ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 11

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 11

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2558 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 11
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 11

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

“อร่อยไหม”  มาร์คถาม เพื่อให้จินเงยหน้ามาพูดกับเขาบ้าง  เพราะจินเอาแต่ทำสีหน้าเครียดอยู่

 

“ฮะ อร่อย”  จินพูดก่อนี่จะทำท่ากินอย่างเอร็ดอร่อย   ก็เพื่อที่จะกลบเกลื่อนอาการของตนเอง

 

“อร่อยก็กินเยอะๆ”  มาร์คพูดก่อนที่จะนั่งกินอาหารไปเรื่อยๆด้วยกันจนอิ่มแล้วทั้งคู่

 

“ไปกันได้แล้ว”  มาร์พูดเมื่อกินอิ่มแล้ว

 

“ฮะ”  จินพูดก่อนที่จะเดินสะพายกระเป๋าตามมาร์คไป

 

“จินไปเรียนแล้วหรอ”  ส้มพูดก่อนที่จะส่งสายตาแซวๆมาให้จิน

 

“ฮะพี่ส้ม” จินพูดก่อนที่จะสงสัยสายตาส้มที่มองมาทางเขาแปลกๆที่จินไม่สามารถแปลความหมายได้

 

“ส้ม เรียกจินดีๆ”  มาร์คพูดบอกสาวใช้

 

“เอ่อ .. ค่ะ  ขอโทษค่ะคุณมาร์ค”  ส้มหน้าหมองลงทันที

 

“ไม่เป็นไรครับ  พูดกับผมยังไงก็ได้”  จินรีบพูดทันที  เพราะเขาค่อนข้างสนิทกับส้มอยู่พอสมควรเลยไม่อยากให้ส้มพูดเป็นทางการกับตนมากนัก

 

“ได้ยังไง  ตอนนี้จินเป็นเจ้านายของบ้านหลังนี้เหมือนกัน”  มาร์คหันไปบอกจิน

 

“ใช่ค่ะ  ตอนนี้คุณจินมีอำนาจพอๆกับคุณมาร์คแล้ว  เผลอๆมีอำนาจมากกว่าคุณมาร์คอีก ฮิฮิ”  ส้มพูดขึ้นมา  ส้มเองก็ไม่ได้โกรธหรือเคืองอะไรที่มาร์คบอกให้เรียกจินดีๆ

 

“พี่ส้มฮะ!!!”  จินพูดเสียงดังเพราะเขิน

 

“หึหึ”  มาร์คเองก็ตลกกับคำพูดของส้มไม่น้อย

 

“คะ คุณจิน ฮิฮิ”  ส้มยังคงมีท่าทีแซวจินไม่เลิก

 

“เรียก ผม .. ว่าน้องจินได้ไหมฮะ  ผมไม่ค่อยชอบเลย”  จินพูดออกมาเสียงแผ่วเมื่อเห็นว่าส้มพูดเป็นทางการกับตนเองจริงๆตามที่มาร์คบอก  ส้มหันไปมองทางมาร์คเห็นน้อยเชิงขออนุญาต 

 

 

“อืม”  มาร์คตอบรับในลำคอ

 

“ได้ค่ะ  น้องจิน”  ส้มพูดบอกก่อนที่จะขอตัวไปทำงานในส่วนของตนต่อ

 

“คุณมาร์คไม่น่าบอกพี่ส้มอย่างนั้นเลยนะฮะ  ผมไม่อยากให้คนอื่นทำกับผมแบบนี้เลย” จินบ่นอุบกับมาร์คเมื่อขึ้นรถมาแล้ว

 

“ก็ดีแล้ว  คนในบ้านต้องเคารพได้นายเหมือนที่เคารพฉันไง”  มาร์คพูดกับจิน

 

“ไม่ฮะ  คุณมาร์คมีบุญคุณกับทุกคนในบ้าน  ผมก็แค่คนอาศัยคนหนึ่งเอง  ไม่มีเหตุผลเลยนะฮะ”  จินพูดต่อ

