email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : เดย์เจ้าเอย แนวมหาลัย nana nanaกะหอยทาก น่ารัก หวาน อบอุ่น ผ่อนคลาย ฟิน จิกหมอน feelgood ฟีลกู๊ด

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ 

เดย์เจ้าเอย 

 

 

กรุงเทพมหานคร 20xx

 

                “เดย์ตอนเย็นมึงจะไปไหมเนี่ยพี่เขาถามมาหลายรอบแล้วนะ” เสียงห้าวถามเมื่อเราส่งงานเสร็จในช่วงเช้าแปลนบ้านงานไฟลนถูกยื่นบนโต๊ะทันสิบนาทีสุดท้ายทำเอาพวกเราชาวแก๊งใจหายใจคว่ำไปตามๆกัน แล้วนี่อะไรพอออกมาจากห้องพักอาจารย์พวกมันยังจะหาเรื่องชวนผมออกไปต่ออีกเหรอ

                “กูเหนื่อยว่ะ ตากูจะปิดแล้วเนี่ย” ผมเบิกตาตัวเองให้เพื่อนดูแต่มันส่ายหน้าแล้วพุ่งเข้ามาล็อคคอผมแทน

                “เฮ้ย! อะไรวะปล่อยกู” ผมกับเพื่อนใช่ว่าจะผู้ดีจนไม่พูดหยาบหรอกนะพวกผมก็คนธรรมดามีบ้างและบ่อยที่พูดภาษาพ่อขุนรามกัน

                “มึงต้องไป” ไอ้ฟาสชี้หน้าและบอกเสียงเข้ม

                “พวกมึงไม่ง่วงหรือไง”

                “ไม่!” ไอ้ฟาส ไอ้พาร์ค ไอ้มอนตอบมาพร้อมกันเสียงดัง

                “มึงไม่แต่กูง่วง” ผมยังยืนยันคำเดิม จนพวกมันถอนหายใจ

                “มึงก็ตลอดอ่ะไอ้เดย์ แม่งกูชวนสิบครั้งไปกับพวกกูแค่ครั้งเดียว มึงแม่งแอบซ่อนใครไว้ในห้องใช่ไหม”

                “ซ่อนห่าไรล่ะ กูง่วงจริงๆ”

                “กูไม่เชื่อ”

                “เรื่องของมึงเถอะ เมาก็โทรมากูจะไปรับ ปล่อยกูด้วยกูจะกลับแล้ว” ครับอย่างที่บอกไปแม้จะชอบปฏิเสธพวกนี้เวลาถูกชวนไปเที่ยวแต่ก็บอกพวกมันทุกครั้งถ้าเมาแล้วกลับไม่ไหวก็ให้โทรมาเพราะผมเองก็ไม่อยากให้พวกมันเกิดอันตราย เพราะพวกมันเองก็ไม่ชอบนั่งแท็กซี่

                “เออๆ แล้วมึงรู้หรือยังว่าปีหนึ่งมหาลัยเราเข้ามาแล้วนะช่วงนี้รับน้องกันอยู่”

                “เหรอ? กูไม่ค่อยได้ตามเท่าไหร่ ช่างเหอะกูไปแล้วนะ” ผมบอกลาเพื่อนๆก่อนจะเดินไปที่รถสีขาวที่เป็นของขวัญที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้จากพ่อบีเอ็มดัพเบิลยูซีรีย์สามเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถคณะช้าๆมุ่งหน้ากลับคอนโดที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย แม้จะอยู่ปีสามแต่งานไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิดทั้งงานเร่งงานด่วนโปรเจกต์จบแต่ผมก็พยามสนุกไปกับมันและไม่เครียด ผมเชื่อว่าถ้าเราสนุกกับสิ่งที่ทำไม่ว่างานจะยากแค่ไหนเราก็จะสามารถทำมันออกมาได้ดี

