email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Please 20 The End

คำค้น : Please nanaกะหอยทาก คุณหมอ หมอ แพทย์ น่ารัก อบอุ่นละมุน ใส่ใจ หวาน ฟินจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Please 20 The End
แบบอักษร

 

(ฝาก อีบุ๊ค Please ทาง meb ด้วยนะคะ) 

Please 20 The End 

 

                “สวัสดีลูก ออร่าคุณพ่อแผ่มาเลยนะ”

                “อย่าเพิ่งแซวเลยครับแล้วผล...”

                “อย่างที่คิดนั่นแหละ 10 สัปดาห์” อะไรกันพูดภาษาปกติสิฉันไม่รู้เรื่องด้วยนะ ฉันมองคุณหมอสลับกับพี่วันไปมา

                “น้องงงแล้วนั่น หมอดีใจด้วยนะครับตอนนี้คนไข้ตั้งครรภ์สิบสัปดาห์แล้วนะครับ” หือ? ตั้งครรภ์เหรอ ฉันเงยหน้ามองพี่วันก็เห็นว่าเขามองมาก่อนแล้วและยังยิ้มกริ่มอีกด้วย นี่อะไรกันเขาไม่ตกใจเหรอ ฉันยังตกใจเลยนะ

                “ไม่ตกใจเหรอคะ?” ฉันถามออกไป พี่วันส่ายหน้าแต่จะยกมือลูบที่ผมฉันเบาๆ

                “รู้อยู่แล้วครับ แค่อยากมั่นใจ” น่าตกใจจัง รู้แต่ไม่บอกเนี่ยนะ แล้วก่อนหน้านี้ฉันยังเจอเรื่องต่างๆเข้ามาอีก

                “พี่วันก่อนหน้านี้รถชน” ฉันเบิกตากว้างมองพี่วัน แต่อีกฝ่ายคงจะรู้ว่าเครียดเลยยิ้มแล้วจับมือไว้แน่น

                “ครับแต่ตอนนั้นเจ้าลูกพีทแข็งแรงเกาะแม่หนึบเลย” พี่วันยิ้ม ฉันเองก็เผลอยิ้มตาม

                “วันนั้นน่ะเราโดนเฉี่ยวเรียกว่าเฉี่ยวดีกว่าเพราะตกใจเลยทำให้หลับไปนานบวกกับเราอ่อนเพลียด้วย มีบางช่วงที่หัวใจหยุดเต้นช้าลงแต่ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ต่อไปนี้ต้องดูแลตัวเองดีๆนะ” คุณหมอเอ่ยบอกท่าทางใจดีของคุณหมอทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

                “ค่ะคุณหมอ”

                “ส่วนเราเจ้าวัน ต่อไปดูแลหลานสะใภ้กับหลานอาดีๆนะ”

                “ครับอา ขอบคุณนะครับ”

                “เดี๋ยวอาจะสั่งยาให้เลยนะ ส่วนเราก็อย่าลืมพาเมียไปฝากท้อง”

                “ครับ เสร็จนี่จะพาไปเลย”

                “ดีแล้ว เสร็จแล้วนะ” คุณหมอยื่นอะไรสักอย่างมาให้พี่วันยื่นมือไปรับก่อนจะกล่าวลาคุณหมอและพาฉันเดินออกจากห้อง คุณพยาบาลที่เดินผ่านยิ้มทักทายฉันเองก็ยิ้มตอบส่วนคนที่ยกแขนประคองฉันอยู่ไม่ต้องพูดถึงยิ้มหน้าบานไปนู่นเลย

                “รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ฉันถามเสียงเบา พี่วันก้มหน้ามองก่อนจะหัวเราะน้อยๆ

                “ก็ประจำเดือนหนูไม่มาพี่เลยสังเกตดู”

                “ที่ทำตัวติดหนูเพราะรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามต่อ

                “ก็เป็นห่วง ยิ่งซนอยู่ด้วย” พี่วันยังยิ้มอารมณ์ดี

                “หนูไม่ซนสักหน่อย”

                “ชอบดื้อด้วย เดี๋ยวรับยาเสร็จพี่จะพาไปฝากท้องเลยนะครับ”

