Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น : #เด็กข้างวัด #รามอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

~อุ่น~ 

 

 

 

 

"อุ่นเลิกทำได้แล้วรีบมากินข้าว จะสายแล้วนะลูก มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ" 

"ใกล้เสร็จแล้วครับ" 

"วางเลยๆ ที่เหลือยายทำต่อเองไม่ต้องรีบทำก็ได้บ่ายๆลูกค้าถึงจะมารับ"ยายมาแย่งของจากมือผมให้รีบไปกินข้าว 

"ก็ได้ครับ" 

"แล้วไปเรียกพี่เค้าด้วย จะได้มากินพร้อมกัน" 

"ปล่อยให้พี่นอนไปเถอะยาย เพิ่งจะกลับมาเมื่อช่วงตี3นี่เอง" ผมเดินไปล้างมือมานั่งกินข้าวต้มหมูสับที่ยายทำไว้ให้ 

"กินเยอะๆนะลูก" 

"พอแล้วครับไม่ต้องเติมแล้ว"ยายตักเตรียมจะยื่นมาให้ผม ผมรีบยกถ้วยหนีสงสัยยายอยากให้หลานกลิ้งไปเรียนแทนการเดิน 

"กินเสร็จแล้ว ไม่ต้องเก็บนะยายเก็บเอง" 

"ไม่ได้ครับ อุ่นล้างเอง ยายพักบ้างเถอะครับ ช่วงนี้เห็นยายหน้ามืดบ่อยๆ" 

"ก็แค่โรคคนแก่ ไม่ต้องห่วงยายหรอก ล้างจานเสร็จก็ไปได้แล้ว อย่าลืมใส่ถุงมือ"ยายจะเตือนทุกครั้งที่ผมจะล้างจานเพราะน้ำยายล้างจานบางชนิดผมก็จะแพ้เป็นผื่นคัน เกาจนเลือด ต้องไปหาหมอขอยามากินช่วย ยาทาเอาไม่อยู่ 

"อุ่นไปนะ สวัสดีครับ" ผมเดินเข้าไปกอดยายก่อนไปเรียน ผมกังวลใจช่วงนี้ยายหน้ามืดบ่อย บางครั้งก็นอนนิ่งใช้เวลาปลุกนานทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ สงสัยผมต้องไปปรึกษาคุณหญิงท่านเรื่องพายายไปหาหมอ ถ้าผมพูดเองยายไม่ยอมแน่ แต่ถ้าคุณหญิงเอ่ยปากยายไม่กล้าขัด 

 

 

Rrrrrrrr... 

Rrrrrrrrrrrr... 

"ว่าไงเอื้อ" 

(อุ่นเย็นนี้แวะบ้านเรานะ พี่อุ้มมา)  

"จริงเหรอ" 

(ช่าย อยากเจออุ่นมาก)  

"เราก็อยากเจอ คิดถึง" 

(กลับพร้อมเรา เดี๋ยวเรามารอ)  

"ก็ได้จ้ะ" 

(บาย~~)  

"บาย~" 

 

ผมลงมาจากอาคารเรียน15.30น.เอื้อยังไม่มา ผมก็เลยนั่งรออยู่หน้าคณะ 

"นี่นาย" 

"เรียกผมเหรอครับ"ผมหันไปตามเสียงเรียกใกล้ๆ เห็นผู้หญิงสามคนยืนอยู่ตรงหน้าผม จ้องผมเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ น่ากลัวจังครับ "มีอะไรครับพี่" 

"ทำไมพี่รามถึงไปอยู่บ้านนาย"  

"?" ผมไม่รู้จะตอบยังไง ในเมื่อผมก็ยังไม่รู้เหตุผลของพี่รามเลย ผมได้แต่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป 

"ทำไมไม่ตอบ" 

"มันต้องมีอะไรกับรามแน่ๆ แอนมันถึงไม่กล้าตอบ" คนสวยสุดถามผมแต่ยังไม่ทันได้ตอบ เพื่อนที่มากับพี่เค้าก็พูดขึ้นมาก่อน นั่นยิ่งทำให้อีกคนอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่  

