเป็นไปได้ไหมว่า .. เด็กคนนี้คือลูกของเขากับอิงเดือน  

รู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน 

เด็กน้อยอันซีนคนนั้น  

อันซีน  

อืม  

อันซีนสมชื่อจริงๆ  

"คิดอะไรวะกู!! มันมีผัวเป็นตัวเป็นตนถ้าจะท้องก็คงไม่แปลก ถ้าท้องกับเราจริงๆสิ คงน่าแปลกใจพิลึก"  

"เอยมันถูกข่มขืน"  

รองเท้าหนังสีดำที่กำลังจะก้าวออกไปหยุดชะงัก เสียงของอัมนิภาสะท้อนแทรกถึงประวัติชีวิตน้องชายผู้น่าสงสาร  

"ข่มขืนจนท้องเหรอ น้ำยาเรามันคงไม่ออกฤทธิ์ขนาดนั้นหรอกนะ"  

.. 

.. 

"จ๊วบบๆๆ"  

"อยากช่วยเอยใช่ไหมถึงหิวนมตอนนี้"  

ชะโงกหน้าเข้าไปในเสื้อที่ตัวแสบกำลังกัดจุกนมสีน้ำตาลเล่นอย่างมีความสุข ตอนไม่มีฟันว่าดูดเจ็บแล้ว ตอนนี้น่ะเหรอ .. น้ำตาเล็ดทุกครั้ง ให้นมช้าจนลูกโมโหหิว ทั้งเค้นทั้งกัดดึงจนเหมือนหัวนมจะหลุดออกมา  

อันซันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไถจมูกกับเต้าอวบที่ยังไม่ยอมลดขนาดกลับไปแบนราบเหมือนแต่ก่อน ผมเคยถามพี่หมอคำตอบที่ได้ก็คือ .. เพราะผมไม่ยอมตัดใจหักดิบอันซีนนั่นเอง ลูกดูดทุกวันก็เหมือนกับร่างกายถูกกระตุ้น บวกกับผมยังเด็กและเป็นท้องแรก แม้ที่ผ่านมาได้รับสารอาหารไม่ค่อยสมบูรณ์แต่ก่อนที่จะท้องผมเล่นกีฬามาบ้างร่างกายจึงแข็งแรงไม่แพ้ผู้ชายตัวใหญ่ๆเลยนะ  

คนตัวดำใจทรามหายไปแล้ว สองปีผ่านไปเขาก็ยังเป็นคนเดิม คนใจร้ายที่เอาแต่ใส่ร้ายผมในเรื่องเดิมๆที่จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังไม่รู้ถึงความผิดตัวเอง แม้จะพยายามถามพี่อินเท่าไหร่ คำตอบที่ได้มาก็คือ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้แค้นเราสองคนพี่น้องนัก  

"แอ๊ะ ฮี่ๆๆๆ งึมมมๆๆ"  

"เอ๋ เอ้า หลับเสียแล้วแสบเอ้ยย ก็ไหนว่าจะเดินกลับบ้านเป็นเพื่อนแม่ไง"  

"แจ๊บบๆๆ" เคี้ยวน้ำลายโชว์สักนิด แม่จะได้รู้ว่าหลับจริงๆ  

"หลับแบบนี้คงต้องเช็ดตัวอีกแล้วสิ ไม่รู้ป่านนี้ลุงอินกลับบ้านหรือยัง รีบไปหาดีกว่าเนอะ"  

.. 

.. 

.. 

.. 

"โอ้เหล้าจ๋าหันมายิ้มกันหน่อยซิ ยิ้มซิๆ ที่รักยิ้มน๊านนนนาน เอิ๊กกก~ ฉานนนนนมีงุ้งมุ้งงๆๆ ฉานนน มียุ๊งงงเปงเพื่อนนน อ่อกกก"  

"เฮ้อออ~"  

ป๊องๆๆ  

"เอยจ๋าาาา จุ๊กรู๊ววว เอยจ๋าหันมายิ้มกันหน่อยซิ ฮ่าาๆๆ"  

"เอาเข้าไป"  

พี่อินในสภาพเมามายเนื้อตัวมอมแมมยืนเคาะซากเรือเก่าของพ่อ เคาะไปเถอะ เคาะยันเช้ามันคงได้เข้าบ้านหรอกนะ!!  