                “ค่ะ ตื่นเต้นจังอยากบอกเพื่อนแล้ว”

                “หึหึ ฝากเสร็จค่อยบอกก็ได้ครับ” พี่วันพาไปทำเรื่องฝากครรภ์คุณหมอก็ตรวจอะไรตามแขนขาอีกรอบและทำประวัติด้วย แต่ไม่มีอะไรน่าตกใจเท่ากับพี่วันเป็นคนตอบช่วงประจำเดือนครั้งสุดท้ายของฉันขนาดฉันยังไม่สังเกตตัวเองขนาดนั้นเลยและเขาก็ตอบหน้านิ่งๆด้วยนะ

                “อาจารย์ผมแอบกดดันนะครับเนี่ย” คุณหมอที่หน้ายังเด็กอยู่เอ่ยขึ้นเมื่อพี่วันนั่งนิ่งๆอยู่ข้างๆระหว่างที่คุณหมอซักถาม

                “ก็ถามไปผมนั่งดูวันนี้ผมมาในฐานะสามีคนไข้นะครับ”

                “ครับอาจารย์” ทำไมแอบเห็นพี่วันกลั้นยิ้มล่ะ บ้าจริงเขาแกล้งคุณหมอหรอกเหรอเนี่ย ฉันนั่งรอและตรวจอีกรอบและแน่นอนพี่วันถูกเชิญไปเจาะเลือดเขาก็ไม่อิดออดอะไรรอไม่นานก็กลับมา คุณหมอนัดอีกครั้งเดือนหน้าและวันนี้ไม่มีอะไรแล้วฉันจะได้กลับบ้านแล้ว

                “นั่งรอพี่ก่อนครับ เดี๋ยวพี่มาแปบหนึ่ง” พี่วันบอกเร็วๆก่อนจะเดินทิ้งห่างไปยังลิฟต์ ฉันจะทำยังไงได้ล่ะนอกจากนั่งรอเขาที่โซฟาแถวๆนั้น สักพักใหญ่ๆพี่วันก็เดินเข้ามาใกล้ในมือถือกระเป๋าทำงานและเสื้อกาวน์สีขาวมือหนาเอื้อมมาจับกระเป๋าสะพายฉันไปถือรวมกับกระเป๋าและเสื้อกาวน์ของเขา จากนั้นก็จับมือฉันเดินออกจากโรงพยาบาล

                “พี่ไม่ทำงานเหรอคะ?”

                “ลาแล้วครับ วันนี้ทำข้างบนลาได้เคลียงานเสร็จแล้ว” พี่วันบอกอย่างอารมณ์ดี

                “กลับไปพักกันนะ” พี่วันยิ้ม ฉันเองก็ยิ้ม ยิ้มที่เกิดจากความสุขที่มันปริ่มอยู่ภายในอก ระหว่างกลับบ้านฉันก็โทรหาเพื่อนทั้งสองแล้วบอกเรื่องน่ายินดีนี้ให้ได้ฟังแน่นอนว่าทั้งสองอยู่ต่างประเทศแต่เพราะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นอาทิตย์นี้เพื่อนจะกลับมาและจะมาค้างด้วย ฉันดีใจมากเลยล่ะอยากเจอเพื่อนตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาโทรคุยกันไม่กี่ครั้งเอง

                “คิดถึงรีบมานะ”

                (แน่นอน เจอกันนะ คิดถึงๆ)

                “อือ เจอกัน”

                “เพื่อนว่าไงครับ” พี่วันถาม ตอนนี้รถไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่เลยไม่ติดมากแต่ก็ไม่ควรประมาท

                “อาทิตย์นี้เพื่อนจะมาค้างด้วยค่ะ ตื่นเต้นจัง” ฉันบอกพี่วันมือก็ยกลูบที่หน้าท้องแบนราบตัวเองอย่างเหม่อลอย

                “หึหึ ต่อไปนี้ต้องดูแลตัวเองดีๆแล้วนะครับอย่าชวนลูกซนนะ”

                “ไม่ซนน่า หนูจะเป็นเด็กดี”