"เดี๋ยวก่อนครับพี่ๆ "ผมรีบลุกขึ้นยืนเพื่อห้ามก่อนที่พี่ๆ จะคิดเลยเถิดกันไปใหญ่ แต่ก็ไม่ทันได้พูดอะไรคนที่เพื่อนเรียกว่าแอนก็ผลักไหล่ผม ผมไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ผมก้นกระแทกลงไปนั่งที่เดิม 

"อะไรกันอุ่น" นางฟ้าของผมมาแล้ว"พวกพี่ทำอะไร"เอื้อถามด้วยอารมณ์โกรธ 

"ใจเย็นเอื้อ"ผมรีบดึงแขนเอื้อ 

"ไม่ต้องมายุ่ง! จะบอกได้หรือยังว่ารามทำไมไปอยู่กับนาย" 

"เรื่องนี้! ทำไมพี่ไม่ไปถามไอ้พี่รามโน้น" 

"น้องอยากมีเรื่องอีกคนหรือไง"พวกพี่ๆไม่ยอม ยังคงเถียงกับเอื้อไม่หยุด แล้วเอื้อไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆดีมาเอื้อดีตอบร้ายมาเอื้อซัดกลับไม่ต่างกัน 

"ก็มาดิ เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้เรียนมวยมาทั้งคู่นะ ถ้าอยากปากแตกตาเขียวก็เข้ามา"สามคนหยุดทันที  

"ฝากไว้ก่อนเถอะ! นายด้วย! " พูดเสร็จสบัดหน้าเดินหนีไปเลย  

"เห้อ~~ " ผมเหนื่อยใจจังไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้เลย ผมเป็นเด็กทุน เรียนเก่งอย่างเดียวไม่พอ ความประพฤติต้องดีด้วย แต่เรื่องเป็นมวยผมสองคนฝึกมาจริงๆ ครับ ยายกับคุณหญิงส่งผมสองคนไปเรียน เพราะเกิดมาตัวเล็กทั้งคู่ท่านอยากให้มีวิชามัดมวยไว้ป้องกันตัวเอง 

"พวกพี่มันทำอะไรอุ่นไหม" 

"ไม่ได้ทำแค่ผลัก"ผมบอกตามความจริง 

"ทำไมไม่ต่อยกลับไปเลย" 

"เค้าเป็นผู้หญิงนะเอื้อ" 

"ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่มีสิทธิ์มาระรานคนอื่น"ก็จริงอย่างที่เอื้อพูดแต่บางเรื่องถ้ามันจะสร้างความเดือดร้อนให้กับตัวเองกับคนที่เรารัก หลีกได้ก็ควรหลีก มันไม่ใช่แค่ผมกับเอื้อที่เดือดร้อน ยายคุณท่านคุณหญิงอีกละ มันไม่คุ้มเลยจริงๆ 

"ใจเย็นๆ นะ" 

"อุ่นก็เป็นแบบนี้ตลอดเลยยอมไปซะหมดคนอื่นถึงจ้องจะเอาเปรียบ" 

"เอาน่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ซะหน่อย รีบกลับเถอะอยากเจอพี่อุ้มแล้ว" 

"ขอโทษนะที่มาช้า"อีกคนเหมือนจะรู้สึกผิดที่มาช้าที่ปล่อยให้ผมโดนพวกพี่ๆมาหาเรื่อง 

"ไม่เป็นไรเลย เรื่องแค่นี้ไปกันเถอะ" 

 

พี่อุ้มเป็นพี่สาวของเอื้อ เธอทั้งสวยทั้งใจดี เธอไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส และแต่งงานมีครอบครัวที่นั่น แต่เธอก็บินกลับมาเยี่ยมคุณท่านทั้ง2เสมอ 

 

 

 

~ราม~ 

20.00น. 

