facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 1-9 จุดจบของผม

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-9 จุดจบของผม

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-9 จุดจบของผม
แบบอักษร

โนอึลพยายามปลอบใจตัวเองขณะยืนอยู่ตรงหน้ากระจกเต็มตัว ภาพในกระจกสะท้อนใบหน้าของผู้ชายที่เหมือนใกล้ตาย ใบหน้าขาวซีด รวมถึงริมฝีปากก็ซีดจนเป็นสีม่วง โนอึลกัดริมฝีปากเพราะภาพนี้มันไม่เหมาะกับฤดูร้อนที่เต็มไปด้วยความร้อนเหนียวเหนอะเลย จากนั้นก็ถอดกระเป๋าที่สะพายอยู่กับถุงเท้าออกก่อนด้วยมือที่สั่นเทา เฮ้อ.. ลมหายใจของเขาติดขัดกับการถอดของสองอย่างนี้ลงบนพื้น  

เขาชะงักมือขณะถอดเสื้อเชิ้ตเพราะลมหายใจติดขัด 

“ดูเหมือนจะยังไม่ได้เตรียมความพร้อมมาสินะ” 

โนอึลหันหน้าไปทางเสียงหัวเราะที่ไหลเข้ามาในหู จินฮึนก้าวมายืนอยู่ข้างๆ และวางแก้วเหล้าในมือไว้บนชั้นวางข้างๆ กระจก  

“ถ้าใส่เสื้อปิดหมดแบบนี้ ฉันก็มองไม่เห็นน่ะสิ” 

จินฮึนตบไหล่คนยังไม่ได้เตรียมใจอยู่สองที โนอึลกัดริมฝีปากอีกครั้งกับการกระทำเหมือนให้กำลังใจ ราวกับจะบอกว่าสู้ๆ ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตลายตารางหมากรุกสีงาช้าแล้ววางมันไว้ที่ปลายเท้า ภายใต้เสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นขนแขนที่ลุกชัน จินฮึนหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเข้าไปหนึ่งอึก โนอึลมองสายตาเย็นชาของอีกฝ่ายผ่านกระจก เขามองไม่เห็นความสนุกหรือความตื่นเต้นอะไรเลย ภายในดวงตาสีดำเหมือนกลางคืนอันมืดสนิทไม่มีความรู้สึกอะไรอยู่เลย ต่างจากคนมากมายที่เขาเคยเจอมาจนถึงตอนนี้ โนอึลลดมือลงเพราะสายตานิ่งเฉยต่างกับริมฝีปากที่กำลังฉีกยิ้มเหมือนติดเป็นนิสัย เขาดึงเสื้อยืดขึ้นและถอดมันวางมันไว้ข้างล่าง ร่างกายท่อนบนของเขาถูกเผยอย่างหมดเปลือกต่อหน้าคนที่ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว และตอนนี้ก็ถึงเวลาต้องถอดกางเกง  

มือที่ปลดตะขอกางเกงนั้นสั่นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในที่สุดมันก็ถูกปลดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงตัวล็อคกระแทกกัน เขารูดซิปและดึงกางเกงลงด้วยแรงน้อยนิดจนเหลือเพียงชั้นในเป็นอย่างสุดท้าย ถึงแม้จะเคยไม่ใส่อะไรเลยบ่อยๆ แต่ก็น่าขำที่การถอดกางเกงในมันยากที่สุดสำหรับโนอึล เขาหลับตาปี๋เพราะสายตาที่มองเหมือนเขาเป็นสินค้าหรือเครื่องจักร จากนั้นก็ถอดชั้นในอย่างรวดเร็วต่างจากตอนถอดเสื้อและวางมันลงข้างล่างเหมือนเดิม 

“อืม” 

มือใหญ่แตะลงมาบนไหล่ของเขาอีกครั้งพร้อมกับเสียงฮึมฮัมในลำคอ ร่างกายของโนอึลสั่นเพราะความเย็นบนไหล่เปลือยเปล่า และค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อมือที่จับไหล่เลื่อนไปสัมผัสกระดูกที่นูนขึ้นมาช้าๆ ในกระจกเขามองเห็นจินฮึนกำลังพิจารณาร่างกายของผู้ชายคนนึงพร้อมเอียงแก้วในมือขึ้นดื่ม แววตานิ่งเฉยเหมือนมีความไม่พอใจฉายขึ้นมาแวบๆ ไม่ถูกใจยิ่งกว่าที่คิดหรือเปล่านะ... พอเอาเข้าจริงๆ โนอึลก็กระวนกระวายและสำลักลมหายใจ  

“อึก” 

เขาสั่นเพราะความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณจากสายตาไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงของจินฮึน ทันทีที่ความกังวลว่าตัวเองจะตายไหมพุ่งขึ้นมา มือที่สัมผัสอยู่บริเวณไหล่ก็จับเข้าที่คางของเขาอย่างกะทันหัน 