                “เก่งมากครับ” มือหนายกลูบที่เรือนผมเบาๆ ฉันยิ้มนิดๆก่อนจะวางมือทับมือพี่วันแล้วจับมือเขามาวางไว้ต้นขาตัวเอง พี่วันบีบมือเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ภายในรถมีเพียงเสียงเพลงที่ถูกเปิดคลอเบาๆฉันมองรอบข้างก่อนจะหันมาสนใจคนที่ตั้งใจขับรถเมื่อเขายกมือฉันขึ้นไปจูบเบาๆ

                “ขอบคุณนะครับ”

                “คะ? ขอบคุณอะไรคะ” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจแต่พี่วันแค่ยิ้มแล้วตอบกลับเสียงนุ่ม

                “ขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของพี่ไงครับ ขอบคุณที่เข้ามาให้พี่รัก”

                “...” เขินแฮะ ได้ยินแบบนี้

                “พี่รักหนูนะ”

                “รักพี่เหมือนกันนะคะ”

                เรามาถึงร้านตอนบ่ายๆพนักงานฉันส่งเสียงเฮฮาเพราะวันนี้วันศุกร์แน่นอนว่าสายเที่ยวต้องมีนัดกันแน่ๆ พี่วันเดินเข้ามาส่งถึงด้านในวางของไว้บนโต๊ะหลังเคาน์เตอร์เสร็จก็ขอตัวไปดูร้านเขา ฉันนั่งคุยกับดาวและเฟื่องระหว่างพัก ออเดอร์ที่ต้องส่งวันนี้ดาวบอกว่าส่งจะครบแล้วเหลือแค่สามร้านซึ่งพี่โพสเอาออกไปส่งเมื่อกี้หลังฉันเข้ามาในร้านไม่ถึงสิบนาที

                “พี่วิวคะ” เฟื่องเรียกเสียงหวาน ต้องอ้อนอะไรแน่เลยเด็กคนนี้

                “ว่าไง”

                “วันนี้ขอเลิกงานเร็วได้ไหมคะ” หึหึ รอยยิ้มแบบนั้นเห็นแล้วหมั่นเขี้ยวเสียจริง ฉันน่ะฝันอยากจะมีน้องสาวอยากจะฟัดแก้มแรงๆ แต่ก็ติดที่ว่า...

                “จะไปไหนกันใช่ไหม” ฉันถามออกไปอย่างรู้ทัน ทำให้สองสาวหัวเราะร่าทันที

                “ก็ไปเที่ยวแถวๆนี้แหละค่ะ แต่ว่าต้องแต่งสวยนานหน่อย” ยังไงซะพรุ่งนี้ก็หยุดอยู่แล้วหยุดสองวันด้วยให้ทุกคนไปพักผ่อนบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา

                “ได้สักบ่ายสี่โมงก็กลับเลยนะแต่ช่วยพี่ปิดร้านก่อนนะ”

                “ได้เลยค่ะ! หนูจะปิดจะล็อคให้ดีเลยค่ะ”

                “หึหึ เร็วเลยนะแบบนี้น่ะ” ฉันแกล้งแซวบ้างแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก จะว่าไปยังไม่ได้บอกดาวและเฟื่องเลยนี่นา

                “อ้อ พี่มีอะไรจะบอกด้วยนะ” พอเกริ่นไปแบบนั้นสองสาวก็หันมามองอย่างตั้งใจ ดูเอาเถอะพนักงานร้านฉัน

                “ตอนนี้พี่ท้องนะ”

                “กรี๊ด! เตรียมตัวรับขวัญเบบี๋”

                “กรี๊ด ฉันต้องเป็นคุณน้า” ฉันหลุดขำเมื่อสองสาวกระโดดกอดกันอย่างตื่นเต้น แบบนี้ใช่ไหมที่เหมือนกับครอบครัวครอบครัวจริงๆฉันมันไม่ได้สมบูรณ์แต่อย่างน้อยเบื้องบนก็ส่งน้องสาวที่น่ารักมาให้ฉันมีพี่ชายที่แสนใจดีส่งพวกเขาเข้ามาทำให้ฉันชีวิตฉันไม่ต้องเดียวดาย

