email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Please 19

คำค้น : Please nanaกะหอยทาก คุณหมอ หมอ แพทย์ น่ารัก อบอุ่นละมุน ใส่ใจ หวาน ฟินจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2562 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Please 19
แบบอักษร

 

(ฝากอีบุ๊คด้วยนะคะ ค้นหาคำว่า Nanaกะหอยทาก ใน meb ได้เลยค่ะ) 

Please 19 

 

 

                แหวนเพชรเม็ดเล็กถูกชูขึ้นมาตรงหน้าโดยที่ฉันยังนอนคลุกวงในกับพี่วันและเจ้าตัวก็ยังไม่มีวี่แววจะปล่อยให้ฉันเป็นอิสระเลยสักนิด

                “วิวครับ”

                “ฮื่อ! อย่าเพิ่งเรียกหนู”ฉันพลิกตัวหันกลับไปซบหน้าเข้ากับแผ่นอกกว้างทันที หาที่พึ่งก่อนล่ะไม่ไหวๆ ฉันทั้งเขินทั้งตกใจจนไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว

                “เป็นอะไรครับไหนบอกพี่ซิ?”

                “อย่าเพิ่งตกใจอยู่” ฉันลากเสียงยาวจนได้ยินเสียงหัวเราะจากพี่วัน

                “หนูวิว”

                “ฮื่อ! หนูเขินอย่าเพิ่งชวนคุย ขอร้อง”

                “จะไม่แกล้งถ้าตอบมาที่พี่ขอไปเมื่อกี้คำตอบว่าไงครับ” พี่วันถามย้ำเสียงอบอุ่น มือหนาลูบที่แผ่นหลังเบาๆหวังให้คลายกังวล แม้จะเขินที่เขาขอมาแบบนี้แต่ฉันน่ะ ฉันยังกลัวอะไรบางอย่างกลัวทุกอย่างจะเป็นเหมือนที่เคยเจอ

                “วิวครับ”

                “พี่น่ะ...”

                “หือ?”

                “พี่น่ะ จะไม่เป็นแบบคนนั้นใช่ไหมจะไม่มีเรื่องนอกใจใช่ไหม” ฉันกลั้นใจถามออกไป ถึงแม้ที่ผ่านมาเขาจะไม่มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาทำให้ขุ่นข้องเคืองใจแต่ใช่ว่าในอนาคตเขากลับกลายเป็นใครอีกคนที่ฉันไม่รู้จักฉันเองก็ไม่อยากเสียใจกับเรื่องแบบนี้

                “อยู่ด้วยกันมาก็นานนะ พี่จะไม่สัญญาหรอกนะว่าจะไม่ทำแบบนั้นจะไม่สัญญาเรื่องที่หนูกังวลใจแต่พี่จะทำให้หนูเห็นเองว่าพี่จะไม่มีทางทำให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น”

                “ถ้ามีแค่เรื่องแบบนั้นหนูจะหายไป หนูจะหายไปจากชีวิตพี่แล้วพี่จะไม่มีวันเจอหนู” ฉันเค้นเสียงบอกไป ไม่ได้ขู่แต่มันคือสิ่งที่ฉันจะทำจริงๆเมื่อมีเรื่องแบบนั้น ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมานั่งร้องไห้อ้อนวอนให้คนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวเรากลับมา บางทีที่เขากลับมาเขาไม่ได้รักเราหรอกนะเขากลับมาเพราะความสงสารฉันไม่อยากให้ใครมาสงสารฉัน

                “ครับ หนูจะไม่มีวันได้หายไปจากชีวิตพี่แน่นอน แล้วพี่ที่ขอไป...”

                “...”

                “แต่งงานกับพี่นะครับ”

                “ค่ะ”

 

                เช้านี้อากาศไม่ได้สดใสเท่าไหร่เมื่อฉันต้องตื่นเช้ากว่าทุกวัน อ้อ เรื่องความฝันแล้วก็อาการนอนไม่หลับฉันไม่เจอเหตุการณ์พวกนั้นแล้วนะตั้งแต่รู้จักกับพี่วันและเขาบังคับแกมขู่ให้นอนกับเขาจนตอนนี้กลับมาเป็นปกติแล้วแต่จะมีบ้างที่ฝันแปลกๆไปไม่ใช่ฝันเห็นเหตุการณ์ครั้งนั้นหรอกแต่ฝันว่าแม่พี่วันเอากำไลข้อมือสีเงินและสีทองสวมให้ฉันที่แขนทั้งสองข้าง ฝันแบบนี้มาสองสามวันแล้วแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะอาจจะทานเยอะท้องอืดแล้วเก็บไปฝันอะไรแบบนั้นน่ะ

