Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่8

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8
แบบอักษร

~ราม~ 

 

 

 

 

สองวันแล้วที่ผมไม่ได้กลับไปที่ชุมชน ตอนนี้ความรู้สึกมากมายเข้ามาโจมตีผมไม่หยุด เสียใจที่ปล่อยน้องไว้แบบนั้น รู้สึกผิด อยากขอโทษ อยากคุย อยากอธิบาย ยิ่งผมปล่อยเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความสับสนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เฝ้าตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา  

ผมจะเริ่มคุยกับน้องยังไงดี?  

น้องจะโกรธผมเกลียดผมมากไหม?  

จะบอกยายยังไงดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น?  

เพื่อนๆ ผมจะรับเรื่องแบบนี้ได้หรือเปล่า?  

และยังหยิบเงินน้องออกมาอีก กว่าจะได้เงินไปคืนน้องก็ต้องรอแม่กลับมา คือวันพรุ่งนี้ 

 

*ราม ลูกชายคนเล็กในครอบครัวเอกโชติภูมินทร์ ชายหนุ่มที่เกิดมาพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ เป็นคนเอาแต่ใจ ไม่แคร์ใคร ไม่ยอมใคร ใช้ชีวิตอย่างอิสระ อยากได้อะไรแค่แบมือขอ 

แต่พอมาเจอยายกับอุ่น ทั้งการกระทำและคำพูด มันแสดงให้เห็นถึงความรักความอ่อนโยนที่ทั้งคู่มี แต่พอมาอยู่ที่นี่ มันได้เห็นได้ยิน ทุกเช้า ทุกเย็น ความแออัดของสถานที่ ความลำบากในการเป็นอยู่ ต้องทำกับข้าวกินเอง ซักผ้าเอง รีดผ้าเอง ตื่นตั้งแต่ตี4เพื่อมาทำขนม หารายได้เพื่อมาต่อชีวิตในวันถัดไป ใช้เงินทุกบาทอย่างรู้ค่า แต่รอยยิ้มไม่เคยลบไปจากหน้าของสองยายหลานเลย *ไม่ใช่ว่าครอบครัวของรามไม่ดีแต่รามไม่เคยใส่ใจมองมันเลยต่างหาก

*วันนี้รามมองย้อนดูตัวเองตลอด20ปีรามไม่เคยขาดอะไรเลย เงินทองมากมาย เสื้อผ้าแบรนเนม นาฬิกาเรือนเป็นแสน โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด รามมีทุกอย่างแต่ทำไมรามรู้สึกว่ามันยังไม่พอ ยายกับอุ่นทำให้รามเปลี่ยนมุมมอง เปลี่ยนความคิด ความอบอุ่น ความอ่อนโยน ความเข้าใจ ที่ทั้งสองมีให้กับรามมันเปลี่ยนชีวิตของเค้าต่อจากนี้ไป* 

 

 

เช้าวันนั้นผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ของผม มันส่งเสียงดังลั่นจนผมต้องแหกตาตื่น ทั้งๆ ที่ผมเพิ่งได้นอนตอนใกล้สว่าง  

ไอ้ม่อนเพื่อนผมแม่งโดนตำรวจจับข้อหาเมาแล้าขับ พ่อแม่มันไม่มีเงินประกัน มันโทรมาขอร้องให้ผมไปช่วย ถ้าเรื่องถึงมหาลัยมันต้องโดนแน่เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรก ผมโทรหาแม่เพื่อจะขอเงินมาช่วยเพื่อนก่อน ผมติดต่อแม่ไม่ได้ โทรเข้าบ้านใหญ่แม่นมบอกแม่ไปต่างประเทศอีก3วันจะกลับ โทรหาไอ้กล้าก็เสือกปิดเครื่อง  

ผมเลยตัดสินใจหยิบเงินของอุ่นไปก่อน จะรอบอกน้องผมก็ไม่รู้ว่าน้องจะกลับกี่โมง และทางเพื่อนก็เร่งให้ผมรีบไปเพราะมันต้องทำเรื่องประกัน ถ้าช้าอาจจะต้องเลื่อนเป็นวันพรุ่งนี้ ผมเลยเลือกที่จะไปช่วยเพื่อนก่อน  

 

"มึงเป็นอะไรวะไอ้รามช่วงนี้กูเห็นมึงหน้าเครียดๆ หรือช่วงนี้ไม่ได้ปล่อยน้ำ" 

สัส!  