"ออกไปทั้งวันได้อะไรมาบ้างพี่อิน"  

"แอ๋~~ น๊องเงยยย โอกกกก"  

อะจึ๊ยยย  

ฟู่วว "เกือบไปแล้ว"  

ผมเรียกพี่อินจากทางด้านหลัง แต่เขากลับไปหันไปหาใครก็ไม่รู้ทางซ้ายแต่ยังอุตส่าห์เบี่ยงหน้ามาจะอ้วกใส่ผมได้อีก  

"เมาเหมือนหมาทุกวัน นี่ก็ไม่ได้อะไรเลยใช่ไหม"  

"ดร๊ายยยย!!!"  

"ได้อะไร ไหนล่ะปลา พรุ่งนี้เอยจะเอาไปขายให้ร้านอาหารในเมือง"  

"ปายแย้ววว ฮี่ๆๆ เหอะๆๆ"  

"ไปไหน"  

"ตกมาช่ายยยยม่ะ โอ๊ะ!! คิดถึงอั๊นซี๊นน ลูกเมิงงง รู๊กกกกเมิงอะ พี่เนี่ยยย กูววววเนี่ยนะ ฟางแหลงเลเล้ยย!!"  

!!!  

"พะ พี่ว่าไงนะ" 

"หม๊ดแหล่วว"  

"พี่อิน!!"  

"ปลาไปเบิ๊ดแหล่ววว ก๊ากกกๆๆ"  

"เอยก็หมดความอดทนกับพี่เหมือนกัน!! แม่งง! เราจะอดตายกันอยู่แล้วทำไมถึงได้เป็นแบบนี้นะพี่อิน"  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

สภาพน่าสมเพชของทั้งสามชีวิตทำให้ผมรู้สึกสะใจอย่างถึงที่สุด คนที่แย่งความสุขไปจากเกด คนที่เคยยิ้มหัวเราะ ออเซาะใส่กันในวันที่เกดเจ็บช้ำปางตายสุดท้ายแล้วพวกมันก็ได้รับผลกรรมของตัวเอง  

"ดูสิเกด คนที่มันทำให้น้องพี่ต้องตาย พวกมันก็ไม่ได้มีความสุขกันสักนิด"  

อิงเดือนทรุดตัวพิงซากเรือพร้อมกับลูกน้อยที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องราว ไหล่เล็กไหวสั่นเสียงสะอื้นดังขึ้นไกลๆแต่จากระยะที่ผมยืนอยู่อีกคนคงใกล้ขาดใจตาย ส่วนไอ้ตะวันฉาย ไอ้ผัวเฮงซวยยังคงยืนเคาะเรือไปพลางหัวเราะไปพลาง สภาพแบบนี้หากผมจับคนในหมู่บ้านตรวจปัสสวะมันคงจะเป็นคนแรกที่ได้เข้าซังเต  

เหตุการณ์ในค่ำคืนนี้ทำให้ผมมีความสุขจนอดยิ้มไม่ได้ รอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวเสียแล้วสิ ผมไม่อยากเห็นใครตายหรอกครับ เพราะการได้เห็นพวกมันอยู่อย่างทรมานมันสนุกกว่าการปลิดลมหายใจที่ไร้ค่าพวกนั้น  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"พอศอสองพันห้าร้อยหกสอง ผู้ใหญ่กันต์ตีกลองประชุม ชาวบ้านต่างมาชุมนุม ชุมนุมที่บ้านผู้ใหญ่กันต์ เย้ว เอ้า เย้ว เย้ว~  

"อารมณ์ดีแต่เช้าเลย ออย"  

"คริคริ~ ได้เจอผู้ใหญ่แต่เช้าแล้วมันจิตใจผ่องใสจ้าาา"  

"อ๋าาา ได้เจอออยก็ดีแล้ว ผมมีเรื่องอยากรบกวนออยหน่อยน่ะครับ"  

"จ๊ะ? ผู้ใหญ่อยากได้อะไรบอกออยเลยจ๊ะ"  

"ผมอยากได้แม่บ้านน่ะ"  

"แม่บ้าน"  

"ครับ พอจะมีใครที่อยากแนะนำไหม"  

"ก็มีนะจ๊ะ"  

"ใครครับ!!"  

"ออยนี่ไง" ดี๊ด๊า~~  

"โธ่ อย่าแกล้งกันสิ ผมอยากได้แม่บ้านที่สามารถพักกับผมได้ด้วย หลังจากนี้คงจะมีแขกมาเยี่ยมชมหมู่บ้าน รวมไปถึงภาคส่วนต่างไปที่ผมจะต้องหารือร่วมกันแก้ไขปัญหาต่างๆของหมู่บ้านเรา ผมไม่อยากให้ออยถูกใครเพ่งเล็งเพราะผม"  

"ผู้ใหญ่หมายถึงว่ากลัวจะมีเรื่องบัดสีใช่ไหมจ๊ะ"  

"เอ่อ …."  