 

 

 

"สวัสดีครับ"วันนี้ผมกลับบ้านเร็ว รู้สึกเบื่อๆไม่อยากไปไหน มานั่งดูยายหลานทำขนมดีกว่าเพลินดี 

"ไหว้พระเถอะลูก หิวหรือยัง" 

"ยังไม่หิวครับ" 

"ถ้าอย่างนั้นรอทานพร้อมเจ้าอุ่นเลยนะ " 

"ยังไม่กลับมาเหรอครับ"ตั้งแต่ผมมาถึงไม่เจออีกคนเลย 

"อยู่บ้านน้องเอื้อ ใกล้จะกลับมาแล้ว รามไปรอที่ห้องก่อนก็ได้เดี๋ยวอุ่นมาแล้วยายจะเรียก" 

"ครับ" 

 

ก๊อกๆ ๆ  

เสียงเคาะประตูมาก่อน ตามด้วยหน้ากลมๆ ที่โผล่เข้ามา เด็กเอื้อ!? ตามด้วยเจ้าของห้องที่หน้ากลมเหมือนกัน 

"นี่นาย" 

"พี่ราม" ผมเตือนคนที่ไม่เรียกชื่อผมดีๆทั้งๆที่ผมก็รู้ว่าอีกคนอยู่ในอารมณ์ไหน 

"อะ..เออพี่รามก็ได้" 

"เอื้ออย่าพูดเลยให้มันจบๆ ไปเถอะ" 

"ได้ยังไงอุ่น" สองคนยังเถียงกันไปมาไม่ยอมพูดสักที 

"อะไรพูด อะไรจบๆ "ผมถามกลับไปอะไรคือห้ามเพื่อนให้มันจบๆ?? 

"ก็แฟนพี่มาหาเรื่องอุ่นถึงคณะ" 

"อะไรนะ!" 

ผมงง ใครแฟน?อีกคนก็พยายามห้ามเพื่อน แต่ตอนนี้ผมเห็นด้วยกับเด็กเอื้อควรพูดมาให้หมด 

"เอื้อ~"อีกคนก็เรียกเพื่อนไม่อยากให้เล่า 

"เล่ามา" อีกคนก็พยายามห้าม อีกคนก็อยากฟ้อง 

"ผู้หญิงสามคนค่ะ มาหาว่าอุ่นมีอะไรกับพี่" 

"ใคร?ชื่ออะไร" 

"อุ่นชื่ออะไรบอกพี่รามไปสิ เค้าจะได้ไปจัดการแฟนเค้า"เด็กเอื้อพูดเองเออเองจบ ไม่ถามผมสักคำ 

"บอกพี่มาอุ่น"ผมหันไปหาอีกคนที่ตอนนี้ยืนเงียบไม่ยอมพูดอะไรเลย ผมต้องทำเสียงเข้ม 

"ได้ยินเรียกกันว่าแอนครับ" 

"ผลักอุ่นด้วย" 

"ผลักด้วย!" ผมย้ำคำพูดเด็กเอื้อมันมากไปแล้วนะ แค่เที่ยวมาราวีคนอื่นก็มากเกินแล้ว นี่มาโดนตัวอีก 

"มีอะไรอีกไหม"ผมถาม 

"ไม่มีแล้วครับ"อุ่นตอบ 

"ก้นกระแทกเลยค่ะ"เอื้อแทรก 

"เอื้อ~"คนตัวเล็กเรียกชื่อเพื่อนอย่างเหนื่อยใจ 

"เจ็บไหม? "ผมถามอุ่นที่พยายามดึงเพื่อนกลับ 

"ไม่เลยครับ " 

" อะไรอีกเล่ามาให้หมด" 

"ไม่มีแล้วจริงๆ ครับ" 

"ก็เพราะเอื้อไปทันหรอกค่ะ ถ้าเอื้อไปไม่ทันมันต้องมีมากกว่านี้แน่ ดูท่าทางก็รู้ว่ามาหาเรื่อง พี่ต้องจัดการนะคะ" ผมฟังเด็กเอื้อเล่าด้วยความโมโห ใครกล้า? มายุ่ง เรื่องส่วนตัวของผม 

"พรุ่งนี้จะจัดการให้" 

"แน่นะคะ" 

"แน่! "ถึงเด็กเอื้อไม่บอกผมก็จัดการอยู่แล้ว กล้ามากที่ล้ำเส้นของผม  

"ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าอุ่นยังโดนอีก เอื้อจะจัดการเอง" เด็กเอื้อขู่ผมแล้วเดินออกไป  

"เดี๋ยว!! " 

?/? 

