Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่6

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6
แบบอักษร

~ราม~ 

 

 

 

 

ผมค่อยๆ เปิดประตูห้องเข้ามาเงียบๆกลัวอีกคนที่กำลังหลับจะรู้สึกตัว แต่ยังไม่ทันจะล้มตัวลงนอนก็เห็นคนตัวเล็กขยับตัวลืมตาขึ้นมาช้าๆ พร้อมกับเอื้อมไปเปิดโคมไฟ ทำให้ทั้งห้องสว่างมากขึ้น

"กลับมาแล้วเหรอครับ"

"พี่ทำเราตื่นเหรอ"

"เปล่าครับผมกำลังจะนอน" ปากเล็กชวนมองขยับตอบผม

"..."

"มีเรื่องมาเหรอครับ" น้องถามพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นชี้มาที่มุมปากผม คงเห็นรอยช้ำที่ต่อยกับไอ้สิงห์ตอนอยู่ที่ผับ

"อืม เข้าใจผิดกันนิดหน่อย"

"อุ่นนอนเถอะพี่จะไปอาบน้ำ"

ผมออกไปอาบน้ำน่าจะประมาณ 20นาที คิดว่าอีกคนคงหลับไปแล้ว อาบน้ำเสร็จเดินกลับมาก็ยังเห็นอีกคนยังนั่งรอ

"มีอะไรหรือเปล่า"

"ตรงนี้มันต้องประคบเย็นนะครับถ้าปล่อยไว้ ตอนเช้ายิ่งจะบวมและปวด" น้องชี้มาที่มุมปากผม

"ไม่ต้องลำบากหรอกนอนเถอะ พรุ่งนี้อุ่นต้องตื่นแต่เช้า"ผมบอกอีกคนอย่างเกรงใจ ไปเที่ยวเกเรมีเรื่องมา ยังจะมาทำให้คนอื่นลำบากอีก

"ไม่ลำบากเลยครับ และพรุ่งนี้ไม่ได้ขายขนมผมไม่ต้องตื่นเช้ามาก วันนี้วันพระยายไปถือศีล"

"อืม"

"พี่จะนอนก็ได้นะครับ จะได้ไม่เมื่อย มันใช้เวลาค่อนข้างนานนะครับ"ผมล้มตัวลงนอนนิ่งๆให้น้องจัดการได้สะดวกยิ่งขึ้น

ผมนอนมองหน้าคนตัวเล็กไปเรื่อยๆ มือเล็กๆ ค่อยๆ นวดประคบมุมปากลามไปที่แก้มช้ำช้าๆ การกระทำของอุ่น ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ อาการแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยในช่วงนี้ คืออยากมอง อยากเจอ

ตากลมโต จมูกเล็กๆ ปากอิ่มน่าจูบ ถ้าได้บดจูบเคล้าคลึงคงรู้สึกดีไม่น้อย แก้มใสขึ้นสีชมพูนิดๆชั่งน่ามอง อยากลองสูดดมคงจะหอมนุ่มติดจมูก มองเลยไปที่ลำคอขาวเนียน เสื้อคอกลมสีขาวที่สวมใส่ทั้งยืดทั้งย้วยไม่สามารถปิดบังผิดขาวใสของอุ่นได้เลย น่าฝากรอยรักให้ทั่วทั้งตัว

จะด้วยฤทธิ์เหล้า หรือด้วยความอยากที่ยังคั่งค้าง หรือเพราะก้นบึ้งหัวใจที่สั่งให้ร่างกายของผมได้ทำอย่างใจอยาก ผมเอื้อมมือไปที่แก้มคนตัวเล็กเกลี่ยแก้มใสบางๆเล่น จ้องตาโตอย่างหลงใหล น้องสะดุ้งตกใจผละหนี แก้มตอนนี้แดงอย่างเห็นได้ชัดน่าจะเพราะเขินอาย

"อุ่น"

"ครับ" น้องขานรับเสียงสั่น ไม่กล้าสบตานั่งก้มหน้านิ่ง มือก็คลึงลูกประคบเบาๆ ที่ปากและแก้มของผม

"อุ่น~"

"คะ..ครับ"

ผมขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใช้มือหนาจับท้ายทอยของน้องกดลงมาหา พร้อมด้วยหน้าของตัวเองเชิดขึ้น เลื่อนริมผีปากประกบกับปากบางช้าๆ ทุกอย่างนุ่มนวล เคลิบเคลื้ม อุ่นพยายามผละออก แต่คนที่เชี่ยวชาญอย่างผมมีวิธีที่จะพาคนที่ไม่ประสาให้ตอบรับการกระทำของผมได้อย่างไม่ยาก กดจูบซ้ำๆ บดคลึงริมฝีปากบางอย่างร้องขอแต่ดูเหมือนน้องจะไม่เข้าใจ แค่เพียงลิ้มลองด้านนอกยังหวานหยดขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าข้างในจะหวานขนาดไหน

"อื๊อ~พี่~"

อุ่นพยายามเปิดปากจะห้าม แต่นั่นมันเหมือนเป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนของผมได้ทำหน้าที่ของมัน ผมสอดลิ้นร้อนเข้าไปทักทายลิ้นเล็ก เกี่ยวพัน ดูดกลืนความหวานที่ผมไม่เคยพบเจอ ทำไมปากถึงหวานยั่วยวนเพียงนี้ กลิ่นกายยิ่งหอมรัญจวน ผมเหมือนคนไม่เคยพบเจอของอร่อย ผมไล่จูบไล่ดูดทำรอยตั้งแต่ซอกคอเรื่อยลงมา

"อื๊อ~"เสียงครางจากปากบางทำเอาผมแทบแตก 

ร่างขาวบิดไปมาเมื่อปากผมครอบครองเม็ดสีชมพูตรงกลางหน้าอก ความไม่ประสาของคนตัวเล็ก สร้างความแปลกใหม่ให้กับผม ไม่อยากจะเชื่อว่าหน้าอกแบนๆจะทำให้หลงใหลได้ขนาดนี้ ร่างเล็กตัวอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของผม ทุกอย่างมันชั่งดูหอมหวาน นุ่มนวลเหมือนลอยอยู่ในอากาศ

ผมดึงเสื้อคนตัวเล็กที่กำลังอ่อนแรงออกโยนให้พ้นตัวเหลือแต่บล็อกเซอร์ตัวจิ๋ว

"พะ..พี่ผมกลัว"

"อย่าห้ามพี่เลยนะครับ"

ดวงตากลมโตมีน้ำคลอสั่นไหว มันชั่งป็นภาพที่ยั่วอะไรขนาดนี้ ยิ่งห้ามปราม ตรงกันข้ามความเดียงสายิ่งเหมือนยั่วให้ผมรีบทำ

"พี่หยุดไม่ได้แล้วครับ.....พี่ขอนะครับ........นะครับคนดี"

ปากหนาประกบจูบปากอิ่มซ้ำไปซ้ำมา ผละจากปาก ลิ้นร้อนไล่เลียตั้งแต่ใบหูลงมาลำคอขาวเนียน ดูดทำรอยอย่างตั้งใจ เขาเป็นของผม มือเลื่อนลงไปเพื่อดึงกางเกงของน้องออก 

"อ๊ะ!!"

"อย่ากลัว พี่จะถนอมเราให้มากที่สุด"ผมรู้ว่าน้องกังวล ครั้งแรกเป็นเรื่องธรรมดา

ปากก็ไล่เลียจากคอมาลงตรงเม็ดเล็กๆ สีชมพูทั้งสองข้างอย่างไม่ลืมหูลืมตา ผมบีบเค้นสะโพกขาวเนียนไล่ลงไปที่ต้นขาเนียนลื่น ไปยังจุดกลางลำตัวของร่างเล็ก มันก็เล็กน่ารักสมตัวเค้าแหละครับ

"พี่..อย่า"

ผมกำรอบแกนกายน้องที่กำลังแข็งตึง แล้วขยับขึ้นลงช้าๆ

"อื้อ~พะ..พี่ราม"

สะโพกผายบิดไปมา ปากบวมช้ำเผยอปล่อยเสียงครางเรียกชื่อผมออกมา ภาพนี้ผมไม่มีทางให้ใครได้เห็น โคตรเอ็กซ์

 ผมเลื่อนตัวเข้าไปทาบทับอุ่น ตอนนี้เราสองคนลำตัวแนบชิดจนหาช่องว่างแทบไม่เจอ ทุกส่วนสัมผัสกันไปมาสร้างความรู้สึก ความต้องการ กันและกันมันมีมากขึ้นเรื่อยๆ ผมขยับโยกสะโพกตัวเองเข้าหาร่างเล็กไปมา ลิ้นยังคงไล่เสียลำคอขาวเนียน