ฮ่าๆๆๆ 

"ไม่มีอะไรกูแค่เบื่อๆเซ็งๆ"ผมเลือกที่จะปฎิเสธยังไม่อยากเล่าให้พวกมันฟัง ผมอยากคุยกับน้องก่อน 

"แล้วเรื่องน้องแอนเด็กเก่ามึงที่ไปสร้างวีระกรรมไว้ มึงจัดการหรือยัง" 

"..." 

"ไอ้รามไปจัดมาละ ร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายบอกไอ้รามหมดรัก" ไอ้ม่อนมันตอบไอ้กล้าแทนเพราะมันไปกับผมด้วย 

"อ้าว~ๆไอ้รามมึงเคยรักน้องเค้าด้วยเหรอวะฮ่าๆๆ" ไอ้เดชเพื่อนร่วมห้องแซวผม 

"รักพ่อง!!" 

"สงสารผู้หญิงเค้าบ้างสิ" ไอ้แว่นจอมใจอ่อนพูดขึ้นบ้าง 

"ล้ำเส้นกูเอง" ผู้หญิงที่ผมนอนด้วยทุกคน แค่one night standเท่านั้น รับได้ก็ไป รับไม่ได้ก็จบผมไม่เคยอยากผูกมัดกับใคร ผมไม่เคยบังคับใครเพราะฉะนั้นอย่ามาล้ำเส้นชีวิตผม 

"พอๆจบๆไป"ไอ้ม่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะมันรู้ว่าผมเริ่มอารมณ์ไม่ดี ช่วงนี้ผมเครียดจริงๆ  

"ไอ้รามแล้วคืนนี้มึงจะไปงานแพรวไหมวะ กูเห็นมาหามึงแต่เช้า" 

"กูคงไปแหละเดี๋ยวจะเสียน้ำใจ" 

"กูคิดว่ามึงจะหลงของหวานจนลืมของเปรี้ยวไปแล้วซะอีก ระวังนะเว้ยได้หลังแล้วจะลืมหน้าฮ่าๆๆ "ไอ้กล้ายังเสือกปากหมาต่อไม่เลิก ยิ่งเห็นผมเครียดแม่งยิ่งแหย่ 

"เลิกพูดเลยไอ้สัส ขยะแขยงแค่พูดกูก็จะอ้วกแล้ว" 

"มึงพูดจริง? "ไอ้ม่อนไอ้แว่นทำหน้าตกใจไม่คิดว่าผมจะพูดแบบนี้  

"มึงไม่เอา ถ้าอย่างนั้นกูขอ อยากลองว่ะ" ไอ้เดชเพื่อนร่วมห้องไม่ได้สนิทกันมาก แต่ก็อยู่ในกลุ่มเดียวกัน เสือกแกว่งปากอยากแดกตีน 

"แดกตีนกูก่อนไหม!! " 

โครม!!ผมยกตีนถีบ แม่งหงายหลังตีนชี้ฟ้าพวกที่เหลือพากันขำ 

ฮ่าๆๆ/ ฮ่าๆๆๆ/ฮ่าๆๆๆ 

"อย่าแม้แต่จะคิด!!" 