 

“หยุดคิดว่านายเป็นคนอาศัยสักทีจิน  นายไม่ใช่”  มาร์คพูดเสียงเรียบ  จินเงียบไปเมื่อได้ยิน

 

“แล้วนายเองก็ต้องพูดแทนตัวเองว่าจินเวลาอยู่กับฉันด้วยโอไหม”    มาร์คพูดโดยเปลี่ยนเสียงให้เป็นปกติ เพราะไม่อยากทะเลาะกับจิน

 

“ฮะ  เอ่อ ... แล้วทำไมพี่ส้มถึงรู้ล่ะฮะว่าคุณกับผม ...เอ่อ คุณกับจินคบกัน”  จินพูใหม่เมื่อนึกขึ้นได้

 

“หึหึ  เมื่อเช้าตอนที่นายหลับบนตักฉันไง” มาร์คพูดต่อ

 

“จริงหรอฮะ!!!  จินอุทานออกมาเสียงดังเมื่อได้ยิน

 

“ก็ตามนั้น”  มาร์คตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี

 

“งื้อออออ”  จินนั่งเขินจนมาถึงที่มหาลัยเรียบร้อย

 

“เดี๋ยววันนี้ตอนเย็นฉันให้คนมารับนะ  ฉันติดธุระคงมารับนายไม่ได้”  มาร์คบอกจินก่อนที่จินจะลงจากรถ

 

“คุณจะไปไหนฮะ”  จินถามมาร์คอย่างลืมตัว

 

 

“ไปทำธุระน่ะ  นิดหน่อย”  แต่มาร์คก็ตอบอ้อมๆเหมือนไม่อยากให้จินรู้

 

“กับใครฮะ”  แต่ไม่รู้เพราะอะไร  จินถึงอยากรู้ว่ามาร์คไปทำธุระกับใครจึงได้ถามออกมา

 

 

“เจมส์ ...” 

 

 

 

 

....................................30...................................

 

 

จินนิ่งไปทันทีเมื่อได้ยิน  แต่ก็ไม่กล้าค้านหรืออะไรเพราะกลัวว่ามาร์คจะรำคาญ

 

“อ๋อ ฮะ”  จินแสร้งทำเป็นเฉยๆไม่แสดงอาการอะไรออกไป

 

“ให้ฉันไป?”  มาร์คถามจิน  ที่ยอมให้ตนไปง่ายๆ

 

“ก็มันเป็นธุระ  จินก็ต้องให้คุณไปสิฮะ”   จินมองหน้ามาร์คแล้วตอบอย่างเอาจริงเอาจัง  ทั้งๆที่ในใจก็ไม่ได้อยากให้มาร์คไปเลย

 

“แล้วถ้าเจมส์เขาหลอกฉันล่ะ  พาฉันไปทำมิดีมิร้านายจะยอมหรอ”   มาร์คถามจินอีก

 

 

“คุณก็ต้องระวังตัวเองสิฮะ”  จินพูด  แต่สีหน้าไม่ค่อยจะดี  เมื่อนึกถึงเรื่องที่บ้านในวันนั้น

 

“เขาอาจจะวางยาฉัน”  มาร์คพูดขึ้นลอยๆ จินเองก็รู้ว่ามาร์คหมายถึงยาอะไร  เพราะในที่ที่ทำงานเก่าก็มีการทำอะไรอย่างนี้อยู่  แต่จินก็ไม่เคยคิดอยากจะเข้าไปยุ่งแม้แต่นิด

 

“คุณพูดเหมือนว่า .. คุณพร้อมที่จะ อึก ยะ ยอมให้คุณเจมส์เขาหลอกเลยนะฮะ ฮึก”   จินมองหน้ามาร์คอย่างตัดพ้อ  เพราะจินคิดว่ามาร์คไม่แคร์ถ้าเจมส์จะร้องมาร์คไปทำเรื่องอย่างว่าจริงๆ

 

“อย่าร้องสิ”  มาร์คโน้มตัวไปกอดจินไว้แนบอก

 