“จะต้องซ่อมอีกเยอะเลยนะเนี่ย” 

แล้วอีกฝ่ายก็ละมือออก จินฮึนวางแก้วเหล้าลงบนชั้นวางอีกครั้งเพื่อจับไหล่ผอมแห้งของโนอึลด้วยมือทั้งสองข้าง ขณะพูดคำที่เขาไม่เข้าใจความหมาย ในกระจกสะท้อนภาพของจินฮึนที่ตัวสูงกว่าเขาอยู่ประมาณหนึ่งคืบยืนบังอยู่ด้านหน้า  

“อะไรก็ตามที่ฉันต้องการ มันต้องถูกปรับให้เข้ากับฉัน” 

มือของจินฮึนเลื่อนจากไหล่โนอึลต่ำลงไปอีกนิด  

“ทั้งบ้าน เสื้อผ้า กัญชา” 

หลังจากลูบแขนเรียบเนียนก็มาจับเข้าที่เอวของโนอึล ลูบไล้รอบเอวคอดและยิ้มกว้างขณะมองโนอึลกลั้นลมหายใจ 

“แล้วก็คน” 

จินฮึนนวดคลึงเอวของโนอึลที่มีรูปร่างค่อนข้างบางเมื่อเทียบกับผู้ชายทั่วไป และเมื่อมือที่แตะอยู่บริเวณกระดูกเชิงกรานเลื่อนลงมาอีก เรี่ยวแรงในตัวของโนอึลก็หายไปพร้อมกับลมหายใจ จินฮึนช้อนสายตาที่เคยจ้องสะโพกและเอวของโนอึลขึ้นมา จากนั้นก็หัวเราะหึๆ กับท่าทางการกัดริมฝีปากพยายามกลั้นความอับอาย ปลายนิ้วลากไปตามขอบเอวอย่างช้าๆ  

“อื้อ” 

“ฉันยังทันไม่รู้อดีตของนายดีเลย แต่ดูเหมือนจะไวต่อการกระตุ้นไม่เลวเลยนะ” 

แม้จะหยอกเพียงเล็กน้อย แต่ทั้งตัวของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง การหดตัวเล็กๆ เหมือนเขินอายสัมผัสได้ว่ามีอะไรไม่ฃอบมาพากล จินฮึนพูดนิ่งๆ เพราะโนอึลถอยเอวหนีปลายนิ้ว ก่อนจะเปลี่ยนไปลูบก้นงอนๆ ใต้เอวที่เนียนนุ่มช้าๆ ชายหนุ่มมองท่าทางของโนอึลที่สั่นน้อยๆ แล้วจุ่มมืออีกข้างลงไปในแก้วเหล้าและคนมัน จนของเหลวสีทองเข้มกระเพื่อมหนัก จากนั้นจินฮึนก็ดึงมือที่เคยจุ่มลงในแก้วเหล้าออกมา ขณะที่โนอึลกัดริมฝีปากเอาไว้แน่นเหมือนไม่อยากให้อภัยปากของตัวเองที่ดันหลุดเสียงครางออกมา 

“ฉันชอบผิวขาวๆ ยังไงก็ขอให้รักษาสีผิวตอนนี้เอาไว้ แล้วอย่าคิดจะทำให้ผิวไหม้โดยไม่เกิดประโยชน์ ก็จะดี” 

ผิวพรรณแต่เดิมของโนอึลค่อนข้างขาวอยู่แล้ว ดังนั้นถ้ามันแดงขึ้นมาเพียงนิดเดียวก็จะมองเห็นได้ชัด โนอึลพยักหน้าให้โดยไม่มีคำตอบเพราะจินฮึนลูบไล้ก้นเนียนนุ่มกับกระดูกเชิงกรานที่แข็งแรงของเขาอยู่ เขาไม่สามารถเปิดปากได้ เพราะกลัวว่าทันที่เปิดปากเสียงครวญครางจะเล็ดลอดออกมา  

“ถึงแม้ว่าฉันจะชอบมาก แต่นายก็ต้องตอบคำถามด้วย” 

“ฮึก!” 