"พี่ยังไม่มีแฟน"ผมร้องบอกก่อนที่ทั้งสองคนจะออกไปจากห้อง ก่อนที่จะได้ยินเด็กเอื้อพูดใส่หน้ากลับมาว่า 

"ก็คิดอยู่เหมือนกันค่ะว่าทำไม พี่ถึงเอาคนแบบนั้นมาเป็นแฟน นิสัยก็ไม่ดีหน้าตาก็งั้นๆ น่ารักไม่ได้ครึ่งของอุ่นเลยสักนิด" 

"เอื้อ~"คนตัวเล็กร้องเรียกชื่อเพื่อนพร้อมกับลากออกจากห้องไป 

ผมนั่งยิ้มกับความรักเพื่อนอวยเพื่อนของเด็กเอื้อ แต่มาลองคิดๆดูคนตัวเล็กก็น่ารักจริงๆนั่นแหละครับ 

 

 

 

~อุ่น~ 

 

 

 

 

ผมกับเอื้อเราถูกเลี้ยงมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เรียนโรงเรียนเดียวกัน ตั้งแต่ประถมจนถึงมหาลัย ด้วยความที่ผมเป็นเด็กทุน ผมจึงระวังเนื้อระวังตัวอยู่ตลอด อะไรที่มันจะทำให้ผมเกิดปัญหา หรือทำให้ผมเดือนร้อน ผมจะไม่เข้าใกล้ จนบางที่มันทำให้ผมเหมือนเป็นคนไม่สู้คน อ่อนแอ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วผมไม่อยากเดือนร้อน เพราะถ้าผมเดือนร้อน คนที่เดือนร้อนหนักกว่าผมก็คือ ยาย แต่ถ้าเอื้อรู้เอื้อเห็นเอื้อไม่เคยยอม ความหวงความห่วงจากเอื้อบางครั้งมันอาจจะดูมากเกินไป แต่ผมไม่เคยรู้สึกไม่พอใจไม่อึดอัด เพราะรู้ดีว่าเอื้อไม่เคยเห็นว่าผมเป็นแค่เพื่อน แต่เอื้อเห็นผมเป็นครอบครัวของเธอต่างหาก 

เรื่องที่เกิดวันนี้ เอื้อทำเพราะเป็นห่วงผม แต่ผมก็อดเกรงใจพี่รามไม่ได้ ผมเห็นพี่แกยังคงหงุดหงิดไม่หาย ผมก็เลยได้แต่นั่งเงียบๆ  

"เป็นอะไรไป ทำไมยังไม่นอน" 

"เออ..พี่ เรื่องที่เอื้อมาพูดกับพี่ ผมขอโทษแทนเอื้อด้วยนะครับ เอื้อแค่เป็นห่วงผม และพี่ก็ไม่ต้องไปว่าอะไรเธอนะครับ เธอก็แค่หวงพี่" 

"ใช้สิทธิ์อะไรมาหวง" เสียงเข้มขึ้นมาทันที 

"แต่ผมไม่อยากมีปัญหานี่ครับ ยิ่งพี่ไปถามเธอ เธอคงคิดว่าผม มาฟ้องเรื่องจะยิ่งไม่จบ" 

"ไม่คิดจะตอบโต้บ้างเหรอเวลาคนมาหาเรื่อง ถ้าเพื่อนไม่ไปหาใครจะช่วย" 

"ผมเป็นเด็กทุน เกิดเรื่องอะไรในมหาลัย มันไม่คุ้มกันนะครับ ถ้าผมโดนลงโทษ อาจจะโดนระงับเรื่องทุน คนที่เดือดร้อนที่สุดก็คือยาย เงินไม่ใช่น้อยๆนะครับ และถ้าเอื้อไม่เข้ามาช่วยผมก็คงใช้เหตุผลคุยกับพี่เค้า มันต้องมีทางออกมากว่าการทะเลาะกัน"ผมพูดไปตามสิ่งที่ผมคิด ทำให้พี่รามนิ่งเงียบไปนานเลย 