 

“ฮึก ฮือออ”  จินปล่อยโฮออกมาเมื่อมาร์คกอด

 

“ฉันไม่ได้จะไปหาเจมส์ซะหน่อย  เลิกติดต่อกันนานแล้ว”  มาร์คพูดให้จินสบายใจ  ที่เขาพูดไปทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็เพื่อที่จะหลอกจินเลนก็เท่านั้น

 

“อะไร อึ่ก นะฮะ” จินพยายามดิ้นออกจากอกมาร์ค  แต่มาร์คก็กอดแน่นขึ้น

 

“ฉันล้อเล่น ฉันจะไปทำธุระกับพ่อของฉันต่างหาก”  มาร์คพูดเรื่องจริงที่เขาต้องไปทำธุระกับพ่อของเขาตอนเย็นนี้

 

“แล้วทำไมคุณถึงต้องโกหกจินด้วยล่ะ ฮือออออ”  จินร้องออกมาอีก  เมื่อมาร์คพูด

 

“ฉันแกล้งเล่นน่ะ  แต่นายไม่หวงฉันเลยนะ”  มาร์คแกล้งทำเป็นพูดเสียงงอนๆ

 

“จินไว้ใจคุณต่างหากฮะ  เลยไม่ห้าม แต่ก็หวงนะฮะ หวงคุณมากด้วย” จินพูดออกไป

 

“ฉันก็หวงนายเหมือนกัน”  มาร์คพูดบอก ก่อนที่จะผละออกมา

 

“ไปเรียนได้แล้วล่ะ  เดี๋ยวตอนเย็นให้คนมารับนะครับ” มาร์คพูดบอกจิน  ก่อนที่ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้จินเล็กน้อย

 

“ขอโทษนะ  ร้องไห้ตาบวมหมดเลย”   มาร์คพูดกับจิน  เขาไม่คิดวาจินจะร้องไห้ออกมา

 

“ไม่เป็นไรฮะ  อึ่ก”   จินบอกทั้งที่ติดสะอื้นอยู่

 

“หึหึ   ขอโทษนะครับ  แล้วเดี๋ยวจะซื้อขนมไปไถ่โทษตอนเย็นล่ะกัน”  มาร์คพูดยิ้มๆอย่างเอ็นดูจิน

 

“ฮะ  ผมไปก่อนนะฮะ”  จินพูด

 

 

“เฮ้ ... ฉันว่าอะไร” มาร์คบอกจิน

 

“อ๋อ .. ขอโทษฮะ ผมลืม ..จินไปก่อนนะฮะ”  จินพูดใหญ่ก่อนที่จะเปิดประตูรถลงไป

 

ฟอดดดดด

 

 

มาร์คหอมแก้มจินฟอดใหญ่ก่อนที่จินจะลงรถไป

 

“อ๊ะ คุณฮะ”

 

 

“หึหึ  ลงโทษที่พูดผิด”  มาร์คพูดอย่างเจ้าเล่ห์

 

“.....”  จินก้มหน้าเขิน 

 

 

“ไปสิ  เดี๋ยวเข้าเรียนสาย”  มาร์คพูดบอกจิน  เพราะนี่ก็ใกล้ถึงเวลาเรียนของจินแล้ว

 

“สวัสดีฮะ”   จินพูดและยกมือไหว้มาร์ค  ทำให้มาร์ครีบกดมือของจินลงทันที

 

“อย่าไหว้ฉัน  นายเป็นคนรัก  และฉันเป็นคนรักของนาย  ไม่ใช่ผู้ปกครอง”  มาร์คพูดบอกจิน  เขาไม่อยากให้จินมีความรู้สึกเคารพเขาหรือคิดว่าเขาเป็นผู้ปกครอง

 

“คือ  จินไม่ชินก็เลย...”  จินพูดอึกอัก  เพราะเขาไม่ชิน ก่อนหน้านี้ก็ยกมือไหว้มาร์คมาตลอด

 