"อืม~"ผมรู้สึกดี ดีมาก

ตอนนี้ผมว่าน้องน่าจะพร้อมแล้ว ผมค่อยๆสอดนิ้วเรียวยาวเข้าช่องทางรัก แค่นิ้วเดียว

"พะ..พี่อุ่นเจ็บ! "

"ทนหน่อยนะครับ" ผมก้มจูบปิดปากสอดลิ้นเข้าไปในปากบางเพื่อหลอกล่อให้น้องเคลิบเคลิ้มลืมการสอดใส่ สอดเพิ่มไปสองนิ้วพร้อมกัน

เจ็บ..คะ..ครับ"

"อีกนิดเดียวนะครับ"

"อื้อ~พี่ราม"

ผมขยับนิ้ววนไปรอบ เข้าออกจากเบาไปหาหนัก ร่างเล็กที่อยู่ใต้ผมตอนนี้น้ำตาคลอ ผมต้องโน้มหน้าลงไปจูบซับน้ำตา นิ้วก็เริ่มเริ่มขยับ

"อ๊ะ..อ๊าา" ร่างเล็กร้องตอบเสียงสั่น ขณะที่ผมสัมผัสความฉ่ำแฉะของเหลวบางอย่าง นิ้วสามขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ

"อื้อ~ พี่ๆ"

ร่างเล็กบิดตัวรับแรงกระแทก เสียงครางด้วยความเสียดเสียว ผมเห็นแล้วว่าคนตัวเล็กพร้อมจะรับความใหญ่โตเข้าไปแทน ดึงนิ้วออกแล้วจับแท่งเอ็นร้อนจ่อเข้าช่องทางรักและดันเข้าจนสุดความยาวในครั้งเดียว

"ฮือ~ๆอุ่นเจ็บ"

"อ๊า~~~"ผมแทบสำลักความสุขตายแต่พอได้ยินเสียงอีกคน

"ฮือ~ๆ"

"ขอโทษครับพี่ขอโทษ ทนหน่อยนะครับนะ พี่จะค่อยๆ ทำ" ผมกดลูกชายแช่ไว้ไม่ขยับ เพราะอีกคนเจ็บจนน้ำตาไหล แต่ผมก็ทรมานไม่ต่างกันถ้าปล่อยไว้แบบนี้ "ถ้าเจ็บกัดที่ไหลหรือแขนพี่ก็ได้" ผมไม่รอช้ารีบเริ่มควงไปเรื่อยให้ช่องทางรักคุ้นชินกับสิ่งแปลกปลอม

"อื๊อ~ๆพี่..ราม"

เสียงครางตอบรับของอีกคน น้องคงพร้อมแล้ว

"อ๊ะๆอ๊าๆ" ผมเสียวสุดๆยิ่งได้ยินน้องร้องครางชื่อ แล้วยกสะโพกเพื่อตอบรับแรงกระแทกจากผม 

"เก่งมากครับ เด็กดี" ยิ่งผมรุนแรงช่องทางก็ยิ่งรัดลูกชายผมแน่นขึ้นไปอีก"ทำไมแม่งเสียวขนาดนี้วะ"ผมจะเสียวตายคาอกเมียไหม

ผมจับร่างเล็กพลิกคว่ำเปลี่ยนท่า ดึงสะโพก สูงเบะสองแก้มให้กว้างยิ่งเห็นช่องทางรักชัดเจน ผมดันลูกชายเข้าไปอีกรอบ ท่านี้จัดหนักได้เต็มสูบ เสียงเนื้อกระทบกันแสนหยาบโลน แต่กลับทำให้ผมรู้มีอารมณ์เพิ่มขึ้นไปอีก 

"อ๊าา~~~~อุ่น..อุ่นครับเรียกชื่อพี่"

"พี่ราม...พี่รามอุ่นไม่..ไหววครับอื๊อ~~"

น้องปลดปล่อยออกมาอย่างหมดแรง ร่างเล็กทรุดลงไปกับพื้นที่นอนอย่างน่าสงสาร ช่องทางรักตอดรัดแท่งร้อนไม่หยุด

"อ๊า~~ๆๆ"

ผมกระแทกอีกไม่กี่ทีก็ปลดปล่อยตามน้องไป สำหรับผมแล้วครั้งเดียวมันไม่เคยพอ ผมจับร่างเล็กนอนตะแคงโดยมีผมขยับไปซ้อนหลัง