"ไอ้สัส!! หวงขนาดนี้ ทำปากแข็ง"  

ฟังจากที่มันพูดมันแซวผม ทำไมพวกมันทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ เพราะในกลุ่มไม่มีใครที่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายเลย ทำให้ผมหันไปมองพวกมันอย่างงงๆ 

"อะไร? มองหน้ากูเพื่อ? "พวกเพื่อนๆหันมามองหน้าผมหลังจากไอ้กล้าพูด 

"มึงพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ" 

"อะไร? "เพื่อนๆพากันงงในสิ่งที่ผมพูด 

"ก็เรื่องชายรักชาย" 

"แล้วมันไม่ปกติตรงไหน อะไรของมึงไอ้ราม" ไอ้กล้าถามผมแบบงงๆ 

"แล้วถ้ากูชอบน้องจริงๆละ"ผมลองถามพวกมันดู 

อ้าว~ถามแปลก ชอบก็คือชอบ/ไอ้ม่อน 

"พวกมึงไม่รังเกียจเหรอวะ" 

พูดแบบนี้เลิกคบกันเลยดีกว่า /ไอ้ม่อน 

มึงพูดเหมือนพวกเรารู้จักกันเมื่อวาน/ไอ้กล้า 

กูคบกับมึงมานานแค่ไหนแล้ว ถ้าความสุขของมึงคือน้องตัวเล็ก พวกกูพร้อมสนับสนุน แล้วทีหลังอย่าคิดอะไรเหี้ยๆ แบบนี้อีก/ไอ้แว่น 

พวกกูดีใจด้วยซ้ำที่มึงรู้จักเปิดใจรับใครเข้ามา/ไอ้ม่อน 

สรุปผมโดนพวกมันสวดยาว แต่ผมก็ดีใจที่พวกมันเข้าใจ  

 

"รอพี่พรุ่งนี้อีกวันนะอุ่นได้เงินจากแม่ พี่จะรีบกลับไปหา" 

 

 

เลิกเรียนพวกผมก็มารวมตัวที่ห้องไอ้แว่นเพื่อไปงานวันเกิดแพรว(เด็กเก่าผม)พร้อมกัน ใจจริงผมก็ไม่ได้อยากไป แต่รับปากไว้นานแล้วไม่อยากเสียคำพูด และอีกอย่างคืนนี้ผมก็ยังไม่มีที่ไปคิดซะว่าไปสังสรรค์ส่งท้าย ไปทิ้งลายเสือก็ดีเหมือนกัน แต่จะให้ไปยุ่งกับใครอีกผมคงไม่เอา แค่นี้ก็เลวจนกลัวน้องเกลียดจะแย่แล้ว  

"เห้ยยย ไอ้รามไอ้ม่อนทางนี้" ไอ้คุณชายสันต์เรียกพวกผมดังมาแต่ไกล พวกผมเดินไปนั่งรวมกับพวกมัน  

*งานจัดแบบเป็นกันเองปาร์ตี้ริมสระ แต่เสียงเพลงก็ไม่ต่างจากในผับ เสียงดังจนบางทีคุยกันแทบไม่รู้เรื่อง สาวๆ แต่ละคนนุ่งสั่นปิดนิดเปิดหน่อยให้พวกเสือสิงห์ได้กระชุมกระชวย ถ้าเป็นแต่ก่อนผมคงรวมอยู่ในเสือสิงห์พวกนั้นด้วย แต่แปลกที่ตอนนี้ผมไม่รู้สึกอะไรเลย นึกถึงแต่หน้ากลมๆขาวๆปากอิ่มๆตลอดเวลา อาการผมน่าจะหนักละ* 

"เออ! ไอ้ราม เมื่อช่วงเที่ยงมึงเจอน้องขนมหวานมึงไหมวะ?" 

"? " 

"ก็น้องมาหามึงที่คณะ บอกมีธุระด่วนมากับน้องแก้มชมพู กูเห็นน้องดูรีบร้อนน่าจะมีธุระด่วนจริงๆกูเลยบอกน้องว่ามึงอยู่หลังตึกเก่าคณะเรา" 

"แล้วทำไมเสือกเพิ่งมาบอก!!" 