“อ่าอะ  ฉันเข้าใจ  ค่อยๆปรับตัวไปล่ะกัน”  มาร์คพูดยิ้ม  เขาไม่อยากให้จินเครียด

 

“ไปเรียนซะเด็กน้อย”  มาร์คพูดบอกจินอีกครั้ง

 

“ฮะ  ไปก่อนนะฮะ” จินพูดยิ้มเมื่อเห็นว่ามาร์คไม่ได้มีท่าทีโกรธตนเอง

 

จินลงจากรถและรีบเดินไปที่อาคารเรียนทันทีเพราะตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว

 

“อ้าว ใบไม้” จินร้องทักใบไม้ที่กำลังรีบเดินไปที่อาคารเรียนเหมือนๆกัน

 

“มาสายหรอ  แฮ่กๆ”  ใบไม้พูดทักจอนและก็หยุดหอบ 

 

 

“เปล่าหรอก  เหนื่อยหรอ”  จินพูดก่อนที่ยกมือโบกไปมาที่หน้าของใบไม้ให้คลายความร้อนลงให้กับใบไม้

 

“ใช่  เดินมาตั้งไกล แฮกๆ”  ใบไม้พูดก่อนที่จะเอายันที่เข่าเอาไว้

 

“ทำไมมาสายล่ะ”  จินถามใบม้  เพราะก่อนหน้านี้ใบไม้ไม่เคยมาสายเลย

 

“ตื่นสายนิดหน่อยน่ะ”  ใบไม้พูดก่อนที่จะหายเหนื่อยลงไปบ้างแล้ว  ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปที่อาคารเรียนพร้อมๆกัน

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

“แฮกๆ ดีนะ มาทัน / แฮกๆดีนะมาทัน”   ทั้งสองพูดพร้อมกัน  ก่อนที่จะหันมาหัวเราะเพราะไม่คิดว่าจะพูดพร้อมกันแถมยังเหมือนกันอีกด้วย

 

“เราพูดก่อนนะ ฮาๆๆ”   จินพูดบอกใบไม้ที่ตอนนี้ก็หัวเราะอยู่เหมอนกัน 

 

 

“เราว่าเราพูดก่อนนะ ฮ่าๆ”  ทั้งคู่หัวเราะกันอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนที่จะรีบพากันเข้าห้อง  เมื่อเห็นอาจาร์ยกำลังเดินเข้ามาสอนในอาคารประชุมนี้

 

เมื่อเข้ามาภายในอาคารก็เงียบสนิท เพราะทุกคนเตรียมพร้อมที่จะเรียนมากๆ จินกับใบไม้เลยหาที่นั่งก่อนที่จะเริ่มเรียนในเวลาต่อมา

 

 

.....

 

 

 

เย็น

 

 

 

วันนี้ในคณะของจิน  พี่ๆที่คณะเรียกรวมตอนเย็นเพื่อที่จะจับฉลากเรียกพี่รหัสและออกตามหาพี่รหัสของตัวเอง

 

“เอ้าล่ะน้องๆ  ออกมาจับฉลากนะครับ” ทามพูดก่อนที่ปี1ทุกคนก็เดินไปจับฉลากเป็นแถว ทีละคนๆจนครบ  ก่อนที่จะรีบกลับมานั่งที่ของตนเองเพราะกลัวว่ารุ่นพี่จะดุเอา

 

“เอาล่ะครับ  ทีนี้ก็เปิดอ่านคำใบ้ของพี่รหัสของน้องๆได้เลยนะ  แล้วจะตามหาพี่รหัสยังไงก็แล้วแต่เลยนะครับ  เริ่มเลยนะครับ  เชิญครับ”  ทามพูดเสร็จความวุ่นวายก็บังเกิด  ทุกๆคนเดินไปหารุ่นพี่ที่ตัวเองปลื้มก่อนซะส่วนใหญ่ แต่จินและใบไม้แยกตัวออกมาไกลๆหน่อย  เพราะทั้งสองคนไม่ชอบที่ๆคนเยอะด้วยกันทั้งคู่