                ครืด ครืด ครืด 

                แรงสั่นในกระเป๋ากางเกงสั่นถี่ๆผมรอกระทั่งเข้าห้องพักตัวเองเสร็จปิดประตูแล้วถึงได้ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อรับสายที่โทรเข้ามา

                “ครับแม่” เป็นแม่ผมเองที่โทรมาตอนนี้

                (เป็นยังไงบ้างลูกเรียนหนักเลยเหรอ) แม่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แม่ก็เป็นอย่างนี้แหละชอบห่วงส่วนพ่อจัดอยู่ในจำพวกห่วงนะแต่แม่ถามให้หน่อยอะไรแบบนั้นน่ะ

                “ครับงานเยอะมากเลย แม่ล่ะครับเป็นไงบ้างผมไม่กลับตั้งสองอาทิตย์คิดถึงไหม” ผมแกล้งถามมือก็คลายไทออกจากคอก่อนจะโยนทิ้งบนเตียงนอน

                (ช่วงนี้ไม่ค่อยดี ลูกไม่ค่อยกลับบ้านกัน)

                “เดี๋ยวน้องๆกลับครับ ถ้าผมเคลียงานเสร็จก็อาจจะกลับ” น้องๆที่ผมกล่าวถึงคือน้องชายน้องสาวผมเองแหละ ผมมีพี่น้องทั้งหมดสี่คนรวมผมด้วย ก็จะมีผม ไนท์ที่เป็นแฝดผู้หญิงของผม มีเจ้าซันที่ตอนนี้ทิ้งพวกผมไปเรียนที่สกลนครเสาะหาที่เรียนได้ไกลพี่น้องมากอ่ะแล้วคนสุดท้ายชื่อมูนที่แปลว่าพระจันทร์ เจ้านี่ขอไปเรียนโรงเรียนประจำเลยไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ ตอนนี้ที่บ้านเลยมีเพียงพ่อกับแม่และคนงานที่บ้านอีกสามคน

                (ให้มันจริง น้องก็ไม่ค่อยกลับ)

                “ฮาๆๆ แม่ครับเดี๋ยวผมจะรีบหาวันกลับเลยนะครับอย่าเพิ่งงอนเลยนะ”

                (เชอะ พอเรื่องของแม่ก่อน น้องเขาโทรหาหรือยัง) น้อง? น้องไหน ไนท์เหรอ หรือซัน หรือว่าเจ้ามูน

                “ครับ? น้องไหนแม่”

                (อ้าวนี่น้องยังไม่โทรหาอีกเหรอ ตายๆ น้องเพิ่งมาถึงเมื่อวานนะลูก) แม่ไม่ยอมตอบแต่พึมพำถึงๆน้อง แล้วน้องไหนล่ะเนี่ย

                “แม่ครับตอบผมก่อน น้องไหน”

                (น้องเจ้าเอยไงลูก น้องเพิ่งมาถึงเมื่อวานน้องยังไม่โทรหาเหรอตายแล้วน้องไม่รู้ทางนะลูก) เจ้าเอย ชื่อนี้... ชื่อที่ผมอยากจะเจอเจ้าตัวมาตลอดหลายสิบปี

                “ละ แล้ว แล้วน้องอยู่ไหนครับ” ให้ตายเถอะ จะพูดติดอ่างทำไมวะเจ้าเดย์โง่งม!

                (มหาลัยเดียวกับลูก น้องอยู่บริหารนะถ้าจำไม่ผิด ไปรับน้องหน่อย) ผมไม่อยากจะไปเลยให้ตายสิ คนที่ทิ้งผมไปเกือบสิบทีพอกลับมา กลับกลายเป็นผมที่ต้องไปหาเขาเองเหรอ บ้าไปแล้วไม่ไปผมไม่อยากไปแต่ตอนนี้ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องหยิบกุญแจรถแล้วรีบออกจากห้องขนาดนี้วะ!

มึงจะรีบไปไหนไอ้เดย์!!

========================= 

ตอนแรกเรียกน้ำจิ้มกรุบกริบเบาๆ 

ความคิดเห็น