จินฮึนฟาดมือลงมาบนก้นของโนอึลขณะพูดเหมือนต่อว่าเด็กที่ทำตัวไม่มีมารยาท มันไม่เจ็บหรือแสบมากเท่าไหร่นัก แต่แค่ทำให้ตกใจมากจนปากที่พยายามปิดสนิทอยู่เปิดอ้า โนอึลเบิกตากว้างเมื่อถูกจินฮึนตีลงมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความงงงวยและร้อนผ่าวจนเป็นสีแดงสะท้อนอยู่ในกระจก 

“ตอบ” 

“ฮะ....ครับ ครับ” 

“ดี คำตอบต้องออกมาจากปาก ยิ่งยาวก็ยิ่งดี” 

มือเย็นๆ ลูบก้นช้าๆ เหมือนกับพึงพอใจในคำตอบ โนอึลยืดคำตอบรับที่สั้นมากๆ อย่างคำว่าครับ ให้ยาวขึ้นเพราะการขยับมือที่เชื่องช้าของอีกฝ่ายและก้มหลังลงไปเล็กน้อย ขาของโนอึลที่ยืนอยู่บนพื้นสั่นระริก เมื่อมือของจินฮึนที่ลูบไล้บริเวณก้นค่อยๆ กดลงมาภายในช่องทาง นิ้วเท้าเขางอจิกพื้น โนอึลแทบไม่สามารถทรงตัวอยู่เฉยๆ ได้ ความเย็นนั้นทำให้เขาสั่นเพราะสัมผัสถึงสิ่งที่แทรกเข้าไปในช่องทางที่ซ่อนความอบอุ่นที่สุดในร่างกายไว้ 

“นายควรจะทำเลเซอร์นะ ต่อไปก็อย่าทำให้ร่างกายมีแผลเด็ดขาดล่ะ รักษาความสะอาดเรียบร้อยนี้ไว้นะ” 

“ครับ... อึก!” 

นิ้วเย็นๆ เข้าไปในช่องทางที่รวมความมืดมิดและชื้นอุ่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เอวโนอึลสั่นหนักกับความเย็นที่ไม่ถูกเวลาและความตกใจที่มากกว่าตอนถูกตีก้นมาก นิ้วกลางของจินฮึนที่เคยจุ่มลงไปในแก้วเหล้านแทรกตัวเข้าไปข้างในร่างกายของโนอึลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มมองเอวของโนอึลที่สั่นเทาขณะพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ก่อนจะครางในลำคอเรียบๆ แล้วขูดผนังด้านในที่หดตัวเบาๆ  

“ควรจะลดน้ำหนักด้วย แต่ไม่ต้องมากนะ อืม... สักสองกิโลฯ น่าจะกำลังดี” 

“ฮา อ๊ะ คะ ครับ... อึ่ก!” 

“ไม่เลวนะเนี่ย” 

เหมือนแผนกคิวซีกำลังตรวจสอบสินค้าอยู่ 

โนอึลงอตัวลงไปครึ่งหนึ่งเพราะนิ้วของจินฮึนเข้ามาไม่หยุดและแทงเข้ามาจนถึงส่วนที่ลึกที่สุด เท่านั้นยังไม่พอยังกระตุ้นผนังด้านในของเขาอีกด้วย คนตัวเล็กตอบรับอย่างยากลำบากตามคำสั่งของอีกฝ่ายและพยักหน้าอย่างรุนแรง เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องพยักหน้า แต่ก็ตอบว่าครับซ้ำไปซ้ำมาอยู่เรื่อยๆ 

“ฮึ... อื้อ!” 

นิ้วที่แทงเข้าไปในช่องทางเปียกชื้นเพิ่มขึ้นจากหนึ่งเป็นสองและรุนแรงมากขึ้น 

นิ้วมือที่ถูกล้างด้วยเหล้าดีกรีแรงสอดใส่เข้าไปอย่างเร้าร้อนพอๆ กับดีกรีของมัน โนอึลทนไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นมาจับกระจกจากนิ้วที่กระแทกเข้ามาไม่หยุด ซึ่งขอบเหล็กสีเงินที่ล้อมรอบกระจกอยู่ก็เย็นมากๆ เพราะลมจากเครื่องปรับอากาศ จนนิ้วของโนอึลเย็นไปหมดแทบแข็ง 

“แค่ข้างหลังแบบนี้ ก็จะเสร็จแล้วสินะ” 

ทุกๆ ครั้งที่กระแทกนิ้วเข้าไปก็จะได้ยินเสียงเฉอะแฉะลามกดังออกมา โนอึลมองต่ำเพราะเสียงนั้น จินฮึนมองโนอึลที่ตอบว่าครับ ครับ เหมือนเครื่องจักรแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะหัวเราะออกมา 

“ใส่เข้าไปดีไหม หื้ม หรือจะให้กระแทก” 

เสียงของจินฮึนเต็มไปด้วยการหยอกล้อ โนอึลพยักหน้าอย่างแรงกับคำพูดใจดีของจินฮึนที่เหมือนบอกว่าจะซื้อของเล่นให้ เขารู้ว่าคำศัพท์ง่ายๆ ที่ไม่ดีพวกนั้นน่ะ หมายความว่าอะไร อย่างมากที่สุดมันก็เป็นแค่นิ้วมือ แต่กลับทำให้ทั้งร่างร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่ใช่เหล้าธรรมดาเหรอ สมองที่อัดแน่นด้วยความตื่นเต้นท้วมท้นก็คิดอะไรไม่ออกเลย ที่ทำได้ก็มีแค่ความคิดว่าอยากให้อีกฝ่ายสอดใส่และกระแทกเข้ามาอย่างที่พูด มันก็คงจะดีทีเดียว 

“ครับ ฮึก! ครับ... ครับ อื้อ... ครับ!” 