"เอาเป็นว่า ทุกอย่างจะจบ นอนได้แล้ว" 

"ครับ" ผมคงทำอะไรไม่ได้แล้ว ปล่อยเลยตามเลยไปละกันแต่ขอภาวนาให้มันจบด้วยดี 

 

 

 

~ราม~ 

 

 

 

 

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าผับชื่อดัง ผมมาถึงร้านก็ปาเข้าไปเกือบจะ3ทุ่มแล้ว ไอ้กล้าเจ้าของวัดเกิดโทรฯตามไม่หยุด ที่ผมมาช้าก็เพราะรอไอ้ห่าแว่นมันแต่งตัว ไม่รู้แม่งจะอยากหล่อทำไมวันนี้  

วันนี้ไอ้กล้าจัดเลี้ยงกันในผับชื่อดังปิดโซนvipฉลองกันเลย วันนี้คงสนุกแน่เห็นพวกมันบอกว่า วันนี้วันรวมสาวสวยทุกคณะ ร้อง เล่น เต้น ยั่ว ไม่เมาห้ามกลับถ้าใครอยากกลับต้องคลานออก ไม่ใช่ผมแน่ๆ  

เสียงดนตรีเสียงเพลงกะหึ่ม! ดังไปทั่วผับบางคนนั่งกินเหล้า บางคนเต้นโยกย้ายส่ายสะโพก บางคนก็เริ่มเลื้อย ชายหญิง ชายชาย นั่งกันเป็นคู่ๆ บางคู่ก็จัดหนักจัดเต็มมาก 

"เฮ้ย!! ไอ้รามมานั่งนี่เลยมึง" เสียงไอ้กล้าเจ้าของวันเกิดเรียกผมเสียงดังแข่งกับเสียงดนตรี 

"เออๆ "ผมนั่งลงบนเก้าอี้นวนตัวยาวฝั่งตรงข้ามไอ้กล้าข้างๆ ผมมีไอ้ม่อนไอ้แว่นนั่งอยูข้างไอ้กล้า และก็เพื่อนอีกเกือบหมดห้อง 

"น้องพราวมานั่งโต๊ะพี่สิจ๊ะมาๆ นั่งข้างไอ้รามเลย"ไอ้กล้าจอมสาระแนเรียกสาวมานั่งลงข้างผม เสื้อแดงสายเดี่ยว กับกระโปร่งดำสั้น สั้นเหมือนไม่ได้ใส่เลย 

"สวัสดีค่ะพี่ราม" 

"อืม" ผมพยักหน้ารับ 

"ที่ตรงนี้มีใครจองไหมคะ" 

"ไม่มีครับ"ผมมองสาวสวยผมยาวที่เดินมานั่งข้างๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี่มันสเป็คผมเลย แล้วที่โดนใจผมสุดๆ คือความกล้า ไม่ต้องสั่งไม่ต้องบอก น้องพราวยกสะโพกอิ่มมาบนตักผม ผมยังไม่เมาก็เลยได้แต่นั่งนิ่งๆ แต่ถ้าทางสาวเจ้าที่อยู่บนตักจะเมามาแล้ว ไม่นั่งนิ่งเลย กระโปรงน้องมันสั้นมาก ก้นน้องพยายามเสียดสีกับลูกชายผมแบบเนียนๆ แบบไม่โจ่งแจ้ง แต่ไอ้พวกเวรที่นั่งใกล้ๆ พากันมองอย่างรู้ทัน พากันโห่แซวตลอด ผมพยายามข่มอารมณ์ไว้เพราะงานเพิ่งเริ่ม ยังอยากสนุกก่อน เรื่องอย่างว่าขอเป็นไฮไลฟ์สุดท้ายดีกว่า 