                “ตื่นเต้นอะไรกันครับ?” คนที่บอกว่าจะไปดูร้านกาแฟเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ช่วงขายาวเดินเข้ามายืนตรงหน้าฉันมือก็ยื่นมือมาเกลี่ยที่กรอบหน้าและลูบวนที่ต้นคอเบาๆ ถ้าต้องขอบคุณใครอีกสักคนขาดไม่ได้ก็คงเป็นผู้ชายตรงหน้าฉัน คนที่เข้ามาทำให้ฉันชีวิตฉันรู้จักกับคำว่าความสุขจริงๆ คนที่เข้ามาเติมเต็มส่วนที่ฉันขาดหายไปรวมถึงส่วนที่ฉันไม่เคยมี คนที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่ารัก...

                ขอบคุณนะคะพี่วัน

                ฉันมองพี่วันแต่ไม่รู้ว่าทำหน้ายังไงอยู่พี่วันถึงได้โน้มต่ำลงมากระซิบข้างหูแบบนั้น

                “อย่ามองแบบนั้นครับ เดี๋ยวพี่อดใจไม่ไหว”

                มองแบบนั้นของเขานี่มันยังไงกัน ฉันมองเขาแบบไหม?

                “มองเหมือนอยากจะกินพี่”

                “พี่วัน!” บ้าจริง! เขาทำให้ฉันรู้สึกเขินและโมโหได้ในเวลาเพียงเสี้ยววิ พอเห็นฉันทั้งเขินทั้งโมโหเจ้าตัวก็หัวเราะชอบใจใหญ่ น่าตีจริงเชียวผู้ชายคนนี้

                “พี่ขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ รีบตามมาพี่จะรอ”

                รอไม่เท่าไหร่แต่สายตาวิบวับของเขานั่นทำให้ฉันอยากจะสิงตัวเองอยู่เคาน์เตอร์ไม่ยอมขึ้นบ้างบนเลยล่ะ คล้อยหลังร่างสูงหายขึ้นไปข้างบนพร้อมกับกระเป๋าและเสื้อกาวน์ของฉันและเขาพนักงานที่น่ารักทั้งสองก็ส่งเสียงแซวมาทันที

                “พี่วิว! คุณหมอจะอาบน้ำไม่ขึ้นไปขัดหลังให้หน่อยเหรอคะ”

                “พี่วิวไม่ไปขัดหลังช่วยคุณหมอเหรอคะ พี่วิวหยิบบัญชีขึ้นมาทำไมอ่ะคะ?” บ้าจริง จะหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆแต่เพราะมือไม้สั่นแบบนี้ทำให้หยิบจับอะไรมั่วซั่วไปหมด

                “พี่จะหยิบมาเขียนหักโบนัสเราสองคนยังไงล่ะ”

                “กรี๊ด! ไม่นะ”

                “พี่วิวอย่านะ เดี๋ยวหนูไม่มีเงินจ่ายค่าหวย” ไม่สนไม่แคร์ ใครแซวหักเงิน!

 

 

================================== 

จบแล้วนะคะ สำหรับเรื่อง Please เรื่องราวของพี่หมอวันและน้องวิว เนื้อหาในอีบุ๊คจะมีส่วนของเด็กๆเจ้าลูกพีทที่ไม่บอกว่ามีทั้งหมดกี่ลูกนะคะ ^_^ รวมถึงโมเม้นเล็กๆที่จะนำไปสู่อีกเรื่อง นั่นก็คือเรื่อง เดย์เจ้าเอย ยังไงเค้าก็ฝากติดตาม เดย์เจ้าเอยด้วยนะคะ 

สำหรับผู้ที่สนใจอีบุ๊คตอนนี้อยู่ในช่วงโปรโมชั่น ราคา 223 บาท โปรโมชันนี้ถึงวันที่ 29 กรกฏาคม 2562 นะคะ ^_^ 

ขอบคุณสำหรับการติดตามและกำลังใจที่ดีเสมอมา รักรีดเดอร์เด้อนนะคะ  

ความคิดเห็น