คำตอบขาดห้วงผสมระหว่างเสียงครางชื้นแฉะ จากนั้นนิ้วมือก็เพิ่มจากสองนิ้ว เป็นสามนิ้ว ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาก็คงจะปลดปล่อยได้เพียงเพราะนิ้วมือเพียงเท่านั้น ขาทั้งสองข้างของโนอึลก็สั่นเทา ท่าทางเขาจะปลดปล่อยกับนิ้วมือตามที่จินฮึนพูดจริงๆ  

โนอึลที่จับกระจกอยู่สั่นอย่างเห็นได้ชัดและขาก็สั่นระริก โนอึลพยักหน้าเหมือนกับขอร้องให้อีกฝ่ายทำอะไรสักอย่าง พร้อมกับตอบครับๆ ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนกับวิทยุเสีย  

นิ้วของจินฮึนสอดใส่เข้ามาในช่องทางด้านหลังและกระแทกเข้าปักจนสุดโคน สักพักก็หมุนนิ้วเหมือนกับวาดเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ในที่สุดขาของโนอึลก็พับลงเพราะความเร่าร้อนนั้น เขาไม่สามารถทนได้ แต่มันยังขาดอีกนิดหน่อยถ้าหากจะปลดปล่อยออกมา นิ้วที่สอดเข้ามาอย่างไร้มารยาทถูกถอนออกไป จนของเหลวเหนียวข้นจากปลายนิ้วหยดลงข้างๆ ตัวโนอึล โนอึลทรุดฮวบเหมือนไร้สติและหอบแฮ่กๆ ด้วยใบหน้ามึนงง จากนั้นจินฮึนก็หยิบกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ท่ามกลางบุหรี่ธรรมดาๆ เขาดึงมวนที่ยาวและบางกว่าขึ้นมาคาบไว้ ก่อนจะจุดไฟที่ปลายของบุหรี่แท่งบางและหลับตาลง 

“ฮ่า...” 

โนอึลเริ่มตั้งสติอย่างช้าๆ เพราะเสียงที่ได้ยินและเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ จินฮึนเองก็กำลังลืมตาขึ้นมาเช่นกัน เขามองเห็นดวงตาทั้งสองข้างสั่นไหวท่ามกลางควันเบาบางผสมระหว่างความขมและความหวาน มุมปากของจินฮึนยกขึ้นอย่างอ่อนแรง 

“ดูเหมือนจะอยากให้ฉันกระแทกเข้าไปนะ” 

มันทั้งเหนียวเหนอะหนะ แล้วก็แฉะ โนอึลรู้สึกว่าน้ำเสียงของจินฮึนทุ้มต่ำและเนิบนาบมากต่างจากก่อนหน้านี้ ช่วงเวลานั้นกัญชาที่อีกฝ่ายสูบอยู่ก็เข้าไปในปากที่อ้าออกเล็กน้อย จนโนอึลรู้ว่าสิ่งที่คนข้างๆ สูบอยู่ไม่ใช่กัญชาคุณภาพต่ำ โนอึลปิดปากอย่างช้าๆ เพราะกัญชาที่เข้ามาในปาก จากนั้นก็สูดควันของกัญชาในปากเข้าไปอึกใหญ่เหมือนที่จินฮึนทำ เขาสูดมันเข้าไปเต็มปอดและหลับตาลง จินฮึนหัวเราะต่ำๆ เหมือนโกยลมออกมาจากข้างในขณะที่หยิบกัญชาที่คาบอยู่ออกมา โนอึลลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เพราะเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย และมองเห็นกางเกงของจินฮึนด้วยสายตาพร่ามัว  

“ฮ่า...” 

เขาพ่นควันออกมายาวๆ เพราะความสุขสมที่รุนแรงและปล่อยเสียงครางแผ่วเบาเหมือนลมหายใจ โนอึลไร้สติอีกครั้ง เพราะจินตนาการแตกกระจายขาวโพลนตามด้วยเสียงหัวเราะแปลกๆ เพราะกัญชาที่ตัวเองไม่ได้สูบนานแล้ว 

โนอึลตอบรับไปแบบสั้นๆ พร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา เขารู้สึกถึงมือเย็นๆ ที่แตะลงบนหัวขณะที่ปลดตะขอกางเกงของจินฮึนออก 

ความคิดเห็น