"ผมไม่ไหวแล้วนะครับ"

"เดี๋ยวพี่ทำเองครับ อุ่นแค่นอนครางเรียกชื่อพี่ก็พอ"

 

น้องหลับไปตอนไหนผมไม่รู้

 

ผมไม่รู้ว่ามันยาวนานแค่ไหน

 

ผมรู้แค่ว่ามันเป็นการร่วมรักที่ดีที่สุด

 

ผมกดจูบไปที่แก้มใสอย่างหวงแหน น้องเป็นของผม คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดนี้เป็นของผม

"ต่อไปแทนตัวเองว่าอุ่นนะครับคนดี"

 

 

 

~อุ่น~ 

05.00น

 

 

 

ผมตื่นขึ้นมาด้วยสภาพร่างกายที่ปวดเมื่อยและล้ามาก ผมต้องทำกับข้าวไปวัด ไปหายายไปฟังธรรมกับยายทุกๆ วันพระ เพราถ้าผมไม่ไปยายต้องกังวล และต้องรีบกลับมาหาผมแน่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงสร้างบาปเพิ่มขึ้นไปอีก เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันก็ทำให้ผมรู้สึกผิดต่อยายมากเกินไปแล้ว ต่อจากนี้ไปผมจะทำยังไง ยาย เอื้อ ครอบครัวเอื้อ ถ้าทุกคนรู้ ทุกคนคงรู้สึกผิดหวังในตัวผม หมดรักผม แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นผมจะอยู่ได้ยังไง

ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น มันเป็นเพราะพี่รามเมา ไม่มีสติ ผมเองต่างหากที่มีสติครบ แต่กลับปล่อยให้เรื่องที่ไม่เหมาะสมแบบนี้มันเกิดขึ้น ผมได้แต่นั่งก้มหน้าร้องไห้ สมเพชตัวเอง ผมพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เจ็บ ปวดร้าวไปทั้งด้านหลัง ผมเดินเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล มองร่างตัวเองในกระจก ตั้งแต่คอ ลามจนถึงหน้าท้องมีแต่รอยดูดเต็มไปหมด

กว่าจะทำกับข้าวเสร็จก็ปาไปเกือบ6โมง เห็นคนอื่นๆ ในชุมชนทยอยเดินไปวัดกันเป็นแถว ผมเลือกใส่เสื้อนักศึกษา ติดกระดุมเม็ดบนสุด เพื่อปิดร่องรอยของเมื่อคืน แล้วใส่เสื้อมีฮูททับอีกที ร่างกายของผม ผมรู้ดีว่ามันกำลังจะแย่

"คุณหญิง สวัสดีครับ" แม่เอื้อท่านก็มาทำบุญที่วัดเช่นกัน

"ไหว้พระเถอะลูกมาๆ นั่งกับแม่" คำแทนตัวเองว่าแม่ที่คุณหญิงใช้กับผม มันเหมือนเข็มที่ไปสกิดแผลเมื่อคืน ผมรู้สึกอย่างร้องไห้อีกแล้ว

"เอื้อละครับ วันนี้ไม่มาเหรอครับ"

"รายนั้นยังไม่ตื่นเลยค่ะ อุ่นทำไมดูหน้าซีดๆ ไม่สบายหรือเปล่าลูก"

"นิดหน่อยครับผมรู้สึกหนาวๆ เหมือนจะไม่สบาย"ผมต้องตอบออกไปแบบนั้นเพราะท่าทางของผมมันฟ้อง

"กลับไปก่อนไหมคะ เดี๋ยวแม่บอกคุณยายให้ นั่นไงๆ คุณยายมาพอดี"

"สวัสดีค่ะคุณยาย"

"สวัสดีค่ะคุณหญิง

"คุณหญิงอะไรละคะ เรียกแม่เอื้อก็พอค่ะ"

"ค่ะ หนูเอื้อไม่มาด้วยเหรอคะ"

"รายนั้นยังไม่ตื่นค่ะ ไม่น่ารักเหมือนอุ่นเลย"

ผมเหรอน่ารัก ไม่เลยๆสักนิด ผมอยากบอกคุณหญิงท่านไปแบบนั้น

"อุ่นไม่สบายหรอลูก"ยายหันกลับมามองผม

"ตัวอุ่นๆ ครับยายรู้สึกหนาวๆ "

"ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านกันเถอะลูก ยายไปบอกลาหลวงตาก่อน"

"ยายครับ อย่าเลยอุ่นไม่ได้เป็นอะไรมาก ยายอยู่ฟังเทศให้จบก่อนค่อยกลับนะครับ"ผมรีบแย้ง

"เอาอย่างนี้ค่ะคุณยาย ให้อุ่นกลับกับหนูก่อน ให้น้องเอื้อไปอยู่เป็นเพื่อน จนกว่ายายจะกลับดีไหมคะ"

"จะดีเหรอคะ เกรงใจหนูเอื้อด้วย"

"ไม่ต้องมาเกรงใจเลยค่ะ รายนั้นติดอุ่นอย่างกะอะไรดี "

"เอาแบบคุณหญิงว่าก็ได้ครับ"ผมต้องช่วยคุณหญิงพูดเพราะกลัวยายต้องมาเสียเวลาเพราะผม แค่นี้ก็บาปมากแล้ว

"เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ฝากด้วยนะคะ"ยายบอกกับคุณหญิง

"ไม่ต้องห่วงนะคะ"

"อุ่นกลับไปถึงกินยาแล้วนอนไปเลยนะ งานบ้านห้ามหยิบห้ามจับ ถ้ากลับไปเห็นว่าทำ ยายจะโกรธจริงๆ "

"ครับๆ ผมจะทำตามที่ยายบอกทุกอย่างเลย ยายไม่ต้องห่วงนะครับอุ่นไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ"

"หนูไปก่อนนะคะคุณยาย สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีค่ะ ฝากอุ่นด้วยนะคะ"

"คุณยายไม่ต้องเป็นห่วงเลย อุ่นนี่ลูกรักของหนูอีกคนเลยนะคะ" คุณแม่ของเอื้อพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะใจดี ที่ส่งมาถึงผมตลอด

 

"คุณหญิงส่งผมแค่นี้ก็พอครับ"

"ก็ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่ให้เอื้อรีบไปอยู่เป็นเพื่อนนะ"

"คุณหญิงครับ อย่าเลยครับ ผมกลับไปถึงบ้านจะรีบกินยาแล้วนอนเลย คุณหญิงไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ และอีกอย่างคนที่มาพักที่บ้านผมก็ยังอยู่ ผมมีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้วคุณหญิงสบายใจได้ครับ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่ถ้ามีอะไรโทรหาแม่ทันที ตกลงไหมคะ"

"ตกลงครับ สวัสดีครับ"ผมยกมือไหว้แม่เอื้อ

 

ผมรีบเดินกลับบ้าน เพราะผมรู้ดีว่าถ้ายังฝืนยืนอยู่ตรงนี้ผมทรุดแน่ ผมกลับเข้ามาในบ้านค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งพื้นอย่างหมดแรง ผมไม่กล้าเข้าไปในห้อง ผมจะกล้ามองหน้าพี่ได้ยังไง แต่ร่างกายและสมองตอนนี้ไม่พร้อมจะยืนหรือคิดอะไรทั้งนั้น ผมเลือกที่จะเผชิญหน้า เพราะยังไงผมก็ต้องเข้าไปนอนพัก ผมตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

 

 

ความว่างเปล่า 

 

 

ก่อนเปิดประตู กลัวเจอหน้า แต่พอเห็นว่าภายในห้อง ไม่มีแม้แต่เงา ความรู้สึกที่มีเมื่อครู่หายวับไปเลย มีแต่ความรู้สึกห่อเหี่ยว วูบโหวงภายในใจ ผมทรุดตัวลงนั่งบนฟูกเก่าๆ อย่างหมดแรง น้ำตาแห่งความอ่อนแอไหลอาบทั้ง2แก้มนี่สินะผลตอบแทนของคนใจง่าย ผมหวังอะไรอยู่ หวังอะไรจากพี่เค้า ผมยิ้มเยาะตัวเองทั้งน้ำตา ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนและสติของผมที่ยังเหลืออยู่น้อยนิดก็ดับวูบไป

 

 

 

 

 

///จบตอนที่6/// 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ 

เป็นนิยายเรื่องแรกที่หัดเขียน มีอะไรที่ขัดหูขัดตา ไม่ชอบ ใช้ภาษาผิดเพี้ยน กราบขออภัยอย่างสูง จะปรับปรุงและพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น 

ฝากติดตาม #เด็กข้างวัด #รามอุ่น ด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น