                อ้อ ลืมไปเลยว่าจะลงไปดูพี่วันที่วันนี้ก็วิ่งพรวดพราดลงจากเตียงเข้าห้องน้ำไป เสียงอาเจียนดังแว่วมาให้ได้ยิน ฉันหยิบเสื้อเชิ้ตพี่วันมาสวมลวกๆก่อนจะรีบเดินไปดูคนที่เหมือนจะไม่สบาย

                “พี่วัน” ฉันเรียกเสียงแผ่วแต่อีกฝ่ายไม่ได้หันกลับมามองเพราะเขายังโก่งคออาเจียนอย่างหมดสภาพ ฉันขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะวางลืมลงบนแผ่นหลังกว้างและออกแรงลูบ

                “โอ๊ย พี่เวียนหัว” พี่วันล้างปากก่อนจะพุ่งเข้ามากอดฉันไว้จากนั้นก็ดันให้เดินถอยหลังไปพร้อมกับเขาที่เดินไปข้างหน้าเราสองคนล้มตัวนอนบนเตียงแขนก็รั้งฉันเข้าไปกอดไว้

                “เป็นอะไรคะ ไม่สบายเหรอ”

                “ไม่มั่นใจครับ พี่ทำให้ตื่นเหรอนอนต่อก็ได้นะเมื่อคืนกว่าจะได้นอน” พี่วันบอก

                “เพราะใครกันล่ะคะ” ฉันว่าอย่างงอนๆแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะส่งมาให้ ก็เมื่อคืนหลังจากขอแต่งงานใช่ไหมล่ะเขาน่ะแกล้งฉันจนไม่ได้นอนทั้งคืนเลย

                “ขอโทษครับก็มันคิดถึงนี่นา นอนพักดีกว่ามา”

                “พี่ไม่ไปทำงานเหรอ?”

                “ไปครับ แต่ตอนนี้เวียนหัวขอพี่นอนพักก่อนนะ”

                “ได้ค่ะ หนูขอไปอาบน้ำก่อนนะเสร็จแล้วจะมาปลุก”

                “ขอบคุณครับ” พี่วันคลายวงแขนให้ฉันได้เป็นอิสระ เมื่อขยับลงมายืนข้างเตียงได้สำเร็จก็ก้มหน้าลงจูบบนหน้าผากเนียนของคนที่เวียนหัวก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระตัวเอง

                แปดโมงตรงเราทั้งสองออกจากบ้านเพื่อไปยังโรงพยาบาลตามที่หมอนัดติดตามอาการฉัน ระหว่างนั่งรอเข้าพบแพทย์พี่วันก็แยกออกไปทำงานของเขาแต่ว่าถ้าฉันตรวจเสร็จฟังอาการอะไรต่างๆเสร็จให้ไปหาพี่วันที่ห้องทำงานของเขาหมายถึงชั้นบนนะไม่ใช่ห้องตรวจคนไข้ รอไม่นานก็ถึงคิวนัดฉันเข้าไปให้คุณหมอเช็คและรอฟังผลแต่ที่น่าแปลกออกไปคือคุณหมอสั่งให้พยาบาลพาฉันไปเจาะเลือดตรวจอะไรบางอย่างฉันเองก็สงสัยพอถามออกไปคุณหมอที่มีอายุไม่มากก็ยิ้มอายๆบอกว่าให้ไปถามหมอวัน ฉันเลยต้องเก็บความสงสัยไว้กับตัวเอง

                “อาการทั่วไปไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับ ส่วนผลเลือดเดี๋ยวผมจะโทรเรียกหมอวันมาอีกทีตอนนี้ก็นั่งรอก่อนนะครับ” คุณหมอเอ่ยบอกฉันพร้อมกับรอยยิ้มขบขันเมื่อฉันยังมีสีหน้าที่ยังข้องใจ ฉันยกมือไหว้ลาคุณหมอก่อนจะเดินไปยังลิฟต์เพื่อที่จะไปหาพี่วันที่ชั้นบน ในลิฟต์มีคุณพยาบาลที่ฉันคุ้นหน้าตอนมาค้างที่นี่แหละพวกเขาชวนคุยแต่ฉันจำชื่อพี่เขาไม่ได้ ขอโทษนะคะพี่

                “น้องวิว ไม่เจอนานเลยนะคะ”

                “สวัสดีค่ะ พี่ไปชั้นไหนคะ”

                “ชั้นสี่ค่ะ น้องวิวล่ะไปหาคุณหมอวันเหรอคะ?” เธอถามพร้อมกับส่งสายตาล้อเลียนมาให้

                “ใช่ค่ะ พี่ทานข้าวหรือยังคะ”

                “ยังเลยค่ะ คนไข้เยอะมากเลยล่ะถึงแล้วพี่ไปก่อนนะคะ”