"อ้าว~ ก็กูคิดว่ามึงเจอกันแล้ว จะมาโมโหกูทำไมเนี้ย" ไอ้คุณชายโวยวายใหญ่ 

"เออๆโทษทีว่ะ"ผมขอโทษมัน ผมตกใจที่น้องมาหา น้องไม่เคยมาหาผมที่คณะ ไม่เคยไปพูดกับใครว่าผมไปอาศัยอยู่ด้วย มันผิดปกติมากที่อยู่ๆน้องมาหาที่คณะ 

"ไม่เป็นไร กูแค่งงอยู่ๆมึงเสือกเสียงดัง" 

"เห้ยพวกมึงกูกลับก่อนนะฝากบอกแพรวด้วยกูมีธุระ" ผมบอกเพื่อนๆแล้วรีบวิ่งออกจากงานทันที 

"มีเรื่องอะไรโทรมาหาพวกกูได้ตลอดนะมึง"ไอ้กล้าตะโกนตามหลัง 

"เออๆขอบใจ กูไปละ" 

 

ผมออกจากงานช่วงประมาณ4ทุ่ม เรียกรถแท็กซี่ไปหาน้องทันที ผมคิดคำพูดไว้มากมายตลอดการเดินทางไปหาคนตัวเล็ก ใจผมเต้นดังยิ่งกว่ากองเพล  

น้องจะโกรธผมมากไหม?  

จะให้อภัยผมเรื่องคืนนั้นหรือเปล่า?  

วันนี้ที่มาหาน้องมีเรื่องด่วนอะไร?  

น้องเป็นอะไร?  

ยายเป็นอะไร?  

เครื่องหมายคำถามพุดขึ้นเต็มหัวผมไปหมด 

ผมลงรถหน้าวัด สิ่งแรกที่ผิดปกติกลิ่นไหม้? ผมรีบวิ่งทันที พ้นกำแพงวัดสิ่งที่ผมเห็น 

 

 

*ว่างเปล่า* 

 

 

ควันยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง เศษซากที่เหลือจากการเผาไหม้ บ้านน้องไม่มีอะไรเหลือเลย ไม่มีเหลือเลย 

น้องเป็นยังไงบ้าง?  

ยายเป็นอะไรไหม?  

ตอนนี้สองคนยายหลานอยู่ที่ไหน?  

ผมทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง  

ผมจะทำไงดี? 

จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี? 

 

 

Rrrrrrrrrr 

Rrrrrrrrrrrr 

[ว่าไงวะ] 

"มาหากูหน่อย" 

[ที่ไหน? มึงเป็นอะไร? ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น] 

"บ้านน้องนั่งรถมาลงหน้าวัดXXX" 

[เออๆ พวกกูจะรีบไป] 

ผมวางสายจากพวกมันอย่างหมดแรง มันเกิดอะไรขึ้นแค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมด ผมขอแค่อีกวันเดียววันเดียวเท่านั้น ผมแค่จะขอโอกาสแก้ตัว ให้ผมได้ทำในสิ่งที่ควรทำบ้าง ทำไมถึงไม่ให้ผมได้พูดอะไรกับน้องบ้าง แล้วทีนี้ผมจะต้องทำยังไง?ผมจะตามหาน้องได้ที่ไหน? หนทางชั่งมืดมน 

"ไอ้รามเกิดอะไรขึ้นทำไมเป็นแบบนี้? ไฟไหม้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วน้องล่ะ?" พวกมันทั้ง3คนวิ่งมาหาผมพร้อมด้วยคำถามที่ผมเองก็ไม่รู้คำตอบ  

"..."ผมได้แต่นั่งก้มหน้าแล้วส่ายหัวไปมา 

"เออๆมึงใจเย็นๆค่อยๆคิด พวกกูก็จะช่วยคิดด้วย"ไอ้ม่อน 

"เดี๋ยวกูถามป้ากับลุงที่กำลังเดินมาเอง"ไอ้แว่น 

"ลุงสวัสดีครับ" 

"มีอะไรเหรอพ่อหนุ่ม" 

"ไฟไหม้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" 

"ตั้งแต่10โมงเช้าแล้ว พวกเอ็งไม่ได้ดูทีวีเลยหรือไง ข่าวออกทั้งวัน" 

"ลุงกับป้าเห็นอุ่นบ้างไหมครับ" ผมถามแทรกขึ้นมา 

"เจ้าอุ่นหลานยายแจ่มขายขนมหวานใช่ไหม?" 

"ชะ..ใช่ครับๆ "ผมระล่ำระลักตอบทันทีอย่างมีความหวัง 

"เห็นมันมาช่วงไฟกำลังไหม้มันมาถามหายาย มันวิ่งตะโกนเรียกหายายมันไปทั่ว หายังไงก็ไม่เจอมันเลยวิ่งฝ่ากองไฟเข้าไปช่วยยายมัน"  

"ฮึกๆ" ผมได้แต่ก้มหน้าร้องไห้จนไอ้ม่อนต้องถามกลับไป 

"ช่วยได้ไหมครับป้า" 

"ไม่รู้เหมือนกันพ่อหนุ่มคนมันเยอะจริงๆ ต่างคนต่างวิ่งหนีตาย" พูดจบลุงกับป้าก็รีบขนของขึ้นรถไป 

"ไอ้รามมึงใจเย็นๆ น้องต้องรอดสิวะต้องมีคนช่วยอยู่แล้ว" 

"..."ผมจะทำยังไงดี จะเริ่มจากตรงไหน 

"ลุกเลยมึงถ้าอยากเจอน้องมึงต้องตั้งสติ ไปตามหาน้องที่โรงพยาบาลกัน ระแวกนี้มีโรงพยาบาลอะไรบ้าง ไปทุกที่กันเลย" 

"บ้านเด็กเอื้อมึง เพื่อนน้อง น่าจะอยู่แถวนี้" ผมพูดขึ้น  

"แล้วหลังไหนละวะ"ไอ้กล้าย้อนถามกลับมา 

"นั่นสิ"บ้านเด็กเอื้อหลังไหน? ไม่น่าจะไกลจากแถวนี้ ผมมองดูบ้านระแวกนี้ส่วนใหญ่ปิดไฟมืดหมดแล้ว 

 

23.00น.ณ.โรงพยาบาลXXX 

 

"สวัสดีครับ" 

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ" 

"ผมมาตามหาญาติครับ บาดเจ็บจากเหตุเพลิงไหม้เมื่อตอนบ่าย" 

"ขอทราบชื่อ สกุลค่ะ" 

"เอออ..." 

"ถ้าไม่ทราบเราก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้นะคะ เพราะคนบาดเจ็บเข้ามาใช้บริการเยอะมาก" 

ปัญหาแรกที่พวกผมเจอคือผมไม่รู้ชื่อจริง นามสกุลจริงของน้อง เพราะฉนั้นมันจึงเป็นอุปสรรคใหญ่ในการตามหา พวกผมเลยทำได้แค่ไม่เดินดูคนป่วย ตรงจุดผู้ป่วยฉุกเฉิน พวกผมไปทุกๆที่ ที่มีคนเข้ามารักษาตัวด้วยเหตุเพลิงไหม้ แต่ไม่มีน้องกับยายเลย จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง ไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยดูแล แม้แต่ชื่อ เบอร์โทรศัพท์ ยังไม่เคยคิดจะถาม  

ตอนนี้เริ่มเข้าสู่วันใหม่แล้ว ผมเกรงใจเพื่อน เลยต้องพาพวกมันกลับไปพักที่ห้องไอ้แว่นก่อน ทุกคนไม่ได้นอนเลยมันไม่ยอมทิ้งผมไว้คนเดียว ทุกคนหมดแรงล้มตัวลงนอนหลับด้วยสภาพอิดโรย ตอนนี้ตัวผมเองคิดอะไรไม่ออกเลย ยังดีที่ยังมีพวกเพื่อนๆคอยช่วยคิดช่วยทำ 

 

ผมจะทำยังไงต่อไปดี 

 

"สิ่งที่น่ากลัว 

ของการจากลา 

คือมันไม่ได้บอก 

ล่วงหน้า 

ว่าจะมาเมื่อไหร่" 

 

 

 

 

///จบตอนที่8/// 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านะคะ 

ฝากติดตาม #เด็กข้างวัด #รามอุ่น 

ขอบคุณคอมเม้นด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น