"ต๊ายยย เขินน่าเอ็นดูเหมือนไอ้ซีนเล้ย"  

ท่าทางเก้อเขินแล้วเกาแก้มหลบสายตา อัมนิภาเห็นจนชินตาเลยก็ว่าได้เวลาพาอันซีนไปเดินเล่นในเมือง ตัวเล็กเท่านี้ พูดก็ไม่รู้เรื่อง แต่เวลาถูกสาวๆหยอกเอิน เจ้าเด็กแสบม้าเหินต้องเกาแก้มโชว์ร่ำไป  

"อย่าว่าผมสอดรู้สอดเห็นเลยนะ แต่เมื่อคืนผมเห็นแม่อันซีนทะเลาะกับผู้ชายหน้าบ้าน"  

"อ๋อ ไอ้พี่อินไงล่ะจ๊ะผู้ใหญ่"  

"เขาพูดประมาณว่ากำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน ผมเองก็กำลังหาแม่บ้าน ออยพอจะช่วยพูดให้ได้ไหม"  

"แต่มันมีลูกติดนะผู้ใหญ่"  

"พ่อเขาคงเลี้ยงได้นะครับ"  

"พ่อ? พ่อไอ้ซีนน่ะรึ'  

"ครับ ผู้ชายคนนั้น…"  

"เอ้ยย!! นั่นพี่อิน พะ …."  

ป๊อง ป๊อง ป๊อง  

"เอาล่ะนะทุกคน มาแล้วก็เงียบๆหน่อย"  

"ปั๊ดโธ่โว้ย ลุงนี่ขัดจริงๆ"  

"ไปๆๆๆ เอ็งน่ะไปนั่งตรงนู้น เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้"  

"ชิ!! หนูกำลังคุยธุระต่างหาก ผู้ใหญ่จ๊ะ เรื่องเอยน่ะเอาเป็นว่าออยจะลองถามดูให้ แต่คงบังคับอะไรมันไม่ได้นะจ๊ะ"  

"ครับ ผมเข้าใจ ขอบคุณล่วงหน้านะออย"  

"จ๊ะ"  

.. 

.. 

.. 

หลังจากคุยธุระกับออย ผมก็ขึ้นกล่าวทักทายกับชาวบ้านทั้งคนที่รู้จักแล้วและคนที่ยังไม่รู้ว่าผมคือใคร ที่น่าสังเกตคือหมู่บ้านเพลินทะเลแห่งนี้ยังมีทรัพยากรธรรมชาติที่สมบูรณ์ แต่คนที่อยู่อาศัยกลับมีเพียง2กลุ่ม คือคนแก่และเด็กซึ่งไม่มีพลังมากพอจะผลักดันให้หมู่บ้านเป็นที่รู้จัก วัยทำงานรุ่นๆมีส่วนน้อยที่พอจะเห็นคือ ออย เอย อิน และอีก3-4คน 

วิสัยทัศน์บางส่วนถูกนำมาเผยแพร่ผ่านสื่อความรู้ทั้งเอกสารที่ให้กลับไปอ่านเอง และที่แปะอยู่บนบอร์ดซึ่งผมตั้งใจจะนำไปติดไว้ที่หน้าบ้านเพื่อที่ทุกคนจะได้มีแหล่งความรู้ เพราะความต้องการของชาวบ้านคือการได้ลืมตาอ้าปาก การมีความชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่นั่นคือความต้องการที่ส่วนทางกันในทางปฏิบัติ  

ผมไม่รู้ว่าพวกเขาได้รับการปลูกฝังกันมาเช่นไร สวัสดิการที่ดีไม่ใช่เพียงแค่รอภาครัฐแบ่งจ่าย แต่คนที่ได้รับประโยชน์สมควรจะรู้ถึงความสำคัญและต้องนำสิ่งที่ได้มานำไปต่อยอดชีวิตได้  

แต่คนในหมู่บ้านเพลินทะเลไม่ใช่  

พวกเขาถามผมว่าทำงบขอหรือยัง สามารถกู้ทำมาหากินได้ไหม โครงอะไรบ้างที่เขาจะได้เงิน  

คำตอบของผมคือ หากคุณอยากได้เงิน คุณก็ต้องทำงาน  

"มีเรื่องอะไรที่อยากให้ผมรับไว้พิจารณาอีกไหมครับ"  

"..............."  

"ถ้าไม่มีวันนี้ก็ …"  

"มี!!"  