 

“จินได้อะไรหรอ” ใบไม้หันมาถามจินหลังจากได้ทำเลแล้ว

 

“เราได้ –ใหญ่  อวดเก่ง แต่จริงๆ เอ๋อ ขี้เสือก- น่ะ”   จินหันไปบอกใบไม้

 

“แล้วใบไม้ล่ะ”  จินถามของใบไม้บ้าง

 

“เราได้ – สวย เก่ง เพอร์เฟค แต่บ้าผู้ชาย-“  ใบไม้อ่านตามคำใบ้ที่ได้มาให้จินฟัง

 

“ดูท่าน่าจะผู้หญิงนะ”  จินช่วยเสริมให้ใบไม้

 

“ใช่  เราว่าน่าจะเป็นผู้หญิงแหละเนอะ”  ใบไม้พูดต่อ

 

“ใบไม้จะเริ่มหาวันนี้เลยไหม”  จินหันไปถามใบไม้

 

“อื้อ  เริ่มเลยเถอะ” ใบไม้รับก่อนที่ทั้งสองคนจะเริ่มหาพี่รหัสตามคำใบ้ทีได้มา

 

จินเองก็เริ่มหา  และตามคำใบ้ที่บอกว่าใหญ่  จินเองคิดว่าน่าจะเป็นหน้าที่มากกว่า ...  นั่นก็อาจจะหมายถึงคนที่ได้รับหน้าที่หลักอย่างเช่น ....

 

“พี่เจฮะ”  จินเรียกเจที่กำลังวุ่นอยู่กับกองทัพรุ่นน้อง

 

“อะไร”  เจหันหน้ามาหาจินนิ่งๆ

 

“คือพี่ใช่ ใหญ่  อวดเก่ง แต่จริงๆ เอ๋อ ขี้เสือก หรือเปล่ะฮะ”  จินถามเจอย่างหวั่นๆ  เพราะในบรรดารุ่นพี่ทั้งหมดเจดูน่ากลัวที่สุดแล้ว

 

“ไอ้ห่า อีโบว์ มึงเขียนคำใบ้กูอุบาทว์จังวะ”  ดจไม่ตอบกลับหันหน้าไปด่าผู้หญิงคนหนึ่ง

 

“กูเขียนเรื่องจริงทั้งหมดแหละ”  โบว์หญิงสาวหน้าตาดีมาก  แต่กลับมีบุคลิกดูแมนๆตอบกลับออกมา

 

“เอ่อ ...”  จินค้างไปนิดเมื่อรุ่นพี่คุยกัน

 

“ใช่ ไอ้น้อง  เอ็งเป็นน้องรหัสพี่แหละ”  เจหันมาพูดก่อนที่จะยิ้มหวานให้ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าเหมือนเบื่อโลกมาก

 

“เอ่อ  ฮะ  สวัสดีฮะ”  จินพูดก่อนจะยกมือไหว้เจเพื่อที่จะแสดงออกถึงการฝากเนื้อฝากตัว

 

“หวัดดีๆ”  เจตบไปที่บ่าของจินเบาๆ  จินเองมีอาการเกร็งเล็กน้อยเพราะว่ากลัวเจไม่น้อย

 

“เห้ย  ไม่ต้องเกร็งดิ  พี่ไม่ดุหรอก นั่นมันแค่การแสดงเว้ยไอ้น้อง”  เจพูดอย่างอารมณ์ดี  แต่จินเองก็ยังเกณ้งอยู่ดี  แต่ก็พยายามที่จะไม่เกร้ง  เพราะยังไงเจก็เป็นพี่รหัสของจินอยู่ดี

 

“วันนี้ไปกินข้าวกันเถอะวะ  ในโอกาสที่เอ็งหาพี่เจอตั้งแต่วันแรก  เก่งไม่เบานี่หว่า”  เจบอก   จินเองก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสะ เลยได้แต่เออออไปตามระเบียบ 

 

 

 

 

 

 To be con...

 

---------------------------------------------------------------

 

 

 (ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว