facebook-icon

ความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกันผูกพวกเขาเอาไว้ ชื่อเสียงกับความแค้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักในรูปแบบไหนกันนะ...?

ตอนที่ 1-3 จุดจบของผม

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-3 จุดจบของผม

คำค้น : Hate or Glory ฝันแลกรัก นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 14:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-3 จุดจบของผม
แบบอักษร

โนอึลตะโกนส่งเสียง ใครก็ได้ ช่วยพาเขาออกไปจากสถานการณ์นี้ที เขาใช้เวลาถึงสองปีในการหลุดออกจากวงโคจรชีวิตบ้าๆ ของการเป็นทาส ไม่สิ อาจจะสั้นกว่านั้นนิดหน่อย ช่วงเวลานั้นมันลำบากมาก ตอนนี้เขามีชีวิตที่เป็นปกติสุขสนุกสนาน ทว่าในเวลานี้ดวงตากลับมืดสนิทกับความมึนงงเหมือนตกลงไปในสถานการณ์อันตรายอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็กรีดร้องให้ใครสักคนที่มีสติและเดินมาทางนี้ช่วยชีวิต 

เสียงดนตรีดังอึกทึกครึมโครม ดังมากขึ้นกว่าเดิมอีกนิดจนเสียงร้องของโนอึลถูกกลืนหายไป การลากอย่างหยาบกระด้างราวกับจะกระชากให้ขาด เสียงหัวเราะกับเสียงครวญครางมากมายผสมปนเปท่ามกลางเสียงดนตรีน่าหนวกหู เสียงกรีดร้องอันน่ากลัวของโนอึลดังโดดออกมาก็จริง แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย พวกเขาอยู่กับเซ็กซ์ที่รุนแรงพลางหัวเราะคิกคักขณะมองโนอึล 

ตึก 

โนอึลโดนลากราวกับเป็นขยะ ก่อนจะถูกโยนไปที่ไหนสักที่ด้วยมือหยาบกร้านของชายหนุ่มและกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างจนต้องส่งเสียงร้อง อัก ออกมาอัตโนมัติ ตากับปากของอ้ากว้างอย่างเต็มที่กับความเจ็บปวดในชั่วขณะ ขณะยกมือคลำแผ่นหลังของตัวเอง เขาก็เห็นสองคนนั้นกำลังหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า เมื่อมองเห็นยาเม็ดสีขาวภายใต้แสงไฟอ่อนๆ โรฮิปนอล[1] โนอึลก็กรีดร้องเสียงดังขึ้นกับรูปร่างอันคุ้นเคย เท้าของเขาขยับไปมาแม้จะรู้ว่าไม่มีทางหนีอีกต่อไป 

“อ่า... ทำไมดูชอบขนาดนี้ล่ะ” 

“บ้าน่า” 

ผู้ชายคนที่หยิบยาออกมาถอนหายใจเฮือกใหญ่และค่อยๆ เข้ามาใกล้โนอึลที่ตกอยู่ในความหวาดกลัว โนอึลส่งเสียงกรีดร้องไม่หยุด แต่นอกจากกรีดร้องกับความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในหัวแล้ว เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก  

ภายในสถานที่กว้างใหญ่มีเข็มฉีดยาใช้แล้วทิ้ง แก้วเหล้า ขวดเหล้าและอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ โนอึลไม่สามารถทำอะไรได้เลยกับพื้นที่ที่ถูกเตรียมมาสำหรับความเพลิดเพลินกับเหล้าและยา เขารู้ดีจากประสบการณ์และการสังเกตว่าพอกินอย่าเข้าไปแล้วมันจะเป็นยังไง คิดจะเสี่ยงชีวิตหรือไม่ก็หนี เพราะถ้าไม่อย่างนั้น นอกจากยอมแพ้ในชีวิตแล้วก็จะไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้ ฟันของเขากระทบกันดังกึกๆ กับความทรงจำที่ตราตรึงอยู่ในหัวและร่างกาย  

อีกก้าวหนึ่ง 

ยาในมือของชายหนุ่มค่อยๆ ใกล้เข้ามารวมถึงตัวของผู้ชายคนนั้นด้วย โนอึลยกมือพร้อมกับเตะเท้าไปทางคนที่ก้าวเข้ามาใกล้เพื่อบอกว่าอย่าเข้ามา อีกฝ่ายจับท้องของตัวเองแล้วหัวเราะอย่างแรงกับท่าทางน่าเวทนาของโนอึล 

โนอึลน้ำตาไหลอย่างไม่รู้ตัวและสั่นไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดเผือกส่องสว่างอย่างงดงามภายใต้แสงไฟสลัวๆ ภาพน้ำตาใสๆ ไหลพลั่กๆ บนใบหน้าซีดเผือกใต้เส้นผมสีดำสนิทดูเซ็กซี่มาก จนผู้ชายที่ไม่เคยเจอคนอย่างโนอึลมาก่อนต้องจัดการกับกางเกงที่ตัวเองใส่อยู่อย่างเร่งรีบ 

“เฮ้ย เอาจริงเหรอวะ” 

“แม่งเอ๊ย ก็ทำหน้าแบบนั้นแล้วจะไม่ทำได้ยังไงล่ะ”  

ระหว่างยังปลดตัวล็อกกางเกงออกไม่หมด คำสถบก็ดังแทรกจากปากของชายหนุ่ม มือที่สั่นเพราะฤทธิ์เหล้าและยาไม่สามารถทำหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่เมื่อแกะตัวล็อคออกหมด ยาเม็ดที่เคยอยู่ในมือของอีกฝ่ายก็ตกลงพื้นไปสองสามเม็ด  

“โอ้โห เอาจริงเอาจังน่าดู” 

ชายหนุ่มยื่นมือมาทางโนอึลและจับใบหน้าเปื้อนน้ำตาราวกับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแม้แต่คำพูดชวนโมโหตรงหน้า ภายในดวงตาโนอึลแฝงคำด่าทอรุนแรงกับความหวาดกลัว เขาหุบปากและกัดอยากแน่นสนิทเมื่อถูกอีกฝ่ายยัดยาในมือใส่ปากเขาตามอำเภอใจ 

“ว้าว นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่ได้...” 

“พวกลูกหมานี่ทำอะไรกัน” 

ก่อนน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจะจบลง น้ำเสียงคมกริบราวกับใบมีดก็ตัดคำของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างกะทันหัน  

“ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องฉัน ฮะ? ใครก็ได้ช่วยตอบหน่อยซิ” 

เมื่อเสียงน่าขนลุกจบลง มือที่จับหน้าเขาอยู่ก็ตกลงไปพร้อมๆ กัน มือใหญ่ออกห่าง ร่างกายน่าเกลียดที่เคยขวางตาก็เลี่ยงออกไป ดวงตาเปรอะเปื้อนน้ำตาของโนอึลมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงประตูทางเข้าห้องนี้อยู่ ผู้ชายคนนี้แต่งตัวด้วยสูทครบชุดต่างกับคนหลายๆ คนที่ไม่ใส่อะไรเลย อีกฝ่ายสวมสูทสีดำทั้งตัวพลางคาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วขมวดคิ้ว 

“หน้าแบบนี้ เคยเห็นที่ไหนกันนะ” 

ฟู่ ควันสีขาวลอยออกมาจากปากชายหนุ่ม สายตาชุ่มน้ำตากับสายตาของชายในชุดสูทประสานกัน และขณะนั้นโนอึลก็ลดมือลงพร้อมกับเบิกตากว้างอย่างไม่รู้ตัว 

 

* * * 

 

ภายในคฤหาสน์คล้ายภาพวาดในย่านชองดัม มีสมาชิกครอบครัวทั้งหมดห้าคน และทุกคนล้วนมีภาพลักษณ์ภายนอกและบรรยากาศอันเป็นอักลักษณ์เฉพาะบุคคล 

“โนอึล ตั้งแต่วันนี้เราจะมาอยู่ที่นี่กันนะ” 

“ที่นี่เหรอฮะ” 

ถึงจะไม่สูงถึงขนาดคอนโด แต่ตัวบ้านก็มีรั้วสูงพอสมควรจนมองอะไรข้างในไม่เห็นเลย โนอึลรู้ความจริงว่าภายในบ้านกว้างๆ หลังนั้นมีคนอาศัยอยู่ห้าคน และถึงแม้จะมีคนอยู่เพียงแค่ห้าคน แต่ก็มีจำนวนคนรับใช้มากกว่าถึงสองสามเท่า  

และชินอู พ่อของโนอึล ก็เป็นหนึ่งในบรรดาคนสองสามเท่านั้น 

ทั้งหมดที่ชินอูมีก็คือใบหน้าอ่อนน้อมจนสามารถซื้อใจคนอื่นได้ กับความสามารถในการขับรถที่สั่งสมมาด้วยประการณ์ทำงานเป็นคนขับรถมานาน เขาไม่ได้เรียนเก่งหรือมีความสามารถอะไรพิเศษเลย ดังนั้นเขาจึงต้องหย่ากับภรรยาที่ไม่สามารถทนใช้ชีวิตยากลำบากได้ และพาลูกชายอย่างโนอึลออกมาจากบ้านด้วยกันตามความต้องการของเธอ 

โนอึลที่เคยอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินแคบๆ เต็มไปด้วยรากับแมลงเงยหน้ามองสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน ซึ่งกำลังจะกลายเป็นที่อยู่ใหม่ของตัวเองด้วยดวงตากลมโต บ้านพักของคนรับใช้ประจำอยู่แยกออกมาจากตัวบ้านที่เหมือนกับภาพวาดเล็กน้อย มีคนหลายคนอาศัยอยู่ เช่นคุณป้าที่ให้คุกกี้อร่อยๆ กับคุณลุงที่คอยดูแลลูกหมาแสนน่ารัก โนอึลชอบบ้านเล็กๆ ที่เหมือนกับหมู่บ้านภายในตัวบ้านอีกทีของย่านชองดัมที่ต้อนรับเขาเป็นอย่างดีมากๆ 

 

* * * 

 

“จะ จินฮึน!” 

“ฉันรู้ชื่อตัวเองดี จะให้ตอบอะไรอีก” 

น่าหงุดหงิดจริงๆ จินฮึน ชายหนุ่มที่กำลังพิงประตูทางเข้าอยู่ปลดกระดุมเสื้อสูทแล้วเดินเข้าห้องมา จากนั้นก็ถอดเนคไทด์ตามทันทีและยัดมันลงไปในกระเป๋าเสื้อกั๊ก ควันสีขาวจากปากเขาลอยค้างอยู่รอบๆ ตัวราวกับหมอก และความน่าเชื่อถือก็ดูเหมือนจะพรั่งพรูออกมาด้วย  

โนอึลมองหน้าผู้ชายที่ยืนใกล้ๆ ตัวเองกับใบหน้าของจินฮึนสลับกันไปมา 

“เอ่อ นี่น่ะ... เพราะหน้าตามันใช้ได้ ฉันก็เลย.....” 

“แล้วสมควรทำพฤติกรรมไม่เหมาะสมอย่างการเข้ามาในห้องฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตดื้อๆ แบบนี้เหรอ ดังนั้นสิ่งที่นายไม่มีนั่นแหละ คือปัญหา” 

บุหรี่ที่อยู่ในมือจินฮึนร่วงลงบนพื้นหินอ่อนสีดำ ใบหน้าของคนตรงหน้าโนอึลเหยเกทันทีกับคำว่า ‘ไม่มี’ ที่ออกมาจากปากของอีกฝ่าย 

“ตอนนี้ฉันอารมณ์ฉันโคตรไม่ดี นายก็เลยจะมาช่วยระงับมันงั้นเหรอ” 

รองเท้าหนังสีดำราคาแพงเหยียบบุหรี่ที่ตกลงพื้นอย่างแรง สิ่งสกปรกภายในกระดาษกรองบุหรี่ก็ทะลักออกมาเลอะเทอะใต้รองเท้า สายตาของโนอึลละจากใบหน้าของจินฮึนมามองที่รองเท้าที่อีกฝ่ายใส่อยู่ 

“นาย อยู่ตรงนั้นแหละ” 

ปลายนิ้วที่เคยคีบบุหรี่ชี้มาตรงหน้าโนอึล โนอึลนึกว่าเลือดในตัวจะแห้งเพราะปลายนิ้วของอีกฝ่ายซะแล้ว จากนั้นก็รับรู้ว่าจินฮึนจำเขาไม่ได้  

 

* * * 

 

คังจินฮึน เจ้าของชื่อที่มีเอกลักษณ์นิดหน่อย เป็นผู้ชายตรงไปตรงมามากๆ 

ดังนั้นจินฮึนวัยสิบสี่ในสายตาของเด็กวัยหกขวบอย่างโนอึล ก็เลยดูน่าหวาดกลัวนิดหน่อย ทุกๆ ครั้งที่เจอ อีกฝ่ายจะสวมเสื้อนักเรียนสีน้ำตาลเข้มเสมอและมีบรรยากาศเฉพาะตัวที่แผ่ออกมาจากรูปลักษณ์ภายนอก ทั้งที่เป็นเพียงเด็กนักเรียนมัธยมต้น ดังนั้นก็เลยดูเป็นคนน่ากลัวสำหรับโนอึล  

จินฮึนตัวสูงกว่าจินฮยอนที่อายุมากกว่าถึงสองปี และมักจะยืนอยู่ข้างหลังจินฮยอนพี่ชายตัวเองหนึ่งก้าว คอยสำรวจรอบๆ อย่างเงียบๆ เสมอ แต่ทุกคนก็ชื่นชอบจินฮึน ซึ่งโนอึลเองก็ชอบภาพลักษณ์ภายนอกที่ทำให้หวาดกลัว แต่กลับส่งยิ้มจางๆ มาให้ทุกครั้งเวลาเห็นเขา  

“สวัสดีครับ ผมชื่อยูชินอู จะมาเป็นคนขับรถของท่านประธานตั้งแต่วันนี้ครับ” 

โนอึลเข้ามาในบ้านย่านชองดัมพร้อมกับผู้เป็นพ่อและก้มหัวทักทายชายที่น่าเกรงขามเจ้าของชื่อท่านประธานคังก่อนใครเพื่อน สายตาของท่านประธานคังที่ถือถ้วยชาอยู่จึงมองโนอึลและชินอู จนโนอึลต้องก้มหัวทักทายอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัวจากสายตาแหลมคมของท่านประธานคัง 

“ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กนี่มันน่ารักดีนะ” 

ท่านประธานคังมีบุคลิกภาพดีมากๆ รวมถึงมีกลิ่นเงินออกมาจากตัวตลอดเวลา โนอึลมักจะได้ค่าขนมทุกครั้งที่เจออีกฝ่าย ถึงท่านจะให้เงินโนอึล หมื่นวอนบ้าง ห้าหมื่นวอนบ้างอยู่เสมอ แต่เหมือนว่านั่นยังไม่เพียงพอ เพราะท่านประธานก็ยังให้ขนมที่ดูราคาแพงเพิ่มอีกด้วย 

“นายอายุเท่าไหร่อะ” 

“หกขวบฮะ” 

“เราอายุห่างกันสิบปีเลยนะเนี่ย ฉันชื่อคังจินฮยอนนะ นายชื่ออะไร” 

จินฮยอนสวมแว่นตากับชุดนักเรียนสีเทาเข้มยื่นมือออกมาลูบผมโนอึลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกฝ่ายมักจะลูบหัวเขาทุกครั้งที่เจอกัน เหมือนกับที่ท่านประธานคังให้ค่าขนมเขา แล้วก็มีกลิ่นหวานๆ ออกมาจากตัวจินฮยอนตลอดด้วย  

เด็กหนุ่มที่อายุห่างกับโนอึลถึงสิบปีซุกซนมากๆ จินฮยอนเป็นผู้ชายเสียงดังแล้วก็ขี้เล่นเพียงหนึ่งเดียวภายในสมาชิกของคฤหาสน์ย่านชองดัม  

จินฮยอนผู้เป็นลูกชายคนโตซุกซนเหมือนคุณนายคังมากกว่าท่านประธาน ในขณะเดียวกันก็มีใบหน้าที่อ่อนโยนนิดหน่อยด้วย ทุกๆ ครั้งที่รู้สึกว่าบ้านหลังนี้เสียงดังก็จะมีอีกฝ่ายเป็นศูนย์กลางเสมอ ถ้าอิงตามคำพูดของพ่อแล้ว จินฮยอนถูกท่านประธานคังเรียกว่าตัวป่วนอยู่เสมอเพราะว่าชอบแกล้งคนแบบไม่ดีๆ เยอะ ดังนั้นโนอึลก็เลยคิดว่าจินฮยอนเป็นคนที่ไม่ดีต่างจากหน้าตาที่ดูอ่อนโยน 

“หกขวบเหรอ...” 

“อ้าว ห่างกับฉันแค่สี่ปีเองเหรอ” 

จากนั้นโนอึลก็ได้เจอกับจินฮึนที่อายุห่างกันแปดปี แล้วก็อึนจินที่ห่างกันสี่ปีด้วย 

จินฮึนดูเย็นชามากๆ เหมือนกับท่านประธานคัง อีกฝ่ายมักจะทำหน้านิ่งๆ อยู่เสมอ ต่างกับจินฮยอนที่ยิ้มอย่างสดใสตลอด โนอึลเข้ามาบริเวณสนามหญ้าของคฤหาสน์เพื่อเล่นกับสุนัขพันธุ์ชินโด[2]ที่ประธานคังเลี้ยงไว้ ถึงเจอจินฮึนเป็นครั้งแรก อีกฝ่ายกำลังพูดคุยโน้นนี่กับอึนจินอยู่ เด็กหนุ่มดูเหมาะสมกับชุดนักเรียนเอาเสียมากๆ โนอึลมักจะมองเห็นจินฮึน คนที่เหมือนกลางคืนมืดมิดไร้ดวงดาวและคอยตามติดอยู่ข้างหลังจินฮยอนเสมอเป็นคนแรก และแน่นอนว่าถึงจะมีอึนจินอยู่ข้างหลังอีกทีก็ตาม 

ถ้าจินฮยอนเป็นท้องฟ้าที่ไม่มีเมฆเลยสักก้อนในตอนกลางวัน จินฮึนก็เหมือนกับเวลากลางคืนอันหนาวเหน็บ เป็นตอนกลางคืนที่คล้ายจะจางหายไปอย่างเยือกเย็นถ้าเอื้อมมือไปจับ 

 

* * * 

 

[1] โรฮิปนอล (Rohypnol) เป็นยานอนหลับ มีฤทธิ์ทำให้นอนหลับและสูญเสียความทรงจำชั่วขณะ

[2] โคเรียนชินโด เป็นสุนัขสายพันธุ์หนึ่ง มีถิ่นกำเนิดมาจากคาบสมุทรเกาหลีที่เกาะชินโด

ความคิดเห็น