                “ค่ะพี่ สู้ๆนะคะ” ฉันยิ้มให้พี่เขาไปก่อนที่ลิฟต์จะปิดจากนั้นก็รอลิฟต์เคลื่อนยังไปยังชั้นจุดหมายและเมื่อออกมาจากลิฟต์ก็มีผู้ช่วยพี่วันแต่ฉันชอบเรียกเลขาล่ะดูไฮโซยังไงไม่รู้ ฮาๆๆ ฉันส่ายหน้ากับความคิดเด็กๆของตัวเองก่อนจะเดินตามคุณเลขาที่มายืนรอรับ

                “คุณวรณรออยู่ข้างในครับ”

                “ขอบคุณค่ะ” ทุกคนน่ารักมากเลยล่ะ ดูแลฉันอย่างดีจนบางทีก็เกรงใจที่จะมาเพราะไม่อยากให้พวกเขามาดูแลจนเกินเหตุแบบนี้

                “คุณหมอว่าไงบ้างครับ” ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาพี่วันที่ก้มหน้าเซ็นเอกสารก็เอ่ยถามทันทีโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลยสักนิด

                “ปกติทุกอย่างค่ะ ส่วนผลเลือดคุณหมอบอกว่าจะโทรบอกพี่วันอีกที”

                “โอเคครับ พี่สั่งอาหารขึ้นมาให้แล้วนะจะทานเลยไหมส่วนโซดาพีทไม่มีเลยได้ลิ้นจี่มาแทนนะครับ”

                “ค่ะ แต่ตอนนี้หนูง่วงมากๆเลยหนูขอนอนได้ไหมคะ”

                “ได้ครับ” พี่วันละจากงานบนโต๊ะเดินเข้ามาหาเมื่อเห็นว่าฉันกำลังทิ้งตัวนอนบนโซฟาตัวใหญ่เบาๆเขาหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่มากลุ่มให้ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกดแนบลงบนหนาผากและแก้มในเวลาไล่เลี่ยกัน

                “พักผ่อนก่อนนะครับ”

                ช่วงนี้มีอะไรบางอย่างแปลกไปในร่างกายฉันรู้สึกได้เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรบวกกับช่วงนี้อ่อนเพลียง่ายแล้วยังง่วงบ่อยอีกด้วยไม่รวมกับทานเยอะนะแต่ก็นั่นแหละทุกอย่างที่ผิดแปลกไปพี่วันไม่ห้ามแต่เขาจะคอยอยู่แลอยู่ข้างๆ ถ้างอแงเรื่องอาหารเขาจะดูว่ามันมีประโยชน์ไหมหรือทานได้หรือเปล่าถ้าไม่ได้เขามักจะยกเหตุผลที่น่าเชื่อถือมาพูดและฉันก็จะไม่อยากทานดูเอาเถอะว่าเขาจะเก่งขนาดไหน

                “ครับ อ้อ ได้ครับเดี๋ยวผมลงไป”

                “วิว วิวครับ” เสียงเรียกนี้อีกแล้ว...

                “คุณหมอโทรมาตามแล้วนะ” ฉันขยับลุกนั่งพรางพยักหน้ารับรู้แต่ว่าดวงตายังปิดอยู่

                “หึหึ ตื่นหรือยังครับ”

                “ตื่นแล้ว” ฉันฟุบหน้าลงกับฝ่ามือก่อนจะดึงสติกลับมา พี่วันเช็ดหน้าให้เบาๆรอให้ฉันดึงสติกลับมาจนครบถึงได้พาออกจากห้องทำงานถ้าฟังผลเลือดเสร็จฉันว่าจะกลับเลยล่ะ ฉันไม่ไหวแล้วฉันง่วงมากจริงๆ

                “สวัสดีครับอา” พี่วันยกมือไหว้คุณหมอที่ตรวจฉันก่อนจะดันไหล่ให้ฉันนั่งที่เก้าอี้ส่วนเขาเดินไปลากเก้าอี้มุมห้องมานั่งข้างฉัน

                “สวัสดีลูก ออร่าคุณพ่อแผ่มาเลยนะ”

 

 

================================================= 

ตอนหน้าตอนสุดท้ายและนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากทุกท่านค่ะ 

เอ้าาาา หลานมาแล้วค่ะทุกคน เราตั้งอยู่ในญาติฝั่งไหนคะเนี่ย ^_^  

เรื่องใหม่ไปกวาดพื้นปูเสื่อรอได้เลยนะคะ เรื่อง เดย์เจ้าเอย ค่ะ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิมอาจจะมีอะไรที่เรามองไม่เห็นเข้ามาร่วมสมทบ 5555 ยังไงก็ฝากติดตามเดย์เจ้าเอยด้วยนะคะ 

ปล.อีบุ๊ค Please ลงให้จับจองในราคาโปรโมชั่นวันเกิดเค้าแล้วนะคะ ติดตามได้ทาง Meb เลยค่ะ ค้นหาคำว่า Nanaกะหอยทากได้เลยนะคะ ข้องใจสงสัยสอบถามได้เพิ่มเติมทางแหนเพจ Nanaกะหอยทากค่ะ  

ความคิดเห็น