เริ่มดึกก็ยิ่งคึกคัก เริ่มเมาทุกคนเริ่มออกไปเต้นวาดลวดลายกันอย่างสนุกสนาน ผมเริ่มเมาสาวสวยที่อยู่บนตักเมาหนักขึ้นกว่าเดิม ความเมาทำให้ยางอายไม่เหลือ สาวสวยเสื้อไซร้ซอกคอไล่เลียตามหูของผมอย่างไม่อายสายตาคนอื่น กระดุมเสื้อหลุดรุ่ยไปถึงสามเม็ดด้วยฝือมือน้องพราว ปากที่เคลือบไปด้วยลิปสีแดงจูบไปที่แผ่นอก นิ้วมือเรียวยาวก็ลูบเป้าที่ตึงดันกางเกงจนแทบปริแตก ฝ่ายหญิงไล่ต้อนไม่หยุดเสมือนอยู่ในห้องที่มืดทึบกันเพียงสองคน ความรู้งานของสาวสวยมันสร้างอารมณ์กะสันให้กับผมได้ไม่ยากเลย และผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนจะได้มานั่งนิ่งให้คนอื่นสอนงาน ผมเริ่มตอบโต้กลับไปบ้างทั้งลิ้นทั้งปากทำรอยไปทั่วลำคอของฝ่ายหญิง ขณะกำลังนั่งนัวเนียกันอยู่ อยู่ๆสาวเจ้าบนตักก็มีคนกระชากออกไปอย่างแรง 

 

"เหี้ยยย!!" ผมร้องอย่างตกใจ 

 

พลัวะ! มันต่อยผมโดยที่ไม่ได้ทันตั้งตัว 

 

พลัวะ! ผมก็สวนหมัดไปทันที 

"เฮ้ยยๆ ๆ"มีคนมาห้าม 

"เดี๋ยวๆ" เพื่อนๆ ต่างช่วยกันดึงผมสองคนออก 

"ต่อยกันทำเหี้ยอะไรวะ เพื่อนกันทั้งนั้น" เสียงไอ้กล้าโวยวายเสียงดัง 

"ก็ไอ้รามมันนั่งฟัดเมียกู"ไอ้คนที่มาใหม่พูดขึ้น 

"กูจะรู้ไหมว่าเมียมึงอยู่ๆ เด็กมึงก็เดินมานั่งตักกูเอง" ผมสวนทันที 

"พอๆ ๆ"ไอ้กล้ารีบเข้ามาแยก 

"ไอ้สิงห์ไปเคลียร์กับเมียมึงเอง เพราะกูเป็นพยานได้ว่าเมียมึงเข้าหาไอ้รามมันเอง" 

"..."ต่างคนต่างเงียบ 

"เพื่อนกันนะโว้ยยยยอย่าใจร้อนสิวะ"ไอ้ม่อนเดินมาตบไหล่ผมเบาๆ เพื่อให้ผมอารมณ์เย็นขึ้น 

"เออกูก็ขอโทษ กูไม่รู้ว่าเด็กมึงจริงๆ เพราะคนอย่างกูมึงก็น่าจะรู้ ว่าไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของอยู่แล้ว" ผมขอโทษไอ้สิงห์ ผมไม่อยากมีปัญหากับเพื่อน เพราะผมกับมันก็รู้จักกันตั้งแต่ปี1 

"เออๆ กูก็ขอโทษมึงด้วยว่ะ" 

"จบๆ เคลียร์ๆ แดกต่อๆ "เจ้าของวันเกิดรีบเคลียร์สถานการณ์ บรรยากาศเริ่มกลับมาในสภาวะปกติ แต่ผมรู้สึกเซ็งๆ กลับบ้านไปนั่งมองเด็กหน้ากลมดีกว่าว่ะ 

"ไอ้กล้ากูกลับก่อนนะ" 

"เออๆ กูเข้าใจมึง" 

"ขอให้มึงมีความสุขนะเพื่อน"สำหรับไอ้กล้ามันคืออีกคนที่เป็นเพื่อนแท้ ถึงจะปากหมาไปหน่อยก็ตาม 

"ขอบใจว่ะเพื่อน" 

ผมจับมือแล้วกอดมัน ไอ้กล้ามันก็กอดตอบผม ผมตบหลังมันเบาๆ แล้วเดินออกจากผับเพื่อนั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน 

 

 

 

 

 

///จบตอนที่5/// 

ขอบคุณที่ติดตาม #เด็กข้างวัด #รามอุ่น 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น