"หืมมม"  

"ไอ้อิน!! มาอะไรเอาป่านนี้"  

"น้องกูท้องไม่มีพ่อเพราะมันถูกข่มขืน"  

!!!!  

"พี่อิน!!"  

"พวกกู พวกกูต้องอยู่ที่ตึกผู้ป่วยอนาถา เอิ่กกก เด็กคนนี้ คนเนี๊ยะะ!! หลานกูเนี่ย ไม่มีใครมาเซ็นรับรอง"  

"พี่อินพอได้แล้ว"  

"นั่นสิ เมาก็นอนอยู่บ้านสิอินจะออกมาพล่ามให้เอยมันขายหน้าทำไม"  

"กูต้องพูด!!"  

"พี่อินน!! พอแล้วอย่าพูดอะไรอีกเลย"  

"มึงรูัอะไรไหมไอ้ผู้ใหญ่ ชีวิตน้องกู น้องแท้ๆของกูต้องจบลงเพราะคนเหี้ยๆคนหนึ่ง ฟุบบ!!"  

"อิน!!"  

"โว้ยยย ม่ายต้องงง ไม่ต้องมาจับ"  

ตะวันฉายยังคงพูดไปแม้เขาจะล้มลุกคุกคลานอยู่บนพื้นเพราะทรงตัวไม่ไหวอยู่หลายนาที แต่ก็ยังพาตัวเองไปถึงตัวรณพีร์ที่ยืนฟังความจริงด้วยสีหน้าเครียดจัด  

หมับ!!  

"ไอ้อิน!!"  

"ปล่อยเขา ผมไม่เป็นอะไร .. พูดต่อสิ ผมฟังคุณอยู่"  

"หึ หึหึ  ฮ่าาาๆๆๆ ผมฟังคุณอย่างนั้นเหรอ  เอยน้องรัก ได้ยินที่มันพูดม้ายยย งั้นมึงฟังดูนะ สิ่งเดียวที่กูต้องการ คืออนาคตของเอยที่กับสลายไปเพราะคนเหี้ยๆที่เกลียดกู เอาอนาคตเอยคืนมา!!!! จับมัน ลากตัวไอ้เหี้ยนั่นมาสิ กูอยากให้มันมาคุกเข่าขอโทษเอย!! มึงเป็นผู้ใหญ่บ้านใช่ไหม ช่วยกูได้ไหม ช่วยน้องกู"  

"พะ พี่อิน …."  

"ไอ้อินมึงเมามากแล้ว เมาจนพูดเพ้อเจ้อ ทำแบบนี้รังแต่จะทำให้เอยมันเสียใจ ลุงรู้ว่าเอ็งแค้น พวกเราทุกคนก็รักเอยแล้วลุงเองก็แค้นไม่ต่างกัน แต่มึงต้องมีสติ มองหน้าคุณกันต์ให้ชัดๆ เขามาเพื่อพัฒนาหมู่บ้านเรา เขาไม่ใช่คนที่ทำลายน้องมึง"  

"หุบปาก!"  

"วะ!! ไอ้นี่ มันชักจะมากไป ใครลากตัวไอ้อินมันออกไปทีดิ๊"  

ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่เดินอาดๆมาหิ้วปีกคนขี้เมา ตะวันฉายยังคงพ่นพล่ามทุกสิ่งที่กักเก็บไว้ในใจ และกว่าที่รณพีร์จะรู้ตัว อิงเดือน อัมนิภา และเด็กแสบอันซีนก็หายตัวไปเสียแล้ว  

รณพีร์ไม่ได้ถูกทำร้าย แม้แต่รอยขีดข่วนยังไม่มีให้เห็น แต่ใบหน้าของเขาชาวาบราวกับถูกตบฉาดใหญ่ อิงเดือนที่ร้องไห้ขอชีวิต เพียรถามเขาตลอดห้าวันถึงความฺผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ภาพร่างบางในวันนั้นที่เขาเคยคิดสะใจ วันนี้กลับรู้สึกร้าวรานยามนึกถึง  

อิงเดือนไม่มีความผิด เป็นเพียงผู้ถูกกระทำในเกมโกงที่น่าสงสารจับหัวใจ นอกจากจะสร้างบาดแผลใหญ่ รณพีร์ยังพันผูกชีวิตอิงเดือนไว้ด้วยพันธนาการที่ชื่อ "อันซีน"  

 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

--------------------------- 

ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ ชอบ ไม่ชอบ แนะนำ ติ-ชมได้เสมอ งงตรงไหน อยากให้ขยายความส่วนไหนบอกหอมได้เลยนะคะ  

เจอกันตอนหน้าจ้าาา  

ความคิดเห็น